มีอยู่วันหนึ่งตอนที่กำลังนั่งทำงานในออฟฟิศมือหนึ่งรัวอยู่บนแป้นคีย์บอร์ด อีกมือหนึ่งก็แอบกดจองนิยายมือสองที่กำลังลงขายอยู่ในกลุ่มเฟซบุ๊คไปพร้อมกันอยู่ ๆ พล็อตเื่นี้ก็ลอยเข้ามาในหัวจะว่าไปสำหรับผู้เขียนแล้วนิยายถือเป็ยาเสพติดชนิดหนึ่งจริง ๆ ค่ะก่อนนอนแต่ละวันต้องได้อ่านสักหน้าหรืออย่างน้อยที่สุดให้ได้จับก็ยังดีหลังจากวันนั้นสี่เดือนเื่ราวของนักเขียนสาวกับคุณตำรวจจึงเริ่มต้นขึ้นจากนั้นผู้เขียนก็ใช้เวลาเกือบปีกว่าจะจบเื่ราวของพวกเขาลงได้ส่วนเื่ราวจะสนุกมากน้อยแค่ไหนต้องให้ผู้อ่านตามไปพิสูจน์และตัดสินกันค่ะ
อย่างไรก็ตามนิยายเื่นี้เป็เื่แรกที่ผู้เขียนสามารถเขียนให้จบได้จากพล็อตที่คิดไว้หลายสิบพล็อต บางเื่เขียนได้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ แล้วก็ทิ้งร้างไปขณะที่บางเื่เขียนไว้นับสิบปีแล้วไม่ได้เขียนต่อแต่ว่านับจากเื่นี้ไปผู้เขียนจะทยอยเขียนให้จบทุกเื่ค่ะหวังว่าจะรับกำลังใจและแรงสนับสนุนจากผู้อ่านทุกคนนะคะ
รักคนอ่านนะคะ
วลีภิรมย์