เย็นวันนั้น ณ บ้านของเรนิตา
“เย้!...พี่วิน กลับมาแล้วน้องดาเป็นห่วงแทบแย่” วิชุดาดีใจมาก เธอโผเข้ากอดพี่ชายหลังจากที่เขาลงจากรถ
เทวินกลับมาพร้อมกับความสำเร็จและเชื่อว่าตอนนี้ทุกคนปลอดภัยแล้ว
“พี่ปลอดภัย กลับมาแล้วนี่งัย”เขายิ้มอย่างยินดี
“เราเข้าไปข้างในกันพี่เรนิตารออยู่”เธอบอกพร้อมกับเห็นนัยน์ตาของพี่ชายเปล่งประกายเมื่อเธอเอ่ยถึงอีกคน“เธอเป็นห่วงพี่วินมากเลยนะคะ” เธอจึงกล่าวต่อ ภายในห้องรับแขกเห็นเรนิตาอยู่พร้อมกับพี่โสภาน้ามะลิและน้าชัยกำลังนั่งพูดคุยกันระหว่างรอเทวินกลับมาถึง ตอนนี้ทุกคนในบ้านรู้แล้วว่าเทวินจะไม่ใช่คนอื่นอีกต่อไป
“ดีใจที่คุณเทวินกลับมาค่ะ”พี่โสภากล่าวอย่างชื่นชม เหมือนกับน้ามะลิและน้าชัย “คุณเทวินเก่งจัง เราทุกคนรอคุณอยู่ครับ”
“ต้องขอโทษทุกคนที่ต้องมาลำบากกับเรื่องนี้ตอนนี้ทุกคนปลอดภัยแล้วครับ พวกนั้นถูกกำจัดหมดสิ้นไปแล้ว” เขาบอกกับทุกคน
“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะถ้าคุณไม่ทำแบบนี้ ทุกคนที่นี่รวมทั้งเมืองมาศิตาก็จะไม่ปลอดภัย และอาจจะมีคนที่จะต้องเดือดร้อนอีกเป็นจำนวนมากกับโจรกลุ่มนี้” เรนิตาเธอดีใจที่ได้เห็นเทวินกลับมาอย่างปลอดภัยและยินดีที่เขาทำได้สำเร็จตามที่วางแผนไว้ “ครับ ผมเป็นห่วงเรื่องนี้มาก แต่ในตอนนี้ก็สบายใจขึ้นมากแล้วขอบคุณมากนะครับ เรเนีย ผม...ผม..” เขากล่าวพร้อมกับมองดูเธอด้วยความรัก ‘เฮ้อ!....ให้ตาย..’“พี่วินคะคุณพ่อกับคุณแม่รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว รวมทั้งเรื่องเกี่ยวกับจานหินอุกกาบาตด้วยค่ะ”วิชุดาบอกกับพี่ชาย
เทวิน : “เออ...พี่ได้โทรคุยกับท่านอธิบายให้เข้าใจแล้ว”
วิชุดา : “อ๋อ ค่ะเฮ้อ!..คุณพ่อกับคุณแม่ก็เป็นห่วงอยู่ดี แต่ตอนนี้กำลังหาทนายความ และเตรียมที่จะอนุมัติเงินก้อนหนึ่งตามพินัยกรรม
ของคุณตาให้กับครอบครัวลุงวิชิต”
“อืม....” เทวินเหมือนกำลังใช้ความคิด
“พี่วินไม่ต้องกังวลหรอกค่ะทุกคนพูดคุยเรื่องนี้กันแล้วและทางครอบครัวลุงวิชิตถ้าพ้นคดีแล้วก็จะย้ายไปอยู่ที่อื่น”วิชุดาอธิบายเพื่อให้เขาสบายใจ
“พวกเขาคงจะเจ็บปวดกับเรื่องที่ได้ประสบโดยเฉพาะกับคนที่ตัวเองไว้ใจ คงจะต้องใช้เวลาต่อการรักษาสภาพจิตใจ”เรนิตากล่าวเสริม
“เฮ้อ!...ผมก็คิดเช่นนั้นครับ นับเป็นบทเรียนราคาแพงโดยเฉพาะกับน้องฤดี” เขากล่าวพร้อมกับถอนหายใจ วิชุดา : “แต่น้องดาคิดว่า ก็ดีแล้วค่ะที่ยังไม่ไปลึกกว่านี้ถ้าถึงขั้นหมั้นหมายและแต่งงานกันไปก็ดูจะยุ่งยากมากกว่านี้แน่นอนค่ะ” “อืม....ก็ใช่ถ้าถึงขั้นนั้นก็ลำบากแล้ว เอาละ เรื่องก็ผ่านไปแล้ว...” เขากลับมายิ้มอีกครั้ง“คุณเทวิน เรเนียคิดว่าคุณได้ทำดีที่สุดแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณพักผ่อนให้สบายก่อน แล้วเรากินมื้อค่ำด้วยกัน”เรนิตากล่าว
“ครับ”เขาตอบรับและมองเธอด้วยดวงตาที่มีประกายพร้อมด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่เธอเองก็รับรู้แววตาของเขา ‘โอ้!...คุณเทวิน’
ทุกคนสนทนากันไปกระทั่งรับประปานอาหารมื้อค่ำโดยพิเชษฐ์ก็ได้มาร่วมโต๊ะในมื้อค่ำ ก่อนจะแยกย้าย เขาได้พูดคุยกับพิเชษฐ์ที่ต้นจันทน์ลูกหอม หลังบ้านของเรนิตา
“พี่วินครับคุณอมราฝากให้ผมบอกกับพี่ว่า เธอไปที่อีกมิติภพ อาจจะกลับมาช้าหน่อยครับ”พิเชษฐ์บอกกับเขา
“อ๊ะ!..อีกมิติภพ หรือว่า..”เขาคิดไปถึงมิติภพที่ธัญญาอยู่ ‘หรือว่าเธอจะไปที่นั่น?’
“ผมเองก็ไม่รู้เธอฝากบอกเพียงเท่านี้ แล้วมังค์งิงละครับ พี่วินจะจัดการเลยหรือเปล่า?” พิเชษฐ์อธิบายและเอ่ยถามกับเขา “อืม..คุณอมราคงมีเรื่องสำคัญที่ต้องไปทำส่วนมังค์งิง พรุ่งนี้ก็จะถูกทำลายอาถรรพ์วิชาจากพญาไก่ฟ้าพี่คิดว่าตอนนี้เชษฐ์บอกการ์ดที่เฝ้าอยู่ให้ถอยออกจากพื้นที่นั้นได้เลย ไม่ต้องกังวล เขาหนีไปไหนไม่ได้”
เทวินนึกถึงมังค์จาและทายาทนางพญากับราชาปลวกถูกจัดการแล้วคิดว่ามังค์งิงก็คงจะมีสภาพแบบเดียวกันหรือไม่แตกต่างไปบ้างนัก
“ครับถ้าอย่างนั้นผมจะจัดการตามที่พี่วินบอก และพี่วินก็พักผ่อนด้วยนะครับ”พิเชษฐ์บอกกับเขาก่อนจะขอตัวไปและประสานการ์ดที่คอยเฝ้าดูมังค์งิง ดูเหมือนกับเรื่องราวต่างๆ ผ่านไปแล้วสำหรับเทวินตอนนี้เขาไม่กังวลใจแล้ว เพียงแต่เขาต้องการที่จะได้ใช้เวลากับเรนิตา เรนิตาเองก็คิดแบบเดียวกับเทวินเธอทั้งเป็นห่วงและต้องการที่จะมีเวลากับเขา เธอจึงรอที่จะได้พูดคุยกับเขาเพียงลำพังถึงตอนนี้ทั้งสองไม่คิดจะปิดบัง ปิดซ่อนความรู้สึกที่มีให้ต่อกัน
เทวินรู้ว่าเธอยังอยู่ที่ห้องโถงจึงเข้าไปหาและทั้งสองคนก็ได้มีโอกาสที่จะได้พูดคุยกันโดยลำพัง
“เรเนีย.....ผมอยากจะพูดคุยกับคุณครับ” เขากล่าวพร้อมกับมองดูเธอด้วยความรักใคร่เสน่หา
“เรเนียเองก็เหมือนกันค่ะโอ้!...คุณเทวิน” เธอไม่สามารถที่จะปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นภายในจิตใจทั้งคู่โผเข้าในอ้อมกอดของกันและกัน
เขามองใบหน้าที่สวยงามของเธอด้วยแววตาชื่นชม‘ให้ตาย!...คุณสวยจัง’ ส่วนเธอก็มองเขา ในแววตาเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่
ความรู้สึกวาบหวามในจิตใจ ‘โอ้....เรเนียรักคุณ’
“ผมรักคุณครับ”เขาบอกรักเธอพร้อมด้วยแววตาลึกซึ้ง
“โอ้...” เธอรู้สึกปีติยินดีมีน้ำตาคลอ “เรเนีย ก็รักคุณค่ะ”
โดยไม่ได้พูดกล่าวอะไรต่อเขาก็ได้จูบปากเธอด้วยความรักใคร่ทั้งคู่แลกจูบกันด้วยความดูดดื่ม ก่อนจะไปมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกันที่ห้องนอนของเธอ ค่ำคืนนี้ทั้งสองคนได้แสดงความรักต่อกันทั้งคำพูดที่ออกมาจากหัวใจและมอบร่างกายต่อกันทั้งคู่ต่างดื่มด่ำ มีความสุขในเรือนร่างของกันและกันเกือบตลอดทั้งคืนด้วยความรักใคร่เสน่หาต่อกัน ต่างหอมและจูบกันก่อนหลับไปในอ้อมกอดที่ให้ความสุข
ความอบอุ่นและความซาบซึ้งตรึงใจนั้น
333K
