[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 53 เจียงหนาน! ระวังหน่อย

        ที่ข้างกองไฟ เจียงหนานใช้มีดสั้นตัดเนื้อย่างและเริ่มกินมัน น้ำมันจากเนื้อไหลเยิ้มออกมาจนเลอะไปทั้งปาก!

        ส่วนอู๋เหลียงคว้าบริเวณขามากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย!

        มีเพียงถังเชียนหย่าเท่านั้นที่กินทีละคำเล็ก ๆ ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแห่งความสุข!

        เนื้อของสัตว์อสูรวิญญาณ ไม่ใช่เนื้อที่เนื้อธรรมดาจะเทียบได้!

        ทีมที่ตั้งค่ายอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าหมองคล้ำ

        การได้กลิ่นเนื้อย่างหอม ๆ ทำให้คืนนี้หลับไม่ลงเลยจริง ๆ! 

        ไม่มีทางเลือก…

        จนต้องเอาหญ้าสองต้นมาอุดรูจมูก!

        แต่ก็ยังห้ามน้ำลายไม่ไหวอยู่ดี...

        หลายคนโมโหจนต้องเอาผ้าห่มคลุมหัว!

        ถึงแม้จะเป็นตอนกลางคืน แต่ห้องไลฟ์สดก็ยังคึกคัก!

        [แสบเกินไปแล้วนะ? นี่มันอะไรกันเนี่ย!]

        [ฮ่า ๆ ดูทีมอื่นสิ น่าสงสารจริง ๆ ฉันขำจนจะตายแล้ว!]

        [วิ่งมาราธอนทั้งวันยังไม่พอ ตอนกลางคืนยังต้องมาทนการทรมานจิตใจจากเทพหนานอีก!]

        [ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า เจียงหนานมาพักผ่อนจริง ๆ!]

        จงอิ๋งเสวี่ยและเซี่ยเหยาที่ดูพวกเจียงหนานกินบาร์บีคิวก็น้ำลายไหลตามไปด้วย!

        “เข้าถ้ำวิญญาณแล้วยังเล่นแบบนี้ได้อีกเหรอ?”

        การกระทำของเจียงหนานทำให้โลกทัศน์ของพวกเธอเปลี่ยนไป!

        ในการเข้าถ้ำวิญญาณแต่ละครั้ง จะต้องอดทนกับความยากลำบากมากมาย ในป่าจะมีสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้อย่างไร?

        แล้วเจียงหนานล่ะ? ชีวิตไม่ดีเกินไปเหรอ?

        เซี่ยเหยามองเจียงหนาน ดวงตาคู่ใหญ่เปล่งประกายเจ้าเล่ห์!

        เธอตัดสินใจแล้วว่าต้องร่วมทีมกับเจียงหนานให้ได้…

        เพื่อจะได้อาบน้ำและกินบาร์บีคิวสักมื้อในถ้ำวิญญาณ!

        กองทัพรัตติกาลที่ดูภาพจากโดรนในโรงแรมเผยรอยยิ้มขมขื่น!

        พวกเขาเข้าร่วมภารกิจมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นการกระทำที่เจ้าเล่ห์ขนาดนี้!

        เจ้าเล่ห์!

        เจ้าเล่ห์สุด ๆ!

        ……

        เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาตื่นขึ้นมาด้วยกลิ่นหอมของลาเต้และเสียงคำรามของเครื่องยนต์!

        ลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าพวกเจียงหนานขับรถออกไปอย่างรวดเร็วเสียแล้ว!

        ทุกคนต่างตื่นตกใจ!

        ในใจร้อนรนมาก!

        ดวงตาของเหล่านักเรียนแดงก่ำและเก็บของทันทีอย่างบ้าคลั่ง!

        “เฮ้ย! เจียงหนาน! นายอย่าไปนะ!”

        “บ้าเอ๊ย! ออกเดินทางอีกแล้วเหรอ? รีบตื่นเร็ว เลิกนอนได้แล้ว ตามเขาไปเร็วเข้า!”

        “อืม...ตื่นเช้าจัง! จะตามเจียงหนานไปทำไม? เขาไม่ใช่สาวสวยเสียหน่อย!”

        “นายยังจะนอนอีกเหรอ? ปล่อยให้พวกเขาวิ่งนำหน้าแล้วพวกเราจะเหลืออะไรล่ะ?”

        “แม้แต่เศษหินก็ยังไม่มีให้เก็บเลยมั้ง!?”

        ทุกคนเก็บของอย่างรีบร้อน! บางคนไม่ได้รูดซิปกางเกง แม้แต่หัวเข็มขัดยังคาดกลับด้าน!

        แต่พวกเขาก็ไม่สนใจมากนัก ต่อให้ผมเผ้ายุ่งเหยิงก็ต้องออกเดินทางแล้ว

        ราวกับฝูงซอมบี้ชราที่หิวโหย!

        สุดท้ายสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขาก็คือรอยล้อรถ…

        และซากศพของสัตว์อสูรวิญญาณตลอดทาง!

        หลังจากวิ่งทั้งวันและมาถึงเขตปลอดภัยแห่งถัดไป พวกเขาก็ถูกเจียงหนานโอ้อวดใส่อีกครั้ง!

        และต้องทนรับการโจมตีด้วยกลิ่นหอมของอาหาร!

        เหล่านักเรียนต้องนอนหลับไปพร้อมกับความคับแค้นใจเต็มท้องอีกครั้ง!

        และในตอนเช้า เจียงหนานก็ขับรถหนีไปอีก...

        สถานการณ์แบบนี้ดำเนินต่อเนื่องถึงสามวันเต็ม!

        หลายทีมเริ่มสบถด่า!

        สถานการณ์ของเส้นทางด้านบนและด้านล่างต่างก็คลี่คลายไปได้ด้วยดี!

        ผิดกับเส้นทางตรงกลางที่ได้แต่วิ่งตามหลังของเจียงหนานตลอด!

        แม้แต่ขนเส้นเดียวก็ไม่ได้!

        ทุกคนมีรอยคล้ำใต้ตา ราวกับประสบภัยแล้งและอดอยากมานาน!

        พวกเขาวิ่งมาราธอนตามหลังเจียงหนานมาสามวันแล้ว…

        ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ก็ไม่ต้องเรียนหนังสือแล้ว!

        ออกไปสมัครวิ่งมาราธอนเลยดีกว่า ได้เป็นตัวเต็งเหรียญทองแน่นอน!

        ดังนั้น พวกนักเรียนจึงพากันรายงาน ‘การกระทำชั่ว’ ของเจียงหนาน!

        “ไม่ไหวแล้ว! ร่างกายของพวกเราทนไม่ไหวแล้ว! พวกคุณช่วยจัดการเขาหน่อยเถอะ!”

        “เครื่องนับก้าวเดินในวีแชทของฉันเมื่อวานนี้เกิน 110,000 ก้าว แต่เชื่อไหมว่าฉันเป็นอันดับที่ 108 ในหมู่เพื่อน ๆ?”

        “ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะไปทางด้านล่าง ตรงกลางเล่นไม่ไหวแล้วเพราะมีคนโกง!”

        ทีมที่อยู่เส้นทางตรงกลางบ่นอุบอิบและร้องเรียนเป็นหมู่คณะ!

        อาจารย์และเจ้าหน้าเริ่มทนดูไม่ไหว!

        แต่เจียงหนานก็ไม่ได้ทำอะไรผิดและไม่ได้ละเมิดกฎเลยแม้แต่น้อย!

        เขาแค่ใช้ประโยชน์จากกฎเท่านั้น!

        แต่ว่า ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป…

        พวกเขาก็กลัวว่าการสอบนี้จะล่ม!

        กำไลข้อมือพิกัดดาวเทียมของเจียงหนานที่กำลังตรวจสอบหินวิญญาณในรถอย่างมีความสุขสั่นขึ้นทันใด!

        “เจียงหนาน! ระวังหน่อย อย่าให้กระทบต่อความคืบหน้าของการแข่งขัน! ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอาจจะต้องเชิญนายออกมา!”

        เจียงหนานตกตะลึง!

        บ้าเอ๊ย!

        จะเชิญฉันออกด้วยเหตุผลอะไร?

        ฉันกำลังจะมีวันหยุดยาวสิบห้าวันที่ยอดเยี่ยม!

        และคิดว่าจะต้องคว้าอันดับหนึ่งกลับไปด้วย!

        คุณไปโมโหใครมา?

        เขาได้แต่ยื่นมือออกไปนอกหน้าต่างรถและทำมือเป็นสัญญาณโอเค!

        อู๋เหลียงพูดด้วยใบหน้าที่จำยอม “ต่อไปจะเอาไงดี?”

        เจียงหนานหัวเราะอย่างสดใส “แน่นอนว่าต้องฟังคำสั่งของอาจารย์สิ!”

        “พวกเราเหนื่อยขนาดนี้ ช่วงนี้ต้องพักผ่อนให้ดี!”

        ถังเชียนหย่างุนงง

        เหนื่อย?

        เหนื่อยตรงไหนกัน?

        สามวันมานี้ ฉันอ้วนขึ้นด้วยซ้ำ

        แน่นอนว่าในอีกสองวันต่อมา เจียงหนานไม่ได้ออกนำไปแย่งตำแหน่งอีก…

        แต่กลับไล่ตามทีมอื่น ๆ แทน!

        เมื่อเจอสัตว์อสูรวิญญาณ เขาก็ไม่ฆ่า และพาอู๋เหลียงกับถังเชียนหย่าเดินเล่นในถ้ำวิญญาณ!

        ไม่ก็กลับไปที่เขตปลอดภัยเพื่อเล่นบอร์ดเกมสามก๊ก...

        ทีมที่เหลือ ในที่สุดก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

        การล่าสัตว์อสูรวิญญาณค่อย ๆ มีความคืบหน้าขึ้น!

        แต่ทำไมถึงได้รู้สึกโกรธแบบนี้ล่ะ?

        ตลอดทั้งวันพวกเราต้องเหนื่อยยากลำบากและทุ่มเททำงานจนลืมชีวิตตัวเอง!

        แต่ทุกวันเจียงหนานกลับพาสาวไปเที่ยวชมธรรมชาติ?

        ทั้งที่เป็นคนเหมือนกัน!

        แต่ทำไมนายถึงเก่งขนาดนี้?

        วันนี้ ทีมเล็กของหลี่เซียงกำลังล้อมฆ่ามังกรเกราะดินขั้นทองแดงระดับสามดาว!

        การต่อสู้นั้นดุเดือดจนฟ้ามืดดินมัว!

        “หลิวอู่เฉวียนเปลี่ยนร่างและไปขวางไว้! ฉันจะใช้บึงโคลนจำกัดการเคลื่อนไหวของมันเอง!”

        “หลิงเฟิงฉวยโอกาสโจมตี หลี่มู่เหยียน เธอจัดการปิดฉากมันซะ!”

        บรรยากาศในสนามตึงเครียดถึงขีดสุด

        และในจังหวะนั้นเอง…

        เจียงหนานก็พาอู๋เหลียงและถังเชียนหย่าบุกเข้ามา!

        เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ดวงตาก็เป็นประกาย

        หลี่เซียงและคนอื่น ๆ ระแวดระวังเต็มที่ เพราะกลัวว่าเจียงหนานจะเข้ามาแย่งชิง

        แต่เจียงหนานกลับชี้ไปที่น้ำตกเล็ก ๆ…

        “ตรงนี้วิวสวยดีนะ ตรงนั้นแหละ! ไปโพสท่าหน่อยสิ!”

        จากนั้น อู๋เหลียงและถังเชียนหย่าก็วิ่งไปที่ข้างน้ำตก

        อู๋เหลียงถอดเสื้อและทำท่าปู กล้ามเนื้อที่อัดแน่นอยู่บนแขนแทบจะระเบิดออกมา!

        ส่วนถังเชียนหย่าก็ยกมือขึ้นชูสองนิ้วและยิ้มหวาน!

        หลี่เซียงและคนอื่น ๆ งงเป็นไก่ตาแตก

        บ้าเอ๊ย!

        พวกเรากำลังต่อสู้กันอยู่นะ!

        กำลังล่าสัตว์อสูรวิญญาณอยู่!

        ไม่เห็นหรือไงว่าบรรยากาศตึงเครียดขนาดไหน?

        นี่เป็นเรื่องของความเป็นความตายเลยนะ!

        แต่นายดันพาคนมาถ่ายรูปเก็บความทรงจำ?

        ช่วยไว้หน้ากันหน่อยได้ไหม!

        “มา! นับ 123 ยิ้มหน่อย ชีส!”

        [แต้มความคับแค้นจากหลี่เซียง 999 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจากหลิวอู่เฉวียน 666 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจาก...]

        หลังจากเสียง ‘แชะ’ ดังขึ้น เจียงหนานก็หันไปเรียก “มานี่สิ! ถ่ายออกมาหล่อมาก! พวกนายดูสิ!”

        แววตาของถังเชียนหย่าสว่างวาบขึ้นมาทันที!

        ผู้หญิงคนไหนจะไม่ชอบถ่ายรูปกันล่ะ?

        เธอกับอู๋เหลียงรีบวิ่งเข้าไปดู

        บนหน้าจอมือถือปรากฏใบหน้าขนาดใหญ่!

        ในรูปถ่าย ปรากฏภาพเจียงหนานที่ยิ้มแย้มแจ่มใสและเผยฟันขาวเล็กน้อย!

        ถังเชียนหย่ามุ่นหัวคิ้ว

        เซลฟี่?

        แล้วยังมาพูดว่าหล่อมากอีก?

        สรุปแล้วนายเซลฟี่เหรอ?

        งั้นนายให้พวกเราไปโพสท่าทำไมล่ะ! เฮ้ย!

        ถังเชียนหย่าย่นจมูกน้อย ๆ

        อู๋เหลียง “พี่หนาน! ฉันขอตีพี่สักทีได้ไหม?”

        นี่มันแย่เกินไปแล้ว!

        [แต้มความคับแค้นจากถังเชียนหย่า 333 แต้ม!] 

        [แต้มความคับแค้นจากอู๋เหลียง 999 แต้ม!]

        โอ้โห!

        ผู้ชายตัวใหญ่ยังมีความคับแค้นมากกว่าเด็กผู้หญิงอีกเหรอ?

        นายสนใจความงามยิ่งกว่าเด็กผู้หญิงอีกเหรอเนี่ย?

        “นี่ต่างหาก!”

        เจียงหนานเลื่อนอัลบั้มรูป…

        ก่อนจะปรากฏรูปที่ถ่ายเมื่อครู่นี้

        ในรูปคือภาพของอู๋เหลียงที่มีกล้ามเนื้อดุดันและถังเชียนหย่าที่ยิ้มหวาน!

        ใบหน้าโกรธแค้นของหลี่เซียงและคนอื่น ๆ ที่เป็นพื้นหลังนั้นเล็กจนเบลอ!

        อู๋เหลียงและถังเชียนหย่ามีสีหน้าดำคล้ำ

        ต้องจงใจขนาดนี้เลยเหรอ?

        เจียงหนานหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ไปกันเถอะ! ไปถ่ายที่อื่นกัน!”

        อู๋เหลียงและถังเชียนหย่ากะพริบตาปริบ ๆ