ตอนที่ 22
ณ ประตูเมืองอิกนิเซีย…บรรยากาศรอบตัวถูกปกคลุมด้วยเขม่าควันสีดำหนาทึบ กลิ่นกำมะถันที่รุนแรงคละคลุ้งไปกับกลิ่นไหม้ของเขม่าเหล็ก และไอร้อนระอุจากเตาหลอมที่พวยพุ่งอยู่ตลอดเวลา
เซเวียร์ควบอาชาทมิฬพุ่งทะยานเข้าสู่ตัวเมืองในสภาพที่เปลือยเปล่าล้านเปอร์เซ็นต์อย่างไม่สะทกสะท้าน ผิวกายที่ขาวซีดและมัดกล้ามเนื้ออันกำยำของเขาสะท้อนกับแสงแดดที่ดูมัวหมองจากม่านควัน
เนตรสีโลหิตกวาดมองไปรอบๆ ถนนหนทางที่เงียบสงัดราวกับสุสานร้าง…สิ่งที่ทำให้ราชันแวมไพร์ต้องขมวดคิ้วคือการที่เขาไม่พบเห็นผู้คนอยู่ในเมืองนี้เลยแม้แต่คนเดียว
เซเวียร์ตัดสินใจรั้งบังเหียนอาชาทมิฬให้ชะลอความเร็วลง ก่อนจะโจนทะยานลงมาจูงม้าด้วยมือเปล่า ปล่อยให้อริสานั่งอยู่บนหลังม้าในอ้อมกอดของสายลมที่ร้อนระอุ
ผิวพรรณของจีโอแมนเซอร์สาวบัดนี้เปล่งปลั่งนวลเนียนเป็ประกาย ซึ่งเป็ผลจากการถูกอัดฉีดน้ำทิพย์วิเศษจากเซเวียร์เข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่องตลอดสามวันสามคืนที่ผ่านมา
“อริสา…เตรียมความพร้อมของเ้าซะ!!” เซเวียร์ประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด
สัญชาตญาณนักล่าของเขากำลังเตือนถึงภัยร้ายที่อยู่รอบตัว
“ข้าััได้ถึงกลิ่นสาบเน่าของพวกหมาป่าที่กำลังกระหายเื”
อริสารีบรวบรวมสติที่ยังคงเคลิบเคลิ้มแล้วคว้าเอาบิกินีสีชมพูตัวโปรดขึ้นมา สวมใส่เข้ากับเรือนร่างที่ร้อนผ่าวอย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมรับการจู่โจมจากฝูงไลแคนที่อาจจะกระโจนออกมาจากเงามืดได้ในทุกวินาทีต่อจากนี้
“นี่เ้าว่า…เมืองนี้มันดูเงียบจนน่าแปลกใจไปหน่อยไหม? เหมือนกับทุกคนกำลังกลั้นหายใจแอบมองพวกเราอยู่เลย…หรือว่าข้าจะคิดมากไปเองน้า?” อริสาเองก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ
ทว่าเมื่อยิ่งมุ่งหน้าลึกเข้าไปจนใกล้ถึงใจกลางเมือง เสียงอึกทึกโวยวายของฝูงชนที่ฟังดูวุ่นวายและโกลาหลก็เริ่มดังแผ่ซ่านออกมาหนาหูขึ้นทุกขณะ
ทันทีที่เซเวียร์เยื้องกรายพ้นหัวมุมถนนหลัก…ภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือฝูงไลแคนขนาดใหญ่นับร้อย กำลังแผดเสียงโห่ร้องอย่างวิปริต
พวกมันยืนเบียดเสียดล้อมวงกันหนาตาด้วยท่าทางกระหายเื ราวกับกำลังรุมทึ้งมหรสพบางอย่างที่น่าสมเพชอยู่ใจกลางวงล้อมนั้นอย่างบ้าคลั่ง
“นังสารเลว…ต่อให้โดนทรมานเจียนตาย มันก็ยังไม่สาสมกับสิ่งที่แกทำลงไป!!” ไลแคนขนสีเทาหม่น…ท่าทางคล้ายจ่าฝูง ตะคอกคำรามลั่นด้วยโทสะอันคลุ้มคลั่ง
แววตาของมันเต็มไปด้วยความแค้นฝังลึก ที่พร้อมจะฉีกเหยื่อตรงหน้าให้เป็ชิ้นๆ โดยไม่คิดจะปรานีหรือให้อภัยเลยแม้แต่นิดเดียว
[หือ…นั่นมันยัยหนูช่างกลจอมแสบนี่นา!!] เซเวียร์หรี่เนตรสีโลหิตเพ่งมองผ่านม่านเขม่าจนเห็นร่างของเหยื่อผมสีน้ำเงิน ที่กำลังถูกมัดตรึงไว้ใจกลางวงล้อมนั้นได้อย่างถนัดตา
การ์เน็ตในสภาพเปลือยเปล่า…ถูกมัดตรึงขึงพืดกางแขนกางขาไว้กับแท่นหอนาฬิกาอย่างน่าอเนจอนาถ สภาพร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและาแไปทั่วทั้งร่างราวกับผ่านศึกหนัก
แต่สิ่งที่ดูสยดสยองและชวนขนลุกที่สุด คือบริเวณกึ่งกลางหว่างขาที่มีคราบเืสีแดงเข้มไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนจนแดงโชกไปทั่วโคนขาอย่างน่าสยองขวัญ
ทว่าบนใบหน้าที่บวมช้ำจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้นั้น กลับแสยะรอยยิ้มออกมาอย่างวิปริตผิดมนุษย์ มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงถึงความสิ้นหวังของผู้พ่ายแพ้ที่กำลังถูกกระทำ แต่เป็รอยยิ้มที่ฉายแววแห่งความสุขสมและความสะใจในชัยชนะอันบ้าคลั่ง
“วอล์ฟกัง!! ปลิดชีพมันซะทีเถอะ!!” ไลแคนตัวหนึ่งแผดเสียงะโเร่งเร้าด้วยความรำคาญใจ
“ไม่…แบบนั้นมันยังง่ายเกินไปสำหรับนังนี่!! ในเมื่อมันบังอาจทำแก่นกายบุรุษของข้าจนขาดกระจุย…มันก็ต้องชดใช้ให้สาสมยิ่งกว่าความตาย!!” จ่าฝูงขนสีเทาหม่นคำรามสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะอันบ้าคลั่ง
“ถ้าแน่จริงก็เรียกให้ลูกสมุนของแกดาหน้าเข้ามารุมทึ้งข้าสิ…แกจะได้ไม่ต้องเหงาเวลาที่ต้องกลายเป็ ‘ไอ้หน้าตัวเมีย’ อยู่เพียงลำพังยังไงล่ะ ฮิๆๆ” การ์เน็ตเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยอันวิปริต
“โฮกกก…!!” เสียงคำรามที่แฝงไปด้วยความเ็ปและอัปยศดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ
วอล์ฟกังแผดเสียงยาวจนลำคอแทบฉีกขาด เส้นเืที่ลำคอปูดโปนออกมาอย่างน่าสยดสยอง
มันไม่ใช่เสียงคำรามของผู้ล่าที่ทรงอำนาจอีกต่อไป แต่เป็เสียงโหยหวนของสัตว์ร้ายที่กำลังดิ้นพล่านด้วยโทสะอันคลั่งแค้นจากการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนป่นปี้
จ่าฝูงชี้กรงเล็บที่สั่นเทิ้มไปยังหญิงสาว…ฝูงไลแคนนับร้อยต่างพากันแยกเขี้ยวขู่คำรามจนน้ำลายกระเซ็น ดวงตาสีอำพันนับไม่ถ้วนวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่ง ขณะพากันก้าวเท้ากระชับวงล้อมเข้าหาการ์เน็ตตามคำบัญชาของจ่าฝูงที่ไร้น้ำยา
ทว่าเสียงคำรามโหยหวนของฝูงมนุษย์หมาป่ากลับถูกสะบั้นให้เงียบกริบลงในทันที
“เฮ้ย!! ไอ้พวกลูกแมวขี้เรื้อน!! แค่จะรุมรังแกผู้หญิงคนเดียว พวกแกยังต้องแหกปากเห่าหอนเรียกความกล้ากันทั้งฝูงเลยรึไงวะ?”
เสียงของเซเวียร์แผดคำรามกึกก้องกัมปนาทจนกลบทุกสุ้มเสียงของพวกสุนัขขยะ…สะกดให้ไลแคนทั้งฝูงต้องหยุดนิ่งและหันมาจับจ้องยังร่างของเขาเป็ตาเดียวด้วยความตกตะลึง
“ไอ้มนุษย์ล่อนจ้อนนี่มันเป็ใครกันวะ?” ไลแคนตัวหนึ่งโพล่งถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความฉงนสงสัย พลางจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของเซเวียร์อย่างไม่เชื่อสายตา
ทว่าทันทีที่สิ้นสุ้มเสียงโง่เขลาของมัน แทนที่จะได้คำตอบตามที่ถาม กำปั้นแกร่งของเซเวียร์ก็เสยเข้ากลางปลายคางของมันด้วยความเร็วเหนือแสงที่ไม่มีสายตาคู่ไหนมองทัน
ร่างมหึมาของไลแคนโชคร้ายปลิวลิ่วขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะร่วงลงกระแทกหลังคาอาคารที่อยู่อีกฟากถนนจนทะลุพังพินาศ
“จงจำใส่กะโหลกหนาๆ ของพวกแกไว้ซะ!! ข้าคือาาแวมไพร์…ผู้ถือครองกรรมสิทธิ์เหนือสาวงามทุกนางทั่วทั้งทวีปแห่งนี้!! ฮา…ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”
เซเวียร์ประกาศศักดาเสียงดังลั่นพร้อมเสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความโอหัง ขณะที่เข้าไล่สอยพวกมนุษย์หมาป่าร่วงลงไปกองทีละตัวด้วยกำปั้นที่หนักหน่วงและลูกถีบส้นตีนที่แม่นยำ
แทบทุกการลงทัณฑ์ล้วนพุ่งเป้าไปที่จุดกำเนิดสายเืเพื่อ 'ล้างเผ่าพันธุ์' พวกขยะในคราบหมาป่าให้หมดสิ้น
เสียงโหยหวนที่ดังระงมจึงไม่ใช่เสียงร้องของคนใกล้ตาย แต่เป็เสียงกรีดร้องจากการถูกถอดถอนรากเหง้าแห่งเพศสภาพให้ดับสูญ
“ไอ้ระยำ…กล้าดียังไงมาเหยียดหยามเกียรติแห่งพงศ์พันธุ์ไลแคนถึงเพียงนี้!!” วอล์ฟกังแผดคำรามด้วยโทสะที่เดือดพล่านจนลืมสิ้นความตาย
มันทะยานร่างเข้าใส่เซเวียร์จากมุมอับสายตาด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าอันดุดัน หวังจะฝังคมเขี้ยวลงบนลำคอของแวมไพร์จอมโอหัง เพื่อสังเวยความอัปยศที่เผ่าพันธุ์ของมันถูก 'ตอน' จนสิ้นชื่อ
ทว่าคมเขี้ยวที่หมายจะฉีกกระชากลำคอของเซเวียร์ กลับไม่อาจฝังลึกลงไปในเนื้อหนังได้แม้แต่เศษเสี้ยว ราวกับมีม่านพลังเวทอันมหาศาลห่อหุ้มกายเขาไว้เป็เกราะล่องหนที่ไร้ช่องโหว่
“ไอ้สุนัขลอบกัดขี้ขลาด!! สัตว์เดรัจฉานชั้นต่ำอย่างแกน่ะรึ จะมาร้องเรียกหาเกียรติจากข้า!!”
เซเวียร์ตอกกลับด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม พลางสะบัดหลังมือฟาดเข้ากลางลำตัววอล์ฟกังอย่างไม่ยี่หระ
แรงปะทะมหาศาลส่งร่างของจ่าฝูงไลแคนปลิวลิ่วแหวกอากาศไปกระแทกกับประตูเหล็กหน้าร้านค้าจนบุบยุบพังพินาศ …เสียงซี่โครงหักดังลั่นสะท้านไปทั่วทุกตรอกซอกซอย
“ไอ้ลูกหมา…ในเมื่อแกสูญเสีย ‘แท่งเนื้อแห่งความภาคภูมิ’ ไปแล้ว ก็อย่าริอาจมาเสนอหน้าซ่ากับาาอย่างข้า!!”
เซเวียร์ปราดเข้าไปเย้ยหยันเหยื่อที่นอนหายใจรวยริน ก่อนจะยกเท้าบดขยี้ลงบนต้นตอแห่งสายเืที่เน่าเฟะของมันอย่างโเี้
แรงกดมหาศาลบดเค้นจุดยุทธศาสตร์ที่เหลืออยู่จนแหลกละเอียดคาส้นตีน วอล์ฟกังดวงตาเหลือกโพลง แผดเสียงร้องโหยหวนที่ขาดห้วงไปพร้อมกับสติที่ดับวูบ
“เซเวียร์...!!” เสียงใสกังวานดุจระฆังแก้วของอริสาแผดร้องเรียกชื่อปีศาจร้ายดังสนั่น ในจังหวะที่ฝูงไลแคนที่เหลือเริ่มตั้งสติได้ และพากันขยับกรงเล็บกระชับวงล้อมจากทุกทิศทางด้วยแววตาที่อาฆาตแค้น
ฝูงมนุษย์หมาป่าแตกขบวนออกเป็สองฝั่งด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้าย กลุ่มใหญ่กรูเข้าโถมทับพัวพันเซเวียร์ที่เพิ่งแผลงฤทธิ์อาละวาดฟาดส้นตีนถลุงพวกมันอย่างบ้าคลั่ง จนบัดนี้เขาอยู่ห่างจากตำแหน่งของอริสาไปไกลโข
ในขณะที่อีกกลุ่มย่อยกลับอาศัยจังหวะนี้เคลื่อนพลปราดเข้าไปหาอริสาที่อยู่อีกฟากฝั่งถนน หมายจะขย้ำเหยื่อสาวที่กำลังยืนโดดเดี่ยวไร้คนคุ้มกันในทันที
แวมไพร์หนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าทางข้างหน้าถูกปิดตายด้วยฝูงหมาขี้เรื้อนที่โถมเข้าขวางกั้นราวกับคลื่นมนุษย์
ระยะห่างเพียงไม่กี่สิบก้าวกลับดูไกลแสนไกล เพราะกำแพงศัตรูที่คอยสกัดกั้น ทำให้เขาไม่อาจพุ่งเข้าไปช่วยจีโอแมนเซอร์สาวได้ทันวินาทีความเป็ตาย
“ดวงดาวหกแฉกที่สถิตอยู่ภายใต้วงเวทสีทมิฬ…ตราประทับแห่งอสูรร้ายจอมราชัน ข้าขออัญเชิญ ‘โฮมูระ’ ออกมา ณ บัดนี้!!” เซเวียร์คำรามกึกก้องท่ามกลางวงล้อมของศัตรู
ทันใดนั้น ร่างอันเปลือยเปล่าของเขาก็ถูกโอบล้อมด้วยไอเวทสีดำสนิทที่แผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว
พื้นดินเบื้องล่างพลันปรากฏวงเวทอัญเชิญสีดำทมิฬ ที่ส่องประกายแสงสีม่วงอาถรรพ์เจิดจ้าออกมากลืนกินทุกสรรพสิ่ง ราวกับมิติกำลังถูกฉีกกระชากออกด้วยอำนาจอันป่าเถื่อนของราชัน
วงเวทสีม่วงะเิออกพร้อมการปรากฏกายของโฮมูระในชุดบิกินีสีแดงเพลิงสุดหวาบหวิว ชายผ้าสีแดงยาวพริ้วไหวจากเื้ัสะบัดวนไปมาดุจหางอสูร
นินจาสาวผู้เย้ายวนยืนนิ่งทำหน้าเหวอด้วยความมึนงงท่ามกลางสมรภูมิ เพราะนี่คือครั้งแรกที่ชีวิตเธอถูกดึงข้ามมิติออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมข้าถึงมาโผล่ที่นี่?” คุโนะอิจิสาวโพล่งถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกพลางกวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างไม่เชื่อสายตา
“โฮมูระ!! มัวแต่ยืนทำหน้ามึนอะไรอยู่!?”
เซเวียร์แผดเสียงเรียกสติ พลางซัดพวกไลแคนกระเด็นไปพ้นทาง
“ใช้ทักษะนินจาของเ้าคุ้มกันอริสาที!!”
“ห๊า…!!” เสียงอุทานสั้นๆ ดังลอดจากปากของชิโนบิสาว แต่ความสับสนนั้นก็ถูกลบหายไปแทนที่ด้วยจิตสังหาร เมื่อเห็นอริสากำลังตกเป็เป้าโจมตี
โฮมูระพุ่งร่างผ่านมวลอากาศราวกับประกายไฟแดงฉาน ชายผ้าที่ยาวดุจหางอสูรสะบัดวนรอบกายพลางเรียกใช้ทักษะลับ
“วิชาเพลิงโลกันตร์…ระบำเพลิงจิ้งจอกสะบัดหาง!!”
ชายผ้าสีแดงยาวที่บัดนี้ลุกโชนด้วยเพลิงกัลป์ถูกสะบัดตวัดฟาด กวาดร่างของพวกไลแคนสามตัวจนกระเด็นลิ่วไปพ้นทาง
ในจังหวะที่ร่างเพรียวระหงหมุนตัวกลางอากาศ โฮมูระก็ซัดพัดกระดาษสังหารออกไปอีกชุดใหญ่ราวกับห่าฝน เปลวเพลิงจากอาวุธลับะเิออกทันทีที่ััเป้าหมาย แผดเผาร่างของพวกมนุษย์หมาป่าที่เหลือให้ดิ้นเร่าท่ามกลางกองไฟ
นินจาสาวม้วนตัวตีลังกาถอยหลังอย่างต่อเนื่องดุจพายุสีแดง ก่อนจะทะยานกลับเข้าไปปักศอกเข้ากลางแผ่นหลังของไลแคน ที่เงื้อมือหมายจะทำร้ายพรรคพวกของเธอ
แรงปะทะนิ่งสนิทแต่รุนแรงจนมันหน้าคว่ำคะมำจูบดิน…ถลารูดไปกับพื้นอย่างน่าอัปยศ
และนั่นก็เป็โอกาสทองที่มากพอจะเปิดช่องให้จีโอแมนเซอร์รวบรวมสมาธิ แล้วร่ายมนตราปิดฉากออกมาได้จนจบ
“เควค!!”
สิ้นเสียงกัมปนาทของอริสา…มหาเวทบททำลายล้างก็ถูกปลดปล่อยออกมา ในจังหวะที่โฮมูระกำลังเพลิดเพลินกับการไล่ยำฝูงหมาน้อย
ทันใดนั้น พื้นดินทั่วทั้งบริเวณพลันสั่นะเืเลื่อนลั่นระดับวินาศสันตะโร แผ่นดินแยกตัวและโยกไหวรุนแรงจนเหล่ามนุษย์หมาป่าล้มระเนระนาดหมดสิ้นซึ่งหนทางทรงตัว
ก่อนที่แท่งศิลามรณะนับร้อยจะพุ่งทะยานแทงสลับขึ้นลงดุจกรงเขี้ยวนรก บดขยี้ร่างของพวกมันจนกระดูกแตกละเอียด เนื้อหนังแหลกเหลวกลายเป็เพียงกองเศษกากที่กระจายเกลื่อนพื้นอย่างน่าสยดสยอง!!
“อ๊าย…!!” โฮมูระหวีดร้องลั่นเสียงหลง
นินจาสาวถึงกับขวัญกระเจิงจนฉี่แทบเล็ดด้วยความหวาดวิตก เธอหลับตาปี๋พลันเข้าใจไปเองว่าตนเองกำลังจะถูกปฐีสูบลงไปบดขยี้จนแหลกเหลวเหมือนพวกมนุษย์หมาป่า
ทว่าในวินาทีแห่งความเป็ตายนั้น ความเ็ปกลับไม่มาถึงอย่างที่คิด เพราะร่างระหงของเธอกลับได้รับการปกป้องไว้ด้วยม่านออร่าสีเขียวมรกตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอริสา
“ฮูเร…ปลอดภัยกันดีใช่ไหมทุกคน?” อริสาเป่าปากถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก พลางยื่นมือไปลูบปลอบประโลมที่ลำคอของอาชาทมิฬ ซึ่งบัดนี้กำลังยืนตัวสั่นพ่นลมหายใจฟืดฟาดด้วยความตื่นตระหนกจากแรงสั่นะเืเมื่อครู่
ดูไปแล้วก็น่าสมเพชไม่แพ้นินจาสาวที่ยังยืนขาสั่นพั่บๆ อยู่ข้างๆ เลยสักนิด
“ข้ารอด…ข้ายังไม่ตาย รอดมาได้ไงเนี่ย!?” โฮมูระโพล่งออกมาอย่างลืมตัวพลางตาเหลือกโพลง
ทันทีที่ฝุ่นจางเธอก็รีบใช้สองมือไล่จับไปตามแขนขา ลำตัว และส่วนโค้งเว้าของตัวเองราวกับคนเสียสติ…ลูบคลำสำรวจทุกตารางนิ้วเพื่อให้มั่นใจว่าอวัยวะทุกส่วนยังอยู่ดีมีสุขครบสามสิบสอง และไม่มีส่วนไหนหลุดหายไปในขุมนรกเมื่อครู่
ห่างออกไปที่ฟากถนนอีกฝั่ง เสียงกรีดร้องด้วยความโหยหวนและควันคาวเืจากฝูงไลแคนกลุ่มใหญ่ยังคงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าไม่หยุดหย่อน
เซเวียร์ยังคงจมอยู่ในวังวนของการสังหารหมู่ ร่างเปลือยเปล่าของราชันแวมไพร์อาบโชกไปด้วยเื พลางกวาดลวดลายส้นเท้าและกรงเล็บเข้าใส่ศัตรูที่กรูเข้ามาเหมือนไม่มีวันหมดอย่างบ้าคลั่ง
สมรภูมิเืยังไม่จบสิ้น แม้คาวเืไลแคนจะนองท่วมพื้นที่แล้วก็ตาม
![[END] บังทันบอยซอยตื๊ด 7P | AllSUGA](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588640384_99368548.webp)
14K
![[จบ] มุมมองนักอ่านพระเจ้า (OMNISCIENT READERS VIEWPOINT)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632789163_18083948.webp)
