(จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

        หลังจากที่นำหินปราณเซียนระดับต่ำทั้งสิบก้อน วางเรียงกันเป็นวงรอบตัว

        เทียนจุนก็ค่อยๆสูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายของเขาสงบนิ่งราวกับสายน้ำกลางหุบเขา มือทั้งสองพนมเข้าหากัน ดั่งพระอรหันต์ที่กำลังเข้าสู่สมาธิ ก่อนที่เขาจะหลับตาลง ใบหน้าสงบเงียบและแน่วแน่

        “โอม...”

        เสียงบทสวดพุทธองค์ดังก้องขึ้นภายในจิตสำนึก

        คำสวดแต่ละคำก้องกังวานเป็นจังหวะ ก่อให้เกิดคลื่นพลังบางอย่างที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งร่างกาย

        ขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มโคจรคัมภีร์อรหันต์พุทธะมหาเจ้าธรรมจักรนิพพาน

        ทันทีที่คัมภีร์เริ่มโคจร ปราณเซียนแห่งพุทธะภายในร่างกายของเขาก็เริ่มตอบสนอง

        “วูมมมม!”

        แสงสีทองอ่อนๆพลันเปล่งประกายออกมาจากร่างของเขา ลอยอ้อยอิ่งราวกับอักษรแห่งสวรรค์ที่จารึกอยู่ในวัฏจักรของพุทธะ คลื่นปราณเซียนอันสงบสุข ค่อยๆแผ่กระจายออกจากร่างของเขา ขยายออกไปยังอาณาเขตโดยรอบ

        ไม่นานนัก ปราณเซียนที่อยู่ในบรรยากาศ รวมถึงพลังเซียนที่กักเก็บอยู่ในหินปราณเซียนระดับต่ำทั้งสิบก้อนก็เริ่มตอบสนอง

        “ฟู่วววว!”

        พลังเหล่านั้นถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างของเขา พวกมันไหลเข้าสู่เส้นชีพจรและตันเถียนอย่างต่อเนื่อง ราวกับกระแสน้ำที่โอบล้อมแม่น้ำสายใหญ่

        เทียนจุนสามารถสัมผัสได้ถึง พลังอันบริสุทธิ์ที่กำลังหล่อเลี้ยงร่างกายของเขา

        ทุกเส้นชีพจร ทุกส่วนของตันเถียน—กำลังถูกขัดเกลาโดยพลังแห่งพุทธะ!

        ในเวลาเดียวกันที่อีกมุมหนึ่งของอาณาเขต

        ตงหยูกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในห้องของตนเอง ฝ่ามือทั้งสองวางอยู่บนเข่า พลางโคจรลมหายใจเพื่อบ่มเพาะพลังเซียน

        แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านหน้าต่าง ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูสงบและลึกลับ

        “หืม?”

        แต่แล้วดวงตาของเขาพลันเปิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        “ดูเหมือนปราณเซียนในอาณาเขตกำลังหลั่งไหลไปยังบางสิ่ง..”

        ตงหยูขมวดคิ้ว เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติในอาณาเขตของบ้านพัก กระแสพลังเซียนที่เคยล่องลอยไปตามธรรมชาติ บัดนี้กลับพุ่งไหลไปรวมกันเป็นกระแสสายหนึ่ง และมันกำลังเคลื่อนที่ไปยังจุดศูนย์กลางบางแห่ง

        “นี่เป็นพลังของใครกัน?”

        ความสงสัยทำให้ชายหนุ่มต้องลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้าวเดินตามสัมผัสของพลังเซียน

        ไม่นานนัก เขาก็มาหยุดอยู่หน้าห้องพักของเทียนจุน

        กระแสพลังที่รุนแรงและสงบสุข หลั่งไหลออกมาจากภายในห้อง ทำให้ตงหยูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

        “เป็นฝีมือของเขาเองเรอะเนี่ย?”

        ตงหยูจ้องไปที่ประตูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

        “ชายหนุ่มผู้นี้ เขากำลังดูดซับปราณเซียนของอาณาเขตนี้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

        “ไม่ธรรมดา!”

        ตัวของเขาได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก แววตาของเขาฉายประกายสับสน

        ก่อนหน้านี้ พวกเขาเพียงแค่คิดว่าเทียนจุนเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่ง แต่ตอนนี้ พลังของเขาอาจจะอยู่เหนือกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก

        ในเวลานั้น ตงหยูเริ่มอยากรู้อยากเห็น แม้ในใจจะรู้ดีว่าสิ่งที่เขากำลังจะทำเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่ง

        แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะทุกสิ่งไปเสียแล้ว

        “อึก? ขอโทษนะท่านเทียนจุน!”

        เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พลางหันมองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น

        ก่อนจะค่อยๆลอบผลักบานประตูออกอย่างเงียบเชียบ เสียงลั่นเบาๆของไม้ดังขึ้นเพียงแผ่วเบา

        ขณะที่ช่องว่างเล็กๆของประตูค่อยๆเปิดออก เผยให้เห็นภาพปรากฏการณ์ที่น่าอัศจรรย์ ภายในห้อง

        “พระเจ้าช่วย!!”

        สิ่งที่ตงหยูกำลังเห็น ทำให้ชายหนุ่มถึงกับต้องกลั้นหายใจไว้โดยไม่รู้ตัว

        เสียงบทสวดพุทธองค์ดังก้องออกมาจากปากของเทียนจุน เสียงนั้นไม่ดังมากนัก ทว่ามันแฝงไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าเกรงขาม ทำให้ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมา ดูเหมือนจะสะท้อนก้องไปในห้วงจิตสำนึกของผู้ที่ได้ยิน

        แสงที่ทั่วร่างของเทียนจุน ก็เปล่งแสงสีทองอันเจิดจ้า

        แสงสีทองแห่งปราณเซียนที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มนั้นสว่างไสว วูบวาบไปทั่วทั้งห้อง ราวกับว่าพระพุทธองค์มาสถิตร่าง

        “ปะ.. ปราณเซียนแห่งพุทธะ!?”

        “เขาฝึกฝนวิชาสายพุทธะเรอะเนี่ย?!”

        ดวงตาของตงหยูเบิกกว้างและตื่นตระหนก เพราะเขาไม่คิดเลยว่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ไม่โกนหัว จะเลือกเดินในเส้นทางสายนี้

        “น่าเหลือเชื่อ!!”

        ไม่ใช่แค่ร่างกายของเทียนจุนที่เปล่งแสง แต่ปราณเซียนที่อยู่รอบตัวเขา ทั้งพลังเซียนจากอากาศ ทั้งพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากหินปราณเซียน กำลังหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างไม่รู้จบ

        ในเวลานั้น สายตาของตงหยูพลันจับจ้องไปยังหินปราณเซียนระดับต่ำทั้งสิบก้อน

        “อะ.. อะไรกัน!?”

        ตงหยูกำลังเห็นกับตาว่าขนาดของหินปราณเซียนเหล่านั้นกำลังค่อยๆลดลง ราวกับว่าพวกมันกำลังถูกสูบพลังออกไปจนหมดสิ้น

        เทียนจุนผู้นี้กำลังดูดซับปราณเซียนรอบตัวในปริมาณที่มหาศาลและรวดเร็วมาก

        “ประสิทธิภาพในการดูดกลืนพลังเซียนระดับนี้

        “มันเป็นไปได้อย่างไรกัน!?”

        ชายหนุ่มได้แต่อ้าปากค้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกตะลึง

        เพราะเขาเองก็เป็นผู้ฝึกตน และผ่านการฝึกฝนจากสำนักมาแล้ว และรู้ดีว่าผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ ไม่สามารถดูดซับพลังเซียนได้เร็วขนาดนี้ ต่อให้เป็นอัจฉริยะของสำนัก หรือผู้ที่มีพรสวรรค์เหนือคนธรรมดา พวกเขาก็ยังต้องใช้เวลาในการโคจรปราณ และค่อยๆซึมซับพลังอย่างช้าๆ

        แต่สิ่งที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้ามันเกินกว่าปรากฏการณ์

        “นี่มันเหนือกว่าขอบเขตของอัจฉริยะไปแล้ว!”

        “เขามีกายศักดิ์สิทธิ์? ใช่แล้ว เขาจะต้องเป็นบุตรแห่งโชคชะตาแน่ๆ!!”

        ตงหยูยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นบนหน้าผากของตนเอง ดวงตาของเขาสั่นไหว

        เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้มองผิดไป

        “สัตว์ประหลาดชัดๆ!”

        ความสามารถในการดูดกลืนปราณระดับนี้ แม้แต่ในสำนักที่เขาเคยฝึกตนก็ไม่เคยเห็นใครที่สามารถทำได้เช่นนี้มาก่อน เหล่าผู้ฝึกตนระดับสูงในสำนัก ยังต้องใช้เวลาสักพัก กว่าจะสามารถดูดซับพลังเซียนจากหินปราณเซียนให้หมดไปเพียงหนึ่งก้อน

        “เขากำลังดูดซับพลังจากหินปราณเซียนสิบก้อนพร้อมกัน!”

        “และกำจัดพวกมันจนเหือดแห้งไปอย่างรวดเร็ว!”

        “นี่มันไม่ใช่เรื่องที่มนุษย์ธรรมดาควรทำได้”

        ตงหยูเข้าใจดีว่า บางครั้งฟ้าสวรรค์ก็ประทานศักยภาพที่ไร้ขีดจำกัดให้แก่บางคน

        คนเช่นนั้นมักถูกเรียกว่า "บุตรแห่งโชคชะตา" พวกเขาเป็นบุคคลที่เกิดมาพร้อมกับโชคชะตาที่โดดเด่นเหนือผู้อื่น

        มีโอกาสก้าวข้ามขีดจำกัดของสามัญชน และไต่เต้าสู่จุดสูงสุดของเส้นทางการบำเพ็ญเพียร

        และในตอนนี้ ตงหยูมั่นใจเป็นอย่างมาก เขาครุ่นคิดด้วยความจริงจัง

        “ชายที่ชื่อว่าเทียนจุนคนนี้จะต้องเป็นบุตรแห่งโชคชะตาอย่างแน่นอน!”

        เขากลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง ร่างกายของเขายืนนิ่งอยู่หน้าประตู ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

        ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดความรู้สึกเคารพและหวาดหวั่นไปพร้อมกัน

        “หากข้าได้เป็นสหายกับชายผู้นี้.. ข้าอาจได้เห็นเส้นทางแห่งความเป็นเซียนที่แท้จริง!”

        ตงหยูสูดลมหายใจเข้าลึก ในใจรู้สึกปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขากำลังตระหนักถึงบางสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง

        “ข้าต้องบอกกับท่านพ่อ.. ให้ท่านรู้ว่าห้ามเป็นศัตรูกับคนผู้นี้เป็นอันขาด!!”