ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 156 อีกากระดูก

   “เกิดสิ่งใดขึ้น? ใครโจมตีพวกเรา?” ฟีซิเลียถามสายฝนขณะกำลังหนี ชายหนุ่มผมดำไม่ตอบ เขาเอาแต่วิ่งอย่างเดียว

   หลายนาทีถัดมาสายฝนพลันหยุดวิ่ง ดูเหมือนผู้สร้างลูกไฟสีดำจะไม่ได้ตามพวกเขามา สายฝนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพลิงทมิฬจำนวนมากไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับมือได้ด้วยเวลานี้ แม้เขาจะเป็นระดับสามและเพลิงทมิฬก็เป็นระดับสามเช่นเดียวกัน แต่ความแข็งแกร่งสายฝนไม่ได้มากมายขนาดนั้น หากเทียบกับระดับสามคนอื่นแล้วความแข็งแกร่งสายฝนอยู่ในระดับตํ่ามากๆ เขาอาจจะชนะระดับสองได้อย่างง่ายดาย ทว่าเขาไม่สามารถชนะระดับสามได้อย่างง่ายดาย

   “ฉันไม่รู้ว่าใครโจมตีพวกเรา สิ่งที่ฉันรู้คือผู้โจมตีอย่างน้อยต้องเป็นระดับสามและมันต้องไม่ใช่ระดับสามธรรมดาแน่นอน ฉันในเวลานี้อ่อนแอเกินไป ฉันไม่มีทางชนะมันได้ โชคดี ดูเหมือนมันจะไม่ได้ตามมา” แน่นอน สายฝนสามารถใช้ไพ่ลับเพื่อเอาชนะจุดสูงสุดระดับสามได้ ไม่สิ กระทั่งระดับระดับสี่เขาก็ยังเอาชนะได้ ทว่าเขาไม่ต้องการชนะผู้ที่โจมตีด้วยเพลิงทมิฬ การชนะมันเขาไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย ไม่มีเหตุผลใดให้เอาชนะ นอกจากจะไม่ได้อะไรแล้วยังต้องเปิดเผยไพ่ลับอีก สายฝนคิดว่าเขาไม่ควรเปิดเผยไพ่ลับ ยกเว้นว่าจะไม่มีทางเลือกจริงๆ

   “พวกเราควรทำอย่างไรต่อ?” เด็กสาวดูกังวล เธอถามขึ้น สายฝนเริ่มครุ่นคิด ในหัวเขาไม่มีความคิดกลับไปอ่านหนังสือในห้องสมุดลับแม้เพียงนิด เขาเชื่อว่าถึงตนเองจะกลับไปก็ไม่มีสมาธิในการอ่านอยู่ดี สายฝนนึกถึงซอมบี้ด้านนอกเมือง พวกมันเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นระดับสอง ทว่าสายฝนก็ทิ้งความคิดเข้าร่วมการสังหารพวกซอมบี้ทันที มันอันตรายและไร้ประโยชน์เกินไป

   “ฟีซิเลีย เธอรู้จักสถานที่ที่พวกเราเจอกันครั้งแรกมากแค่ไหน?” จังหวะนั้นสายฝนพลันถามขึ้นอย่างจริงจัง เขารู้สึกว่าการออกจากโลกความฝันนี้จำเป็นต้องไปที่แห่งนั้น ยิ่งเวลาผ่านไปเรื่อยๆความรู้สึกก็ยิ่งชัดเจน มันราวกับว่าไม่มีวิธีการออกอื่น จำเป็นต้องที่นั่นเท่านั้น

   “ข้าไม่รู้จักมันมากนัก สถานที่แห่งนั้นมันมีชื่อว่าอาณาเขตต้องห้าม ไม่มีใครกล้าเข้าไป แม้กระทั่งท่านพ่อของข้า ถึงเขาจะเป็นลูกชายของชนชั้นสูงแต่เขาก็ยังไม่กล้าเข้าไปลึก ที่นั่นอันตรายมากจริงๆ” ฟีซิเลียเอ่ย เธอรู้เพียงเท่านี้ รู้แค่ว่าอาณาเขตต้องห้ามอันตรายสุดๆ

   “ถ้ามันอันตรายขนาดนั้นทำไมเธอกล้าเข้าไปล่ะ?” สายฝนถามอย่างสงสัย

   ฟีซิเลียเอ่ยขึ้นพร้อมความกลัวเล็กน้อย “มันเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นของข้าเอง เวลานั้นผู้ชายที่ข้าชอบเขาสามารถรอดออกจากอาณาเขตต้อมห้ามได้โดยไม่ตาย ข้าเกิดความสงสัยและต้องการให้เขาพาข้าไปดูที่นั่น แน่นอน เขาไม่ยอม ดังนั้น..” ก่อนที่เด็กสาวจะกล่าวจบเสียงสายฝนก็ดังขึ้น

   “ดังนั้นเธอเลยเข้าไป? ฉันคิดว่าตัวเองโง่มากแล้วนะ เธอโง่ยิ่งกว่าฉันอีกเหรอเนี่ย?” สายฝนกล่าวด้วยความประหลาดใจ

   “ท่านต้องการทำให้ข้าโกรธ?!” ฟีซิเลียไม่สบอารมณ์ทันที เธอใช้สายตาโกรธๆมองสายฝน ปากผู้ชายคนนี้ไม่ดีเอาซะเลย

   ตอนนั้นสายฝนก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ เขาส่ายหัวไปมา “ลืมไป เธอยังเด็กอยู่ การควบคุมตนเองจึงทำได้ยาก”

   “ใครเป็นเด็กกัน?!” ฟีซิเลียกล่าว นํ้าเสียงที่เธอใช้นั้นเป็นนํ้าเสียงดุร้าย

   สายฝนส่ายหัวอีกครั้ง เขากล่าวว่า “เธออายุยังไม่ถึงสิบแปด เพราะงั้นสำหรับฉันเธอยังเป็นเด็กอยู่ อย่าบอกว่าฉันเป็นเด็ก ความจริงฉันอายุมากกว่าร่างกายนี้ ส่วนเธอจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่เธอ”

   ฟีซิเลียทำหน้าตาน่ากลัว “ท่านคงไม่ได้ถามเรื่องอาณาเขตต้องห้ามเพื่อทำให้ข้าโกรธใช่หรือไม่?”

   “แน่นอนว่าไม่” สายฝนกล่าวก่อนกล่าวต่อว่า “ที่ไหนสามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับอาณาเขตต้อมห้ามได้บ้าง?” สายฝนลองหาในห้องสมุดชายชราครีเทลแล้ว น่าเสียดาย ห้องสมุดใหญ่เกินไป เขาหาไม่เจอ พอลองถามชายแก่ก็ดูเหมือนว่ามันไม่ต้องการจะตอบ ถามสามรอบก็ถูกตอบแบบส่งๆสามรอบ

   ฟีซิเลียพยายามระงับอารมณ์ไม่พอใจลง เธอคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนตอบ “ข้าไม่รู้ บางทีท่านควรลองไปที่สมาคมศาตราโลหิต บางทีท่านอาจจะได้รับข้อมูลหากจ่ายราคาสูง อย่ามองข้าแบบนั้น ข้าไม่ได้มีเงินมากมายอะไร ต่อให้ท่านจะยืมเงินข้าทั้งหมดมันก็ไม่มีทางที่ท่านจะซื้อข้อมูลได้”

   “ฉันต้องการเงินเร็วๆ แต่วิธีไหนล่ะที่จะได้เงินภายในระยะเวลาอันสั้น?” สายฝนพยายามคิดวิธีหาเงินจำนวนมาก เขาไม่อาจยืมชายชราครีเทลได้ อีกฝ่ายหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ เขาจะไปยืมเงินมันจากที่ไหน?

   จังหวะนั้นเสียงซึ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นไม่ไกลจากจุดที่สายฝนและฟีซิเลียอยู่ “ไม่นะ! ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย” เป็นเสียงชายผู้หนึ่ง มันเป็นระดับสอง และเห็นได้ชัดเจนว่ามันกำลังกลัวบางสิ่งบางอย่างซึ่งมีระดับเหนือกว่าระดับสอง

   ด้านบนท้องฟ้า อีกากระดูกสีดำกำลังบินอยู่ รอบๆร่างกายมันเต็มไปด้วยออร่าความตาย กระดูกสีดำของมันเป็นสิ่งที่แปลกมาก เวลานี้มันจ้องมองชายระดับสองที่ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือด้วยดวงตาลูกไฟเล็กๆสีดำของมัน อีกากระดูกมีระดับสามแต่ความแข็งแกร่งสามารถมันสามารถสังหารระดับสี่ทั่วไปได้

   อีกากระดูกใช้ทักษะแต่กำเนิด ลูกไฟสีดำอันน่าสะพรึงกลัวเก้าลูกปรากฏเบื้องหลังมัน ในวินาทีต่อมาลูกไฟทมิฬทั้งหมดก็พุ่งเข้าใส่ร่างชายระดับสอง พรึบ! ชายระดับสองไม่อาจหนีลูกบอลไฟสีดำได้ ร่างมันถูกไฟทมิฬเผาอย่างรวดเร็ว ไม่เกินสามวินาทีร่างมันก็สลายหายไป แม้กระทั่งกระดูกก็ยังไม่เหลือ

   ฟีซิเลียมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วหน้าซีดขาว เธอจำได้ว่าการโจมตีก่อนหน้านี้ก็เป็นลูกไฟทมิฬเช่นกัน เด็กสาวไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าตัวเองโดนเพลิงทมิฬเข้าไปร่างกายเธอจะเป็นเช่นไร น่ากลัวมาก!

   ฟีซิเลียต้องการหนีแต่ก็ถูกสายฝนห้ามเอาใว้ เธอถามชายหนุ่มผมดำด้วยความไม่เข้าใจ สายฝนนิ่งสงบ เขามองอีกากระดูกโดยไม่กล่าวสิ่งใด อีกากระดูกสามารถสัมผัสถึงสายตาเขาได้ มันหันหน้ามาทางสายฝน เด็กสาวเต็มไปด้วยความกังวลและความกลัวเมื่อเห็นอีกกากระดูกจ้องมา ทว่าสายฝนบอกว่าไม่จำเป็นต้องหนี เธอค่อนข้างเชื่อใจเขาในระดับหนึ่ง ชายคนนี้เคยช่วยชีวิตเธอเอาใว้ เด็กสาวไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างสายฝนจะนำตนเองเข้าหาความตาย

   “อีกไม่นานเจ้านั่นจะตาย” สายฝนกล่าวเบาๆขณะมองอีกากระดูก เขาไม่ได้หันไปพูดกับฟีซิเลีย แต่เด็กสาวรู้ว่าเขากำลังพูดกับเธออยู่

   “ท่านอย่ามาล้อเล่น ข้ายังไม่อยากตาย ท่านรู้หรือไม่ว่าข้ายังต้องการเจอผู้ชายที่ข้าชอบอยู่?” เด็กสาวถาม แม้เธอจะเชื่อว่าสายฝนไม่มีทางพาตัวเองไปตาย ทว่าเธอก็อดกังวลไม่ได้

   “ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันสายฝนไม่ใช่คนที่อยากตาย” สายฝนเอ่ยเบาๆ เขายังเชื่อมั่นว่าตัวเขาจะไม่ตาย

   ฟีซิเลียไม่ทันถามสิ่งใดเพิ่ม ลูกไฟทมิฬสิบสองลูกก็พุ่งโจมตีมาทางเธอ ฟีซิเลียขยับเข้าใกล้ชายหนุ่มผมดำด้วยความกลัว

   “มาแล้ว” สายฝนกระซิบกับฟีซิเลีย เด็กสาวไม่เข้าใจว่ามาแล้วของเขาคืออะไร ทว่าวินาทีถัดมาเธอก็เข้าใจมัน

   คลื่นดาบตัดผ่านเพลิงทมิฬทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย เมื่อไฟสีดำสลายหายไปคลื่นดาบก็หายไปเหมือนกัน อีกากระดูกตกตะลึง มันรีบมองรอบทิศทาง ฟีซิเลียเองก็เช่นกัน มีเพียงสายฝนที่ไม่ได้หันไปไหน เขาจ้องมองอีกากระดูกและไม่คิดกล่าวอธิบายให้เด็กสาวเข้าใจ