ภารกิจพลิกฟื้นโรงน้ำชาเป็นคาเฟ่สุดปัง (มี e-book นะคะ)

        “เรียนใต้เท้า ข้ามีนามว่าจางหวั่น ข้าขอฟ้องร้องฟู่ฮูหยินกับคุณหนูฟู่เซียงหรูเจ้าค่ะ” แม่นมจางกับสามีเดินเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าใต้เท้าเหยา

        “แม่นมจาง เจ้าต้องการฟ้องร้องผู้ใดนะ” ฟู่เต๋อหย่งลุกขึ้นถามอย่างตกใจ เพราะดูจากสายตาของแม่นมจางที่มองไปยังภรรยาและบุตรสาวของเขาแล้ว ฟู่เต๋อหย่งคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

        “แม่นมจาง! เจ้าจะฟ้องร้องลูกสาวของข้า เจ้าบ้าไปแล้วหรือ” ฟู่ฮูหยินชี้หน้าแม่นมจาง “ข้ารู้ว่าเจ้าแค้นเราที่ทำให้เจ้าถูกโบย แต่ข้าก็ได้ขอโทษเจ้าไปแล้ว ทำไมเจ้าถึงต้องมาฟ้องร้องเราอีก”

        “เงียบ! พวกเจ้าไม่เคารพศาลกันเลยหรืออย่างไรถึงเอาแต่เอะอะโวยวาย” ใต้เท้าเหยาตะโกนขึ้น “จางหวั่น เจ้าพูดมาอีกทีว่าเจ้าต้องการฟ้องร้องผู้ใด”

        “ฟู่ฮูหยินกับคุณหนูฟู่เซียงหรูเจ้าค่ะ” แม่นมจางตอบ

        “เจ้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับพวกนาง”

        “ข้าเป็นแม่นมของฟู่ฮูหยินที่ติดตามรับใช้เจ้านายมาจากสกุลเดิมเจ้าค่ะ”

        “เจ้าต้องการฟ้องร้องเจ้านายอย่างนั้นหรือ ข้อหาที่ต้องการฟ้องร้องคือเรื่องใด”

        “ฟู่ฮูหยินและฟู่เซียงหรูยุยงให้ลูกชายผู้น่าสงสารของข้าดื่มยาพิษฆ่าตัวตาย เพื่อใส่ร้ายโรงน้ำชาของคุณหนูจูจื้อโหยวเจ้าค่ะ”

        “เจ้าอย่าได้พูดจาไร้สาระ! รู้หรือไม่ว่าโทษของการปรักปรำผู้อื่นมีโทษสถานใด” ฟู่เต๋อหย่งลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อจะเดินเข้าไปหาแม่นมจาง แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่ศาลคนอื่นขวางไว้

        “ข้าได้ยินพวกนางพูดเรื่องนี้เอง! ใต้เท้าเหยาเจ้าคะ เวลานี้ศพของลูกชายข้ายังเก็บไว้ที่ห้องเก็บศพของกรมอาญาไม่ใช่หรือเจ้าคะ ใต้เท้าให้คนไปตรวจสอบดูได้ว่าร่างกายของเขาได้รับพิษหรือไม่” แม่นมจางรับกระดาษแผ่นหนึ่งมาจากสามีก่อนจะส่งให้กุนซือฉาน

        กุนซือฉานรับกระดาษแผ่นนั้นก็เห็นว่าเป็นตั๋วแลกเงิน เมื่อเห็นชื่อของผู้ขอออกตั๋วแลกเงิน กุนซือฉานก็มองไปที่ฟู่เต๋อหย่งอย่างเห็นใจอีกครั้ง

        ใต้เท้าเหยารับตั๋วแลกเงินฉบับนั้นมาดูก็เห็นว่าผู้ขอออกตั๋วแลกเงินเป็นฟู่ฮูหยิน “หลักฐานฉบับนี้ยังไม่เพียงพอที่จะเอาผิดฟู่ฮูหยินกับบุตรสาวของนางได้ เจ้ามีพยานหรือไม่”

        สามีแม่นมจางโขกศีรษะกับพื้นเสียงดัง “เรื่องทั้งหมดนี้คือเรื่องจริงขอรับใต้เท้า ฟู่ฮูหยินกับคุณหนูฟู่เซียงหรูไปพบข้าที่บ้าน เพราะรู้ว่าครอบครัวของเราต้องการเงินเพื่อที่จะนำมารักษาอาการป่วยของลูกชาย นางเสนอให้ข้าทำแผนเจ็บตัวเพื่อใส่ร้ายโรงน้ำชาของคุณหนูจูจื้อโหยว แต่ข้าไม่ได้ตอบตกลง เพราะหากข้าถูกจับได้ก็จะไม่มีใครดูแลลูกชายของข้าต่อ 

        ข้าคิดว่าพวกนางคงเลิกล้มความตั้งใจไปแล้ว แต่ไม่นึกว่าระหว่างที่ข้าออกไปทำงานนอกบ้าน พวกนางกลับไปเกลี้ยกล่อมให้ลูกชายของข้าเป็นคนทำเรื่องนี้แทน ลูกชายของข้าเกิดความลังเล สุดท้ายพวกนางทนใจเย็นไม่ไหว จึงร่วมกันต่อว่าลูกชายข้าว่าเป็นพวกขี้โรคและทำให้พ่อแม่ต้องลำบากหาเงินมารักษาอาการป่วยที่ไม่มีวันหาย

        เดิมลูกชายของข้าก็คิดมากกับเรื่องนี้อยู่แล้ว เขาจึงตัดสินใจใช้แผนปลิดชีพตนเองเพื่อใส่ร้ายคุณหนูจูจื้อโหยว เพื่อหวังจะนำเงินห้าร้อยตำลึงมาเป็นทุนให้ข้ากับภรรยาไว้ใช้จ่ายยามชรา แต่ไหนแต่ไรข้ากับภรรยาไม่เคยพูดจาให้ลูกชายเสียใจ แต่สตรีสองคนนี้กลับใจดำยิ่งนัก ขอใต้เท้าลงโทษผู้หญิงใจคอเหี้ยมโหดสองคนนี้เพื่อแก้แค้นให้กับลูกชายของข้าด้วยเถิดขอรับ”

        “พวกเจ้าอย่าพูดจาให้ร้ายข้า ตั๋วแลกเงินฉบับนี้เป็นเจ้าที่มาขอยืมจากข้าไม่ใช่หรือ แม่นมจาง...ที่ผ่านมาข้าดูแลเจ้าเป็นอย่างดี ไม่นึกว่าเจ้าจะเนรคุณมาฟ้องร้องข้า เจ้าบอกมาว่าเจ้ารับเงินจากใครให้มาใส่ร้ายข้า เป็นจูจื้อโหยวกับฟู่ซีซวนใช่หรือไม่” ฟู่ฮูหยินพูดปัดความผิดแล้วหันไปมองใต้เท้าเหยา “ฟู่ซีซวนคือบุตรชายคนโตของสามีข้าที่เกิดจากภรรยาเก่า และโรงน้ำชาที่กำลังเป็นคดีความอยู่เวลานี้เป็นของภรรยาเขา ข้าคิดว่าฟู่ซีซวนวางแผนใส่ร้ายจวนฟู่ของเราเพื่อแก้แค้นที่เขาถูกท่านพี่ตัดสัมพันธ์และถูกขับออกจากวงศ์ตระกูลเจ้าค่ะ”

        เจ้าหน้าที่ศาลนำกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ใต้เท้าเหยา เป็นผลการชันสูตรศพของบุตรชายของแม่นมจาง ปรากฏว่าสาเหตุของการเสียชีวิตเกิดจากการดื่มยาพิษเข้าไปจริงๆ

        “จางหวั่น นอกจากตั๋วแลกเงินฉบับนี้เจ้ายังมีหลักฐานกับพยานอื่นอีกหรือไม่”

        “ยังมีเด็กสาวข้างบ้าน และองครักษ์ของจวนอ๋องฉีเป็นพยานได้เจ้าค่ะ” แม่นมจางตอบ

        จากนั้นผู้ที่แม่นมจางเอ่ยนามก็ถูกเรียกตัวมาที่ศาลทันที เด็กสาวข้างบ้านมักจะชอบไปนั่งเล่นกับลูกชายของแม่นมจางอยู่ทุกวัน และบังเอิญในวันที่ฟู่ฮูหยินกับฟู่เซียงหรูไปหาลูกชายของแม่นมจาง เด็กสาวคนนั้นได้ยืนแอบฟังเรื่องทั้งหมดอยู่ด้านนอก พอสองแม่ลูกออกมาเห็นก็ได้มอบกำไลหยกให้นางหนึ่งวงและกำชับว่าไม่ให้นางนำเรื่องที่ได้เห็นหรือได้ยินวันนี้ไปบอกใคร ซึ่งวันนี้เด็กสาวได้นำกำไลหยกวงนั้นติดตัวมาด้วย 

        ส่วนองครักษ์ของจวนอ๋องฉีเป็นคนที่ช่วยเหลือสามีของแม่นมจางระหว่างที่เขาถูกชายชุดดำตามสังหาร เพราะก่อนหน้านี้สามีของแม่นมจางเป็นคนไปแจ้งความว่าลูกชายของตนเองเสียชีวิตเพราะได้ไปทานอาหารที่โรงน้ำชาของจูจื้อโหยว แต่พอรู้ว่าลูกชายเสียชีวิตเพราะดื่มยาพิษเข้าไปเอง เขาจึงคิดที่จะไปถอนแจ้งความ แต่กลับถูกกลุ่มชายชุดดำขัดขวางและตามสังหารในที่สุด

        เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วมีหรือที่ฟู่เต๋อหย่งจะไม่เข้าใจ เขาเดินไปหยุดตรงหน้าภรรยาและบุตรสาว แล้วกล่าวอย่างเสียใจ “พวกเจ้าทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ไปเพื่ออะไร ทั้งลูกชายของแม่นมจางหรือแม้แต่คนที่ถูกวางยาพิษในห้องขังเหล่านั้น พวกเขาล่วงเกินเจ้าตรงไหนเจ้าถึงต้องการชีวิตของพวกเขา เป็นข้าที่ไม่ดีเลี้ยงดูพวกเจ้าอย่างตามใจ จนทำให้พวกเจ้ากลายเป็นคนใจคอเหี้ยมโหดเช่นนี้ใช่หรือไม่”

        “ท่านพี่ต้องช่วยข้ากับลูกนะเจ้าคะ ความผิดนี้จ่ายเงินชดเชยไปก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ อีกอย่างคนที่ถูกวางยาในห้องขังก็ยังไม่มีใครตาย ส่วนลูกชายของแม่นมจางก็เป็นการตัดสินใจของเขาเอง ไม่ใช่ว่าข้ากับหรูเอ๋อไปบังคับให้เขาดื่มยาพิษเสียหน่อย ท่านพี่รีบพูดกับใต้เท้าเหยาสิเจ้าคะ บอกให้เขาปล่อยข้ากับลูกไป” ฟู่ฮูหยินบอกกับสามีอย่างร้อนใจ วันนี้วันเดียว นางกับลูกสาวถูกตัดสินคดีถึงสองคดี แต่ละคดีล้วนแต่เกี่ยวกับการวางยาฆ่าคน โทษที่ได้รับคงไม่พ้นโทษประหาร หรือหากจะดีขึ้นมาหน่อยก็คงจะถูกส่งตัวไปใช้แรงงานที่ชายแดน แต่ไม่ว่าจะเป็นโทษใดก็เท่ากับผลักให้นางกับลูกสาวเดินทางไปสู่หนทางแห่งความตายแล้ว

        “จนป่านนี้แล้วเจ้ายังไม่สำนึกในความผิดของเจ้าอีกหรือ” ฟู่เต๋อหย่งถามภรรยาด้วยความเสียใจ

        ฟู่ฮูหยินเห็นว่าสามีไม่ช่วย นางระเบิดอารมณ์ต่อว่าเขาทันที “ข้าจะต้องสำนึกผิดอะไรหรือเจ้าคะ ที่ข้าทำไปทุกอย่างก็เพื่ออนาคตและความสุขของลูก ท่านดู...เวลานี้เสียนเอ๋อไม่สนใจที่จะสอบเข้ารับราชการ ทั้งยังคิดที่จะผันตัวเองไปเป็นพ่อค้า ท่านไม่รู้หรืออย่างไรว่าสถานะพ่อค้านั้นต่ำต้อยเพียงใด หากท่านมีความสามารถจริง ทำไมท่านไม่ผลักดันให้ลูกเข้าไปทำงานในราชสำนัก เสียแรงที่ท่านเป็นถึงรองเจ้ากรมอาญา ตำแหน่งสูงเช่นนี้แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย ช่างเป็นตำแหน่งที่เปล่าประโยชน์จริงๆ ส่วนหรูเอ๋อที่น่าสงสารของข้าก็เป็นเพราะท่านละเลยไม่สนใจนาง คู่ครองที่ดีในเมืองหลวงมีมากมายแล้วทำไมท่านไม่คิดที่จะทาบทามให้นาง ก็เพราะท่านเป็นเช่นนี้อย่างไรเจ้าคะ หรูเอ๋อถึงต้องดิ้นรนออกไปตามหาความรักด้วยตัวเอง”

        “ดิ้นรนหาความรักด้วยตัวเองเช่นนั้นหรือ” ฟู่เต๋อหย่งหันไปมองลูกสาว “หรูเอ๋อ ที่แม่ของเจ้าพูดมามันหมายความว่าอย่างไร หรือว่าที่เจ้าทำเรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี้เพราะคุณชายฉิ...”

        ฟู่เซียงหรูไม่รอให้บิดาพูดจบ มาถึงขั้นนี้แล้วนางเข้าใจทุกอย่าง สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะนางถูกฉินซีหลางหลอกใช้ แต่แล้วอย่างไร...นางรักเขา นางยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา นางยินดีรับผิดแทนเขา แม้จะรู้สึกผิดกับบิดามารดามากเพียงใด แต่นางก็ยังเลือกที่จะช่วยเขาอยู่ดี

ฟู่เซียงหรูลุกขึ้นยืนก่อนที่จะคุกเข่าโขกศีรษะคำนับบิดา “ท่านพ่อโปรดอภัยให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ ท่านอย่าถามข้าอีกเลย ชาตินี้ข้าเป็นลูกอกตัญญูไม่มีโอกาสตอบแทนท่าน หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะกลับมาทดแทนบุญคุณท่านพ่อกับท่านแม่นะเจ้าคะ”

        “หรูเอ๋อ...ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าโทษครั้งนี้ร้ายแรงแค่ไหน” ฟู่เต๋อหย่งมองดูบุตรสาวอย่างเสียใจและผิดหวัง เรื่องทั้งหมดนี้แท้จริงแล้วเป็นฉินซีหลางที่อยู่เบื้องหลัง แต่น่าเสียดายที่หลักฐานทุกอย่างชี้ชัดมาที่ลูกสาวของเขา และยิ่งไปกว่านั้น ลูกสาวของเขากลับคิดที่จะปกป้องชายชั่วคนนั้นถึงกับยอมรับความผิดไว้เอง

        จากพยานและหลักฐานทั้งหมด ใต้เท้าเหยาจึงเริ่มตัดสินคดีความ คดีแรกคือคดีที่สามีแม่นมจางร้องเรียนโรงน้ำชาของจูจื้อโหยวว่าทำให้ลูกชายของเขาเสียชีวิตนั้นถูกตัดสินว่าจูจื้อโหยวไม่มีความผิด เพราะพิสูจน์ได้ว่าผู้เสียชีวิตได้รับเงินว่าจ้างจากฟู่ฮูหยินให้ดื่มยาพิษปลิดชีพตัวเองเพื่อใส่ร้ายโรงน้ำชาของจูจื้อโหยว ฟู่ฮูหยินถูกตัดสินให้ไปใช้แรงงานที่ชายแดนเป็นเวลาสิบปี

        ส่วนคดีที่สองคือคดีที่ฟู่เซียงหรูจ้างวานให้คนวางยาพิษจูจื้อโหยวและลูกจ้างทั้งหมดในห้องขัง การกระทำดังกล่าวถือว่าผู้ก่อเหตุมีความโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก โทษสูงสุดที่ควรจะได้รับคือโทษประหาร เพียงแต่โชคดีที่จูจื้อโหยวและลูกจ้างเหล่านั้นดื่มยาแก้พิษไว้ก่อนจึงไม่มีผู้ใดเสียชีวิต ดังนั้นโทษที่ฟู่เซียงหรูจะได้รับคือการถูกเนรเทศไปใช้แรงงานที่ชายแดนตลอดชีวิต

        เมื่อตัดสินคดีความเสร็จ ฟู่ฮูหยินและฟู่เซียงหรูจึงถูกพาตัวไปขังเพื่อรอส่งตัวไปรับโทษ ฟู่ฮูหยินกับฟู่เซียงหรูไม่ยอมให้ใครเข้าเยี่ยมไม่ว่าจะเป็นฟู่เต๋อหย่งหรือฟู่วั่งเสียน แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะถูกส่งตัวไปชายแดนเพียงแค่สองวัน พวกนางก็ปลิดชีพตนเองในห้องขังไปก่อน โดยฟู่เซียงหรูฝากจดหมายออกมาให้บิดาหนึ่งฉบับ

        ฟู่วั่งเสียนมารับศพมารดาและน้องสาวไปประกอบพิธีทางศาสนา ส่วนฟู่เต๋อหย่งเมื่อเสร็จพิธีศพของภรรยาและบุตรสาว เขาก็ยื่นหนังสือลาออกจากราชการ ทิ้งไว้เพียงจดหมายให้กับฟู่วั่งเสียนว่าเขาจะออกเดินทางไกลเพื่อไปถือศีลชำระล้างจิตใจให้สงบ โดยไม่ได้ระบุว่าจะเดินทางไปที่ใดเป็นพิเศษและไม่ระบุวันกลับ