"โทรศัพท์นายดังนานแล้วนะนายไม่คิดจะรับสายหรือ ถ้านายไม่รับก็ปิดเสียงเสียสิ ใคร โทรมาอะ" บิ๊กหันไปถามด้วยความสงสัย
ขณะที่วินนั่งอยู่ในห้องพัก พนักงานของฟิตเนส เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสีหน้า เคร่งขึม เขาถอนหายใจเอือกใหญ่ เพ่งมองไปยังเบอร์โทร 30 สายที่ไม่ได้รับ
แสยะยิ้มอย่างไม่สบอารมณ์
"ไอ้บ้าโรคจิต จะโทรมาก่อกวนอะไรนักหนาวะ ตื๊อฉิบหาย" วินเม้นปากกล่าวออกมาเบาๆ อย่างหงุดหงิด เขาวางโทรศัพท์กลับลงไปในกระเป๋ายีมตามเดิม
"ใครอะ โรคจิตเลยหรือ โทรมา เราเห็นมันดังอยู่นานแล้วน่า แฟนเหรอ" บิ๊กถามขึ้นด้วยความอยากรู้
"คนโรคจิตนะ อย่าไปสนใจเลยไปเทรนต่อเถอะ " วินตอบและขยับตัวลุกขึ้นไปเปิดตู้ล็อกเกอร์เพื่อจะเอากระเป๋าเก็บในตู้ตามเดิม
"วิน!...."
เขาหันไปตามเสียงเรียกนั้นทันที ผู้จัดการเดินตรงมายังเขาอย่างรวดเร็ว
"ผู้จัดการ มีอะไรหรือเปล่าครับ" วินถามกลับไป เพราะมองสีหน้าของผู้จัดการดูแปลกๆ
"นี่ นายอะ มีอะไรหรือเปล่า? อะแน่! นายเนี่ยอะนะ ไม่อยากจะเชื่อ เห็นดูนิ่งๆ เงียบๆ แบบนี้ ร้ายไม่เบาเลยนะ เปลี่ยนไปชอบผู้ชายั้แ่เมื่อไหร่ ดังใหญ่แล้วนะ แถมจะได้เป็แฟนกับคนดังเสียด้วย เอาจริงๆ นะผมนี้ไม่อยากจะเชื่อเลย นายกับเขาเพิ่งจะเจอกันแท้ๆ แค่เดือนเดียวก็สามารถพัฒนาความสัมพันธ์จะเป็แฟนแล้วหรือเนี่ย"
"เอ่อ หมายความว่าไงครับผมไม่เข้าใจ อะไรคือพัฒนาความสัมพันธ์ เป็แฟนกับใคร? ผู้จัดการกำลังหมายถึงอะไรครับ คือผมเนี่ยอะนะ ชอบผู้ชาย" วินชี้ไปที่ตัวเองส่ายหน้าไปมาเบาๆ ทำหน้างงๆ ในสิ่งที่ผู้จัดการกล่าว
"ไงกันวะวิน" บิ๊กหันไปถามวินด้วยความสงสัยอีกเช่นกัน
"อ้าว จะมีใครที่ไหนกัน ก็นายแบบชื่อดัง คุณไนน์ รามิล อัควิระยะกิจกูล ไง ที่นายไปเป็เทรนเนอร์ให้เขานะ ก็เห็นเขามาหานายถึงที่นี่เลยนะ เขาบอกผมเองว่า นายเป็เพื่อนกับเขา และกำลังจะเปลี่ยนสถานะจากเพื่อน เป็แฟนกันในไม่ช้า นี่ถามจริง? นายไปทำยังไง เป็เทนเนอร์ให้เขาเพียงแค่เดือนเดียว เขามาพบนายถึงที่เลยนะ แถมบอกจะเป็แฟนกับนายในอนาคตด้วย นายนี่เสน่ห์แรงไม่เบานะ แต่ว่าแต่! นายเปลี่ยนรสนิยมชอบผู้ชายั้แ่เมื่อไรกัน แถมได้แฟนไฮโซที่ทั้งหล่อ และรวยอีกต่างหาก" ผู้จัดการกล่าวยิ้มออกมาทันที
"หา! เดี๋ยวนะครับ ไอ้ เอ่อ..." วินแสดงสีหน้าใดวงตาเบิกโพลงเขานิ่งชะงักด้วยความโมโหจนเนื้อตัวเต้น
"คือ มันเป็การเข้าใจผิด มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับ และผมก็ไม่ได้ชอบผู้ชาย และไม่เคยคิด ที่จะเป็แฟนกับหมอนั้นด้วย ผมไม่ได้สนิทอะไรกับหมอนั้นเลย เราไม่ได้เป็เพื่อนกัน ผมก็แค่ไปเป็เทรนเนอร์ให้กับเขาเท่านั้น เราไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันนะครับพี่ พูดแบบนี้ผมเสียหายนะครับ"
"เอา เหรอ นายไม่ได้คิดอะไรหรอกหรือ มันยังไงกัน ตกลง นายไม่ได้ชอบเขาหรือ แล้วทำไมเขาถึงต้องพูดแบบนั้นด้วยล่ะอีกอย่างเขาเป็คนดังด้วยนะ ไม่กลัว ว่าตัวเองจะเสียชื่อเสียงหรือไง แปลกจัง" ผู้จัดการกล่าวทำหน้างง มือเก่าศีรษะตัวเองเบาๆ
"แต่เขาบอกเองนะ ว่านายนะอยากเป็เพื่อนกับเขา แล้วกำลังตกลงกันที่จะเป็แฟนกัน นี่ฉันก็เพิ่งจะรู้นะว่าเขานะก็ชอบผู้ชาย" ผู้จัดการกล่าว
"เอ้ยย วินนายจะได้สามีแล้วเหรอวะเนี่ย" บิ๊กมีแซวขึ้นเล็กน้อย
"ก็บอกว่าไม่ใช่ ก็คือไม่ใช่ เข้าใจไหมครับว่าไม่ใช่ ผมไม่ได้ชอบผู้ชายแล้วก็หยุดแซวผมได้แล้ว " วินตอบน้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นทันทีเพราะเขาเริ่มไม่พอใจแล้วในตอนนี้
ปั่ง!เสียงปิดประตูร็อกเกอร์ดังจนทำให้คนที่ยืนปลื้มอยู่นั้น ต้องสะดุ้งชะงักด้วยความใเมื่อมองไปยังวินที่ตอนนี้โกรธจัด
"บ้าชะมัด อยากลองดีกับกูใช่ไหม!"วินสถบออกมาอย่างหัวเสีย
"สามีเหี้ยอะไรล่ะ! แม่ง! มากวนตีนถึงที อยากเป็ข่าวมากใช่ไหม ได้! ผมจะทำให้มันเป็ข่าวเอง ไม่ยอมหยุดใช่ไหม ได้เดี๋ยวมึงเจอกู" วินสถบออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด เขากำมือไว้แน่น ก่อนที่จะเดินออกไปเจอกับไนน์ แต่ผู้จัดการเห็นท่าไม่ดีกับอาการของวินเขาจึงรีบวิ่งตามไปคว้าดึงแขนของวินไว้ทัน
"เอ้ยย วิน เดี๋ยวสิ นายจะไปไหน ทำแบบนั้นไม่ได้นะ เขาเป็ลูกค้า วีไอพี นายจะทำกับลูกค้า วีไอพีไม่ได้ เดี๋ยวได้ถูกออกจากงานหรอก ถ้านายทำแบบนั้นก็จะถูกแฟนคลับเขาตามราวีนายไม่เลิกเลยนะวิน ใจเย็นๆ ก่อนซิ"ผู้จัดการมองหน้าวิน เขาก็ไม่เคยเห็นวินแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดแบบนี้มาก่อนเช่นกัน
"แล้วพี่จะให้ผมทำไง มันมาหาเื่ผมถึงที่"
"ใจเย็นๆ วิน พี่เข้าใจ เอ่อเราไม่ได้คิดแบบนั้นก็คือไม่ได้คิด ไม่เป็ไรปล่อยเขาไปเถอะ อย่าไปมีเื่เลยนะเชื่อพี่ นายอย่าบุ่มบ่ามเข้าไปแบบนั้น ผลที่ตามมามันไม่คุ้ม เขาเป็คนดังนะเอาแบบนี้พี่ไปคุยเองนายอยู่นี่ล่ะ"
"พี่คุยกับมันก็เท่านั้นละ เพราะคนแบบนั้นนะไม่มีจิตสำนึกหรอก" วินกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนจ้องเขม็งด้วยอารมณ์เดือดดาลยิ่ง
"เอ่อ เอานะ พี่เข้าใจ ปล่อยให้เขาพูดไปเถอะนายก็ไม่ต้องไปสนใจหรอกเมื่อไม่ชอบ ใจเย็นๆ นะมีอะไรค่อยๆ พูดนายจะทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะเขาเป็ลูกค้า วีไอพี ต่อให้เขานิสัยไม่ดีอย่างไร ก็แค่หลีกเลี่ยงให้ห่างก็พอ แล้วก็อีกอย่างเขาก็เป็เพื่อนกับเ้าของฟิตเนสที่นี่ด้วยนะ หากเกิดอะไรขึ้น หรือไปมีเื่กับเขา เราก็มีแต่จะเดือดร้อน อีกอย่างไม่ใช่แต่นายคนเดียวนะที่จะเดือดร้อนนะ พี่ก็โดนเหมือนกัน เพราะพี่เป็ผู้จัดการของที่นี่" ผู้จัดการกล่าว
"ใช่ใจเย็นๆ วิน เราต้องทำงานนะ นายไม่คิดอะไรก็อย่าไปสนใจเลย" บิ๊กตอบขึ้นด้วยความเป็ห่วง
"โอเคผมจะใจเย็นๆ ผมจะไปคุยกับเขาดีดี เขาจะได้เลิกมายุ่งกับผมเสียที หากไม่พูดตอนนี้เขาก็จะต้องกลับมาอีกอยู่ดี สู้พูดให้มันชัดเจนไปเลยดีกว่า" วินสูดหายใจลึกๆ เพื่อที่จะทำให้ตัวเองใจเย็นลง ด้วยการมองไปข้างหน้าก่อนที่จะเดินออกไป ปล่อยให้ผู้จัดการกับบิ๊ก มองตามด้วยความเป็กังวล
"ภาวนาขอให้วินใจเย็นๆ ด้วยเถิดไม่งั้นได้ออกจากงานแน่ เฮ้ย" ผู้จัดการกล่าวด้วยความเป็กังวลยิ่ง
วินเดินออกมาเห็น ไนน์ที่ยืนกอดอกหันหลังให้วิน อยู่นั้น
"คุณมีอะไร มาทำอะไรที่นี่อีก ถ้าจะมาฟิตเนสหรือหาเทรนเนอร์ ก็ไปที่ผู้จัดการ ผมไม่ว่างที่จะคุยกับคุณผมติดลูกค้า" วินพูดขณะยืนจ้องมองไปยังไนน์ ไนน์หันกลับมาตามเ้าของเสียงที่น้ำเสียงดุดันดูเหมือนจะไม่พอใจเลยก็ว่าได้
ไนน์กระตุกยิ้มมองหน้าวิน "นี่! นายกำลังโกรธฉันรึ ทำไมอะไม่พอใจเื่อะไรหรือ ฉันไปทำอะไรให้นายไม่พอใจงั้นรึ" ไนน์ถามขึ้นมาทันทีแบบกวนๆ
"นี่! หยุดแสดงสีหน้ากวนตีนสักทีได้ไหม รู้อยู่แก่ใจ จะถามทำไมอีก มีอะไรก็ว่ามา ผมจะไปทำงาน ไม่อยากมาเสียเวลากับคนแบบคุณ" ผมตอบกลับไปทันที
"อืมม์ คนแบบฉันหรือ? โอเค ก็แค่อยากมาหานะ ฉันคิดถึงนาย มาหาไม่ได้หรือไง นายรู้ไหมกว่าที่ฉันจะปลีกตัวออกมาจากแฟนคลับที่ตามฉันทุกฝีก้าวออกมาได้ นั้นมันยากแค่ไหน ปกติฉันนะ ไม่เคยต้องออกไปไหน หรือไปหาใครก่อนเลยนะ มีแต่คนมาหาฉันทั้งนั้น นายนะ ไม่ยอมรับสายฉันเลย นายนะใจร้ายมากรู้ไหมธาวิน"ไนน์กล่าวน้ำเสียงเรียบ แต่แสดงสีหน้ากวนๆ ขณะที่สายตาก็จับจ้องมองคนตรงหน้าแบบกวนๆ เช่นกัน จนหน้าหมั่นไส้ยิ่ง
"มันก็เื่ของคุณ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม เราไม่มีเื่อะไรที่จะต้องคุยกันและก็ไม่จำเป็ที่จะต้องมาหาผม หรือโทรหาผม"
"งั้นหรือ สำหรับนายไม่จำเป็ แต่สำหรับฉัน มันจำเป็นะ ทำไงได้ จำเป็มากเสียด้วย" ไนน์กระตุกยิ้มมุมปาก
ไนน์เดินไปนั่งที่เก้าอี้สำหรับนั่งพัก ขณะตั้งข้อศอกวางบนโต๊ะใช่ข้อมือข้างหนึ่งค้ำยันคางไว้และเงยหน้าขึ้นมองวินด้วยสายตาที่คมกริบสุดเซ็กซี่
ขณะที่วินหันไปสบตากับไนน์เข้าพอดีจนวินต้องหลบสายตาคู่นั้นทันที "มองอะไร มีอะไรก็พูดมา ผมจะรีบไปทำงานจ้องอยู่นั้นละ"
"ก็อยากเห็นหน้านายไง ไม่เข้าใจที่พูดหรือ นายไม่รับสายของฉัน หลบหน้าฉัน ฉันจำเป็ที่จะต้องมา อยากเจอนายมากรู้ไหม? ไม่คิดถึงฉันบ้างเลยหรือ? ลืมเื่เมื่อคืนวานก่อนแล้วหรือไงกัน ทำไมลืมกันง่ายจัง แต่สำหรับฉันนะ ไม่เคยลืมนายเลยสักนิด" น้ำเสียงกระเส่าแสดงสีหน้าโลมเลียเมื่อมองคนตรงหน้า
วินถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่าสมองของผู้ชายคนนี้ ใช้อะไรทำถึงได้ตื๊อและหน้าด้านถึงเพียงนี้ทั้งยังกวนประสาทเขาตลอดเวลาทำเหมือนทองไม่รู้ร้อน
"อย่ามาใช่สายตาลามกกับผม แล้วหยุดพูดจาแทะโลมผมได้แล้ว ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณแล้วปั่นหน้าคุณให้เืกบปากกินข้าวไม่ได้อีกหลายวัน และผมก็ไม่สนหรอกนะว่าคุณจะเป็นายแบบหรือนักแสดงชื่อดังแค่ไหน จำเอาไว้" วินตอบกลับด้วยน้ำเสียงดุดันพยายามข่มอารมณ์กำหมัดไว้แน่น
"หึ หึ หึ หึ" ไนน์หลุดขำออกมาเบาๆ "อืมมม์ งั้นรึ ฉันชอบเสียด้วยซิเวลาที่นายโกรธนะ"
"คุณยังจะไม่หยุดใช่ไหม" น้ำเสียงกดต่ำจ้องเขม็งมองหน้าไนน์
"นี่นายโกรธฉันขนาดนั้นเลยหรือ โอเค เื่วันนั้นฉันขอโทษ ตอนนี่ฉันรู้แล้วว่านายไม่ได้ชอบผู้ชาย งั้นเราจะไม่พูดถึงเื่นั้นกันอีกแต่ นายสัญญากับฉันแล้วนะว่านายจะคบกับฉันในฐานะเพื่อน แล้วถ้าเพื่อนมาหาเพื่อนไม่ได้หรือไงฉันขอโทษนายจริงๆ นะวินหายโกรธฉันเถอะนะฉันก็แค่อยากมีเพื่อน นายก็รู้เพื่อนในวงการไม่ได้มีความจริงใจเลยสักนิด"
"แล้วคุณคิดว่าผมจะจริงใจกับคุณงั้นหรือ"
"แต่มันก็ดีกว่าคนในวงการนะ เพราะนายไม่มีทางที่จะแข่งขันเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง และไม่เสแสร้งแกล้งทำว่าชอบฉันหรือชมฉันทั้งที่ใจอยากจะเหยียบฉันให้จมดินเลยด้วยซ้ำ จริงๆ นะธาวิน เป็เพื่อนกับฉันเถอะนะ"
"คุณนี้โคตรตื๊อเลยวะ ทำไมต้องอยากเป็เพื่อนกับผมมากมายขนาดนั้น ผมถามจริงๆ เพื่อนคุณไม่มีหรือไง คุณออกจะเป็คนดังใครๆ ก็อยากรู้จักคุณทั้งนั้นจะหาเพื่อน สักกี่คนก็ไม่ใช่เื่ยากสักหน่อย"
"ใช่มันไม่ยาก เพราะมีแต่คนอยากเข้าหาฉัน แต่นายไม่ใช่ นายไม่อยากเข้าหาฉันกลับวิ่งหนีฉัน ฉันเลยคิดว่า ฉันชอบคนที่พยายามวิ่งหนีฉันก็แสดงว่าถ้าหากฉันได้เป็เพื่อนกับนายจริงๆ นายก็จะจริงใจกับฉันโดยไม่เสแสร้งนะ"
" ตรรกะอะไรของคุณ เอาจริงๆ นะผมไม่อยากเป็เพื่อนกับคุณ ไม่อยากเลยสักนิด ไม่ว่าด้วยวิธีไหนผมก็ไม่คิดอยากเป็เพื่อนกับคุณ คุณกลับไปได้แล้ว" ผมเน้นเสียงให้รู้ว่าไม่้า
"แต่ฉันถูกชะตากับนายนะ ปกติฉันไม่เคยขอหรือง้อใครเลยนะนายเป็คนแรกเลยนะที่ฉันตามง้อ นายนะเพราะเื่เมื่อวานใช่ไหมฉันขอโทษด้วยที่ทำให้นายไม่พอใจ" ไนน์ตอบ
"ผมไม่ได้โกรธคุณเื่เมื่อวาน อีกอย่างทำไมคุณต้อง ง้อ ผมไม่ใช่แฟนคุณสักหน่อย"
"ก็ไม่ใช่แฟนไง แต่เป็เพื่อน ฉันอยากเป็เพื่อนกับนาย ขอร้องล่ะ นายอย่าปฏิเสธฉันเลยนะ เป็เพื่อนกันเถอะนะ"
"คุณ!"
"ฉันไม่รู้ล่ะ เมื่อนายสัญญาแล้วนี่ว่าจะเป็เพื่อนกับฉัน เพื่อนก็ต้องไม่โกรธกันนานซิ โทรมานายก็ควรจะรับสายฉันบ้างไม่ได้หรือ ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก ไม่ไว้ใจฉันหรือ"
"คนอย่างคุณมันน่าไว้ใจงั้นหรือครับ?" ผมมองหน้าไนน์ที่นั่งมองผมอยู่
"แต่เอาจริงๆ นะ นายไม่ไว้ใจจริงๆ รึ? ถ้านายไม่ไว้ใจฉัน แล้วตอนที่ฉันออรัลเซ็กซ์ให้นายนะ ดูนายก็ตอบสนองฉันออกจะพอใจอยู่นา" ไนน์ตอบวินสายตายิ้มหวานทันที
วินชะงัก กัดริมฝีปากล่างด้วยความโกรธ "ยังไม่หยุดกวนตีนใช่ไหม"
"ฉันก็แค่พูดเื่จริงนายก็ชอบน่า ฉันดูออก"
"ขอเป็เพื่อนไม่ถึง 5 นาทีแสดงความเหี้ยออกมาอีกแล้วนะมึง" วินสถบออกมาอย่างรวดเร็ว
พึบบ!
โอ๊ะ!
วินหันกลับไปกระชากดึงคอเสื้อของไนน์ขึ้นมาทันที จ้องมองเขม็ง แต่เขาก็พยายามระงับอารมณ์โกรธเอาไว้
"ออกไป! ไม่ต้องมาหาผมอีกก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ!" น้ำเสียงเข้มมองคนตรงหน้าอย่างเหลืออดเต็มทนแล้ว
ไนน์จับข้อมือทั้งสองข้างของวิน ออกจากคอเสื้อของเขาจ้องมองไปยังวิน แล้วยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด
"เดี๋ยวซิ โมโหแบบนี้อีกแล้วนะ หมายความว่านายยอมรับฉันแล้วซินะ หึ!" ไนน์หัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยสายตาที่เย้ยหยัน
"ยอมรับเหี้ยอะไรมึง! มึงพูดไม่รู้เื่ใช่มั้ยหา!?!"
...กึก! พลั๊ว!
วินเหวี่ยงหมัดเสยคางไนน์จนเซล้มลงไปกองกับพื้นทันที ด้วยความโกรธจัดสุดแล้วตอนนี้ เขาไม่สามารถควบคุมความรู้สึกโกรธนั้นได้อีก เดินตรงไปหาไนน์อย่างรวดเร็วจับกระชากคอเสื้อของไนท์ขึ้นมาแล้วเหวี่ยงหมัดเข้าไปที่ปากอีกครั้งอย่างสุดจะกลั้น
พลั๊ว! พลั๊ว!
"มึงจะเอากับกูใช่ไหมหา!" เตรียมมือเหวี่ยงหมัดอีกครั้งทันที
"เฮีย!"
วินหยุดชะงักคลายหมัดที่กำออกในทันที เสียงใครบางคนะโมาจากด้านฝั่งประตูทางเข้า เขาหันไปตามเสียงนั้น
"เฮียจะทำอะไรนะ"
ขณะที่ไนน์รีบเช็ดเืบนริมฝีปากล่างของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ขยับคอเสื้อให้เรียบร้อยก่อนที่จะขยับตัวลุกขึ้นเดินออกไปขณะที่วินยังยืนนิ่งกำมือไว้แน่น
"ไม่มีอะไรหรอกครับพอดีเมื่อกี้ ผมเอ่อ! พอดีพื้นมันลื่นนะเขาก็เลยช่วยผมเอาไว้นะครับ" ไนน์รีบตอบกลบเกลื่อนทันทีเพราะเขาไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าวินทำอะไรเขาลงไป
"แต่ทำไมปากแตกแบบนั้นละครับ" น๊อตถามกลับไปขณะมองไปยังปากของไนน์ที่ตอนนี้ไนน์รีบปิดเอาไว้
"เออะผมกระแทกกับขอบโต๊ะนะ แต่ไม่เป็อะไรมากแล้ว" ไนน์รีบตอบทันที
"อ้ออย่างนี้นี่เอง ไม่เป็อะไรมากใช่ไหมครับ"
"ครับไม่เป็อะไรมากครับ"
"เดี๋ยวนะ หน้าคุ้นๆ คุณเป็นายแบบชื่อดังนี่ พี่ไนน์ใช่ไหมครับผมจำได้โอโหเพิ่งเคยเห็นตัวจริงเป็ๆ ไม่คิดว่าจะหล่อขนาดนี้หล่อกว่าในทีวีเสียอีกนะครับ ผมเป็แฟนคลับพี่เลยครับ หล่อมากเลยครับ ผมชื่อน็อตครับเป็น้องของเฮียวิน เฮีย เฮียเป็เพื่อนกับพี่เขาเหรอเนี่ยทำไมเฮียไม่เห็นเคยเล่าให้ผมฟังเลยเฮียรู้จักกับพี่เขาได้อย่างไร"
"ขอบคุณครับ สำหรับคำชมใช่ครับผมเป็เพื่อนกับวิน" ไนน์ยิ้มอย่างอ่อนโยน
"แล้วนายมาทำไมใครใช้ให้นายมา" วินถามกลับไปขณะเดินตรงมายังน๊อต
"ก็เฮียไม่กลับบ้านมาเป็อาทิตย์แล้วนะเฮียอยู่แต่คอนโด ม๊าก็เลยให้เอาซุปกระดูกหมูของโปรดเฮียมาให้ ผมไม่มีกุญแจห้องเฮีย เฮียไม่รับโทรศัพท์ ด้วยผมก็เลยคิดว่าเฮียน่าจะอยู่ที่ฟิตเนสแล้วก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอนายแบบชื่อดังไม่อยากจะเชื่อว่าเป็เพื่อนกับเฮีย เฮียเนี่ยทำไมถึงไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลย ว่าเป็เพื่อนกับพี่ไนน์ เฮียเป็เพื่อนกับพี่ไนน์ั้แ่เมื่อไหร่ครับที่จริงผมจะรู้จักเพื่อนของเฮียทั้งนั้นเลยนะ
"ก็แค่บังเอิญไม่มีอะไรหรอกไหนเอามา นายบอกม๊าด้วยอาทิตย์หน้าฉันจะกลับ" วินเดินไปหยิบถุงที่น็อตถือไว้
"เอ่องั้นผมขอถ่ายรูปและลายเซ็นได้ไหมครับ"น็อตหันไปถามไนน์ยืนมองคนทั้งคู่อยู่
"ได้สิครับ"
ขณะที่ไนน์ยืนถ่ายรูปกับน๊อตนั้น เขาสังเกตุเห็นใบหน้าและคำพูดของไนน์แปลกจากที่ผ่านมา เมื่ออยู่ต่อหน้าน๊อตช่างดูเป็คนสุภาพและอ่อนโยนที่แสนจะอบอุ่น แตกต่างจากเวลาที่อยู่ต่อหน้าเขามักจะยียวนกวนประสาทเขาตลอดเวลา
"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับถ้าหากว่าพี่ไนน์ว่างไปเที่ยวที่บ้านผมได้นะครับให้เฮียวินพาไปก็ได้ผมดีใจมากเลยนะครับตื่นเต้นสุดๆ ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เจอตัวจริงของนายแบบชื่อดัง"
"นายไม่ต้องชวนเฮียไม่ให้ใครไปทั้งนั้นแหละเร็วๆ รีบๆ กลับได้แล้วเดี๋ยวมันจะมืด"
"โธ่เฮียทีกับพี่บิ๊กเฮียยังให้ไปได้เลย"
"เออ..จะพูดอะไรนักหนาวะรีบๆ กลับไปได้แล้ว"
"แหม!กลับก็ได้แค่นี้แหละ อย่าลืมนะครับว่างๆ ไปนะครับแม่ผมใจดี เฮียผมเป็คนแบบนั้นแหละแต่ใจดีนะ" น๊อตยิ้มก่อนที่จะเดินออกไป
"ดูๆ แล้วน้องชายนายอยากให้ฉันไปบ้านนายนะ"
"น้องผมอยากให้คุณไป แต่ผมไม่อยากให้ไป จบนะ" ผมเดินออกไปทันทีเช่นกัน
"นี่... ธาวินนายคิดว่านายจะห้ามฉันได้หรือไง นายอะ อย่าใจแคบไปหน่อยเลย ฉันนะ ไม่มีทางยอมแพ้นายหรอกนะ" ไนน์ะโตามหลังวินที่เดินออกไปขณะยกยิ้มมุมปาก
วินชะงักไปแว๊บหนึ่งก่อนที่จะเดินไปต่อ ไม่สนใจว่าหมอนั้นจะะโว่าอะไร
267
