เวลาห้าโมงเย็น... เวลาเลิกงาน
พนักงานคนอื่นๆ เริ่มทยอยกันกลับบ้าน ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดบนชั้นผู้บริหาร
แต่สำหรับต้นหอม... "งาน" ของเธอมันเพิ่งจะเริ่มต้น
ตลอดทั้งวัน... เธอเหมือนตกนรกทั้งเป็
หลังจาก "บทเรียน" ที่ป่าเถื่อนเมื่อเช้า เลิศชัยบังคับให้เธอไปล้างตัวในห้องน้ำส่วนตัวของเขา ที่เธอก็เพิ่งรู้ว่ามีอยู่ และกลับออกมา "ทำงาน"
"งาน" ของเธอก็คือการนั่งนิ่งๆ อยู่บนเก้าอี้เสริมข้างโต๊ะทำงานของเขา... โดยที่ยังต้องสวมชุด "ยูนิฟอร์ม" ตัวเดิมที่เปียกชื้นและเหม็นคาว...
เธอต้องนั่งดูเขาสั่งงานลูกน้องคนนั้นที คนนี้ที... ทำเหมือนเธอเป็อากาศธาตุ...
แต่สายตาของเขา... มันแอบเหลือบมองมาที่หน้าอกของเธอ... ที่ยังคงมีคราบจางๆ หลงเหลืออยู่... ทุกๆ ห้านาที...
มันคือการประจานที่ไร้เสียง... การตอกย้ำว่าเธอเป็แค่ "ของเล่น" ของเขา
"คุณเลขา"
เสียงทุ้มต่ำของเลิศชัยดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้องทำงานยามเย็น ต้นหอมสะดุ้งสุดตัว
"ค... คะ... คุณพ่อ"
"อีกสิบนาที... ฉันมีประชุมด่วนกับฝ่ายบัญชี... เื่งบประมาณที่มันไม่ลงตัว"
"ประชุม?" ต้นหอมงุนงง "แต่... แต่นี่มัน..."
"นี่คือบริษัทของฉัน" เขาพูดแทรก "ฉันจะประชุมตอนไหนก็ได้... และเธอ... ในฐานะเลขา... ก็ต้องอยู่จดบันทึกด้วย"
ความหวังที่จะได้กลับบ้าน... กลับไปอาบน้ำชำระล้างความอัปยศอดสู... พังทลายลง
ไม่นานนัก... ประตูก็ถูกเคาะ... และคนที่เดินเข้ามาคือ "เจ๊อ้อ" หัวหน้าฝ่ายบัญชี...
คนเดียวกับที่รู้เื่การยักยอกเงินของตะวัน...
หัวใจของต้นหอมหล่นวูบ... เธอรีบก้มหน้างุด... อับอายจนไม่กล้าสบตา
เจ๊อ้อในวัย 45 ปี มองมาที่เธอ... "เลขาคนใหม่"... ในชุดเสื้อเชิ้ตรัดติ้วกับกระโปรงสั้นกุด... แววตาหลังแว่นหนาเตอะนั่น... มันฉายแวว "สมเพช" และ "ดูแคลน" อย่างไม่ปิดบัง
เจ๊อ้อรู้... ต้นหอมมั่นใจว่าเจ๊อ้อต้องรู้... หรืออย่างน้อยก็ต้องเดาได้... ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร
"ว่าไงเจ๊อ้อ! ตัวเลขที่ผมให้ไปแก้... ทำไมมันยังไม่ตรงอีก!"
เลิศชัยแสร้งทำเป็ "ประชุมเครียด"
เขาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง!
"คือ... ท่านประธานคะ... ตัวเลขมัน..."
"ผมไม่สน! ผม้าให้มันจบวันนี้! บริษัทจะเจ๊งก็เพราะฝ่ายบัญชีห่วยๆ แบบนี้แหละ!"
เลิศชัยสาดอารมณ์ใส่เจ๊อ้ออย่างหนัก... ซึ่งจริงๆ แล้วเป็เื่ที่เขาแค่หาเื่มาด่า
ต้นหอมนั่งตัวลีบ... มือที่สั่นเทาพยายามจดปากกาลงบนสมุดบันทึก... แต่เธอจดอะไรไม่รู้เื่เลย... ในหัวมันขาวโพลนไปหมด...
เธอกลายเป็ตัวตลก... เป็นางบำเรอ... ที่ต้องมานั่งประจานตัวเองต่อหน้าลูกน้องคนสนิทของพ่อสามี...
"คุณเลขา!"
"ค... คะ!" เธอสะดุ้งอีกครั้ง
"จดสิ! มัวแต่นั่งเหม่ออะไร! หรือต้องให้ฉัน 'สอน' อีกรอบว่าหน้าที่เธอคืออะไร!"
คำว่า "สอน" ถูกเน้นเสียง... จนเจ๊อ้อที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูเอกสาร... เผลอเงยหน้าขึ้นมามองเธอ...
น้ำตาของต้นหอมคลอเบ้า... เธอรีบก้มหน้าจด... "ขอโทษค่ะ... ขอโทษค่ะ..."
การประชุมนรกนั่น... ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง...
เลิศชัยแกล้งทำเป็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย...
"เฮ้อ... พอแล้ว! ไปแก้มาใหม่พรุ่งนี้! กลับไปได้แล้ว!"
"ค่ะท่าน... ค่ะ..." เจ๊อ้อรีบเก็บเอกสาร... โค้งตัว... และเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว...
ก่อนที่ประตูจะปิด... ต้นหอมเห็นแววตา "เวทนา" ที่เจ๊อ้อส่งมาให้เธอเป็ครั้งสุดท้าย...
ปัง...
ประตูห้องปิดลง...
เหลือแค่เธอกับเขา... อีกแล้ว...
"หึ..." เลิศชัยหัวเราะในลำคอ... "ดูท่า... เธอจะยัง 'เกร็ง' อยู่สินะ... สงสัยเมื่อเช้ายัง 'สอน' ไม่พอ"
เขาพูดพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้... แสร้งทำเป็บิดี้เี...
"โอ๊ย... ปวดหลังชะมัด"
เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้... แล้วจงใจ... ใช้ข้อศอก... "ปัด" แฟ้มเอกสารหนาปึกหนึ่งบนโต๊ะ...
เคร้ง! ตั่บ!
เอกสารและคลิปหนีบกระดาษ... ตกหล่น... กระจายเกลื่อน... ลงไป "ใต้โต๊ะทำงาน" ของเขา...
"เวรจริง..." เขาสบถเบาๆ
แล้วเขาก็หันมามองเธอ... ที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่...
เขาไม่พูดอะไร... แค่ "ส่งสัญญาณ" ... พยักพเยิดหน้าไปที่ใต้โต๊ะ...
ต้นหอมหน้าซีด...
เธอรู้... นี่ไม่ใช่เื่บังเอิญ...
"มัวรออะไรอยู่ล่ะ... 'คุณเลขา'" เขากดเสียงต่ำ "หรือหน้าที่แค่นี้... ก็ทำไม่ได้?"
คำขู่เื่ตะวันมันยังดังก้องอยู่ในหัว...
ต้นหอมกัดริมฝีปากล่างจนห้อเื... เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน... เดินไปที่หน้าโต๊ะทำงานตัวั์นั่น...
เธอไม่มีทางเลือก...
เธอค่อยๆ "คุกเข่า" ลงกับพื้นพรม...
กระโปรงทรงสอบที่สั้นกุด... มันถลกขึ้นไปจนถึงไหนต่อไหน... เธอรู้... แต่เธอไม่กล้าหันไปมอง...
เธอ "มุด" ตัวเอง... คลานสี่ขา... เข้าไปใต้โต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีที่มืดทึบ...
มันอับ... มันมีแต่กลิ่นไม้เก่าๆ... และกลิ่น... กลิ่นหนังจากรองเท้าของเขา...
เธอพยายามก้มหน้าก้มตา... รีบเก็บเอกสารที่กระจายเกลื่อน...
เก็บได้หนึ่งใบ... สองใบ...
พอเธอเก็บจนเกือบหมด... เธอก็เตรียมจะคลานถอยหลังออกมา...
ตึ้ก!
หัวของเธอชนเข้ากับอะไรบางอย่าง... ที่แข็งๆ...
เธอเงยหน้าขึ้น...
หัวเข่าของเขา...
เลิศชัย... ได้เลื่อนเก้าอี้เข้ามา... ใช้หัวเข่าทั้งสองข้าง... "ปิดทางออก" ของเธอไว้...
เธอถูกขัง... อยู่ในกรงไม้สี่เหลี่ยมมืดๆ นี่...
"ค... คุณพ่อคะ... ต้นหอมเก็บเสร็จแล้ว... ขอทาง..."
"งานเธอยังไม่เสร็จ"
เสียงของเขาดังอู้อี้มาจาก "ข้างบน"
แล้วเธอก็รู้สึก...
ฝ่ามืออวบหนา... วางแปะลงมาบน "หัว" ของเธอ...
ไม่ใช่การลูบ... แต่เป็การ "กด"
"อ๊ะ..."
เขากดหัวเธอลงต่ำ... บังคับให้เธออยู่ในท่าหมอบ...
"เมื่อเช้า... พ่อ 'ชิม' ข้างบนไปแล้ว..." เขากระซิบ "ตอนนี้... พ่ออยาก 'ชิม' ข้างล่างบ้าง"
ซี่... ซี่... ซี่...
เสียง... เสียงรูดซิปกางเกง...
ต้นหอมเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก...
"ไม่... ไม่นะคะ... คุณพ่อ... ไม่... อื้อ..."
เขากดหัวเธอไว้แน่น...
และแล้ว... บางสิ่งที่ "อวบใหญ่" "ร้อนผ่าว" และ "แข็งขืน"... ก็ถูกปล่อยออกมาจากกางเกง...
มันห้อยต่องแต่งลงมา... ตรงหน้าเธอ...
ลำเอ็นในวัย 55 ของเขา... มันไม่ได้เล็กตามอายุเลย... มันทั้งใหญ่... ทั้งหนา... เส้นเืปูดโปน... ส่วนหัวที่บานฉ่ำ... มันชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่นใสๆ น้ำปริ่มๆ ที่สะท้อนแสงไฟสลัวๆ จากนอกโต๊ะ...
มันมีกลิ่น... กลิ่นอับของผู้ชาย... กลิ่นที่รุนแรง...
"อ้าปาก" เขาสั่งจากข้างบน
"ไม่... อื้อ... ไม่เอา..." เธอส่ายหัว... น้ำตาไหลพราก...
"กล้าขัดคำสั่งเหรอ!"
เขาคำราม... แล้วใช้มือที่กดหัวเธออยู่... "กระชาก" ผมเธออย่างแรง!
"อ๊าก!"
เขาดึงหัวเธอเข้าไปหาเป้าของเขา...
แล้ว "ยัด" มันเข้ามาในปากเธอ!
"อ๊อก!!... อื้อออ!!"
ต้นหอมแทบสำลัก...
มัน "คับปาก"
ความอวบใหญ่ของมัน... มันทะลวงผ่านริมฝีปาก... ผ่านไรฟัน... กระแทกเข้าที่เพดานอ่อน... และลึกจนเกือบถึงคอหอย...
เธอหายใจไม่ออก...
รสชาติ... มันเค็มปร่า... มันเหม็นคาว...
"ดูดสิ! อย่าอมไว้เฉยๆ!"
เขาสั่ง... แล้วเริ่ม "ขยับ"
เขาใช้มือที่จับผมเธอ... "บังคับ" หัวเธอ... ให้ "รูด" ขึ้น... และ "รูด" ลง...
สวบ... สวบ...
"อ่อก... อึก... อื้อ..."
ต้นหอมทำอะไรไม่ได้เลย... เธอถูกบังคับให้ "ใช้ปาก" กับพ่อสามี... ใต้โต๊ะทำงานของเขา...
เธอได้ยินแต่เสียงลมหายใจหื่นกระหายของเขาจาก้า... และเสียง "จ๊วบจ๊าบ" ที่น่ารังเกียจ... ที่เกิดจากน้ำลายของเธอผสมกับน้ำกามของเขา...
เธอกำลังถูกละเมิด... ในท่าที่ต่ำต้อยที่สุด...
และแล้ว...
กริ๊งงงงงงงงง!
เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน... ดังลั่นขึ้นมา!
ต้นหอมสะดุ้ง... พยายามจะผละออก...
แต่เขากดหัวเธอไว้แน่นกว่าเดิม!
"อื้อ!!"
เขาไม่สนใจ... มือข้างหนึ่งยังคงขย้ำผมเธอไว้... ส่วนมืออีกข้าง... เอื้อมไปรับโทรศัพท์...
"ฮัลโหล! ว่าไง!" เลิศชัยตะคอกใส่สาย...
แต่แล้วน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป... เป็เสียง "ธุรกิจ" ที่สุขุม...
"อ่อ... คุณสมศักดิ์... ว่าไงครับ... เื่เรือเที่ยวนั้นเหรอ? ...ใช่ๆ... ล็อตใหม่จะเข้าวันศุกร์นี้..."
ต้นหอมเบิกตากว้าง...
เขา... เขากำลัง "คุยโทรศัพท์ธุรกิจ"...
ขณะที่ "ข้างล่าง" ... เขากำลังบังคับให้เธออมของของเขาอยู่!
นี่มัน... บ้าไปแล้ว!
"อ่อ... เื่ค่าระวาง... ผมว่า... อึก..." เขาเผลอคราง... เมื่อต้นหอมขยับพลาดไปโดนจุดเสียว
"...ผมว่า... เราคงต้องคุยกันหน่อย... อ่า... ใช่... ผมขอ... อื้อ... ขอดูตัวเลขอีกที..."
เขาพูดไป... "กระแทกสวน" ปากเธอไป...
ตับ... ตับ... ตับ...
เขาใช้เธอเป็ที่ระบายอารมณ์... ขณะที่แสร้งทำเป็คุยงานอย่างเคร่งเครียด!
"อ่อก... อื้อ... อื้อออ..."
ต้นหอมทำได้แค่ "ครางอู้อี้" อยู่ใต้โต๊ะ... น้ำตาไหลอาบแก้ม... ผสมกับน้ำลายที่ไหลยืดออกมาจากมุมปาก...
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ใช่คน... เธอเป็แค่ "รู" ... เป็แค่ "ที่ระบาย"
เขาคุยโทรศัพท์อยู่นานเกือบห้านาที...
และตลอดห้านาทีนั้น... เขาไม่หยุด "ใช้" ปากเธอเลย...
เขาดึงหัวเธอออก... จนแท่งเนื้อหลุดออกมา... แล้วสั่ง "เลีย... เลียั้แ่ไข่ขึ้นมา..."
เธอต้องจำใจ... ใช้ลิ้นเลียไล้ความอวบอ้วนนั้น... ก่อนที่เขาจะ "กระแทก" มันกลับเข้าไปในคอเธอจนสุด...
"ใช่ครับ... อ๊า... ใช่... ผม... ผมเห็นด้วย... เอา... เอาตามนั้น... ซี๊ด..."
เขาเริ่มคุมเสียงตัวเองไม่อยู่...
"แค่... แค่นี้ก่อนนะคุณสมศักดิ์! ผม... ผมติดประชุม! อ๊า!"
ปัง!
เขากระแทกหูโทรศัพท์ลง!
ตอนนี้... ไม่มีอะไรมาขวางกั้นเขาแล้ว...
"อ๊า... ไม่ไหวแล้ว... อีหนู... มึง... มึงทำพ่อแข็งจนปวดไปหมดแล้ว!"
เขาใช้มือทั้งสองข้าง... จับหัวเธอไว้มั่น...
"ดูดแรงๆ! ดูดเดี๋ยวนี้!"
เขาเริ่ม "ซอย" กระแทกปากเธออย่างบ้าคลั่ง...
"อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!"
ต้นหอมสำลักจนหน้าดำหน้าแดง... แต่เธอดิ้นหนีไม่ได้...
"อ๊า... จะแตก... แตกแล้ว... อ้าปากกว้างๆ! รับให้หมด!"
เขาคำรามลั่น... กดหัวเธอจนหน้าแทบติดกับหน้าขาของเขา...
แล้วเขาก็ "กระตุก" เกร็ง...
เฮือก!
"อื้ออออออออออ!!"
ต้นหอมรู้สึกถึงของเหลว "ร้อนจัด" จำนวนมหาศาล... ที่พุ่งทะลักออกมาจากปลายยอด... ฉีดพ่นเข้าใส่คอหอยของเธอโดยตรง...
มันทะลักออกมาไม่หยุด... ระลอกแล้ว... ระลอกเล่า...
รสชาติ "คาวจัด" และ "ขมปร่า" ... มันท่วมท้นไปทั้งปาก... จนเธอแทบจะอ้วก...
"อ่อก... อื้อ..."
เขาถอนแท่งเนื้อที่อ่อนตัวลงเล็กน้อย... ออกจากปากที่บวมเจ่อของเธอ...
เธอพยายามจะดันตัวออก... พยายามจะ "คาย" มันทิ้ง...
แต่...
"กลืน"
ฝ่ามือหนาของเขา... เลื่อนมา "ปิดปาก" เธอไว้แน่น!
"อื้อ!! อื้อ!!"
เขาบีบแก้มเธอ... บังคับไม่ให้เธอคาย...
"ฉันสั่งให้กลืน! กลืนมันลงไปให้หมด! ห้ามคายออกมาแม้แต่หยดเดียว!"
เขากดเสียงต่ำ... แววตาที่มองลงมา... ดุร้ายเหมือนสัตว์ป่า...
ต้นหอมน้ำตาไหลพราก... เธอไม่มีทางเลือก...
เธอหลับตาปี๋...
อึก...
เธอ "กลืน" มันลงคอ...
กลืนน้ำกามที่น่ารังเกียจของพ่อสามี... ลงท้องไป...
ความขมคอ... ความอัปยศ... มันตีตื้นขึ้นมาจนเธออยากจะตาย...
เมื่อเขาพอใจ... ว่าเธอ "กลืน" มันหมดแล้ว...
เขาจึงค่อยๆ "ปล่อย" มือออกจากปากเธอ...
เขาเลื่อนเก้าอี้... เปิดทางให้...
ต้นหอม... ที่หมดเรี่ยวแรง... ค่อยๆ คลานถอยหลังออกมาจากใต้โต๊ะ...
เธอนั่งแหมะอยู่บนพื้นพรม... เนื้อตัวสั่นเทา... ปากเหม็นคาว... ผมเผ้ายุ่งเหยิง...
เลิศชัย... ค่อยๆ รูดซิปกางเกงขึ้น... จัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่...
เขากลับไปเป็ "ท่านประธาน" ที่สุขุม... เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
เขาก้มลงมองเธอ... ที่นั่งสิ้นสภาพอยู่ที่พื้น...
แล้วเขาก็ยิ้มมุมปาก...
"ดีมาก... คุณเลขา... นี่แหละ... 'บทเรียน' ที่สอง"
"ลุกขึ้น..."
"..."
"ลุกขึ้น... แล้วไปชงกาแฟให้ฉัน... เอาเข้มๆ... ฉันต้องประชุมต่อ"
เขาสั่ง... อย่างเืเย็น...
ต้นหอม... ค่อยๆ ใช้แรงที่เหลืออยู่... พยุงตัวเองลุกขึ้นยืน...
ขาของเธอสั่น... จนแทบจะยืนไม่อยู่...
แต่เธอก็ต้องเดิน... เดินออกจากห้องทำงานนรกนี่... ไปที่ห้องชงกาแฟ...
โดยที่รสชาติ "คาวขม" ของเขา... ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น...
8K
