ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        ใครจะรู้ในช่วงเวลาที่หันกลับมา หางตาของมู่จื่อหลิงเหลือบเห็นหลังมือผอมซีดของหลงเซี่ยวอวี่ที่มีรอยสีแดงสด

        ทันใดนั้นนางก็เบิกตากว้างเพื่อให้มองมันชัดๆปรากฏว่าเป็นรอยฟันที่นางกัดไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน

        มันแปลกๆ ในยามนั้นนางกัดลงไปไม่แรงอีกทั้งยังไม่มีเลือดไหลออกมา เป็นไปได้อย่างไรที่มันยังไม่ดีขึ้น? ทั้งยังดูเหมือนรอยที่เพิ่งโดนกัดได้ไม่นาน

        สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดคือผิวด้านนอกนั้นดูไร้ร่องรอยและรอยฟันสีแดงสดที่เรียงแถวอยู่นั้นดูเหมือนจะฝังอยู่ภายใต้ผิวสีซีดของเขาเติบโตในเนื้อหนัง และดูเหมือนจะไม่หายไป

        ไม่เพียงแต่มันไม่ได้ให้ความรู้สึกที่ไม่ดีเท่านั้นแต่มันยังดูเหมือนว่าจะกลายเป็นร่องรอยที่แสดงถึงความกระหายเลือดทั้งยังดูน่าเกรงขามอีกด้วยและมันได้กลายเป็นเครื่องประดับที่สวยงามที่สุดบนหลังมือสีขาวซีดนี้ไปแล้ว

        มู่จื่อหลิงตกตะลึงนางไม่อยากจะเชื่อ รอยฟันจะฝังแน่นได้อย่างไร?

        ฟันของนางจะมีพลังขนาดนี้ได้อย่างไรทั้งยังไม่ทำร้ายผิวหนัง?กัดลงไปบนเนื้อโดยตรงโดยที่ไม่ผ่านผิวหนังได้หรือ? มันช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ

        ด้วยความสิ้นหวังในยามนั้นนางกัดมันลงไปแล้ว และหลงเซี่ยวอวี่ก็ไม่ได้ทวงถามความรับผิดชอบแต่ในยามนี้ถ้ามันไม่หายไป แล้วหากเขาทวงถามความรับผิดชอบความผิดของนางก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่

        นิ้วเรียวของมู่จื่อหลิงชี้ไปที่หลังมือของหลงเซี่ยวอวี่ก่อนจะถามอย่างอ่อนแรงว่า “หลง...ท่านอ๋อง มือของท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่? เหตุใดถึงยังไม่ดีขึ้น?”

        หลงเซี่ยวอวี่รู้สึกมานานแล้วว่าดวงตาของมู่จื่อหลิงกำลังจ้องมองไปรอบๆมือของตน

        จากมุมที่มู่จื่อหลิงมองไม่เห็นมีรอยยิ้มผุดขึ้นมาในดวงตาของเขา ก่อนจะหายวับไป

        เห็นเพียงแค่ในยามที่เขาเงยหน้าขึ้นดวงตาของเขามีความเย็นชา แล้วจ้องมองมาที่มู่จื่อหลิงอย่างขุ่นเคืองแสดงออกด้วยสีหน้าของผู้บริสุทธิ์ว่าสิ่งนี้เจ้าทำมันขึ้นมา จะมาถามข้าทำไมก่อนที่เขาจะถามอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

        “ข้า…”เมื่อเห็นสีหน้าของหลงเซี่ยวอวี่มืดมนลง มู่จื่อหลิงก็รู้สึกผิดขึ้นมาเป็นอย่างมาก

        ทันใดนั้น ดูเหมือนนางจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันไปหยิบขวดยาออกจากล่วมยาที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะยื่นให้หลงเซี่ยวอวี่แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “หลังใช้ยานี้ประมาณสองถึงสามชั่วยามก็จะดีขึ้นแล้ว”

        โดยไม่คาดคิดหลงเซี่ยวอวี่ไม่ได้มองที่ขวดยา ใบหน้าของเขามืดมนมากยิ่งขึ้นเขาจ้องมองมู่จื่อหลิงอยู่ครู่หนึ่ง

        เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้มู่จื่อหลิงก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น คิดว่าเขาคงจะไม่เชื่อจึงพูดอีกครั้งด้วยความมั่นใจว่า “จริงๆ นะ ยานี้สามารถลบรอยแผลเป็นได้ทำได้แม้กระทั่ง…”

        ก่อนที่มู่จื่อหลิงจะพูดจบหลงเซี่ยวอวี่ก็หยิบขวดยาขึ้นมา แล้วโยนมันทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง

        ทันใดนั้นก็มีเสียงแตกของขวดดังมาจากด้านนอก

        ความหวังดีที่ไม่ได้รับการชื่นชมทั้งยังถูกมองเป็นสิ่งไร้ค่า!

        มู่จื่อหลิงจ้องมองเขาอย่างโกรธเคืองในทันที“ท่าน…” หลงเซี่ยวอวี่ขัดจังหวะก่อนที่นางจะเอ่ยคำว่าทำไม

        “มู่มู่ เก็บมันไว้ยังมีอีกจุดที่ไม่ได้คิดบัญชี เจ้าคิดที่จะทำลายหลักฐานใช่หรือไม่?” มุมปากของหลงเซี่ยวอวี่กระตุกขึ้นจนเป็นเส้นโค้งจางๆเขาลากเสียงยาวที่ให้ความรู้สึกถึงความมีเสน่ห์และเย้ายวน

        เป็นเพราะเขาโหดร้ายมากมันไม่ใช่เพราะรอยฟันไม่หายไป แต่เป็น...เขาที่ต้องการเก็บมันไว้หรือ?

        อะไรที่บอกว่านางคิดที่จะทำลายหลักฐาน?

        ทันใดนั้น ความรู้สึกละอายใจและความรู้สึกผิดทั้งหมดในหัวใจของมู่จื่อหลิงก็จางหายไปอย่างไร้ร่องรอย

        เมื่อคิดถึงสิ่งที่เรียกว่าบัญชีจากปากของเขาประกอบกับน้ำเสียงที่คลุมเครือ มู่จื่อหลิงก็รู้สึกท้อแท้จนแทบรอไม่ไหวที่จะตบตนเองแรงๆ เกลียดตนเองที่เข้าไปยุ่งจนได้เรื่อง

        ในยามนี้ เขาทวงถามความรับผิดชอบอะไรกันผู้ชายที่น่ารังเกียจ เขาต้องการที่จะชำระบัญชีกับนางอีกครั้งผ่านรอยฟันบนมือของเขา

        ความพิโรธของฉีอ๋องจางหายไปแล้วใช่หรือไม่?

        แต่ในยามนี้เมื่อเห็นว่าเขาสามารถช่วยพันแผลของนางอย่างอ่อนโยนได้และยังทำตัวไร้เหตุผลได้เช่นนี้ดูเหมือนว่าความโกรธของเขาจะหายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว!

        ดังนั้นเมื่อเดาได้ว่าความโกรธของหลงเซี่ยวอวี่หมดไปแล้วความกล้าหาญของมู่จื่อหลิงจึงเพิ่มขึ้นอีกครั้ง

        “แล้วเหตุใดท่านถึงต้องทิ้งยาของข้าไป”มู่จื่อหลิงจ้องเขาอย่างโกรธเคือง ยาของนางมีค่ามากชายผู้นี้กลับรับมาแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่สนใจ

        “ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการมอบยาให้แก่เปิ่นหวางหรือในเมื่อมันถูกมอบให้กับเปิ่นหวางแล้ว มันย่อมเป็นของเปิ่นหวาง”หลงเซี่ยวอวี่ตอบอย่างมั่นใจ

        กล่าวอีกนัยหนึ่งสิ่งของของข้า ข้าอยากโยนก็จะโยน

        “ท่าน...”มู่จื่อหลิงกัดฟันด้วยความโกรธ แต่ไม่สามารถทำอะไรกับเขาได้

        นางอยากจะมอบมันให้กับเขาจริงๆแต่ชายผู้นี้หน้าด้านเกินไป!

        น่าเกลียด! หากรู้ก่อนนางจะไม่ใจดีเช่นนี้ เพียงแค่ไม่สนใจมันก็พอแล้ว

        ไม่ว่ามือของเขาจะดีขึ้นหรือไม่นางก็จะไม่สนใจ นางยังมีเรื่องให้ต้องรับมือกับหลายสิ่งหลายอย่าง และนางเองก็ไม่ใช่ลูกสุนัขที่จะป่วยหลังจากถูกนางกัด

        หึ! เขาสมควรถูกกัดนัก ในวันหน้าจะเป็นการดีที่สุดที่เขาจะไม่มาหานางเพื่อขอยาแม้ว่าจะมาหานาง นางก็จะไม่มอบยาให้อีก รอยฟันบนมือเขาที่ไม่มีวันหายไปเหมือนดั่งคำสาปทำให้นางสะใจแทบตายแล้ว

        มู่จื่อหลิงไม่รู้ว่าในวันหน้าไม่ใช่เขาที่จะเข้ามาขอยาจากนาง แต่เป็นนางเองที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อขจัดรอยฟันนี้ออกไปแต่ก็ไม่มีผู้ใดทำได้สำเร็จ

        นางไม่รู้ว่าเพราะรอยฟันนี้จะทำให้ตนต้องสูญเสียไปมากเพียงใดในวันข้างหน้า

        นางไม่รู้ว่าคำสาปชั่วชีวิตของนางในครั้งนี้มันได้กลายเป็นจริงแล้ว

        เมื่อมองไปยังแก้มที่พองออกของมู่จื่อหลิงดวงตาที่ลึกล้ำของหลงเซี่ยวอวี่ก็เปล่งประกายรอยยิ้มแห่งความสำเร็จแต่บนใบหน้าของเขาราวกับว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

        เขายังก้มหน้ารักษาบาดแผลของนางต่อไปอย่างจริงจังและรอบคอบจากนั้นจึงใช้ผ้าเนื้อนุ่มเช็ดทำความสะอาดแขนของนางออกทีละน้อย ค่อยๆ เช็ดไปทีละนิ้วอย่างอ่อนโยน

        มู่จื่อหลิงมองดูฉีอ๋องผู้ที่สง่างามอย่างหาที่เปรียบมิได้เขาถึงกับยอมช่วยเช็ดเลือดบนมือของนางให้อย่างอ่อนโยนนางรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ในหัวใจของตน

        นางกล่าวไว้หลายครั้งว่านางสามารถรับมือกับมันได้แต่ก็ถูกเบี่ยงเบนด้วยคำพูดที่เฉียบแหลมของหลงเซี่ยวอวี่

        สุดท้ายนางก็หมดหนทางทำได้เพียงหรี่ตาลงมองเขา ราวกับอยากจะจ้องเขาอย่างไม่ละสายตาในใจมีความโกรธที่ไม่อาจปลดปล่อยออกมาได้ ความรู้สึกเช่นนี้มันแย่มากเลวร้ายที่สุด!

        ในท้ายที่สุดนางก็สามารถเก็บไฟไว้ในใจของตนหันหน้าออกไปด้วยความเกลียดชัง หลับตาลงแล้วถอนหายใจอยู่เพียงลำพัง

        การเปลี่ยนแปลงของชายผู้นี้เร็วมากจนหัวใจดวงน้อยของนางตอบสนองไม่ทัน

        นี่ไม่ใช่เรื่องปกติมันผิดปกติมาก

        ก่อนหน้านี้ชายผู้นี้โกรธเคืองราวกับการลงมาจุติของมารร้าย ราวกับทั้งใต้หล้าล้วนทำให้ขุ่นเคืองและต้องการที่จะสังหารคนทั้งใต้หล้าอย่างดุเดือด

        แล้วในยามนี้เล่า? ความโกรธหายไปแต่ความเยือกเย็นและหยิ่งยโสยังไม่จางหาย เขากลับกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์อีกครั้งเดี๋ยวก็อ่อนโยน เดี๋ยวก็หยาบคาย เอาแน่เอานอนไม่ได้

        ในยามนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดกับนางอย่างแผ่วเบามีคำกล่าวไว้ว่าคมมีดซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้ม ทำให้นางคิดไปว่าความโกรธของเขากำลังทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

        มันทำให้หัวใจของนางเต้นแรงด้วยความรู้สึกหวาดกลัวอยู่นานที่น่าหงุดหงิดที่สุดก็คือ นางกลัวจะทรยศต่อใจตนเอง

        นางรู้สึกว่าวันนี้หลงเซี่ยวอวี่ดูผิดปกติเล็กน้อยไม่เหมือนน้ำแข็งที่หนาวเหน็บอย่างที่นางรู้จัก เป็นฉีอ๋องผู้เฉยเมยและไร้ความปรานี

        แม้ว่าในยามปกติเขาจะเป็นคนที่มีความชั่วร้ายแม้ว่าเมื่อคืนนี้จะเป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาโมโหและโกรธจัดแต่นางก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันผิดแปลกแต่อย่างใด ด้วยเป็นนางที่เข้าท้าทายอำนาจของฉีอ๋องจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะโกรธ

        แต่หลังจากที่ความโกรธเคืองลดน้อยลงเขาก็ยังอ่อนโยนกับนางและในยามนี้เขายังคอยช่วยจัดการกับบาดแผลของนางให้อย่างระมัดระวังทั้งยังทำได้ถูกต้องและราบรื่น แต่นางกลับรู้สึกไม่คุ้นชินกับมัน

        จิตใจของมู่จื่อหลิงสว่างวาบขึ้นมาใบหน้าไร้ที่ติของหญิงสาวผู้นั้นปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็คงอ่อนโยนกับเธอมากถึงเพียงนี้เช่นกันหรือ?

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หัวใจของนางก็รู้สึกได้ถึงรสเปรี้ยวและขมขื่นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

        มู่จื่อหลิงหลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป...นางเกรงว่า

        เดิมทีนางเคยคิดว่านางสามารถคุมหัวใจตนเองได้อย่างแน่นหนาแต่ในยามนี้การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของหลงเซี่ยวอวี่สามารถส่งผลกระทบต่อนางได้นางกลัวมาก เกรงว่าตนเองจะไม่สามารถควบคุมมันได้ในท้ายที่สุด

        อย่างไรก็ตามความจริงบางครั้งการกลัวสิ่งใดมักจะได้รับในสิ่งนั้น

        หลงเซี่ยวอวี่ทำสองสิ่งในเวลาเดียวกันในขณะที่ช่วยมู่จื่อหลิงเช็ดเลือดที่มือของนาง เขาก็ให้ความสนใจต่อนางไปด้วยดวงตาที่ลึกล้ำของเขาดูเหมือนจะมองเห็นทุกสิ่ง

        ยามที่มู่จื่อหลิงละทิ้งอารมณ์ด้านลบในหัวใจของนางลงได้และกำลังจะลืมตาขึ้นมา หลงเซี่ยวอวี่ก็เหยียดแขนเรียวของเขาเพื่อโอบรอบเอวบางของนางเอาไว้จากด้านหลังก่อนจะดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา กอดนางแน่น

        หัวใจของมู่จื่อหลิงสั่นสะท้านนางลืมตาขึ้นในทันที และพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดพ้น

        “เด็กดี อย่าขยับ!”หลงเซี่ยวอวี่แตะแขนที่เพิ่งพันผ้าพันแผลเบาๆ แล้วกระซิบว่า “มู่มู่เจ้ายังกล่าวโทษเปิ่นหวางอยู่อีกหรือ?”

        ร่างกายของมู่จื่อหลิงแข็งทื่อไปในทันทีขมวดคิ้วเล็กน้อย ทั้งยังมีร่องรอยของความสงสัยแวบเข้ามาในดวงตาจากนั้นก็หันไปมองหลงเซี่ยวอวี่อย่างว่างเปล่า

        ในเวลานี้พวกเขาอยู่ใกล้กันมากจนรู้สึกได้ถึงความร้อนจากร่างกายของกันและกัน

        เมื่อเห็นความสงสัยของมู่จื่อหลิงหลงเซี่ยวอวี่ก็เอนตัวเข้าไปใกล้หูของนางแล้วกระซิบเบาๆ ว่า “เปิ่นหวางประมาทมากไปในวันนั้นเจ้าไม่ควรถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง และไม่ควรได้รับอนุญาตให้กลับมาตามลำพัง”

        หลังจากที่เขาจากไปในวันนั้นเขาไม่คิดว่านางจะถูกลอบสังหารอีกครั้ง แต่โชคดีที่นางสามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัย

        เมื่อครู่ในยามที่เขากำลังพันแผลก็พบว่านางได้รับบาดเจ็บจากลูกธนูซึ่งยิงทะลุเข้าแขนโดยตรง ตั้งแต่วันถัดไปของการสมรสเขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้กลัวเข็มมาก เขายังจำได้จนถึงยามนี้ และจะจดจำไว้ตลอดไป

        ยามที่นางต้องเห็นลูกธนูยาวเช่นนั้นติดอยู่ในแขนของตนนางจะหวาดกลัวมากเพียงใด เมื่อคิดเกี่ยวกับมันก็ทำให้เขารู้สึกลำบากใจมาก

        คนฉลาดเฉกเช่นเขาเมื่อคืนยามที่ได้ยินนางกล่าวหาเขาว่าให้นางอยู่เฉยๆ แม้ตนกำลังถูกรังแกและถูกตามล่าเขาก็รู้แล้วว่านางนึกถึงวันนั้นที่ถูกเขาทิ้งให้อยู่ตามลำพังในถิ่นทุรกันดาร

        นางกำลังกล่าวโทษเขาดังนั้น เมื่อคืนนางจึงเป็นเหมือนเม่น แม้ว่าแขนที่บาดเจ็บจะถูกจับไว้แน่นแม้ว่าแผลจะเปิด ก็ยังอดกลั้นไว้โดยไม่คร่ำครวญ

        ไม่สนใจเขาครั้งแล้วครั้งเล่าปฏิบัติต่อเขาด้วยความเกลียดชังในยามตื่นตระหนกก็พูดออกมาอย่างรีบร้อนจึงพูดผิดพูดถูก ทำให้เขาโกรธยิ่งขึ้นไปอีก

        บางทีในใจของนางอาจจะไม่ใช่เพียงแค่เขาทิ้งนางไปเท่านั้น บางทีมันอาจจะมีเหตุผลอื่นร่วมด้วย แต่ว่า เหตุผลอื่นนั้นจะไม่มีทางเกิดขึ้น

        หลงเซี่ยวอวี่กอดมู่จื่อหลิงเอาไว้แน่นปล่อยให้นางเอนกายพิงหน้าอกของเขา ในขณะที่คางของเขาวางอยู่บนหัวของนาง ในตอนท้ายมุมปากของเขากระตุกเป็นรอยยิ้มเล็กๆ

        เขาชอบความคิดของนางมาก

        ความอ่อนโยนที่มีอย่างกะทันหันของหลงเซี่ยวอวี่ทำให้มู่จื่อหลิงรู้สึกทนไม่ได้ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เขาพูดก็ไม่อาจรับได้

        ปรากฏว่าเขารู้เขารู้ว่านางคิดสิ่งใดอยู่

        แต่เขาหมายความว่าอย่างไร? เขากำลังโทษตนเองอยู่หรือเปล่า? กำลังขอโทษนางใช่หรือไม่?

        มู่จื่อหลิงเงยศีรษะขึ้นไปมองเขาอย่างเงียบๆในขณะที่หลงเซี่ยวอวี่ก็กำลังก้มศีรษะลงมาเล็กน้อยเพื่อให้นางได้มองดวงตาของพวกเขาประสานกัน

        ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันและกันมองเห็นตนเองในแววตาของอีกฝ่าย!

        ทันใดนั้นหัวใจของมู่จื่อหลิงก็เต้นผิดจังหวะไปทั้งยังเต้นเร็วขึ้น

        เพราะในคราวนี้นางเห็นถึงความอ่อนโยนในสายตาของหลงเซี่ยวอวี่ได้อย่างชัดเจนมีความสำนึกผิด และนอกจากนี้ยังมี......