บทที่ ๙
บุรุษชุดดำ
ค่ำคืนที่แสนมืดมิดและเงียบสงบสายลมพัดเอื่อยๆในคิมหันตฤดูเป็ฤดูที่มีแสงสว่างนานกว่าความมืดมิดแต่ในความมืดก็ยังมีแสงจากดวงจันทร์ดวงโตและดวงดาวระยิบระยับทั่วท้องฟ้าคอยให้แสงสว่างแมลงตัวเล็กแข่งกันร้องขับขานกล่อมให้ผู้คนหลับไหลในยามราตรีกาล
แต่มีคนสองกลุ่มที่ยามนี้กำลังตามไล่ล่าสังหารกันมาอย่างไม่ลดละจนถึงบริเวณป่าบนเขานอกเมืองฉิง ชายชุดดำปิดบังใบหน้าทั้งสองฝ่ายที่ฝึกร่างกายอย่างหนักใช้กำลังภายในหลบหลีกกลางอากาศบ้างก็ปะทะการต่อสู้กันโดยไม่มีทางเลือก ถึงฝั่งเขาจะเก่งกาจเพียงใดแต่อีกฝ่ายที่มีจำนวนมากกว่าน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ
"จับมันมาให้ได้ถ้าจับเป็ไม่ได้ก็ฆ่าตายให้หมด"เสียงเหี้ยมทรงอิทธิพลของขุนนางร่างท้วมสวมอาภรณ์ราคาแพงประกาศกร้าวอย่างเดือดดาลที่มีศัตรูเข้ามาในอาณาเขตของเขาและยังบุกรุกเข้าไปถึงห้องลับที่น้อยคนจะรู้ในขณะที่พวกเขากำลังประชุมหารือกัน เมื่อสิ้นเสียงนั้นเหล่าบุรุษชุดดำหลายสิบคนก็พุ่งทะยานไล่ล่าตามคำสั่งทันที
"แฮ่ก แฮ่ก ท่านแม่ทัพขอรับครานี้พวกมันมีมากเกินไปข้าว่าท่านหนีไปก่อนดีกว่าขอรับ เดี๋ยวพวกข้าจะต้านพวกมันไว้ให้"องครักษ์นายหนึ่งคำนับชี้แนะผู้เป็เ้านายหนุ่ม หายใจหอบเหนื่อยกำลังซ่อนตัวจากนักฆ่าที่ทยอยกันมาหลังจากที่พวกเขาสังหารกลุ่มแรกที่ตามติดมาไปหมดแล้ว
"ข้าจะหนีไปคนเดียวได้อย่างไรเล่า แฮ่ก แฮ่ก"ร่างสูงกล่าวปฏิเสธเสียงแข็ง
"แต่ถ้าท่านไม่ไปตอนนี้พวกเราอาจจะไม่รอดกันนะขอรับ แล้วอีกอย่างของที่พวกเราได้มาอาจจะถูกแย่งชิงกลับคืน"
"เช่นนั้นพวกเ้าต้องเอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้นะ"เขายืนคิดครู่หนึ่งยกมือจับของที่ได้มาในอกเสื้อพยักหน้ารับสั่งลาองครักษ์ทุกนายจังหวะเดียวกันก็ได้มีนักฆ่าชุดดำที่มาเพิ่มตามมาถึงจุดที่พวกเขาซ่อนตัว ทำให้เขาต้องจำใจหนีออกมาก่อนเพื่อรักษาหลักฐานชิ้นสำคัญระดับแคว้นคือรายชื่อของผู้ร่วมก่อฏ ซึ่งพวกเขาต้องใช้เวลาเร้นกายสืบราชการลับนานหลายปีกว่าจะได้มันมา
"ขอรับ"เหล่าองครักษ์พร้อมใจกันตอบรับอย่างกล้าหารแน่วแน่ไม่กลัวตาย
สิ้นเสียงตอบรับเซี่ยตงหยางแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นโจวที่ได้รับคำสั่งมาทำภารกิจลับที่เมืองฉิงเมืองเล็กๆ ทางทิศบูรพาของแคว้นรีบตบเท้าพุ่งทะยานสู่กลางอากาศจากต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นท่วมกลางเสียงอาวุธที่กระทบกันระหว่างการต่อสู้กลิ่นคาวเืคละคลุ้งทั่วบริเวณ ฝ่ามือหนากำแน่นบังคับใจเดินหน้าต่อไปแม้ใจจริงแล้วเขาอยากจะกลับไปช่วยคนของตนเองมากแค่ไหนก็ตาม
ขณะเดียวกันก็มีนักฆ่าสามคนที่อยู่เหนือจากการควบคุมจากเหล่าองครักษ์ตามมาประกบชายหนุ่ม ทำให้เขาไม่มีทางเลือกที่จะต้องหยุดปะทะต่อสู้กลางป่า ในมือของพวกเขาต่างถือดาบคนละด้ามสายตาจดจ้องมองกันอย่างไม่เกรงกลัวนักฆ่าทั้งสามเดินวนรอบร่างสูงใหญ่ของเซี่ยตงหยางโดยที่เขาอยู่ตรงกลางเพื่อเจรจากัน
"ส่งของสิ่งนั้นมาให้ข้าเสียเถอะ แล้วข้าจะปล่อยเ้าไป"นักฆ่าคนหนึ่งพูดขึ้นโดยไม่รู้ว่าตนกำลังพูดอยู่กับผู้ใดเนื่องจากทุกคนปิดบังใบหน้าด้วยผ้าสีดำทึบกันหมด
"หึ อยากได้ของสิ่งนี้หรืองั้นมาแย่งเอาไปเองสิ"ร่างสูงยืนตัวตรงสง่าหัวเราะเสียงต่ำในลำคอมุมปากยกขึ้นยิ้มดวงตาคมมองนิ่งราวสัตว์นักล่าจ้องตะครุบเหยื่อเอาหนังสือออกมาชูขึ้นกลางอากาศให้พวกนั้นดูเพื่อหยั่งเชิงยั่วโมโหเล่นๆ
"เช่นนั้นพวกข้าคงต้องฆ่าเ้าแล้วล่ะ"ถึงท่าทีนิ่งสุขุมของเซี่ยตงหยางจะทำให้พวกเขาถึงกับหวาดหวั่นแต่อย่างไรทางเขาก็มีคนเยอะกว่าจึงรู้สึกฮึกเหิมขึ้น
"งั้นก็รีบเข้ามาเอาสิ"เสียงทุ้มนิ่งเย็นะเืกล่าวออกไปก่อนจะเก็บไว้ในอกเสื้อเหมือนเดิม
"อ๊าก"
จากนั้นนักฆ่าก็พุ่งตัวเข้าหาตัวเขาทีละคนร่างสูงยืนมั่นคอยตั้งรับหลบหลีกดาบของอีกฝ่ายอย่างว่องไวและใช้ดาบคู่ใจตวัดฟาดฟันปะทะร่างของคู่ต่อสู้อย่างแม่นยำจนเขาคร่าชีวิตหนึ่งในนักฆ่าตายไป นักฆ่าที่เหลือเห็นท่าไม่ดีมองหน้ากันท่าทางหงึกๆหงักๆก่อนจะตัดสินใจพุ่งหาเขาพร้อมกันจากด้านหน้าและหลังจังหวะนี้เซี่ยตงหยางจึงเลือกจู่โจมคนตรงหน้าก่อนจนคนๆนั้นแน่นิ่งไป นักฆ่าคนสุดท้ายเตะเท้ามาจากข้างหลังกว้างของร่างสูง เขาที่จับการเคลื่อนไหวของฝั่งนั้นได้จึงรีบเบี่ยงกายหลบทำให้คมดาบของนักฆ่าแทงสีข้างซ้ายแทน
"อึก"
เขากัดฟันแน่นข่มอาการเจ็บและรีบหมุนกายใช้คมดาบตัดศีรษะของนักฆ่าคนสุดท้ายโดยที่ฝ่ายนั้นไม่มีโอกาสได้เปร่งเสียงร้องก่อนที่เขาจะเหวี่ยงศีรษะลงพื้นข้างๆร่างไร้ิญญา
และทันทีที่เขาทำสำเร็จร่างทั้งร่างของเขาก็ล้มพับลงกับพื้นราวกับสิ้นเรี่ยวแรงฝ่ามือซ้ายจับาแฉกรรจ์ผ่านอาภรณ์ที่มีเืไหลออกมาไม่หยุดดีที่เขาเบี่ยงกายทันทำให้ไม่โดนจุดสำคัญ ก่อนจะกลั้นใจกัดฟันฮึบตัดสินใจเดินทางต่อเพื่อให้พ้นจากที่ตรงนี้เผื่อมีพวกนักฆ่าตามมาอีกโดยใช้ดาบปักพื้นดินพยุงร่างให้ลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซเข้าป่าท่วมกลางแสงสลัวจากดวงจันทร์ไปเรื่อยๆอย่างเชื่องช้า
จนกระทั่งผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยามตัวของเซี่ยตงหยางเองเริ่มจะก้าวเท้าที่หนักอึ้งเดินแทบจะไม่ไหวและคิดว่าเดินมาไกลพอสมควรแล้วดวงตาพร่ามัวแทบจะลืมไม่ขึ้นเหงื่อไคลไหลท่วมกายทั้งที่มีสายลมพัดผ่านอยู่ตลอดเวลาร่างกายร้อนๆหนาวๆคล้ายว่าจะไม่สบาย มือที่ว่างค่อยๆคลำแตะต้นไม้ใหญ่ก่อนจะย่อกายนั่งลงพิงหอบหายใจแรงใบหน้าและร่างกายซีดเซียวเหลืองเพราะสูญเสียเืมากก้มหน้ามองดูาแยาวลึกที่ตอนนี้เืยังคงไหลอยู่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
"อั๊ก ซี๊ด"
"มะ...ไม่ข้ายังหลับไม่ได้"
ชายหนุ่มกลั้นเสียงร้องอันเ็ปหายใจเข้าออกลึกๆขณะที่ขยับตัวนั่งให้สบายมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ไม่กี่ชั่วยามก็จะสว่างแล้ว และพึมพำแ่เบาอย่างอ่อนล้าพยายามบังคับฝืนตัวเองที่ดวงตาคมจวนเจียนแทบจะปิดลงรอมร่อ เขากะพริบตาถี่ๆเผื่อมันจะชัดเจนขึ้นก่อนที่ดวงตาคมทั้งสองข้างจะมืดดับลงขณะเดียวกันนั้นเขาเห็นเงาร่างของใครบางคนหยุดยืนอยู่ข้างหน้าผ่านม่านตาอันพร่ามัวเลือนลาง เปลือกตาที่ค่อยๆปิดลงพร้อมกับสติดับวูบแน่นิ่งไปร่างสูงได้ค่อยๆเปร่งเสียงแ่ทีละคำแทบฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาเป็ประโยคสุดท้าย โดยไม่ได้รับคำตอบใดกลับมา
"จะ...เ้าเป็ผู้ใดกัน"
"....."
5K
