แต่ว่าวันนี้น้ำใสจะไม่มีของจะใช้หรอกนะเลยยอมรับ เธอสั่งพี่แพรวและป้าพิณไว้แล้วว่าไม่ให้บอกกับบิดามารดาหรือใครๆก็ตามว่าคณินมาหาที่บ้านและประกาศว่าเป็พ่อของน้ำใส
ทั้งสองมีสีหน้าอยากจะถามอะไรต่อแต่ว่าเธอไม่เปิดโอกาสให้ถามพอสั่งเสร็จก็สำทับอีกทีทันที “กั้งกับนายหัวคณินไม่ได้รักกันกั้งไม่อยากให้เขาต้องมาเสียเวลากับกั้งและลูก กั้งเลี้ยงน้ำใสเองได้ค่ะ”
กัญญาภัคขับรถไปถึงรีสอร์ตก็ตรงเข้าไปยังห้องทำงานทันทีตึกด้านข้างห้องอาหารถูกแบ่งทำเป็ออฟฟิศขนาดสองชั้นเมื่อกัญญาภัคไปถึงก็พบว่าลูกค้าชาวจีนกำลังนั่งรออยู่แล้ว
“กั้งมาถึงพอดี”พลชาติลุกขึ้นทันทีที่เห็นลูกสาวมาถึง เขากำลังกังวลใจว่าจะรับรองลูกค้าไม่ดีแม้อีกฝ่ายพยายามพูดภาษาอังกฤษแต่มันก็เป็สำเนียงจีนซึ่งฟังยากมาก อีกทั้งเขาเองก็ไม่เก่งภาษาอังกฤษมากนักเลยสื่อสารกันไม่ได้“มิสเตอร์เฉินกับมิสเตอร์จางมารอนานแล้ว”
“กั้งขอโทษค่ะพอดีมีเื่น้ำใสนิดหน่อย”
“น้ำใสเป็อะไร”
“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณพ่อไม่มีอะไรแล้ว”
“ไม่มีอะไรก็ดีพ่อก็เป็ห่วงน้ำใสนึกว่าเป็อะไร ถ้าอย่างนั้นกั้งคุยกับลูกค้าเถอะ”
“ค่ะ”กัญญาภัครับคำแล้วหันไปทางลูกค้าชาวจีน ทักทายเป็ภาษาจีนอย่างคล่องแคล่วทั้งสองคนลุกขึ้นยืนจับมือกับหญิงสาว มิสเตอร์เฉินเป็ชายหนุ่มวัยสี่สิบต้นๆส่วนมิสเตอร์จางน่าจะสี่สิบปลายๆ เพราะเส้นผมมีสีขาวแซมแล้วทั้งคู่จับมือกับหญิงสาวแล้วกัญญาภัคก็เอ่ยขึ้น
“เราไปคุยกันต่อที่ห้องรับรองดีไหมคะกั้งจะได้เปิดโปรเจ็กเตอร์ให้ดูด้วย”
“ได้สิครับ”
มิสเตอร์เฉินและมิสเตอร์จางยิ้มให้หญิงสาวแล้วผายมือให้เป็คนพาไปกัญญาภัคเดินนำไปที่ห้องรับรองซึ่งอยู่มุมด้านในสุดเป็ห้องใหญ่มีโต๊ะประชุมขนาดยี่สิบคนอยู่ตรงกลางห้องด้านหน้ามีโปรเจคเตอร์ กัญญาภัคนำเข้าไปพร้อมกับพลชาติและตามด้วยลูกค้าชาวจีนทั้งสองคน
“เชิญนั่งค่ะ”กัญญาภัคบอกพร้อมยิ้มเห็นฟันซี่ขาวเรียงตัวสวย “รับชาหรือกาแฟดีคะ”
“คุณเฉินเ้านายผมดื่มกาแฟดำครับส่วนผมขอน้ำชา”
กัญญาภัคพยักหน้าแล้วหันไปสั่งเลขาฯจากนั้นก็สั่งน้ำแร่ให้ตัวเองและน้ำชาร้อนให้บิดาทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงหันไปทางลูกค้าคนสำคัญที่จะช่วยทำให้ยอดจองห้องพักของพันดารารีสอร์ตเต็มได้ทุกเดือน
“ผมขอแนะนำตัวก่อนผมชื่อเฉินลู่ ส่วนนี่จางหง เลขาฯของผม” คนชื่อเฉินลู่เอ่ยพร้อมมองใบหน้าของหญิงสาวชาวไทยไม่วางตา
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะฉันชื่อกัญญาภัคค่ะส่วนนี่คุณพ่อฉันค่ะท่านดูแลทุกอย่างของรีสอร์ตส่วนฉันเป็ผู้ช่วยท่านอีกที”
“เมื่อครู่นี้เราแนะนำตัวกันไปแล้วครับ” เฉินลู่เอ่ย
“ผมว่าเชิญนั่งก่อนเถอะครับ” พลชาติผายมือให้ลูกค้าทั้งสองวันนี้เขามีความหวังจะได้ยอดจองห้องพักเพิ่มเลยลงมาต้อนรับด้วยตัวเองั้แ่ปรับปรุงพันดารารีสอร์ตมาได้ครึ่งปีเขาก็มองว่าพันดารามีศักยภาพที่จะรับรองลูกค้าต่างชาติได้เลยให้กัญญาภัคติดต่อหาบริษัททัวร์ที่นู่นเพื่อให้พานักท่องเที่ยวมาพักที่พันดารารีสอร์ต
กัญญาภัคบอกว่าบริษัททัวร์ของเฉินลู่นั้นมีลูกค้าเยอะมากแต่เขาก็มีคอนเน็กชั่นที่เมืองไทยแล้ว เราอาจจะไม่ได้ลูกค้าจากเขาแต่พลชาติก็อยากลอง
ตอนที่ทั้งสองนั่งลงแล้วเครื่องดื่มก็มาวางตรงหน้าคนทั้งหมดพอดี เมื่อเลขาฯ สาวออกไปกัญญาภัคจึงเข้าเื่ทันที
“ทางคุณเฉินสนใจจะให้ทัวร์มาเข้าพักกับเราได้ครั้งละกี่ห้องคะฉันมีส่วนลดพิเศษมอบให้และจะเลือกห้องวิวทะเลไว้ให้ด้วยค่ะ” กัญญาภัครีบนำเสนอ
มิสเตอร์เฉินยิ้ม“คนจีนสนใจมาเที่ยวเมืองไทยเยอะมากโดยเฉพาะภูเก็ต กระบี่ สมุยตัวเลขนักท่องเที่ยวในบริษัททัวร์ของผมมีมากกว่าร้อยคนต่อเดือนผมสามารถแนะนำพวกเขาได้ว่าจะให้ไปพักที่ไหน เที่ยวที่ไหนแต่ว่าผมก็ต้องดูด้วยว่าที่ไหนน่าสนใจมากที่สุด ผมเป็คนจีนยังไงก็ต้องอยากให้เพื่อนร่วมชาติด้วยกันได้พักที่ดีบริการเยี่ยม ราคาไม่เกี่ยงขอให้บริการประทับใจ”
“ค่ะข้อนั้นฉันทราบดี พันดาราพร้อมจะให้บริการ”
“ฟังคุณยืนยันแบบนี้ผมก็สบายใจแต่ว่านอกเหนือจากที่พัก กับบริการแล้ว ผมอยากให้มีไกด์ท้องถิ่นนำเที่ยวใกล้ๆ ด้วยมีลูกค้าถามผมแต่ผมก็ตอบได้ไม่ละเอียดนัก ไม่เหมือนคนไทยที่น่าจะรู้จักสถานที่ท่องเที่ยวดีกว่า”
“แล้วยังไงต่อคะ”
“ผมอยากให้คุณแนะนำสถานที่เที่ยวในกระบี่ให้ผมครับ”
“เื่นั้นไม่มีปัญหาค่ะถ้าคุณจองห้องพักกับเรา ฉันยินดีบริการ”
มิสเตอร์เฉินยิ้มพอใจกัญญาภัคฉลาดเฉลียวต่อรองจะเอายอดจองให้ได้ เป็คนสวยที่ฉลาดและเก่งด้านการเจรจามาก“ผมมียอดจองให้แน่นอนครับ ว่าแต่ผมขอดูห้องวิวทะเลที่คุณจะให้ลูกค้าเราพักได้ไหมครับคุณช่วยพาผมไปชมหน่อย”
เขาเจาะจงมาแบบนี้ทำให้กัญญาภัคเหลือบไปสบตากับบิดาสายตาของท่านตอบกลับมาว่าอยากได้ลูกค้ารายนี้มาก เพราะตอนนี้กิจการอยู่ใน่ฟื้นตัว้าเงินมาเสริมสภาพคล่องและใช้คืนนายหัวอาชว์บ้างซึ่งเธอเห็นด้วย ตอนนี้เธอกลับมารับหน้าที่ผู้บริหารเต็มตัว ไม่อยากถอดใจหนีปัญหาเหมือนครั้งที่แล้วอีกไม่ว่าอย่างไรจะต้องพารีสอร์ตไปรอดให้ได้
กัญญาภัคยิ้มให้หนุ่มจีนที่จ้องเธอไม่วางตา“เื่ดูห้องพักของเรา ฉันพาไปชมได้อยู่แล้วค่ะ งั้นเชิญเลย ตามดิฉันมา”
มิสเตอร์เฉินยิ้มจากนั้นทั้งหมดก็ลุกขึ้นเดินตามกัญญาภัคออกมาจากห้องรับรอง “คุณพ่อรอที่ห้องประชุมนะคะกั้งพาลูกค้าไปเอง”
“พ่อฝากด้วยนะกั้ง”
“ไม่ต้องห่วงค่ะคุณพ่อ”
848
