บัญชีเงา

เมืองฟรอสต์ลีน

ไม่พูดถึงลานหินในเช้าวันถัดมา

ไม่มีประกาศ ไม่มีคำเตือน

ไม่มีการเรียกประชุมสมาคมนักล่า

เหมือนกับว่าทุกคน “เห็นพ้องต้องกัน” ว่า

เรื่องบางเรื่อง…ไม่ควรถูกพูดถึง

แต่คนที่ควรกลับมา กลับมาไม่ครบ

---

โกดังไม้เก่าริมแม่น้ำ ถูกใช้เป็นที่พักชั่วคราว

เพราะมันไกลจากตลาด และไม่มีใครสนใจ

ชายคนหนึ่งนั่งพิงเสา เสื้อเกราะของเขาร้าวตรงไหล่ มีดาบหักครึ่งวางอยู่ข้างตัว

มือของเขายังคงสั่น ไม่ใช่เพราะหนาว

แต่เพราะสมองยังพยายาม “ต่อภาพเมื่อคืน”

เขาไม่ได้บาดเจ็บ ไม่มีรอยแผล ไม่มีเลือด

แต่เขาลุกขึ้นไม่ได้

“มัน…ไม่ได้ทำร้ายข้าเลย” เสียงเขาพูดลอยๆ

เหมือนพูดกับพื้นไม้มากกว่าคน

ชายอีกคนยืนอยู่ใกล้ๆ สีหน้าซีด

เป็นคนเดียวที่หนีออกมาจากลานหินได้

“เจ้าโดนอะไร” เขาถาม

เขาส่ายหน้า ก่อนตอบ “ข้าไม่ได้โดนอะไร”

“ข้าล้ม…เพราะข้าเหยียบผิดตำแหน่ง” “ทั้งที่ข้ามั่นใจ ว่าข้าจำพื้นที่ตรงนั้นได้”

ความเงียบปกคลุมโกดัง

นักล่าคนที่ยืนอยู่กลืนน้ำลาย

“มันใช้วิชาอะไร” คำถามนั้น ไม่มีคำตอบง่ายๆ

ชายที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้น ดวงตายังคงแดงก่ำ

“มันไม่ได้เร็วกว่าเรา”

“ไม่ได้เหนือกว่าเราแบบสัตว์ประหลาด”

“มันแค่…ทำให้สิ่งที่เรารับรู้ ไม่ตรงกับสิ่งที่เราสัมผัสได้”

ข่าวลือเริ่มแพร่กระจาย

ผ่านปากคน สู่ คน

ในร้านเหล้า ในโรงตีเหล็ก ในลานฝึกยามค่ำ

“อย่าประเมินพื้นที่ต่อสู้ แบบเดิม”

“ถ้าเงาขยับ…ดูให้แน่ใจก่อนเคลื่อนไหว”

“ถ้าไม่เห็นศัตรู แปลว่าเจ้ายืนผิดที่แล้ว”

ไม่มีใครพูดชื่อทรัซ แต่ทุกคนรู้ว่าข่าวลือนั้น หมายถึงเงา

ทรัซยืนอยู่บนเนินหินนอกเมือง

มองแสงไฟของฟรอสต์ลีนจากระยะไกล

“ยืนอยู่ในระยะที่ไม่ถูกสังเกต”

> “มีคนกำลังเรียบเรียงสิ่งที่เจ้าใช้”

เรกัลป์กล่าวในจิต “ไม่ใช่เพื่อเล่า…แต่เพื่อทำซ้ำ”

ทรัซพยักหน้าเล็กน้อย

“งั้นก็แปลว่า พวกเขาเริ่มเข้าใจผิดอีกแบบหนึ่ง”

> “ยังไง”

“พวกเขาคิดว่า ข้าใช้วิชาบิดเบือนสัมผัส”

“แต่จริงๆ แล้ว ข้าแค่ไม่ยอมสู้ในสนามที่พวกเขาคุ้นเคย”

เงาของทรัซทอดยาว แต่นิ่ง ไม่ขยับตามลม

“ข้าแค่สู้ในสนามที่ข้า ได้เปรียบ”

บ้านหลังหนึ่ง ในเมืองฟรอสต์ลีน

บ้านที่ไม่มีชื่อในทะเบียน และไม่ควรมีใครรู้ว่ามีอยู่

ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะหิน

บนโต๊ะ ไม่มีอาวุธ ไม่มีตำรา

มีเพียงแผ่นหินแผ่นเล็กๆ

ที่ถูกขีดเส้นด้วยชอล์กขาว

เส้นทางการเดิน ตำแหน่งที่คนล้ม

จุดที่การประสานงานพัง

เขามองมันอยู่นาน ก่อนจะยิ้มบางๆ

“ไม่ใช่การพรางตัว.....ไม่ใช่การหลบ”

เขาเคาะโต๊ะเบาๆ

“นี่คือการบังคับให้ศัตรูใช้ข้อมูลผิดชุด”

เขาไม่พูดคำว่า เงา ไม่พูดชื่อทรัซ

แต่เขาพูดประโยคหนึ่ง ที่ทำให้เกมนี้เปลี่ยนระดับ

“ถ้าอย่างนั้น…สิ่งที่ต้องทำ ไม่ใช่สู้กับมัน”

เขาเงยหน้าขึ้น

“แต่ต้องทำให้มัน ไม่มีสนามให้ยืน”

คืนนั้น

บัญชีเงาไม่แสดงภารกิจ

แต่มีหมายเหตุหนึ่ง

ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

> รูปแบบการใช้งาน เริ่มถูกจดจำ

ความเสี่ยง : เพิ่มขึ้น

เรกัลป์นิ่งไปครู่หนึ่ง

> “จากนี้ไป การสู้ของเจ้า 

จะไม่จบแค่ในสนามที่เจ้าสร้าง”

ทรัซหลับตา “ข้ารู้”

เขารู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีที่มีคนเริ่ม “อธิบายได้”

การล่าที่แท้จริง กำลังจะเริ่มขึ้น

___