ตอนที่ 25 เคแกน ฮอว์ค
“นี่มันจี้รูปเห...อุ๊บ”ฟราสันถูกเชสเอามือปิดปากจากทางด้านหลังและดึงให้ถอยห่าง“เอาล่ะรุ่นพี่สงบปากสงบคำสักพักนะครับ”เด็กหนุ่มผมดำกระซิบข้างหู ก่อนจะค่อยๆปล่อยมือและปรี่เข้าหาพ่อค้าคนนั้น สองขาย่อลงศรีษะชะโงกหน้าเข้ามา เงาทาบทับพ่อค้าพร้อมทั้งฉีกยิ้มน่ากลัวใส่เพื่อข่มขู่“พอจะมีเวลาสัก2-3ชั่วโมง(ต่อวัน)ไหม”ไม่อนุญาติให้ปฏิเสธโดยเด็ดขาดนั่นคือความรู้สึกที่พ่อค้าคนนั้นได้รับ “ถึงเวลาเล่าแล้วมั้งคุณพ่อค้า...หรือจะให้เรียกว่าน้องชายของดยุคฮอว์ค...เครแกน ฮอว์ค”“อะไรนะ”“สรุปว่าพ่อค้าคือน้องชายดยุคหรอ”“ไม่อยากเชื่อ”“ไม่ใช่ตายไปแล้วหรอกหรอ”หลายเสียงดังลั่นกระท่อมหลังโทรมตั้งเดี่ยวๆตีนเขาดันเจี้ยนภูเขาหิมะ เตาผิงให้ความอบอุ่นถูกจบทำให้ในบ้านไม่หนาวมาก มิเนอร์วาตามเข้ามาสมทบหลังจากสั่งงานสารถีให้รอข้างนอกเชสเอ่ยหน้านิ่งพลางจ้องมองไปยังผู้ถูกกล่าวหา“มั่นใจหรอ”ไม่ใช่ใครนอกจากองค์หญิงแห่งอาณาจักร“ค่อนข้างเลยมีน่า จากข้อมูลที่ได้อาณาเขตปกครองของดยุคฮอว์คมีเหมืองอัญมณีอยู่มากของขึ้นชื่อที่อดีตดยุคคนก่อนๆให้ความสำคัญก็คืออัญมณี เพราะมีความรู้เลยเอามาต่อยอดเปิดแผงลอยขายอัญมณีเป็นของตัวเองใช่ไหม”“มิน่าล่ะ ที่คนจำไม่ได้เพราะแผลเป็นบนหน้ากับผมที่เปื้อนสิ่งสกปรกจนสีต่างจากเดิมสินะ”ด้วยความที่เป็นคนหัวไว มีน่าคาดการณ์ได้ตั้งแต่เชสยังพูดไม่ถึงครึ่ง“กว่าจะหายก็นานพอดูเลยนะแผลนี่น่ะ”น่าแปลกใจ คนที่ต่อบทสนทนากลับไม่ใช่พวกเขาแต่เป็นพ่อค้าคนนั้นหรือเคแกน ฮอว์ค“เป็นคุณจริงๆด้วยสินะ”มีน่ามองสบกับแววตาที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยดวงนั้น“ถวายบังคม องค์หญิงมิเนอร์วา”เคแกนทรุกตัวลงชันเข่าต่อหน้าหญิงสาวอย่างเคารพ เชสหรี่ตามองภาพนั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะนั่นเป็นการแสดงความเคารพยามประชาชนคนธรรมดาหรือผู้ที่ไม่ใช่ขุนนางจะทำเมื่อพบหน้าราชวงศ์ ส่วนถ้าเป็นขุนนางขอเพียงไม่ใช่พิธีทางการแค่ก้มศรีษะให้นั้นเพียงพอแล้ว“รู้จักเราด้วยหรอ”“พ่ะย่ะค่ะ เคยพบพระองค์ในงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง นานมากแล้วพระองค์คงจำไม่ได้”“งั้นหรอ ลุกขึ้นนั่งดีๆเถอะ จะได้คุยสะดวกๆ”เคแกนเอ่ยขอบคุณอีกครั้งก่อนจะลุกกลับไปนั่งเก้าอี้เช่นเดิม คราวนี้มิเนอร์วาตัดสินใจเป็นคนเริ่มบทสนทนาด้วยตนเอง“เคแกน ฮอว์ค เราขอถามในฐานะองค์หญิง ท่านหายไปไหนมาตลอดเวลา6ปี”มิเนอร์วาพูดอย่างให้เกียรติในสายเลือดแม้อีกฝ่ายจะไม่ใช่ขุนนางอีกแล้ว“ทูลองค์หญิง กระหม่อมมิได้หายไปไหน เพียงแค่ต้องการหลบหนีจากความตายที่พี่ชายกระหม่อมหยิบยื่นมาให้เท่านั้น”มิเนอร์วาหรี่ตามอง ในใจเริ่มเข้าใจบางอย่าง“เล่า!!”“พ่ะย่ะค่ะ เมื่อ7ปีก่อนท่านพ่อของกระหม่อม อดีตดยุคฮอว์คได้ทำการกล่าวว่าท่านจะทำการเลือกผู้สืบทอดตำแหน่งดยุคจากบุตรทั้งสามคน ประกอบด้วยตัวกระหม่อม พี่ชาย และน้องสาวคนเล็ก”สิ้นประโยคขุนนางทุกคนในห้องต่างพากันมีสีหน้าไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน การเลือกผู้สืบทอดที่ไม่ใช่ลูกชายคนโตหายากก็จริงแต่ใช่ว่าไม่เคยมี แต่การให้โอกาสผู้หญิงสืบทอดบรรดาศักดิ์แทบเป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยในประวัติศาสตร์วาเลนเซียก็มีนับครั้งได้“นั่นคืออดีตดยุคฮอว์คที่เรารู้จัก ไม่แบ่งแยกเชื้อชาติ ศาสนา เพศ ขอเพียงมีความสามารถ...”มิเนอร์วากล่าวเสริม ดูเหมือนว่ามิเนอร์วาจะรู้จักกับอดีตดยุคท่านนั้น“พ่ะย่ะค่ะ เพราะท่านพ่อเป็นเช่นนั้นท่านพี่จึงรู้สึกว่าถูกข้ามหน้าข้ามตา กระหม่อมบอกไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าไม่ต้องการตำแหน่งแต่ท่านพี่ไม่เคยเลิกระแวง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เรายังคุยกันเรื่องการขยายร้านอัญมณีสู่ตลอดนอกอาณาจักรแท้ๆ”น้ำเสียงฟังดูสะอื้นเหมือนจะบ่อน้ำตาแตกได้ทุกเมื่อพยายามเปร่งออกจากลำคอ เชสลอบมองหน้าขุนนางจากหลายตระกูลในห้อง แต่ละคนทำหน้านิ่งขรึมเว้นเพียงเอริก้าที่น้ำตารื้น เข้าจได้ทันทีว่าเป็นเรื่องปกติของขุนนาง แก่งแย่ง ชิงอำนาจ กำจัดคู่แข่ง ทำได้ทุกวิถีทางเพื่อไปถึงเป้าหมาย ภายนอกดูดีทว่าภายในเน่าเฟะยิ่งกว่าโจรบางคนเสียอีก“หลังจากท่านพ่อกล่าวเช่นนั้นก็เริ่มมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับข้าบ่อยๆ ไม่ว่าจะรถม้าวิ่งตัดหน้า กระถางต้นไม้ตกลงใส่หัว หรือถูกโจรปล้น ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือท่านพี่หรือคนที่หนุนหลังท่านพี่”“ท่านเลยหนีออกมา?”“พ่ะย่ะค่ะ”เคแกนตั้งสติได้จึงเริ่มเล่าต่อ“1ปีต่อมากระหม่อมจึงได้มาที่แห่งนี้ซึ่งไกลจากเขตปกครองของที่บ้านโดยอ้างว่าจะไปสำรวจว่าที่นี่มีอัญมณีไหม จ้างนักผจญภัยมาคุ้มกันและเข้าไป กระหม่อมจงใจวิ่งเข้าไปลึกๆให้คลาดกับพวกนักผจญภัยพวกนั้น เอามีดกรีดหน้าตัวเองเอาชุดเกราะเก่าๆมาใส่และหนีออกมา รักษาตัวอยู่นานจาหนั้นก็ใช้เงินที่พกมาเริ่มธุรกิจอัญมณี”หลายคนเผลอพยักหน้าตาม ในที่สุดก็เข้าใจจนได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่“ปีต่อมาพี่ชายกระหม่อมก็ได้รับเลือกในเป็นดยุคและออกค้นหาจี้นี่ กระหม่อมต้องซ่อนตัวเพื่อความปลอดภัยของตนเอง”“ที่ๆอันตรายที่สุดคือที่ๆปลอดภัยที่สุดสินะ เลือกซ่อนใกล้กับที่ๆตัวเองหายตัวไป ใช้ได้นี่นา”เชสเอ่ยชม ทั้งความใจเด็ดและไหวพริบไม่ใช่ว่าทุกคนจะมียิ่งเป็นคนกล้าทำยิ่งแล้วใหญ่“ถูกต้อง ผมนี่ก็หาดินเหนียวๆมาโบะๆให้พวกลูกน้องท่านพี่จำไม่ได้น่ะ ทำไปทำมาก็ติดเป็นนิสัย”เคแกนหันไปตอบเด็กหนุ่มอายุครึ่งหนึ่งของตนอย่างสบายๆ“แต่ทำไมถึงคิดว่าเป็นดยุคฮอว์คล่ะ ยังมีแคนดิเดท(ผู้มีสิทธิ์ได้รับเลือก)อีกคนไม่ใช่หรอ”ทุกคนพลันสะดุ้งแม้แต่เคแกน ในเรื่องกล่าวถึงเธอเพียงแค่ครั้งเดียว ก่อนจะหายเข้ากลีบเมฆราวกับไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับเรื่องนี้“เป็นไปไม่ได้ น้องสาวที่น่ารักของฉันไม่มีทางทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นหรอก”เคแกนลืมตัวจนเผลอตวาดใส่เชสต่อหน้ามีน่า หากเป็นคนอื่นเคแกนมิวายถูกลงโทษหนักข้อหาทำตัวเสียมารยาทต่อหน้าเชื้อพระวงศ์ไปแล้ว เชสไม่มีปฏิกิริยาอะไรพลางหันไปมองพาร์ทเนอร์“คาริน่า ฮอว์ค เมื่อ4ปีก่อนแต่งงานกับมาควิสเบเวรอน กลายเป็นมาเควียเนสเบเวรอน แถมเป็นคุณแม่ลูกสองแล้ว”“อ๋อ งั้นคงไม่เกี่ยวหรอกมั้ง”เชสเปรยเบาๆก่อนจะเอ่ยขอโทษเคแกนแบบส่งๆพลางปั้นหน้าครุ่นคิด“เช่นนั้นหลังจากนี้ท่านคิดจะทำอะไรต่อ”มิเนอร์วาดึงความสนใจกลับมาที่ตนอีกครั้ง เป็นการยิงคำถามสามัญชนตรงหน้าให้พูดต่อ“ชีวิตเช่นนี้ก็สนุกดีพ่ะย่ะค่ะ ได้ทำเรื่องที่ชอบ ไม่ยึดติดกับชื่อเสียง มีเงินหน่อยก็เปิดร้านเล็กๆในเมืองไม่ให้สะดุดตา...ฮ่าฮ่าฮ่า จริงๆแล้วกระหม่อมมีคนที่คบหาดูใจกันอยู่ ว่าจะแต่งงานในปีหน้า นางทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในโรงเตี๊ยม”ตั้งแต่ต้นจนจบคำถามไม่คาดคิดว่าอดีตขุนนางคนนี้จะทำหน้าตามึความสุขออกมาเต็มเปี่ยมราวกับไม่เคยพบเรื่องคอขาดบาดตายมาก่อน มิเนอร์วานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หญิงสาวก้มหน้าลงมองโต๊ะไม้เก่าๆตัวเล็กนั่น ก่อนจะลุกขึ้นและหันหลังให้เคแกน“หมดธุระแล้ว กลับเถอะ”ทุกคนในบ้านหลังน้อยแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ในที่นั้นเคแกนคือผู้คือตกใจมากที่สุดตั้งแต่ทีแรกเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าอีกไม่นานตนเองต้องเผชิญหน้ากับพี่ชายอีกครั้ง ไม่คาดคิดว่าผู้มีฐานะสูงส่งเช่นนี้จะทำแบบนี้“เดี๋ยวสิองค์หญิง แล้วเรื่องโน้มน้าวดยุคฮอว์คตามแผนล่ะ”ยูจีนโพล่งความคิดของทุกคนออกมาทว่ามิเนอร์ว่ายกมือสั่งให้เขาหยุด“วันนี้เราไม่ได้เจอเคแกน ฮอว์ค ที่เราเจอเป็นแค่พ่อค้าอัญมณีที่กำลังจะแต่งงานในปีหน้าคนหนึ่ง ไม่มีจี้รูปเหยี่ยว มันเป็นจี้อินทรีย์สีเทา ฟราสันยังต้องไปโรงพยาบาลเพื่อดูแผลอีก ไปได้แล้ว”ช่างเป็นคำพูดอันเด็ดขาดยากจะปฏิเสธได้ ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกำผู้หญิงที่ประกาศจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้พี่ชายได้ครองบัลลังก์คนนี้ แต่สำหรับเชสแล้ว...เขากลับเริ่มชอบในส่วนนี้ของเธอขึ้นมาซะแล้ว“เดี๋ยวก่อนพ่ะย่ะค่ะปลายเท้าจะเหยียบออกนอกบ้านชะงักเพราะเสียงเรียก เคแกนลุกเข้ามาตรงหน้ามิเนอร์วา“มีอะไรพ่อค้าอัญมณีกำลังจะแต่งงานในปีหน้า”เคแกนยิ้มน้อยๆก่อนจะทำเรื่องที่ไม่มีใครจะเชื่อ จี้รูปเหยี่ยวสีเงินที่คอยื่นออกมาใส่มือองค์หญิง“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะที่ทำเพื่อกระหม่อมเช่นนี้ กระหม่อมอยากจะตอบแทนความจริงใจของพระองค์โดยการมอบสิ่งนี้ให้”“จะดีหรือ”“พ่ะย่ะค่ะ เพื่อสิ่งที่พระองค์ทำอยู่และหวังว่าถ้าพี่ชายกระหม่อมเห็นสิ่งนี้จะเลิกตามตอแยเสียที”มีน่าลังเลชั่ววินาทีและเลือกรับมันเข้ากระเป๋า“ขอบคุณ ขอให้การแต่งงานของคุณราบรื่นและให้กำเนิดบุตรที่แข็งแกร่ง”“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”เคแกนคุกเข่าขอบคุณหน้าประตูบ้านขณะที่รถม้าแล่นบดหิมะห่างไปจนลับตา ภายในรถ ฟราสันจู่ๆยกมือขึ้นจับปลายคางพลางเอียงคอ“เหมือนลืมอะไรสักอย่าง ช่างเถอะ เรื่องขี้มด”........................................................................................... มาอัดเขาไม่ใช่หรอเฮ้ย