(นิยายแปล) ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี : Losing Money to Be a Tycoon

    บทที่ 47 ค่าล่วงเวลาที่ไม่มีอยู่จริง!

            พวกเขาสรุปเนื้อหาเกมฐานทัพกลางทะเลกันอย่างรวดเร็ว

            ภายในสัปดาห์เดียวแบบร่างสำหรับตัวเกมส่วนใหญ่เสร็จสมบูรณ์ตามที่คาดไว้หวงซื่อปั๋วรับผิดชอบคุมโปรเจ็กต์นี้ เมื่อไหร่ที่เขาเห็นส่วนไหนผิดไปจากคอนเซ็ปต์ที่เปาซวี่วางเอาไว้พวกเขาจะแก้ไขทันที

            ขณะเดียวกันทีมออกแบบก็เริ่มสร้างเกมตัวต้นแบบโดยใช้เครื่องมือพัฒนาเกม

            เนื่องจากพวกเขาใช้เทมเพลตที่ใช้กันทั่วไปกระบวนการในช่วงเริ่มแรกจึงเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ก็ยังต้องปรับแต่งให้ตรงกับที่หวงซื่อปั๋วกับเปาซวี่วางเอาไว้

            ทีมงานภาพได้รับมอบหมายให้ติดต่อนักวาดบนเว็บไซต์รวมทรัพยากรเพื่อประสานงานเรื่องทรัพยากรงานภาพตามที่กำหนด

            พวกเขาเตรียมเทมเพลตซอมบี้และทหารรับจ้างที่ใช้กันทั่วไปรวมถึงภาพเด็กหญิงอย่างรวดเร็ว

            ภาพของเด็กหญิงเป็นจุดสำคัญทีมงานภาพจากเถิงต๋าจึงต้องวิ่งวุ่นประสานงานกันไปมาระหว่างฝั่งนักวาดที่จ้างมาและฝั่งหวงซื่อปั๋วกับเปาซวี่

            เรื่องงานภาพเด็กหญิงมีคนรับผิดชอบแค่สามคนคนแรกคือนักออกแบบคอนเซ็ปต์ซึ่งรับผิดชอบเรื่องงานภาพอีกคนรับผิดชอบเรื่องโมเดลตัวละคร ส่วนคนสุดท้ายรับผิดชอบเรื่องการเคลื่อนไหวแต่ละคนมีขอบเขตงานของตัวเอง

            จากผังงานทั้งหมดเด็กหญิงเป็นตัวละครที่ลงทุนไปมากที่สุดในตัวเกม

            ในเนื้อเรื่องบางส่วนการเคลื่อนไหวและสีหน้าของเด็กหญิงต้องสั่งทำพิเศษเห็นได้ชัดว่าทุ่มงบลงส่วนนี้ไม่อั้น

            แต่ก็แน่นอนว่าทั้งหมดก็ต้องอยู่ในงบที่วางไว้

            ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะเกมระดับAAA[1] ของต่างประเทศมักจะมีตัวละครหลักหลายตัวแต่ละตัวสร้างขึ้นโดยใช้มาตรฐานเดียวกันแต่เกมฐานทัพกลางทะเลมีแค่เด็กหญิงเพียงตัวละครเดียว ทำให้ยังคุมงบประมาณได้

            ถ้าพวกเขาไปเจองานภาพที่ดีกว่าเดิมหวงซื่อปั๋วก็จะไปรายงานเผยเชียนทันที

            บอสเผยยกนิ้วโป้งให้ทุกครั้งซึ่งหมายความว่าให้ซื้อได้เลย!

            ตอนแรกหวงซื่อปั๋วรู้สึกไม่สบายใจเพราะสงสัยว่าการเพิ่มงบประมาณขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้จะดีจริงๆ หรือ

            ถ้าเป็นที่บริษัทอื่นคงโดนเจ้านายด่ายับไปแล้ว!

            จากเจ็ดแสนหยวนเป็นหนึ่งล้านสองแสนหยวนแล้วขยับไปเป็นหนึ่งล้านห้าแสนหยวน...

            ถ้าเป็นที่อื่นหวงซื่อปั๋วจะต้องโดนตราหน้าว่าเป็นคนที่วางแผนและคุมเรื่องงบประมาณได้ห่วยแตก

            แต่ที่บริษัทเถิงต๋านอกจากบอสเผยจะไม่ได้ดุด่าแล้ว ยังนึกพอใจเสียด้วยซ้ำ!

            หวงซื่อปั๋วรู้สึกซาบซึ้งใจในความแตกต่างนี้!

            ทำไมฉันถึงโง่แบบนี้บอสเผยเชื่อใจฉันสุดๆ...

            เขาทำไปทั้งหมดก็เพราะใจรักไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน!

            ถ้าทำเกมออกมาไม่ดีฉันคงทำให้บอสต้องผิดหวังแน่!

            ...

            พริบตาเดียวก็สิ้นเดือนแล้ว

            วันนี้คือวันศุกร์ที่ 29 เดือนพฤศจิกายน

            สำหรับหวงซื่อปั๋ววันนี้ก็เหมือนวันธรรมดาทั่วไป

            ตอนนี้งานของเขาเสร็จเกือบหมดแล้ว การออกแบบก็เสร็จสมบูรณ์ รายละเอียดต่างๆจัดทำกันอย่างถูกต้องเหมาะสม ทรัพยากรอื่นๆ ในเกมก็เริ่มสร้างกันแล้ว

            ในฐานะหัวหน้าฝ่ายวางแผนหวงซื่อปั๋วไม่ต้องจัดการเรื่องต่างๆ อย่างการใช้เครื่องมือพัฒนาเกมเองเขามีลูกน้อยคอยจัดการในส่วนนี้ให้

            หน้าที่ของเขาคือดูแลทุกคนในทีมออกแบบและคอยตรวจดูว่างานแต่ละส่วนมีความคืบหน้าหรือเปล่า

            เทียบกับการร่างแบบแล้วงานนี้ง่ายกว่ามาก ทำให้หวงซื่อปั๋วไม่ต้องทำงานล่วงเวลาไปพักหนึ่ง

            พอมีกำลังคนและกำลังทรัพย์ที่พอเพียงงานก็คืบหน้าไปตามกำหนด ไม่จำเป็นต้องทำงานล่วงเวลา

            หวงซื่อปั๋วไม่เคยรู้เลยว่าการทำงานจะรื่นเริงใจและผ่อนคลายได้ขนาดนี้

            ติ๊ง!

            โทรศัพท์เขาดัง

            พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นข้อความแจ้งเตือนเงินเข้า!

            “หาวันนี้วันที่ 29 ไม่ใช่เหรอ”

            หวงซื่อปั๋วงงไปหมด

            บริษัทส่วนใหญ่มักจะจ่ายเงินเดือนของเดือนนี้ในเดือนถัดไป

            บริษัทที่จ่ายเงินเดือนทุกวันที่ 5 นั้นถือว่าดีมากๆ แล้ว

            บริษัทที่แย่หน่อยมักจะออกเงินเดือนล่าช้าไปเป็นช่วงกลางเดือนหรือปลายเดือนซึ่งก็เหมือนกับถือเงินเดือนพนักงานไว้ ถ้ามีการลาออกก็จะหักค่านู่นค่านี่ไป ถือเป็นการกระทำอันแสนน่ารังเกียจ

            ดังนั้นบริษัทที่จ่ายเงินเดือนก่อนวันที่ 5 ของทุกเดือนจึงถือว่าเป็นบริษัทที่ดีล้นเหลือ

            แต่นี่เป็นครั้งแรกที่หวงซื่อปั๋วพบบริษัทที่จ่ายเงินเดือนภายในเดือนนั้นเลย!

            “มียอดโอนเข้าบัญชีXXX จำนวน 5,375.8 หยวน เวลา 11:09วันที่ 29 เดือนพฤศจิกายน [ธนาคาร XX]”

            หวงซื่อปั๋วตะลึงงันไป

            เงินเดือนที่ได้มามีอะไรแปลกๆ

            เขาจำได้ว่าตนเองเริ่มงานประมาณวันที่ 5 เดือนพฤศจิกายน ซึ่งทำงานมายังไม่ครบเดือนเลย

            ฐานเงินเดือนอยู่ที่สี่พันหยวนต่อเดือนหักภาษี ค่าประกันชีวิต ค่าเช่าที่พักแล้ว เงินเดือนเขาน่าจะต่ำกว่าสี่พันหยวนเล็กน้อย!

            ทำไมยอดเข้ามากกว่าห้าพันหยวนได้!

            ถึงจะยังงุนงงแต่หวงซื่อปั๋วก็รู้ว่าเป็นเรื่องไม่เหมาะที่จะไปถามเรื่องเล็กน้อยแบบนี้กับบอสเผยเขาจึงเลือกไปถามเลขาซินแทน

            เมื่อพบเธอเขาก็ถามข้อสงสัยทันที

            ซินไห่ลู่ยิ้มอย่างสุภาพ“ค่ะ ยอดถูกต้องแล้วค่ะ เป็นยอดหลังรวมค่าล่วงเวลา”

            “ค่าล่วงเวลาเหรอครับ”หวงซื่อปั๋วยิ่งงงเข้าไปใหญ่

            ซินไห่ลู่พยักหน้า“ใช่ค่ะ ไม่ใช่แค่คุณนะคะ ทุกคนในบริษัทได้ค่าล่วงเวลาหมดคุณน่าจะทำงานล่วงเวลาให้บริษัทไปประมาณห้าสิบชั่วโมงใช่ไหมคะ พอคำนวณตามเรต 1.5 เท่าจากเงินเดือนรายชั่วโมง หักค่าประกันชีวิต ค่าเช่าที่พัก และภาษียอดจะเท่าที่เข้าในบัญชีค่ะ”

            หวงซื่อปั๋วอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก

            ค่าล่วงเวลาที่ไม่เคยมีอยู่จริง!

            แถมยังได้ชั่วโมงละ1.5 เท่าอีก!

            สำหรับบริษัทเกมแล้วไม่เคยมีการจ่ายเงินค่าล่วงเวลาเลย

            ไม่ใช่แค่ตอนนี้แม้แต่ในอนาคตอีกสิบปีข้างหน้าค่าล่วงเวลายังเป็นอะไรที่พบได้ยากมากในอุตสาหกรรมส่วนใหญ่

            ไม่ใช่แค่นั้น

            บริษัทส่วนใหญ่มักจะคำนวณค่าล่วงเวลาจากเงินค่าแรงรายชั่วโมงที่ต่ำที่สุดเหมือนกับที่ใช้คำนวณเงินค่าประกันกับค่าเช่าที่พักพวกเขามักมีทางให้หลบเลี่ยงเสมอ!

            แต่ที่บริษัทเถิงต๋าไม่ใช่แบบนั้น! พนักงานแต่ละคนได้ค่าล่วงเวลาตามอัตราค่าแรงของตนเอง!

            พูดง่ายๆคือ พวกเขาได้ค่าล่วงเวลาเยอะขึ้น!

            ดูหวงซื่อปั๋วเป็นตัวอย่างฐานเงินเดือนของเขาอยู่ที่เดือนละสี่พันหยวน คำนวณจากเวลาทำงานยี่สิบวันต่อเดือนวันละแปดชั่วโมง เงินค่าแรงรายชั่วโมงจะอยู่ที่ยี่สิบห้าหยวนค่าล่วงเวลาของเขาจะอยู่ที่ 37.5 หยวนต่อชั่วโมง

            หลังจากคำนวณจำนวนชั่วโมงที่ทำงานล่วงเวลาของหวงซื่อปั๋วเสร็จยอดรวมทั้งหมดจะเอาไปหักค่าประกันชีวิต ค่าเช่าที่พัก และภาษีและได้เป็นยอดที่โอนเข้าบัญชีของเขา

            เป็นการคำนวณค่าแรงอย่างตรงไปตรงมา!

            หวงซื่อปั๋วไม่เคยเจอบริษัทที่จิตใจดีขนาดนี้มาก่อนไม่สิ เขาไม่เคยได้ยินเลยด้วยซ้ำว่ามีบริษัทแบบนี้อยู่!

            หลังจากกลับไปที่โต๊ะทำงานหวงซื่อปั๋วใช้เวลาอยู่พักใหญ่ในการสงบจิตสงบใจ

            แสดงว่าบอสเผยรู้เรื่องทั้งหมด!

            เขารู้ว่าพวกเราทำงานล่วงเวลากัน! ถึงจะขัดคำสั่งที่บอสเคยสั่งไว้ แต่บอสก็ไม่ได้ว่าอะไรพวกเราแถมยังให้ค่าล่วงเวลาเพิ่มจากเงินเดือนอีก!

            หวงซื่อปั๋วรู้สึกอบอุ่นในหัวใจจนน้ำตาปริ่ม

            เขาซาบซึ้งใจมาก!

            บอสเผยคือบอสที่ดีที่สุดในโลก!

            ...

            ด้านเผยเชียนเขาไม่ได้รู้เลยว่าเหล่าพนักงานซาบซึ้งใจแค่ไหนที่ได้ค่าล่วงเวลา

            เขากำลังปวดหัวกับปัญหาของตัวเอง

            ทำไมถึงผลาญเงินทุนระบบให้หมดเกลี้ยงไม่ได้สักทีนะ!

            ที่เขาเลือกจ่ายเงินเดือนตอนสิ้นเดือนก็เพราะระบบจะสรุปบัญชีตอนต้นเดือนหน้า

            เผยเชียนต้องจ่ายเงินเดือนให้พนักงานก่อนการสรุปบัญชีแต่ละครั้งไม่อย่างนั้น เขาจะมีเงินจำนวนมากเก็บไว้โดยไม่จำเป็น ซึ่งไม่ได้เอื้อกับการผลาญเงินทุนระบบของเขาเลย!

    [1]เกมฟอร์มยักษ์ทุนหนา

    คล้ายกับเรื่อง(นิยายแปล) ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี : Losing Money to Be a Tycoon ที่คุณอ่าน