พ่อครับผมเอาลูกเขยมาฝาก

๻ั้๹แ๻่วันที่ช้างและแคนเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อดูมหาลัยที่ทั้งสองคนตัดสินใจเลือกก็ผ่านมาเกือบห้าเดือนแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนได้เป็๲นักศึกษาปีหนึ่งของมหาลัยชื่อดังตามที่หวังไว้ หลังจากสอบปลายภาคเรียนเสร็จ

ช้างก็เก็บกระเป๋าขึ้นเครื่องบินไปหาพี่สาวที่ประเทศจีนทันทีหลังจากอยู่กับพี่สาวได้สองเดือนกว่า ผลตอบรับของมหาลัยที่เลือกไว้ได้ประกาศออกมา ช้างต้องเก็บกระเป๋าขึ้นเครื่องบินอีกครั้งเพื่อกลับมารายงานตัว

“ช้างทางนี้โว้ย”

แคนเรียกเพื่อนเสียงดังอย่างดีใจ เมื่อมองเห็นช้างกำลังลากกระเป๋าเสื้อผ้าเดินเข้ามาที่ส่วนกลางของคอนโดที่พัก พวกเขาสองคนอาศัยอยู่คอนโดที่เดียวกันแต่อยู่กันคนละห้อง คนละชั้น

ห้องของเขาอยู่ชั้นแปด เป็๲ห้องที่ใหญ่กว่าห้องของแคน เพราะพี่กวางมาซื้อไว้๻ั้๹แ๻่เริ่มสร้างโครงการใหม่ๆ พี่กวางได้แฟนเป็๲คนจีนฐานะดีและชอบลงทุนกับการซื้ออสังหาริมทรัพย์เก็บไว้

“มึงคือมาช้าแท้? บอกกูว่าสิมาฮอดแต่มื้อก่อนพุ้น”

แคนถามเพื่อนเป็๲ภาษาอีสาน เขากับเพื่อนเวลาคุยกันชอบคุยเป็๲ภาษาอีสาน เพราะรู้สึกว่ามันเป็๲เอกลักษณ์และให้ความสนิทสนมกัน

“เอื้อยกูจองตั๋วให้ผิดมื้อ”

ช้างตอบเพื่อนก่อนจะเดินไปกดลิฟต์เพื่อเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บบนห้องพัก

“กูบอกมึงแล้วว่าให้กลับมา๻ั้๫แ๻่อาทิตย์ก่อน มึงกะบ่เชื่อกู”

“มามื้อใดกะคือกันนั้นหล่ะมึงอย่าจ่มหลายแคน”

“เอ้าบักช้างกูกะบ่มีมู่แมะ”

“แล้วมึงฟ่าวแล่นมาหยังสะนะ?”

ช้างถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงประชด

“พ่อกูนั้นแหล่วย่านแต่กูบ่ได้เรียนฟ่าวมาส่งกู๻ั้๹แ๻่สองอาทิตย์ก่อนพุ้น”
แคนตอบอย่างเบื่อๆเป็๲เพราะพ่อกับแม่ที่เร่งเร้าให้เขาเดินทางมากรุงเทพฯบอกว่าเพื่อที่จะได้ปรับตัวกับสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ เขาอยากจะบ้าตายจริงๆ

“สมน้ำหน้ามึงบ่มีมู่กินข้าว”

ช้างหัวเราะเพื่อนอย่างสนุกสนาน ระหว่างที่ทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกันเล่น ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีผู้โดยสารในลิฟท์อีกคนหนึ่งกำลังแอบขำกับบทสนทนาของเขาทั้งสอง

เมื่อลิฟท์ถึงชั้นแปดทั้งสองกำลังเดินออกจากลิฟท์ช้างเดินตามหลังเพื่อนก่อนที่จะหันมองประตูลิฟท์เพื่อจะดูกระเป๋า

ช้างเพิ่งสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวกางเกงสีดำยืนหลับตาพิงผนังลิฟท์รอให้ประตูลิฟท์ปิดเองโดยอัตโนมัติระหว่างที่ประตูลิฟท์เปิดค้างอยู่

ผู้ชายที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นกระทันหันทั้งสองคนสบตากันในวินาทีนั้นช้างรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนเวลาหยุดนิ่ง

วินาทีก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดผู้ชายคนนั้นส่งยิ้มให้ช้าง ช้างยืนนิ่งตกตะลึง เหี้ยยผู้ชายอะไรยิ้มได้หล่อแบบวัวตายควายล้มรอยยิ้มพิฆาตสาวจริงๆ

“บักช้าง มึงเป็๞หยังฟ่าวมาเร็ว ๆ”

แคนที่เดินออกไปก่อนหันหน้ามาเรียกช้างที่ยืนงงอยู่หน้าประตูลิฟท์ตั้งนานเขาได้ยินเพื่อนเรียกเสียงดังจึงรีบเดินไปหาเพื่อน

“มึงมึง กูเห็นผุชายหล่อ”

“หล่อสำกูอยู่ติ?”

แคนถามพูด

“หล่อคักกว่ามึงพุ้นแหล่ว”

ช้างว่าต่อหน้าแคน

“แต่ว่ากูหล่อกว่าเขาอยู่จักหน่อย”

ช้างตอบด้วยนน้ำเสียงที่มั่นใจในความหล่อของตัวเองตามประสาคนหลงตัวที่สุดในกลุ่ม

“บักช้าง มึงกะบ่เบิ้งเบ้าหน้าเจ่าของเนอะ”

แคนมองเพื่อนอย่างเหยียดหยาม หน้าตาแบบมันต้องเรียกว่าสวยไม่ใช่หล่อแต่ใครอย่ามาทักว่ามันสวยนะ รุ่นพี่หรือคนที่ไม่รู้จักมาทักมันว่าสวยโดนมันเตะทุกราย ที่โรงเรียนเก่าไม่มีใครกล้าว่ามันสวยสักคนแม้แต่ครูมันก็ไม่เว้นด่าไฟแลบปากจัดยิ่งกว่าแม่ค้าที่ตลาด

เพื่อนสนิทในกลุ่มรู้ดีว่าต้องชมมันว่าหล่อเท่ห์ทั้งๆ ที่ตัวมันสูงแค่ 169 ซม. ตัวบางเอวเล็กยิ่งกว่าผู้หญิงแต่หมัดและตีนมันหนักมากทุกคนที่โรงเรียนรู้คนที่บ้านของมันก็รู้เพราะต้องคอยไปไกล่เกลี่ยจ่ายค่าผูกแขนทำขวัญให้คู่กรณีของมันเสมอ

ช้างวางกระเป๋าเสื้อผ้าไว้หน้าประตูห้องนอน แล้วเดินเข้าครัวเปิดตู้เย็นหยิบน้ำอัดลมออกมาสองกระป๋อง ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาหน้าทีวี ห้องของเขามีสองห้องนอนสองห้องน้ำหนึ่งห้องรับแขก

เขาตกแต่ห้องใหญ่ที่มีห้องน้ำในตัวเป็๲ห้องนอนของเขา และอีกห้องเป็๲ห้องหนังสือและทำงาน ช้างยื่นน้ำอัดลมกระป๋องหนึ่งในเพื่อนแล้วเปิดอีกกระป๋องเพื่อดื่มเอง แคนรับกระป๋องน้ำอัดลมก่อนที่จะเปิดดื่มมือก็กดรีโมทเปิดทีวี

“หิวข้าวแล้ว บักช้างสั่งแนวกินมากินแน่”

แคนบอกเพื่อนที่กำลังนอนบนโซฟา

“มึงสิกินหยังหล่ะ?”

ช้างถามเพื่อนกลับอย่างเบื่อหน่าย

“อิหยังกะได๋”

“ร้านใดหละมันขายอิหยังกะได๋?”

ช้างถามแคนด้วยน้ำเสียงกวนตีน

“บักช้างมึงอย่ามากวนตีนกูเด้อ”

“เอ๋า บักอันนิแม๊ะ กูกะบ่เคยกินเมนูอิหยังกะได๋จักเทื่อแมะ”

“บักสันดาน อยากสิกินหยังกะสั่งมาโลด”

แคนด่าเพื่อนพร้อมทั้งปารีโมททีวีใส่เพื่อนอย่างไม่ตั้งใจ ช้างหัวเราะด้วยความสนุกที่กวนตีนเพื่อนได้สำเร็จ

“กินพิซซ่าแล้วกันมึง กูคร้านคิดเมนู”