ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

      เมื่อเห็นท้องฟ้า ภายในโลกใบเล็กสุสานจักรพรรดิ เริ่มเกิดการแปรปรวนอย่างหนัก ราวกับจะมีทัณฑ์สวรรค์ มหันตสายฟ้า ถูกชักนำดึงดูดมา บริเวณที่อี้เฉินอยู่ เหล่าผู้พิทักษ์ชรา ต่างก็หดดวงตา กันจนเล็กแคบ 
 

      โดยเฉพาะบรรพบุรุษชรา พยัคฆ์ขาว มู่ไป๋  ตัวอี้เฉินเขาอายุเท่าไหร่กันเชียว ยังไม่ถึงร้อยปีเสียด้วยซ้ำ ทว่าบัดนี้ชายหนุ่ม กลับมีสัญญาณการเลื่อนขั้นพลังย่อย เมื่อเทียบกับตัวเขาในยามที่รุ่งโรจน์ กว่าจะมายืนอยู่ ในจุดที่อี้เฉินยืนได้ เขาต้องใช้เวลาไปร่วม200ปี จะไม่ให้ชายชราอย่างเขา ตกใจกับการเติบโต ที่รวดเร็วของอี้เฉินได้อย่างไร

      แม้แต่บรรพบุรุษชราทั้งสาม ที่ชำเลืองมองอี้เฉินด้วยสายตาลึกล้ำ ยังคิดเฉกเช่นเดียวกับชายชรามู่ไป๋ แถมการเลื่อนขั้นพลังย่อย ของอี้เฉินก็ดูผิดแปลก พิสดารออกไปอย่างมาก เมื่อเห็นรอบตัวอี้เฉินเต็มไปด้วย สายฟ้า แลบแปลบปลาบ อากาศเกิดการปั่นป่วนอย่างหนัก จนลมพายุที่บ้าคลั่ง แปรเปลี่ยนเป็นใบมีด ส่งให้ผิวกายพวกเขา ปวดแสบออกมาน้อยๆ

      ...หลายวันผ่านไป พายุปราณพลังเหล่านั้น ก็ไม่มีทีท่าว่า จะสงบลงแม้แต่น้อย ยังคงรุนแรงและบ้าคลั่ง ส่งให้ผิวกายอี้เฉิน มีบาดแผลเล็กน้อยไปทั่วร่าง ส่งโลหิตสาดกระเซ็นออกไปทั่วผืนฟ้า

        หลินเฟยที่เปิดเปลือกตา ปรายตาไปมองทิศทางอี้เฉินอยู่ นางมีความกังวลใจ ขึ้นมาอยู่ในกรอบสายตา ทุกคราที่อี้เฉินบาดเจ็บ มันก็ทำให้นางเจ็บปวดหัวใจ ราวกับโดนมีดกรีดกลางใจ

       อี้เฉินที่สัมผัสถึงพลังฟ้าดิน พยายามจะลบล้าง ทำลายตัวของเขาลง มองว่าตัวเขาผิดแปลก ออกไปจากฟ้าดิน อี้เฉินอยากจะสบถด่าฟ้าดิน ออกมาดังลั่น เมื่อรับรู้ว่ายามนี้ตัวเขา กลายเป็นที่เพ่งเล็งของฟ้าดิน

       ครั้นรับรู้ว่าหากเขาเรียกมหันตสายฟ้า ในการข้ามขั้นพลังในคราต่อไป เกรงว่าทัณฑ์สวรรค์ จะน่าหวาดกลัวทวีความรุนแรง ขึ้นไปหลายเท่า ชนิดที่อี้เฉินไม่เคยพบเคย เจอมาก่อนเป็นแน่ มันจึงทำให้อี้เฉินยามนี้ ทำได้เพียงกัดกรามเอาไว้แน่น รอรับชะตากรรม ที่จะมาถึงในวันข้างหน้า

       ตัวอี้เฉินล้วนรู้ดี ยิ่งแข็งแกร่งมากเท่าใด คนผู้นั้นก็จะยิ่งเป็นที่เพ่งเล็งของฟ้าดิน ราวกับฟ้าดินหวาดกลัว พวกเขาจึงคิดจะลบล้างพวกเขา ที่ผิดแปลกออกไปทิ้ง   ภายในใจอี้เฉิน จึงเต็มเปี่ยมไปด้วยความยึดมั่น มีเพียงแต่ต้องเดินไปในเส้นทางข้างหน้า อย่างไม่หยุดยั้ง แม้จะไม่เหลือผู้ใดเดินเคียงข้างก็ตาม

      อี้เฉินเขาเองก็ไม่อยากตายตก เฉกเช่นจักรพรรดิผู้ร่วงหล่น เหล่าราชาอมตะโบราณพวกนั้น มีเพียงแต่ต้องเดินไป ในเส้นทางข้างหน้า ไม่หยุดยั้งเท่านั้น ถึงจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเขา กับเหล่าคนที่เขารักได้

       ...หลายเดือนผ่านไป แม้กายาอี้เฉิน ราวกับจะถูกฟ้าดินฉีกกระชาก จนมองเห็นกายา เต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่าง เผยให้เห็นกระดูกสีขาว ราวหยกไขมันแพะ ภายใต้เนื้อหนังด้านใน ทว่าอี้เฉินก็ยังคงนั่งหลับตาพริ้ม ริมฝีปากกัดกรามไว้แน่น ไม่ได้สนใจบาดแผลของเขาแม้แต่น้อย
 

        แม้หลินเฟยนางอยากจะ เข้ามาช่วยรักษาบาดแผลอี้เฉินมากเท่าใด ก็ต้องถูกชายชราเอ่ยเตือนในตัวหญิงสาว ราวกับเป็นการตอกย้ำตัวนาง “มันเป็นชะตากรรมของเขา เจ้าอย่าได้โทษตัวของเจ้าเอง ..แม่หนูตั้งใจดูดซับปราณพลังฟ้าดินเถอะ”

      ...ช่วงเวลาร่วม2ปีเศษ ที่กายาอี้เฉินเต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่าง เกิดการแตกร้าวลุกลามไปทั่วกายา แต่บัดนี้ประสบการณ์ความรู้ต่างๆ ที่อี้เฉินสะสมมา เริ่มเกิดการตกผลึก กายาเริ่มจะดูดซึมประสบการณ์ความรู้ เข้าไปเติมเต็มเพิ่มพูนศักยภาพภายในกาย เนืองๆ ส่งสัญญาณการเลื่อนขั้นพลังย่อย ขึ้นมาเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ด้านกายเนื้ออี้เฉิน ยังยกระดับไปมาก จนน่าตกใจ

       ทว่าปราณพลังที่เล็ดลอด ออกมาจากกายาอี้เฉิน ส่งริ้วคลื่นออกมาอย่างต่อเนื่อง กลับกดข่มพวกเขาเหล่า ผู้พิทักษ์ราชาอมตะน้อยๆได้ แม้แต่ปู่ดวงเฮง ที่เกิดจากหยดเลือดจักรพรรดิ ชำเลืองมองอี้เฉินด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ว่าอี้เฉินจะปลดปล่อย คลื่นพลังเฉกเช่น เหล่าราชาอมตะที่หายากยิ่งได้

       “หืม! การเลื่อนขั้นพลังเซียนสวรรค์ ระดับ กลาง แต่เท้าข้างหนึ่งไปเหยียบในขั้น ราชันสวรรค์ได้เช่นนั้นหรือ ไม่เลว ไม่เลว!” ชายแก่คลี่ยิ้มยินดีออกมา ในรอบหลายร้อยปี ถึงจะได้เห็นรอยยิ้ม เช่นนี้ของเขาที

      ด้านผู้พิทักษ์ชรา พวกเขายังแขนขา สั่นเทาออกมาน้อยๆ เอ่ยพูดออกมา ด้วยน้ำเสียงสั่น ไม่อยากเชื่อ “จักรพรรดิอี้เฉิน เขามีพลัง ขึ้นมาเทียบชั้น ชายแก่ชรา เก่าคร่ำครึอย่างพวกเราได้จริงๆ หรือ?”

      ผู้พิทักษ์ชราบางคน พวกเขาถึงกับมองออกไปไกล กว่านั้น หากอี้เฉินเติบโตจน ไปอยู่ในขั้นพลังจักรพรรดิ กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริงได้ เกรงว่าตัวอี้เฉิน คงจะฆ่าสังหารศัตรูต่างดินแดน เป็นผักปลาอย่างแน่นอน

ก่อนชายชรามู่ไป๋ จะคลี่ยิ้มออกมากว้าง ด้วยความยินดี หากเป็นเช่นนี้ “พวกเราก็ไม่ต้องกลัวเกรง 4สำนักใหญ่อีกต่อไป”

      บรรพบุรุษชรา ยี่รั่วหยาง แห่งเผ่าสงคราม เขาเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของ ชายชรามู่ไป๋ “ไม่คิดเลยว่าอี้เฉิน ที่อยู่ในขั้นเซียนสวรรค์ เท้าข้างหนึ่งของอี้เฉิน จะแตะมาอยู่ในขั้น ราชันสวรรค์ที่หายากยิ่งได้ แม้แต่คนดินแดนเทพ ตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบัน มีบุคคลเฉกเช่นอี้เฉิน ปรากฏขึ้นมา แทบจะนับนิ้วมือได้”

      “อืมๆ เกรงว่าดินแดนเทพ คงจะถึงเวลาทำความสะอาดคนทรยศ กวาดล้างครั้งใหญ่เสียที” ก่อนผู้พิทักษ์ทั้ง4 จะคลี่ยิ้มออกมากว้าง ด้วยอายสังหาร ที่ปลดปล่อยเล็ดลอดออกมา

       ...เวลาไม่นานที่ประสบการณ์ความรู้ ที่หลั่งไหลเข้าไปเติมเต็มกายาอี้เฉิน ค่อยๆ เบาบางลงอย่างเห็นได้ชัดถนัดตา เมฆดำครึ้มที่มาพร้อม สายฟ้า แลบแปลบปลาบ ก็ถูกพายุลูกใหญ่พัดพา หายจากไป ราวกับอากาศธาตุ ครั้นเมื่ออี้เฉินเลื่อนขั้นพลัง เซียนสวรรค์ ระดับกลางสำเร็จ

        วัฏจักรชีวิต ความตายก่อเป็นวงแหวน ด้านหลังอี้เฉิน ที่นั่งขัดสมาธิท่ามกลางท้องฟ้า ราวกับเป็นหยินและหยาง จู่ๆ ก็ขับเคลื่อน ขยายวงแหวนวัฏจักร จนใหญ่โต ดุจดั่งแม่น้ำ ธาราสองขั้ว ที่ไม่มีทางประสานเข้าหากัน ครั้นเมื่ออี้เฉินเปิดเปลือกตาขึ้นมา ปราณพลังชีวิต และความตาย ก็แผ่ซ่านซัดสาดออกไปทั่วในทันใด

ปัง! ปัง! ส่งแรงกดข่มออกไปทั่ว

      ผู้พิทักษ์ชราทั้ง4 ต่างก็หายใจไม่ทั่วท้อง ไม่คิดว่าการลืมตาตื่นของอี้เฉินครานี้ เด็กหนุ่มจะดูน่าคร้ามเกรง ผิดไปจากยามก่อน ที่เขาปิดขั้นพลังไปมากโข

ก่อนอี้เฉินจะหมุนโคจรฝ่ามือ เก็บวัฏจักรชีวิต ความตาย กลับเข้าไปภายในร่าง แม้แต่ปู่ดวงเฮงยังสืบฝีเท้ามารับหน้า การลืมตาตื่นของอี้เฉิน

      ทันใดเสียงกระแอมไอชายแก่ ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะอี้เฉิน เมื่อเห็นเด็กหนุ่มในกรอบสายตา หายวับมาอยู่ข้างๆ หลินเฟย โอบเอวหญิงสาวสวมอาภรณ์สีม่วง เข้ามาแนบชิดกายา

หลินเฟยบ่นอุบอิบ ด้วยใบหน้าเขินอาย “ท่านพี่ทำอะไรน่ะ”

      อี้เฉินที่เหม่อลอย มองตาหลินเฟยไม่กะพริบตา ก่อนจะได้สติกลับมา เขาปล่อยมือออกจากเอวบางหลินเฟย กล่าวพูด ประสานฝ่ามือโค้งคำนับออกมา “ขออภัยท่านผู้อาวุโส” ก่อนใบหน้าอี้เฉินจะก้มลงต่ำ ให้หลินเฟยเล็กน้อย ที่ทำให้นางต้องลำบากใจ มือที่เปรอะเปื้อนเลือดทำให้ อาภรณ์ของนางเลอะหมด อี้เฉินนึกว่าเขาจะไม่ได้เจอน้องหญิง ของเขาเสียแล้ว ภาพเมื่อครู่ในตอนท้าย เกรงว่าจะเป็นเพียงความฝัน ของเขาเท่านั้น ทว่ามันกลับยาวนาน อย่างบอกไม่ถูก

      บัดนี้อี้เฉินเม็ดเหงื่อผุดพราย ออกมาท่วมแผ่นหลัง จนต้องให้หลินเฟย เข้ามาดูอาการบาดเจ็บ ครั้นอี้เฉินลงไปนั่งบริเวณ หน้าผาหินที่สูงชัน ให้หลินเฟยส่งปราณพลัง เข้ามารักษาบาดแผล อี้เฉินจึงค่อย สงบจิตใจของเขาลงช้าๆ ก่อนจะกลับมามีท่าที เรียบนิ่งได้อีกครา

       เหล่าผู้พิทักษ์ชรา ต่างก็เข้ามาแสดงความยินดี กับตัวอี้เฉิน ก่อนสีหน้าขี้เล่นของเด็กหนุ่มจะฝืนยิ้ม กลับมาให้เหมือนปกติ  “ขอบคุณผู้พิทักษ์ชรา ข้าไม่รบกวนเวลาของพวกท่านดีกว่า เชิญพวกท่านตั้งใจฟื้นคืนอายุขัย ของพวกท่านต่อเถอะ   ..ข้าเกรงว่าหากพวกเรา ขึ้นไปยังดินแดนเทพครานี้ คงอีกนานกว่าที่พวกเราจะกลับลงมายังดินแดนเบื้องล่าง”

       เหล่าผู้พิทักษ์ชราทั้ง4 พวกเขาต่างก็เนื้อเต้น ครั้นรับรู้ว่า จะได้ขึ้นไปยังดินแดนเทพแก้แค้น กวาดล้างคนทรยศ ทว่าพวกเขาเองก็รับรู้ว่า ขณะนี้ อี้เฉินเขากำลังฝืนยิ้มอยู่ แต่ก็จริงอย่างที่เด็กหนุ่มว่า ช่วงเวลานี้พวกเขาต้องรีบเก็บเกี่ยว ฟื้นคืนอายุขัย ให้ได้มากที่สุดเป็นอันดับแรก จึงกลับไปตั้งใจ ปิดขั้นพลังกันอย่างจริงจังอีกครา