War of the gods destroy Multiverse

วันที่ สอง ตุลาคมมาถึง ฟีนิกซ์ร่างแยกก็ดันดุนกระดานติดใบภารกิจเข้ามาบริเวณตัวร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัด เพื่อให้พวกตนได้เลือกว่าใครจะทำภารกิจไหน

เยี่ยหลงที่เห็นว่าพวกฟีนิกซ์ร่างแยกกับแคนร่างแยกเลือกมาทำภารกิจที่ติดอยู่บนกระดาน แทนที่จะไปทำภารกิจที่ฟีนิกซ์ร่างจริงเคยเลือกเอาไว้ให้ ตอนก่อนไปทำภารกิจที่สำนักเมฆาอรุณ

เยี่ยหลงที่เห็นดังนั้น จึงกล่าวถาม " คุณฟีนิกซ์ คุณแคนครับ พวกเราไม่ทำภารกิจที่คุณฟีนิกซ์ร่างจริงเคยเลือกเอาไว้ให้ก่อนหน้าหรอครับ "

ฟีนิกซ์ร่างแยกบอก " ภารกิจพวกนั้น กลุ่มพวกกูยกเลิกไปล่ะ หากใครอยากทำก็ให้มันทำไป "

" อ๋อ งั้นหรอครับ " เยี่ยหลงตอบรับ

" แล้วพวกเราจะไปทำภารกิจแบบไหนกันดีหรอครับ " เยี่ยหลงถาม

ฟีนิกซ์กล่าว " ก่อนที่พวกเราจะเลือกว่าใครจะได้เลือกใบภารกิจเป็นคนแรก เรามาโอน้อยออกตัดสินกัน หากใครแตกต่าง ก็ได้เลือกก่อน เอาตามนี้นะ "

เมื่อฟีนิกซ์ร่างแยกบอกมาแบบนั้น ซีค อาท ฟีนิกซ์ ก็มาสุมหัวกันโอน้อยออก

ผลปรากฏว่า ฟีนิกซ์ได้เลือกเป็นคนแรก

ฟีนิกซ์มองใบกระดาษภารกิจอยู่นาน จนกิลด์ต้องถึงกับบอกขึ้น " ไอ้ฟีนิกซ์ มึงจะเลือกก็รีบเลือกเร็ว ชักช้าอยู่นั่นแหละ "

ฟีนิกซ์บอก " เออ เออ รอแป๊บหนึ่งดิวะ "

หลังจากตอบกิลด์ ฟีนิกซ์ก็เลือกไปอีกสักพัก ในที่สุดคนก็เลือกได้ " เอาภารกิจนี้ก็แล้วกัน "

พอคนได้ภารกิจเสร็จ คนก็ดึงใบภารกิจออกมาจากกระดานติดใบภารกิจ

เยี่ยหลงถาม " ภารกิจที่เลือกเป็นภารกิจแบบไหนหรอครับ "

ฟีนิกซ์บอก " เป็นภากิจสังหารเทพแห่งหนองน้ำ ของหมู่บ้านใกล้เมืองสายฝน "

" อะไรนะครับสังหารเทพ " เยี่ยหลงกล่าวอย่างตระหนก

" ว่าแต่ว่าเทพที่ยังมีชีวิตอยู่มันมีด้วยหรอครับ " เยี่ยหลงถาม

ฟีนิกซ์ตอบ " ก็มีอยู่นะ แต่ไม่ใช่ในดาวดวงนี้ "

" งั้นสิ่งที่ระบุในใบภารกิจก็คลาดเคลื่อนสินะครับ แล้วสิ่งที่เราต้องไปฆ่ามันคืออะไรหรอครับ คุณฟีนิกซ์พอจะเดาได้มั้ย " เยี่ยหลงถาม

ฟีนิกซ์บอก " ถ้าเดาไม่ผิด มันคงเป็นสัตว์วิเศษที่มีสติปัญญาที่อาศัยอยู่ในหนองน้ำ และบำเพ็ญตนโดยการกินเลือดกินเนื้อของมนุษย์ เพราะจากที่ใบภารกิจระบุเอาไว้ทุกเดือน ชาวบ้านจะต้องส่งเครื่องสังเวยที่เป็นมนุษย์ลอยไปในหนองน้ำทุกๆเดือน เพื่อแลกกับที่มันจะไม่โจมตีหมู่บ้าน "

" ถ้าเป็นอย่างที่คุณฟีนิกซ์พูดมาจริงๆ ว่ามันคือสัตว์วิเศษที่มีสติปัญญา แสดงว่าอายุมันต้องไม่ต่ำกว่าแสนปีแน่ๆใช่มั้ยครับ " เยี่ยหลงถาม

ฟีนิกซ์ตอบ " ก็คงเป็นแบบนั้นแหละ "

" ถ้าเป็นแบบนั้น แล้วผมจะสู้ได้อย่างไรล่ะครับ " เยี่ยหลงถาม

แคนบอก "ครั้งนี้มึงไม่ต้องสู้หรอก เพราะกูมีหน้าที่ที่สำคัญให้มึงทำอยู่แล้วในภารกิจนี้ " 

" หน้าที่สำคัญ ? หน้าที่อะไรหรอครับ " เยี่ยหลงถาม

ฟีนิกซ์บอก " เดี๋ยวมึงก็รู้ "

" แล้วพวกเราจะเริ่มภารกิจกันตอนไหนดีครับ " เยี่ยหลงถาม

ฟีนิกซ์บอก " พรุ่งนี้ออกเดินทางได้เลย "

วันที่ สอง ตุลาคม เวลาช่วงเที่ยง ทางด้านร้านนั่งเล่น ฟีนิกซ์ร่างจริงก็กำลังหนึ่งทำบัญชีร้านนั่งเล่นอยู่ ส่วนโอมและฝัดก็ปัดกวาดเช็ดถู

ในระหว่างที่พวกคนกำลังทำงานอยู่นั้น จู่ๆประตูหน้าร้านนั่งเล่นก็เปิดขึ้นและมีคนเข้า

ซึ่งคนผู้นั้นไม่ใช่ใคร คือ แคนร่างจริงที่ใส่ชุดออกกำลังกายวิ่งเข้ามายังร้านนั่นเอง

ฟีนิกซ์ที่เห็นดังนั้น ก็กล่าวถาม " เฮ้ย ไอ้แคน ฝนตกขนาดนี้ มึงจะบ้าออกกำลังกายอะไรเวลานี้วะ "

แคนตอบ " กูต้องการไม่สบาย กูต้องการเป็นหวัด "

ฟีนิกซ์ถาม " แล้วมึงจะต้องการไม่สบาย เป็นหวัดไปเพื่ออะไรวะ "

แคนตอบ " มึงไม่ต้องรู้หรอก "

ทันทีที่แคนตอบฟีนิกซ์เสร็จ ฝัดที่ฝัดกวาดพื้นร้านอยู่ก็จามออกมา " ฮัดชิ้ว "

แคนที่เห็นดังนั้นก็ไม่รีรอช้า พุ่งตัวไปทำการสูดดมลมหายใจและละอองน้ำลายของฝัดที่ถูกจามออกมา

เมื่อสูดดมจนพอใจแล้ว คนก็หันมากล่าวกับโอม " ไอ้โอมเอาโกโก้เย็นๆ มาหนึ่งแก้ว "

โอมตอบรับ " ได้ครับ " และรีบทำให้ในทันที

พอแคนได้รับน้ำโกโก้แล้ว คนก็วิ่งออกจากร้านนั่งเล่นไปวิ่งออกกำลังกายต่อ

ฟีนิกซ์ที่เห็นแบบนั้น ก็กล่าวพูดกับตัวเอง " มันเป็นบ้าอะไรวะ ทำตัวน่าสงสัยจริงๆ "

วันที่ สาม ตุลา เวลาช่วงเที่ยง ฟีนิกซ์ร่างจริงที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ในร้านนั่งเล่นพร้อมกับโอมและฝัดอยู่นั้น จู่ๆก็มีคนโทรเข้ามาหาตน

ฟีนิกซ์กล่าว " ใครโทรมาวะ " และก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

เมื่อดูและเห็นว่าใครโทรมา คนก็กล่าว" อัลเบียนนี่หว่า " พอกล่าวเสร็จ คนก็รับสายโทรศัพท์

" ฮัลโหล อัลเบียนมีอะไร " ฟีนิกซ์ถาม

พออัลเบียนตอบว่าโทรมาทำไม ฟีนิกซ์ตอบรับด้วยน้ำเสียงในคอแปลว่าเข้าใจแล้ว " อืม " 

" อืม "

" อืม "

" เข้าใจแล้วเดี๋ยวไปดูให้ " ฟีนิกซ์กล่าว พอกล่าวเสร็จคนก็วางสายและเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง

ฝัดถาม " พี่อัลเบียน จะให้พี่ไปดูอะไรให้หรอพี่เขาหรอ " 

ฟีนิกซ์ตอบ " ไปดูไอ้แคน มันไม่สบายนอนอยู่โรงบาลของอัลเบียน อัลเบียนเลยอยากให้ไปดูหน่อยว่ามันทำตัวเองให้ไม่สบายทำไม "

" อ๋องั้นหรอ แล้วพี่จะไปตอนไหนล่ะ แล้วพวกผมต้องไปด้วยมั้ย " ฝัดถาม

ฟีนิกซ์ตอบ " ไปด้วยดิ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็ไปกันเลย "

" แล้วร้านล่ะพี่ " ฝัดถาม

ฟีนิกซ์ตอบ " ปิดชั่วคราวไง "

ฝัดถาม " เอางั้นหรอพี่ "

ฟีนิกซ์บอก " ก็เอางั้นน่ะสิ "

" ก็แล้วแต่พี่ก็แล้วกัน " ฝัดบอก

ไม่นานพวกฟีนิกซ์ก็กินข้าวเสร็จ พอกินข้าวเสร็จ พวกคนก็ออกมาจากร้านและล็อกร้าน จากนั้นก็มุ่งไปโรงพยาบาล

ครั้นมาถึงโรงพยาบาล พวกคนก็มุ่งไปยังห้องพักของแคนในทันที

ก๊อก ก๊อก

แคนกล่าว " เข้ามาเลยครับ "

แกร๊ก เอี๊ยด 

"" จ๊ะเอ่ย ว่าไง "" ฟีนิกซ์และฝัดเปิดประตูเข้ามาพลางกล่าวพร้อมกัน

แคนที่เห็นดังนั้นก็กล่าว " เฮ้ย พวกมึงมาได้ไงวะ "

ฟีนิกซ์บอก " ก็ขับรถมาไง จากร้านกูมานี้ไกลขนาดนี้เดินไม่ไหวหรอก "

แคนส่ายหน้าและถาม " กูไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น กูหมายถึงว่า พวกมึงรู้ได้ไงว่ากูอยู่นี่ "

" คือคุณอัลเบียนโทรมาบอกคุณฟีนิกซ์น่ะครับ ว่าคุณแคนป่วยนอนอยู่โรงพยาบาลนี้ เลยบอกให้คุณฟีนิกซ์มาดูหน่อยน่ะครับ " โอมกล่าว

" อ๋องั้นหรอ ในเมื่อพวกมึงมาดูกูแล้ว พวกมึงก็รีบๆกลับกันไปได้แล้วนะ นะ " แคนกล่าว

" มึงรีบไล่พวกกูแบบนี้ มึงมีพิรุธมากนะมึงรู้มั้ย บอกกูมามึงปกปิดอะไรไว้ " ฟีนิกซ์เค้นถาม

แคนที่ถูกเค้นถามมาดังนั้น คนก็อ้ำๆอึ้งๆ

ในระหว่างที่คนอ้ำอึ้งอยู่ จู่ๆประตูห้องพักของแคนก็ถูกเปิดเข้ามา เป็นพยาบาลหญิงคนหนึ่งเปิดเข้ามา

" ได้เวลา กินยาลดไข้แล้วค่ะ " พยาบาลสาวกล่าว

เมื่อพยาบาลสาวเข้ามาให้แคนเห็น คนก็กล่าวทักด้วยเสียงสองเสียงสาม " คุณครีม "

ฟีนิกซ์ที่เห็นเพื่อนตนเอ่ยทักเอ่ยเรียกพยาบาลสาวด้วยเสียงสองเสียงสาม คนก็รอให้พยาบาลสาวให้ยากินแคนกินเสร็จก่อน

พอแคนกินยาเสร็จ พยาบาลสาวเดินออกจากห้องไปแล้ว

ครั้นพยาบาลสาวเดินออกจากห้องไปแล้ว ฟีนิกซ์ก็กล่าวถามขึ้น " นี่เองสินะ สาเหตุที่มึงอยากป่วย "

แคนกำลังจะกล่าว แต่ฟีนิกซ์ที่เพียงแค่เห็นรูปปากคนกำลังจะกล่าว คนก็รู้แล้วว่า แคนกำลังจะปฏิเสธ

คนเมื่อเห็นดังนั้น ก็พูดขึ้น " อย่า อย่าโกหกกู แค่กูมองตามึง กูก็รู้แล้วว่ามึงพูดจริงหรือโกหก "

แคนที่ได้ฟังดังนั้น ก็รู้ตัวแล้วว่าแก้ตัวไม่ได้ คนจึงกล่าวความจริงไป " เออใช่กูติดสาวไง "

ฟีนิกซ์เมื่อได้ฟังแบบนั้น ก็กล่าว " กูว่าแล้วไง "

" ในเมื่อพวกมึงรู้แล้ว ก็รีบๆกลับกันไปได้แล้ว " แคนกล่าว

ฟีนิกซ์บอกกลับ " กูไม่กลับ เพราะหลังจากที่กูเห็นหน้าคุณครีม กูก็รู้แล้วว่า นี่แหละเนื้อคู่กู "

แคนกล่าว " นี่มึงจะแข่งกับกูใช่มั้ย ไอ้หมันหมา "

" ใช่ กูจะจีบคุณครีม " ฟีนิกซ์กล่าวพลางเดินมาอยู่ด้านข้างบริเวณหัวเตียงของแคน

" ไม่ว่ามึงจะใช่วิธีไหนจีบคุณครีม กูขอบอกเลยนะว่า กูจะขัดขวางทุกวิถีทาง " แคนกล่าว

" ก่อนที่มึงจะขัดขวางกู กูจะขัดขวางมึงก่อน " ฟีนิกซ์กล่าว

" มึงหมายความว่าอะไร " แคนถาม

ฟีนิกซ์ไม่พูดตอบกลับ ทำเพียงยิ้ม จากนั้นก็กดออดเรียกพยาบาล

ทันทีที่ฟีนิกซ์กดออดเรียกพยาบาล แคนก็ตาเบิกกว้างและกล่าว " มึงกดออดเรียกพยาบาลทำไมวะ มึงจะทำอะไร"

ฟีนิกซ์ตอบกลับ " เดี๋ยวมึงก็รู้ "

ไม่นานหลังจากฟีนิกซ์กดออด พยาบาลครีมก็เปิดประตูเข้ามายังห้อง และกล่าวถาม " เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมกดออดเรียก "

แคนกำลังจะกล่าว แต่ไม่ทันฟีนิกซ์ ฟีนิกซ์กล่าวขึ้นก่อน " คือว่านะครับ คุณพยาบาล คือผมมีเรื่องต้องบอกคุณพยาบาลน่ะครับ "

" มีเรื่องอะไรหรอคะ " พยาบาลครีมถาม

" คือที่เห็นเพื่อนผม เป็นไข้ ไอ ค่อกแค่ก ค่อกแค่ก คือเพื่อนผมไม่ได้ปวดเป็นไข้ไม่สบายอย่างเดียวนะครับ แต่เพื่อนผมเป็น " ฟีนิกซ์กล่าวมาตรงที่ เพื่อนผมเป็น ก็หยุด

พยาบาลครีมถาม " เป็นอะไรหรอคะ "

ฟีนิกซ์บอก " เป็นวัณโรคน่ะครับ คุณพยาบาลรู้อย่างงี้แล้ว รังเกียจใช่ไหมครับ "

ครีมตอบ " ไม่ค่ะ ครีมไม่รังเกียจ "

ฟีนิกซ์ได้ฟังดังนั้น ก็ร้องขึ้น " อ้าว " และจากนั้นก็กล่าวเบาๆกับตนเอง " ทำไมไม่รังเกียจวะ หรือโรควัณโรคมันน่ารังเกียจไม่พอ "

" ทำไมคุณพยาบาลไม่รังเกียจล่ะครับ วัณโรคมันสามารถติดต่อกันได้นะครับ " ฟีนิกซ์กล่าว

ครีมตอบ " ไม่ว่าคุณรัชชานนท์จะเป็นอะไร ครีมที่เป็นพยาบาลก็ต้องรักษาอย่างเต็มที่และไม่รังเกียจคุณ

รัชชานนท์ที่เป็นคนไข้ค่ะ "

" ว่าแต่คุณรัชชานนท์เป็นมานานรึยังคะ " ครีมถาม

แคนอ้ำๆอึ้งๆไม่ยอมตอบ

ครีมที่เห็นดังนั้น ก็กล่าว " เพื่อความแน่ใจ เราไปพบแพทย์กันไหม เดี๋ยวครีมพาไปเองค่ะ ว่าแต่คุณ

รัชชานนท์เดินไหวมั้ยคะ "

แคนตอบ " เดินไหวครับ "

" งั้นเราไปแพทย์กันคะ " ครีมกล่าวพลางใช้มือจับตัวของแคนให้ลุกขึ้นจากที่นอนอยู่

แคนลุกขึ้นได้แค่นั่ง แคนที่กลัวว่าหากไปพบแพทย์แล้ว แล้วครีมจะรู้ว่าตนโกหก

คนจึงกล่าวขึ้นก่อน " เออ คุณครีมครับ คือผมว่า ผมจะไม่ไปพบแพทย์วัณโรคแล้วครับ "

" อ้าว ทำไมล่ะคะ " ครีมถาม

" คือ คือ คือผม ผม ผมไม่เป็นวัณโรคครับ คือที่เพื่อนผมพูดมามันโกหกครับ " แคนกล่าว

เมื่อแคนกล่าวมาแบบนั้น ครีมก็หันมามองหน้าฟีนิกซ์

ฟีนิกซ์ที่เห็นครีมหันมามอง คนก็ยิ้มแห้งๆและหัวเราะแห้งๆ จากนั้นก็กล่าว " เขาขอโทษ "

" แล้วทำไปทำไมคะ " ครีมถาม

แคนตอบ " คือมันจะจีบคุณครีมน่ะครับ "

" ถ้าจะจีบครีมทำไมต้องโกหกว่าคุณรัชชานนท์เป็นวัณโรคด้วยล่ะคะ " ครีมถาม

" คือที่มันโกหกว่าผมเป็นวัณโรค คือมันจะตัดขาผม เพื่อให้คุณครีมรังเกียจผมน่ะครับ เพราะผมเองก็จะจีบคุณครีมเหมือนกันกับมัน และที่ผมยอมสารภาพกับคุณครีม เป็นเพราะว่าผมไม่อยากโกหกคุณครีมน่ะครับ และผมอยากจะแสดงให้เห็นว่าผมจริงใจจริงๆ " แคนกล่าว

ครีมที่ได้ฟังดังนั้น ก็กล่าว " คือถ้าไม่เป็นอะไรแล้ว งั้นพรุ่งนี้ก็คงออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะค่ะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ "

ครีมกล่าวเสร็จ คนก็จะเดินจากไป แต่ก่อนที่ครีมจะได้เดินออกไป แคนก็กล่าวรั้งขึ้นก่อน " เดี๋ยวก่อนครับ คุณครีม "

ครีมหยุดเท้า

" คุณครีมคงจะโกรธผมมากสินะครับ ที่ผมและเพื่อนผมเล่นอะไรกันก็ไม่รู้กับเวลาคนทำงานอย่างคุณครีม ผมขอโทษนะครับ " แคนกล่าว

ครีมบอก " ครีมไม่ได้โกรธอะไรเลยค่ะ ครีมรู้สึกดีเสียอีกที่คุณรัชชานนท์ยอมสารภาพความจริงออกมาตามตรงเพราะไม่อยากโกหกครีม "

" งั้นถ้าคุณครีมไม่โกรธผม งั้นผมขอตามตรง ผมจีบคุณครีมได้ไหมครับ " แคนถาม

ครีมคิด ก่อนจะบอก " เอาโทรศัพท์มาค่ะ "

แคนที่ได้ฟังดังนั้น ก็ไม่รีรอช้าหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียง ปลดล็อกโทรศัพท์ และพุ่งตัวนำโทรศัพท์ไปมอบให้กับพยาบาลครีม

พอครีมแอดไลน์เสร็จ ครีมก็ส่งคืนโทรศัพท์สู่มือแคนไป และกล่าว " ถ้าว่างจะตอบนะคะ "

พอครีมกล่าวเสร็จ ครีมก็เดินออกไปจากห้องพักแคนในทันที

ครั้นครีมออกไปแล้ว แคนก็แสดงอาการดีใจกระโดดโลดเต้นออกมา

" เย่ ในที่สุดกูก็ได้ไลน์ของคุณครีมมาแล้วเว้ย " แคนกล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจ

ฟีนิกซ์ที่เห็นดังนั้น ก็กล่าว " ถ้าไม่ได้กูนะ มึงไม่มีวันได้ไลน์คุณครีมไปหรอกเว้ย เพราะฉะนั้น มึงต้องคงขอบคุณกูนะ มึงรู้มั้ย "

เมื่อฟีนิกซ์บอกมาแบบนั้น แคนก็กล่าวขึ้น " ขอบคุณงั้นเหรอ เล่นกูไว้เจ็บแสบมากนะมึง เอาเป็นว่ากูได้โอกาสเมื่อไหร่ มึงเจอกูแน่ "

" กูไม่รู้หรอกว่า มึงจะเอาคืนกูวันไหน แต่ไม่ใช่วันนี้แน่นอน " ฟีนิกซ์กล่าวเสร็จ ก็วิ่งหนีออกจากห้องไป

ฝัดที่เห็นฟีนิกซ์วิ่งหนีออกจากห้องไป คนก็ถามแคน " พี่ไม่ตามไปเอาคืนพี่ฟีนิกซ์รึ "

แคนตอบ " ก็อย่างที่บอก มีโอกาสเมื่อไหร่ค่อยเอาคืน ฉะนั้นวันนี้ปล่อยให้มันเหนื่อยวิ่งหนีไปก่อน "

พอฝัดและโอมได้ฟังดังนั้น พวกคนก็ขอตัวลาตามฟีนิกซ์ไป

" งั้นผมไปก่อนนะพี่ " ฝัดกล่าว

" ผมไปแล้วนะครับ " โอมกล่าว