Decoy Protagonist

ตอนที่หกสิบ Unfunny

มีคำกล่าวว่าเรื่องตลกนั้นเป็นเรื่องตลกจนกว่ามันจะไม่ตลก

การมองเห็นคนอื่นโดนแป้งตกใส่ศีรษะตัวขาวไปทั้งตัวในรายการตลกการเห็นคนอื่นต้องเจ็บตัวจากการโดนวัวกระทิงขวิดการเห็นคนอื่นเตะขอบเตียงจนนิ้วเจ็บฯลฯ

ทุกอย่างเป็นเรื่องตลกจนกว่ามันจะไม่ตลกเมื่อมาเกิดขึ้นกับตัวของเราเอง

มุกเดียวกับจักรวาล Warhammer ที่พวกออร์คนั้นพูดด้วยสำเนียงแปลกๆชอบการต่อสู้ทำเรื่องบ้าบอต่างๆกับมนุษย์นรั้นมันตลก

แต่พอมามองในมุมมองของมนุษย์นั้นมันคือเรื่องสยองขวัญ

คนในนครจักรกลก็เช่นกันพวกเขามีตัวตนแค่เป็นเรื่องตลกของคนที่มีพลังเหนือกว่าเท่านั้น

“กระสุนกลายเป็นหมากฝรั่ง”

เสียงกล่าวอย่างหวาดกลัวของคนในนครจักรกลที่แม้จะไม่มีอะไรทาน

กระสุนหลายหมื่นนัดก็ยังรักษาเอาไว้เพราะมันเป็นสื่อกลางแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการได้ด้วย

เพราะทางเทคนิค

กระสุนนั้นมันใช้แล้วหมดไปทำให้เกิดภาวะเงินเฟ้อเอ๊ยกระสุนเฟ้อได้ยาก

ว่ากระสุนจะมีค่าในระดับหนึ่งเสมอทำให้สามารถทำการแลกเปลี่ยนกันได้ในนครจักรกลของโลกที่ล่มสลายด้วยซอมบี้นี้

เมื่อคนที่เห็นกระสุนที่ตนเองใช้เลือดเนื้อและลูกตาแลกมา..ความหมายตรงตามตัวอักษณไม่ใช่คำเปรียบเปรยเพราะตลาดค้าอวัยวะมนุษย์เป็นที่นิยมอย่างมาก

โดยเฉพาะอวัยวะของผู้ที่ยังไม่ติดเชื้อคือของที่มีราคา

มันคือระบบที่แต่ละคนที่เผชิญหน้ากับความยากลำบากสร้างขึ้นมาเพื่อรอดชีวิตไปให้ได้

แต่ระบบที่สร้างมาด้วยเลือดเนื้อและอวัยวะในร่างกายนั้นโดนทำให้กลับกลายเป็นเรื่องตลกต่อนห้าคนที่มีพลังเหนือกว่า

อย่างที่เรามักจะสงสัยว่าทำไมซูเปอร์แมนไม่ช่วยแก้ปัญหาคนร้ายโรคจิตในก็อธแทมนั่นล่ะ

ว่าหากเราเผลอเอาคนที่สเกลพลังสูงกว่าไปต่อสู้กับคนที่พลังต่ำกว่าผลลัพธ์มันก็จะกลายเป็นเช่นนี้ล่ะ

เมืองจักรกลกลายเป็นคนลูกกวาดสีชมพูงดงามดูขัดกับภาพความเวิ้งว้างภายนอกที่เต็มไปด้วยทะเลทรายยซอมบี้และคนขี่มอเตอร์ไซค์ใส่เสื้อหนังทำผมทรงโมฮอว์กอย่างที่สุด

เมืองที่กลายเป็นนครจักรกลกลายเป้ฯเมืองของDisnxxxx ไปในเวลาเพียงไม่ถึงชั่วโมง

และนั่นทำให้เขาค้นพบหรือยืนยันสิ่งที่ยินยันมาตลอดอีกครั้งหนี่ง

ทั้งจากเนื้อเรื่องและคำพูดของผู้เขียน

พลังจะเพิ่มขึ้นก็ต่อเมื่อเจอกับความขัดแย้ง

มุกเดียวกับผู้ใช้สแตxx ที่พลังจะชักนำให้แต่ละคนนั้นต่อสู้กันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

และตอนนี้พลังของผมก็ใช้มาในการครอบครองนครจักรสร้างปราสาทสีชมพู และต่อสู้กับพวกเหล่าซอมบี้ไปได้ในเวลาเดียวกัน

“อะ แฮ่ม ประกาศ ประกาศ ตอนนี้นครแห่งนี้ตกอยู่ในการปกครองของผมขอให้ทุกคนทำตัวไปตามปรกติ ..ประกาศมีแค่นี้ล่ะ”

ผมไม่ใช่ผู้นำเผด็จการหรืออะไรขนาดนั้น

และไม่ใช่คนใจแข็งพอที่จะไล่คนให้ออกไปผจญภัยกับซอมบี้ข้างนอกเมืองอย่างโหดร้ายแม้พวกเขาจะเกะกะผมก็ตาม

ผมมองในเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นแค่เรื่องขำขำหรือแค่น่ารำคาญไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แต่สำหรับคนที่อยู่ในเมืองนั้นกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

เพราะแม้นครจักรกลจะสร้างภาพว่าคือนครที่โหดร้ายมีแต่ผู้แข็งแกร่งที่รอดผู้อ่อนแอกลายเป็นเหยื่อเสียชีวิตหรือแค่อวัยวะในตลาดขายอวัยวะ

แต่ทั้งหมดทั้งปวงก็แบบที่โจ๊กเกอร์ว่าไว้เกี่ยวกับสังคม

เราทนความโหดร้ายได้ขอเพียงเราคาดการณ์กับมันได้แต่เราทนไม่ได้กับสิ่งที่เราคาดการณ์ไม่ได้

แม้จะเป็นเมืองที่โหดร้ายเหม็นกลิ่นน้ำมันและมีเสียงเดินเครื่องจักรที่มนุษย์ปัจจุบันไม่เข้าใจตลอดเวลา

แต่การคงอยู่ของเมืองที่โหดร้ายนี้สร้างความมั่นใจในการใช้ชีวิตต่อผู้คน

ว่ามันคือเมืองที่เข้มแข็ง มั่นคงสัญลักษณ์ของการอยู่รอดในดินแดนที่โหดร้ายนี้

สำหรับพวกคนที่อยู่ในเมืองการโดนเปลี่ยนเมืองเป็นแดนลูกกวาดและหมากฝรั่งนี้ไม่ใช่เรื่องตลกแม้แต่น้อย