ราชาไร้บัลลังก์

หลังจากเฟรมมิ่งเฮลได้ยินสิ่งที่เฮนรี่พูดขึ้นมันกลับทิ้งความรู้สึกไม่สบายใจก่อนหน้านี้ออกไปมันกลายเป็นโมโหแทน ใครกันที่กล้ามีเรื่องกับลูกๆของมันโดยความคิดของเฟรมมิ่งเฮลเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เป็นผู้ปกครองทวีป2ทวีปตั้งแต่40-50ปีก่อนมันกลายเป็นคนเผด็จการบ้าอำนาจที่สำคัญมันได้ลืมไปแล้วว่ามันเคยเป็นใครมาก่อน
''เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลูกของข้า''เฟรมมิ่งเฮลถามเฮนรี่ด้วยแววตาดุร้าย ในฐานะที่มีมิคาเอลเป็นอาจารย์มันจึงคิดว่าเฮนรี่ที่เป็นเพียงคนรับใช้ของมิคาเอลมีฐานะอยู่ต่ำกว่ามันอยู่เสมอ
''ลูกของเจ้าคิดจะแย่งคนรักของคนอื่น แต่มันกลับถูกอีกฝ่ายระเบิดแขนทิ้งโดยไม่เกรงกลัวคนของค่ายฝึกที่ติดตามไปทั้งหมดเองก็ตายไปเกือบหมดโดยไม่มีทางสู้ ตอนนี้มีคนในนั้นรอดออกมาได้และได้เดินทางมาบอกเมื่อครู่''ตูม! ด้วยความโมโหเฟรมมิ่งเฮลต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของเฮนรี่ทันทีแต่ด้วยระดับพลังที่สูสีกันเฮนรี่จึงมีรอยแผลที่แก้มเล็กน้อยเท่านั้น
''บัดซบ! ค่ายฝึกมังกรกลับทำได้แค่นี้''เฟรมมิ่งเฮลและเหมยหายตัวไปโดยทิ้งเฮนรี่เอาไว้ที่นี่ทั้งคู่ไปเตรียมกองกำลังทันที มันต้องจัดการอีกฝ่ายเพื่อช่วยลูกของพวกมันออกมาให้ได้และนอกจากนนี้ยังเป็นการเตือนคนๆอื่นที่คิดจะหาเรื่องกับลูกๆของมันอีกด้วย
''เฮนรี่มาหาข้าที่ร้านอาหารในเมืองแห่งการค้า ส่วนไอ้ตัวบัดซบนั่นมันจะต้องชดใช้เรื่องนี้อย่างเหมาะสม''ด้วยระดับพลังของมิคาเอลในตอนนี้มันสามารถได้ยินและเห็นทุกอย่างบนโลกหากตั้งใจจะทำและเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนถูกมิคาเอลเห็นทั้งหมดแล้ว มิคาเอลจึงตัดสินใจส่งคำพูดเพื่อให้เฮนรี่มาหามันก่อน
''นะ...นายท่าน หรือว่าเรื่องที่เกิดขึ้น! ข้าจะไปหาท่านทันที''เฮนรี่ยิ้มออกมาขณะหายตัวไปอีกคนมันรอเวลานี้มานานเวลาที่มันจะได้เจอกับนายท่านของมันอีกครั้งในเวลาไม่นานเฮนรี่ก็มาปรากฎตัวต่อหน้ามิคาเอลทันที มันทำท่าจะคุกเข่าลงเพื่อขอโทษในเรื่องต่างๆแต่มิคาเอลกลับใช้พลังบังคับให้มันมานั่งบนเก้าอี้แทน
''ท่านหัวหน้าค่ายฝึกจัดการมัน จัดการฆ่ามันซะมันทำร้ายองค์ชายและข้าทั้งๆที่เรายังไม่ได้ลงมือเลย''
''ใช่ ท่านลุงท่านต้องช่วยข้าจัดการกับไอ้สารเลวนั่น''ปัง! เฮนรี่รู้สึกรำคาญ2คนนี้มากจึงซัดพลังเข้าใส่นั่นทำให้ทั้งคู่สลบไปทันที
''ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ได้เปลี่ยนไปเหมือนไอ้บัดซบนั่น ข้ามองคนผิดไปจริงๆ แต่ช่างมันเถอะตอนนี้ข้าจะแนะนำให้เจ้าได้รู้จักนั่นคือท่านพ่อและท่านแม่ของข้า''เฮนรี่ก้มลงทำความเคารพทันทีมิคาเอลเห็นแบบนั้นจึงพูดต่อ
''เดิมทีเจ้านี่มันเคยคิดจะจัดการข้าแต่ตอนนั้นมันโดนข้าสลักวิญญาณจนเวลาต่อมามันก็กลับตัวได้และข้าเองก็ดีใจที่เจ้าไม่เปลี่ยนกลับไปเป็นเหมือนเดิมเมื่อมีอำนาจและตอนนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว''มิคาเอลยกเลิกการสลักวิญญาณที่ตัวเฮนรี่ออกไปนั่นทำให้อีกฝ่ายยิ้มขึ้นและส่ายหัวในเวลาต่อมา
''ถึงยังไงท่านก็คือนายท่านของข้า ข้าจะติดตามท่านไปเสมอ''
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าหนักแน่นดีมากนับตั้งแต่นี้ไปเจ้าจะเข้ามาอยู่ในตระกูลของเราและไม่ต้องห่วงข้าจะฝึกเจ้าเองมันคงใช้เวลาไม่นานนักหรอกที่เจ้าจะมีพลังในระดับเทพจุติ''เฮนรี่ทำหน้าสับสนทันทีที่ฟังพ่อของมิคาเอลไม่ใช่ว่าระดับพลังสูงสุดคือระนิวเคลียร์?
''เจ้าไม่ต้องสงสัยไปหรอก เมื่อเจ้าไปกับเราเจ้าจะได้เปิดหูเปิดตาชนิดที่ว่าเกิดมาไม่เสียชาติเกิด กิน!''พ่อของมิคาเอลพูดจบก็บอกให้คนอื่นๆลงมือกินต่อ เฮนรี่เองก็ผ่อนคลายแล้วลงมือกินด้วยจนในที่สุดอาหารชุดอื่นๆก็ถูกยกมาพร้อมกัน พนักงานทั้งหมดตัวสั่นขณะยกอาหารทั้งหมดมาที่โต๊ะทั้งหมดยังคงกินและคุยเหมือนเดิม จนเวลาผ่านไปพอสมควรพื้นเริ่มสั่นสะเทือน มิคาเอลรู้ทันทีว่าเฟรมมิ่งเฮลได้ระดมกำลังคนมามากมายเป็นแสนเลยทีเดียว
''อึ่ก! เจ้าจบแล้วนั่นต้องเป็นกองกำลังที่พ่อของข้านำมาแน่นอน แล้วเจ้าอีกคนไอ้บัดซบกล้าทำข้าเป็นแค่สุนัขที่อยู่ต่ำกว่าพ่อของข้าแท้ๆแต่กลับซัดพลังใส่ข้า หึ''พื้นที่สั่นสะเทือนทำให้องค์ชาย13ฟื้นขึ้นมามันพล่ามทันที แต่มิคาเอลกลับไม่ได้สนใจมันเลยคลื่น! พลังมหาศาลสำหรับคนในคุกเข้าครอบคลุมภายในร้านทันที มันมาพร้อมกับเสียงตะโกน
''ปล่อยลูกของข้าออกมาเดี๋ยวนี้ แล้วข้าจะให้เจ้าได้ตายแบบสบายๆ''
''ลูกแม่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าสัญญาเลยว่ามันที่ทำเจ้าจะได้เจอกับนรก ปล่อยลูกข้าออกมาซะ''มิคาเอลที่ฟังเฟรมมิ่งเฮลและเหมยพูด ตัวมันถึงกับพูดไม่ออกคนที่สนิทที่สุดที่มันคิดจะมาเยี่ยมกลับมีนิสัยที่เปลี่ยนไปกลายเป็นคนละคนไปแบบนี้
''ข้ารู้สึกอายจริงๆ''มิคาเอลพูดออกมาอย่างเศร้าสลด นั่นทำให้เจนน่าที่นั่งอยู่ข้างๆวางมือบนไหล่ของมันนางเองก็รู้จักคนเหล่านี้อยู่บ้างแต่นิสัยของพวกมันกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
''ท่านพี่อย่าเศร้าไปเลยอย่างน้อยคนที่ทวีปแห่งแสงก็ยังไม่ได้เปลี่ยนไป''วูบ! พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!เจนน่าสร้างฟินิกส์ตัวเท่าฝ่ามือขึ้นมาจากเปลวเพลงจากนั้นฟินิกส์ตัวนั้นก็บินออกไปช้าๆ
''เหลือ2คนนั้นไว้ก่อนก็แล้วกันน้องหญิง''เจนน่าพยักหนาจากนั้นฟินิกส์เพลิงจึงหายไป
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่พวกเจ้าพูดบ้าอะไรกัน กลัวจนเป็นบ้าไปแล้วหรือไงวะ รีบมาขอโทษข้าซะไอ้สวะแล้วข้าจะยกโทษให้เจ้า ฮี่ ฮี่''องค์ชาย13พูดขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เจนน่าทำในสายตาของมันมันช่างไร้ค่าคิดจะใช้เพลิงกระจ้อยร่อยไปทำลายกองทัพสุดแข็งแกร่งของพ่อมัน? ปัญญาอ่อน
''แม่เริ่มคิดแล้วว่าเจ้าไม่น่ากลับมาหยุดภัยพิบัติที่นี่เลย พลังที่มีก็น้อยราวกับมดปลวกแต่กลับทำตัวยิ่งใหญ่ราวกับผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด ความจริงเจ้าน่าจะนำคนที่มีจิตใจที่ดีจากไปก็พอแล้ว''แม่ของมิคาเอลเองก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วยิ่งนิสัยขององค์ชาย13ที่นางเห็นมันไม่ได้ต่างไปจากโจรชั่วเลย
''ช่างมันเถอะท่านแม่ ตอนแรกข้าคิดจะจัดการเรื่องสงครามที่โลกให้จบก่อนแล้วค่อยนำคนรู้จักที่นี่จากไปแต่ตอนนี้หลังจากจบเรื่องนี้แล้วข้าจะนำคนพวกนั้นจากไป ส่วนพลังที่ส่งไปหยุดภัยพิบัติ...ข้าอาจจะดึงมันกลับมา''มิคาเอลได้มาถึงจุดที่กำลังโมโหอย่างหนักแล้วในตอนนี้ขณะที่บทสนทนาบนโต๊ะอาหารกำลังดำเนินการไปเรื่อยๆ ที่ด้านนอกนกฟินิกส์เพลิงได้บินออกมาแล้วเฟรมมิ่งเฮลและเหมยเองก็เห็นฟินิกส์เพลิงตัวนั้น
''หืม...นกเพลิงตัวนั้นทำไมมันดูแปลกๆ...''ระหว่างที่เฟรมมิ่งเฮลพูดฟินิกส์เพลิงก็หายไปแล้วพรึ่บ!!! มันกลายเป็นลูกไฟขนาดยักษ์เผาผลาญกองทัพนับแสนของมันภายในชั่วพริบตา
''นี่...ท่านพี่ มันเกิดอะไรขึ้น กองทัพของเรามัน...''เหมยตื่นตระหนก กองทัพสุดแกร่งตายทั้งหมดตายโดยไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้อง
''ละ...ลูกของเราไปล่วงเกินตัวตนระดับไหนเข้ากันแน่''

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่161:โมโห?

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่161:โมโห?

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้