ในบริเวณชายแดนทางทิศใต้ของเขตัฟ้ากับเขตฟีนิกซ์ ได้ถูกขวางกั้นด้วยูเาขนาดใหญ่เรียงแถวเป็แนวยาว
โดยมีทางผ่านเข้าออกสองดินแดนนี้เพียงทางเดียวเท่านั้นในชายแดนทิศใต้ และมันอยู่ห่างจากหมู่บ้านกลางหุบเขาของหลงเทียนเพียง5กิโลเมตรเท่านั้น!!
ซึ่งตอนนี้บนเขตชายแดนทางทิศใต้ของอาณาจักรัฟ้า ได้เต็มไปด้วยกองกำลังในชุดเกราะของอาณาจักรฟีนิกซ์ประมาณ10000คน โดยมีั้แ่ระดับหลอมลมปราณ-ระดับราชันย์
นอกจากนี้ยังมีระดับจักพรรดิ10คน และผู้นำระดับเทวะอีก3คน!!!
ั้แ่อาณาจักรฟีนิกซ์ได้รับอาวุธศักดิ์สิทธิ์มาจากาภายใน สามสำนักใหญ่ที่เคยคานอำนาจกับราชวงศ์ฟีนิกซ์ก็ได้ถูกทำลายหายไป
ทำให้ตอนนี้อิทธิพลของพวกเขาก็แผ่ขยายออกไปไกลมีผู้เชี่ยวชาญมากมายจากทั่วสารทิศมาอยู่ใต้บัญชาของพวกเขา
หนึ่งในนั้นคือผู้นำกองกำลังครั้งนี้ สามพี่น้องหมาป่าคลั่ง พวกเขาทั้งสามกำลังนั่งอยู่บนหลังของสัตว์อสูรราชันย์หมาป่าเขาเดียวด้วยท่าทางน่าเกรงขาม
"ข้าได้ยินมาว่าพวกอาณาจักรัฟ้าเ้าเลห์ยกดินแดนรอบๆนี้ให้พวกสัตว์อสูรยึดครอง เพื่อใช้พวกมันคอยขัดขวางกองกำลังอาณาจักรฟีนิกซ์ แต่ตอนนี้พวกสัตว์อสูรหายไปหมดแล้ว จะมีใครอีกกล้าออกมาขัดขวางพวกเราสามพี่น้อง?"
"ฮ่าๆ..ใช่แล้วพี่ใหญ่ ข้าได้ส่งคนออกไปตรวจสอบบริเวณรอบๆนี้แล้วว่ามีใครอยู่บ้าง อีกไม่นานพวกเขาก็กลับมา"
"หึหึ..ตอนนี้เราเพียงรอให้พวกลัทธิมืดเคลื่อนไหวก่อน แล้วเราจะใช้่เวลาวุ่นวายนี้บุกไปยึดดินแดนรอบๆแห่งนี้ให้หมด!!"
พี่น้องทั้งสามพูดคุยกันด้วยท่าทางไร้ความกังวล โดยหารู้ไม่ว่าพวกเขากำลังตกอยู่ภายใต้การจ้องมองเ็าจากสายตาคู่หนึ่งของหญิงสาวที่อยู่ห่างพวกเขาไม่ไกลมากนัก!!
…
ในที่แห่งหนึ่งของทวีปตะวันตก
ได้มีร่างของกลุ่มคนในชุดคลุมดำทั้งแปดกำลังรวมตัวนั่งประชุมท่ามกลางเศษซากโครงกระดูกที่กระจายอยู่บนพื้น
รอบๆห้องประชุมของพวกเขายังมีร่างซีดเผือกของมนุษย์กำลังยืนนิ่งเป็ผู้พิทักษ์ ดวงตาของพวกเขาต่างว่างเปล่าปราศจากอารมณ์ใดๆ
แม้แต่กลิ่นอายพลังชีวิตของพวกเขาก็ไม่สามารถััมันได้ ถ้าจะพูดให้ถูกพวกเขาเหล่านี้เป็เพียงศพเดินได้เท่านั้น!!!
"หอการค้าแสงจันทร์กำลังปล่อยข่าวเหตุการณ์สังหารหมู่ในเขตัฟ้าว่าเป็ฝีมือของกลุ่มลัทธิมืดของเรา"ชายชรากลางหัวโต๊ะกวาดสายตามองคนทั้งเจ็ดในห้องประชุม ก่อนจะะโออกมาด้วยเสียงเ็า
"ข้าอยากรู้ว่าเป็พวกเ้าคนใดที่ทำสิ่งนี้อย่างโจ้งแจ้งอย่างนี้? ถ้าพวกสมาคมพันธมิตรเซียนสืบสวนเหตุการณ์นี้ พวกเ้าไม่รู้เหรอว่ามันอาจจะทำให้แผนการของนายท่านถูกเปิดเผยออกมาได้!"
เหล่าคนทั้งเจ็ดต่างหันมองหน้ากันด้วยความสงสัยว่าเป็ฝีมือของใคร? แต่ทว่ากลับไม่มีใครแสดงตัวออกมาเลย
"ข้าถามว่าเป็ฝีมือของใคร?..พวกเ้าไม่ได้ยินกันเรอะ?"ชายชราะโเสียงดังพร้อมกับปลดปล่อยกลิ่นอายระดับศักดิ์สิทธิ์สูงสุดออกมา
"โปรดใจเย็นลงก่อนท่านรองลัทธิ ข้าคิดว่าเื่นี้มีบางอย่างแปลกๆ พวกเราทั้งเจ็ดยังไม่ได้ออกจากวิหารมืดเลย มันจะเป็ฝีมือของพวกเราได้อย่างไร?"
"ใช่..ท่านรองลัทธิ พวกเรากำลังเก็บตัวบ่มเพาะอยู่แต่ในวิหารมืดเท่านั้น อีกอย่างมันจะเป็ไปได้อย่างไรที่พวกเราจะสามารถใช้คำสาปสังหารคนจำนวนมากในครั้งเดียวได้? ถ้าทำอย่างนั้นตอนนี้อายุขัยของพวกเราคงไม่เหลือแล้ว"
"อืม..ข้าคิดว่าเื่นี้อาจเป็ฝีมือของใครบางคนที่้าใส่ร้ายลัทธิมืดของเรา พวกเรายังไม่เห็นศพเลยว่าคนที่ตายเกิดจากคำสาปจริงๆ แถมก่อนหน้านี้ได้มีเหตุการณ์คนตายจำนวนมากจากควันพิษของพวกนิกายหมื่นพิษมาแล้ว ข้าคิดว่าเราควรตรวจสอบเื่นี้ให้ชัดเจนก่อนขอรับ"
เมื่อได้ยินคำพูดของคนที่เหลือ สายตาของชายชรารองลัทธิมืดพลันเผยความเ็าออกมา
"หืม..สิ่งที่พวกเ้าพูดก็มีเหตุผล ถ้าคนเ่าั้ไม่ได้ตายจากคำสาปของเราจริงๆ แสดงว่าพวกหอการค้าแสงจันทร์้าใส่ร้ายพวกเราสินะ พวกมันคิดว่าเราจะเกรงกลัวพวกมันจริงๆเรอะ?"
"พวกเ้ารีบออกเดินทางไปตรวจสอบเื่นี้ให้รวดเร็วที่สุด เราไม่สามารถปล่อยให้แผนการทั้งหมดของนายท่านต้องมาพังทลายจากการถูกใส่ร้ายอย่างนี้ได้ ถ้าใครกล้าขัดขวางก็สังหารพวกมันให้หมดซะ!!"
…
ในอีกด้านของหมู่บ้านกลางหุบเขา
หลงเทียนที่กำลังนอนรับสายลมเพลินๆอยู่นั้นพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเสียงเตือนของระบบที่เงียบหายไปนาน
(ประเมินของรางวัลเรียบร้อย)
(ได้รับ15000แต้มชื่อเสียง)
“เอ๊ะ?..ทำไมอยู่ดีๆเราได้รับแต้มฟรีอีกแล้ว?”
หลงเทียนอ้าปากด้วยใบหน้ามึนงง เขาเพียงนอนอยู่เฉยๆเท่านั้น ยังไม่ได้ทำภารกิจอะไรเลยกลับได้รับแต้มฟรีมากกว่ารับสาวกเสียอีก
แน่นอนว่าแต้มฟรีเหล่านี้มาจากโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่เขาทำโดยไม่รู้ตัว!!!
“เอ่อ..แต่ชั่งมันเถอะไอเ้าระบบคงอารมณ์ดีเลยให้แต้มฟรีมาอีกแล้ว”
“ตอนนี้เรามีแต้มรวมสามหมื่นกว่าแล้วจะซื้ออะไรเพิ่มดีน่า”
หลงเทียนลุกขึ้นยืนบิดี้เีอย่างสบายใจ ซึ่งท่าทางของเขาทำให้เฉินเหมยที่กำลังมีความสุขจากการอยู่ใกล้ชิดกับเขาใขึ้นมา"นายน้อย..ข้าดูแลท่านไม่ดีเหรอ? ทำให้ท่านไม่สามารถพักผ่อนได้?"
"ไม่ใช่ความผิดของเ้าหรอก พอดีข้าถูกบางอย่างรบกวนเลยไม่อยากนอนต่อแล้วนะ"หลงเทียนกล่าวอย่างไม่คิดอะไร
แต่สำหรับเฉินเหมยแล้ว สิ่งนี้ถือว่าเป็เื่ใหญ่ที่มาขัดขวาง่เวลาพักผ่อนของชายหนุ่ม
“สิ่งใดกันมารบกวนนายน้อย? หรือว่าจะเป็เ้าพวกกองทัพบ้านั้น!”
“ต้องใช้แน่ๆ..มีคนจากพวกมันมาทำตัวลับๆล่อๆหน้าหมู่บ้านสักพักแล้ว เ้าพวกแมลงวันพวกนี้คงสร้างความรำคาญให้กับนายน้อย”
“แต่เพราะนายน้อยมีจิตใจสูงส่งไม่อยากลงมือกับคนอ่อนแอ นายน้อยจึงปล่อยพวกมันแล้วเลือกถอยหลังออกมาเอง!!”เฉินเหมยกัดฟันด้วยใบหน้าเ็า
มันทำให้เธอรู้สึกผิดที่คิดว่าพวกมันอ่อนแอเกินไปเลยไม่สนใจพวกมัน แต่สุดท้ายสิ่งนี้กลับหันมาทำร้ายชายหนุ่มให้ไม่ได้พักผ่อน
ในฐานะคนรับใช้แล้ว ความประมาทของเธอครั้งนี้ ถือว่าเป็บทเรียนราคาแพงที่เธอต้องจดจำเอาไว้!!!
"นายน้อยข้าประมาทไปซะได้..ท่านจะให้ข้าจัดการกับคนที่รบกวนท่านหรือไม่?"
"ฮ่าๆ..เ้าคิดมากเกินไปแล้ว ถ้าข้าทำได้ข้าคงสั่งสอนมันไปนานแล้ว"หลงเทียนเดินออกไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ“ไอระบบบ้านี้อยู่ในตัวของข้า..มันไม่มีตัวตนจะจัดการมันได้อย่างไร? ถึงมันจะทำตัวหน้ารำคาญก็เถอะ แต่่หลังๆมานี้มันก็ใจดีให้แต้มฟรีเรามาหลายครั้งแล้ว”
เฉินเหมยมองแผ่นหลังของหลงเทียนด้วยความเคราพ“ใช่จริงๆด้วย..นายน้อยจิตใจดีเกินไปเลยไม่อยากลงมือจัดการกับพวกมัน แต่สำหรับข้าที่มือเปื้อนเืมานานแตกต่างกัน…หืม..เ้าพวกบ้านั้น!!!”
ในเวลาเดียวกันทางเข้าของหมู่บ้าน ได้มีร่างชายกลางคนทั้งสามเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย่อหยิ่ง พวกเขาทั้งสามต่างปลดปล่อยกลิ่นอายของระดับจักรพรรดิออกมาโดยไม่ปิดบังใดๆ!!
ก่อนหน้านี้พวกเขาได้เฝ้ามองการดำเนินชีวิตของคนในหมู่บ้านมาสักพักแล้ว พวกเขาไม่สามารถััได้ถึงระดับบ่มเพาะใดๆของคนในหมู่บ้านเลย
แถมคนในหมู่บ้านยังดำเนินชีวิตประจำวันเหมือนคนธรรมดาทั่วไป อย่างวิ่งออกกำลังกายรอบหมู่บ้าน
จากการสังเกตเบื้องต้นนี้พวกเขาค่อนข้างมั่นใจว่าพวกชาวบ้านเป็เพียงคนธรรมดาเท่านั้น ต่อให้พวกเขาคาดการผิดไป มันก็ไม่มีทางเป็ไปได้ที่หมู่บ้านห่างไกลเช่นนี้จะมีระดับบ่มเพาะจักรพรรดิแน่นอน
เมื่อคนทั้งสามเดินเข้ามาในหมู่บ้าน พวกเขาต้องแปลกใจที่ไม่มีชาวบ้านคนใดเลยสนใจการมาถึงของพวกเขาเลย
"หือ!.พวกมันกล้าไม่สนใจผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิอย่างเราเลยเรอะ!"
"นี่มันคือการหยามเกียรติของจักรพรรดิ!"
"พวกเ้าทั้งสองใจเย็นลงก่อน…พวกชาวบ้านเหล่านี้คงไม่เคยเห็นผู้เชี่ยวชาญมาก่อน พวกมันเลยไม่รู้ว่าเราเป็ใคร"
เมื่อคิดได้อย่างนั้น ชายกลางคนทั้งสามต่างมีท่าทางอวดดีมากกว่าเดิม พวกมันได้ปลดปล่อยแรงกดดันจักรพรรดิออกมาปกคลุมทั่วหมู่บ้าน
แรงกดดันของพวกมันได้ทำให้เหล่าชาวบ้านทั้งหมดหยุดนิ่งจากสิ่งที่ทำทันที แต่ทว่าคำพูดต่อไปของเหล่าชาวบ้านทำให้พวกมันทั้งสามสับสนมากขึ้นกว่าเดิม
"เอ๊ะ?..เ้าพวกนี้มาหาเื่พวกเราเหรอ?"
"น่าจะใช่ละมั้ง..แต่กลิ่นอายพวกมันไม่อ่อนแอเกินไปหน่อยเหรอ?"
"หืม..ไม่แปลกหรอก พวกคนด้านนอกมีแต่คนอ่อนแอเท่านั้น"
"เฮ้อ..เสียเวลาตากผ้าของข้าจริงๆ"
"ใครก็ได้ไปไล่พวกมันหน่อย..ไก่ของข้าที่กำลังฟักไข่อยู่ใกันหมดแล้ว"เหล่าชาวบ้านมองคนทั้งสามครู่หนึ่งก่อนจะกลับไปทำกิจวัตรตามเดิม
ใน่เวลาที่ผ่านมานี้ พวกเขาได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงมากมายจากการสิงอยู่ในสำนักของหลงเทียน พวกเขาได้เห็นและรับประสบการณ์มากมายที่เหล่าเซียนทำได้เพียงแต่ฝันถึง!!
ด้วยเหตุนี้มันได้เปลี่ยนมุมมองพวกเขาต่อยุทธภพแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ในความคิดของเหล่าชาวบ้านตอนนี้ เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ด้านนอกหมู่บ้านเป็เพียงพวกคนอ่อนแอยากจนเท่านั้น
แม้แต่การเป็เซียนในสายตาของพวกเขาก็ไม่ใช่เื่ยากเย็นอะไรเลย พวกเขาเพียงแค่ต้องรอเวลาเท่านั้น อาจจะพูดได้ว่าพวกเขาได้รับพลังมาง่ายเกินไปจนทำให้พวกเขากล้าดูถูกยุทธภพทั้งหมด!!!
"จะ-เ้าพวกนี้บ้าไปแล้วเรอะ?..."ชายกลางคนทั้งสามมองเหล่าชาวบ้านด้วยใบหน้าโง่งม ก่อนจะเปลี่ยนเป็ความโกรธ"ในเมื่อพวกเ้ากล้าดูถูกพวกเรามากใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นเตรียมรับความโกรธเกี้ยวของจักรพรรดิซะ!!"
เพียงสิ้นสุดคำพูดของชายทั้งสาม ด้านหลังพวกเขาพลันปรากฏร่างของหญิงกลางคนร่างอ้วนออกมาพร้อมกับตะหลิวในมือ
"พวกเ้าเสียงดังเกินไปแล้ว..มันรบกวนการทำอาหารของข้าให้กับนายน้อยรู้ไหม?"หญิงร่างอ้วนยกตะหลิวตบคนทั้งสามอย่างไม่ตั้งใจ
ซึ่งมันได้ส่งร่างของคนทั้งสามพุ่งไปชนกับต้นไม้ใหญ่อย่างรวดเร็ว!!
ปัง
ปัง
ปัง
ร่างของชายทั้งสามได้ล้มแนบลงบนพื้นด้วยใบหน้าหวาดกลัว พวกมันััการเคลื่อนไหวของคนที่ลอบโจมตีไม่ได้ด้วยซ้ำ คนที่สามารถทำอย่างนี้ได้ต้องมีระดับบ่มเพาะสูงกว่าพวกมัน!!
"ปะ-เป็ฝีมือของใครกัน"ชายทั้งสามเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความยากลำบาก ก่อนจะเผชิญหน้ากับหญิงร่างอ้วนที่กำลังยืนเล่นตะหลิวด้านหน้าของมัน
แต่ทว่าสายตาของพวกมันกลับจดจ่ออยู่กับตะหลิวในมือของเธอ เพราะกลิ่นอายของตะหลิวที่ปลดปล่อยออกมานั้นสูงกว่าเทวะเสียอีก!!!
"อะ-อาวุธศักดิ์สิทธิ์….."ชายทั้งสามเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวแล้วสลบไปทันที
เมื่อเห็นท่าทางของคนทั้งสามแล้ว เหล่าชาวบ้านส่ายศรีษะเบาๆก่อนจะแยกย้ายไปทำอย่างอื่นโดยไม่สนใจร่างของคนทั้งสามเลย
…
ในตอนนี้บนท้องฟ้าของเมืองทุ่งหญ้าเขียวได้ปรากฏเรือบินขนาดใหญ่ออกมา ซึ่งบนเรือได้มีร่างของชายชราสองคนกำลังยืนมองภาพโศกนาฏกรรมเบื้องล่าง
หนึ่งในนั้นเป็ร่างของชายชรากำลังใช้ทักษะเปิดดวงตาที่สามกลางหน้าผาก
"ท่านเห็นอะไรบ้างไหม?"ชายชราจีเฟิงถามด้วยความสงสัย
"นะ-นี่มันเื่ใหญ่แล้ว!!"ตงหยางะโออกมาอย่างหวาดกลัว
ภายในสายตาของเขานั้น ร่างิญญาของผู้เสียชีวิตทั้งหมดในเมืองกำลังถูกมัดด้วยโซ่ขนาดใหญ่ทั้งหมด หรือจะพูดอีกอย่างว่าพวกเขาถูกผนึกิญญาไม่ให้กลับไปเกิดใหม่!!!
"ปะ-เป็ไปได้อย่างไรกัน..นี่..มันคำสาปอะไรกันสามารถผนึกิญญาคนทั้งเมืองได้"ชายชราตงหยางบ่นพึมพำด้วยใบหน้าซีดเผือก
ก่อนหน้านี้มันคิดว่าคนที่ใช้คำสาปผนึกวิญาณน่ากลัวเช่นนี้คงมีข้อจำกัดมากมายไม่สามารถใช้ติดต่อกันมากๆได้
แต่พอได้มาเห็นิญญาของคนหลายหมื่นในเมืองแห่งนี้แล้ว ความเข้าใจทั้งหมดของมันได้พังทลายลงทันที!!
ชายชราตงหยางถอนหายใจแรงก่อนจะกล่าวออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง"เราต้องรีบรายงานเื่นี้ไปให้สมาคมพันธมิตรเซียนทราบ ไม่อย่างนั้นยุทธภพคงต้องอยู่ภายใต้เงาของพวกลัทธิมืด และก็พวกเราต้องรีบแจ้งให้พวกนักบวชทราบเื่นี้ด้วย!!!"
ขณะนั้นเองภายในใจกลางเมืองได้ปรากฏประตูสีดำออกมาพร้อมกับร่างของคนในชุดคลุมดำสองคนก้าวเดินออกมา
สายตาของพวกมันได้กวาดมองร่างของเหล่าผู้คนที่นอนอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าใ"หือ!..เ้าพวกนี้ถูกคำสาปจริงๆเรอะ!"