1995 ย้อนเวลามาเป็นราชานักธุรกิจ

        บ้านของเฉินเฟิงนั้นเรียบง่าย

        แม้ว่าเขาจะเป็นคนเมืองหลวงแท้ๆ แต่ก็มีทะเบียนบ้านอยู่ในชนบท

        ยิ่งไปกว่านั้นชนบทแห่งนี้ยังอยู่ไกลจากตัวเมืองมาก เฉินเฟิงจึงพักอาศัยอยู่ในหอพักมหาลัยเป็นประจำ

        หลังจากหลิ่วอีอีจอดรถเธอเริ่มสำรวจบ้านเกิดของเฉินเฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        ใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืนหลิ่วอีอีกลับรู้สึกว่าบรรยากาศของชนบทแห่งนี้มีเสน่ห์ไปอีกแบบ

        นี่คือความรู้สึกที่เด็กเมืองกรุงทุกคนจะรู้สึกเมื่อมาเยือนชนบทครั้งแรก

        “ที่รัก เรามาเยี่ยมดึกดื่นขนาดนี้ คุณพ่อคุณแม่จะไม่ตกใจเหรอ…”

        หลังจากลงจากรถ หลิ่วอีอีก็ยังรู้สึกไม่หายประหม่า

        “ไม่เป็นไร แค่เสียงรถก็น่าจะดังพอปลุกพวกเขาแล้ว พวกเขาคงกำลังเปิดไฟอยู่”

        เฉินเฟิงไม่ได้กลับมาเยี่ยมพ่อแม่นานแล้ว หางตาของเขามีน้ำตาคลอให้เห็น

        ในชาติก่อน พ่อแม่ของเฉินเฟิงเสียชีวิตตั้งแต่ที่เขายังไม่ประสบความสำเร็จ

        ลูกอยากกตัญญูต่อพ่อแม่ แต่พ่อแม่ไม่อยู่แล้ว

        ลูกชายกลายเป็นมังกรทะยานสู่ท้องฟ้าแต่พ่อแม่กลับกลายเป็นขี้เถ้าหลับใหลใต้ผืนดิน

        นี่คือการพลัดพรากที่โหดร้ายที่สุด

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งพ่อแม่ของเฉินเฟิงในชาติก่อนเสียชีวิตด้วยโรคแทรกซ้อนจากโรคเบาหวานซึ่งปกติแล้วเป็นโรคที่พบได้บ่อยในคนรวย

        แต่มันกลับเกิดขึ้นกับชาวนาที่ใช้ชีวิตอยู่ในชนบทชาวนาผู้ลำบากตรากตรำทำงานหนักทั้งชีวิต

        ช่างเป็นการประชดประชันกันเหลือเกิน

        เพราะพ่อแม่ของเขาในชาติก่อนเสียชีวิตด้วยโรคแทรกซ้อนจากโรคเบาหวาน

        เฉินเฟิงในชาตินี้จึงอยากรักษาโรคเบาหวานของพ่อแม่ให้หายขาดก่อนและยืดอายุของถางจุนจ่านในเวลาเดียวกันไปด้วย

        การจะรักษาชีวิตทั้งสามซึ่งแต่เดิมจะเสียชีวิตด้วยโรคเบาหวานนั้น เป็นอะไรที่ยากมากเหลือเกิน

        ด้วยเหตุนี้เองนี่นับเป็นหนึ่งในเป้าหมายหลักของเฉินเฟิงอีกประการหนึ่งในชาตินี้

        นั่นคือการพัฒนาเทคโนโลยีด้านสุขภาพโดยเร็วที่สุด เพื่อเอาชนะโรคเบาหวาน

        เขาไม่เพียงต้องการให้ถางจุนจ่านมีชีวิตอยู่เกินปี 2004 แต่ที่สำคัญที่สุดคือให้พ่อแม่มีชีวิตอยู่เกินปี 2008 ด้วย

        พ่อแม่ของเฉินเฟิงในชาติก่อนเสียชีวิตทั้งคู่ก่อนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก

        ในฐานะชาวเหยียนหวง ทั้งๆ ที่ประเทศของพวกเขาได้เป็นเจ้าภาพจัดโอลิมปิกเป็นครั้งแรกแต่กลับไปสนามรังนก [1] เพื่อดูด้วยตาตัวเองไม่ได้

        ลูกชายประสบความสำเร็จ แต่พวกเขาไม่มีโอกาสได้รับรู้

        ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่น่าเสียใจมากที่สุด

        นี่คือเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการกลับมาเกิดใหม่ของเฉินเฟิงในชาตินี้!!

        เขาต้องการให้พ่อแม่ของเขาหายจากโรคเบาหวานและมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกนานๆ        เฉินเฟิงในชาติก่อนนั้นโดดเดี่ยวเกินไป

        เมื่อเขากลายเป็นนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ พ่อแม่ของเขาก็ไม่อยู่แล้วภรรยาและลูกสืบสกุลก็ไม่มี

        ไม่มีพี่ ไม่มีน้อง ไม่มีแม้กระทั่งเพื่อนสนิทมิตรสหายให้เขาไว้ใจ

        ทั้งหมดเป็นเพราะเหตุการณ์ที่เขาถูกรักแรกและเพื่อนสนิทสวมเขาตอนปีสามนั่นแหละ

        โชคดีที่หลังจากเฉินเฟิงกลับมาเกิดใหม่ เขามีหลิ่วอีอีอยู่เคียงข้างเสมอมา รวมถึงผู้หญิงอีกสองคนที่มีความสัมพันธ์ทางกายกับเขาแล้วด้วย

        “เฟิงกลับมาแล้วเหรอ?”

        เสียงพ่อเฉินเฟิงดังลอดผ่านประตู

        “พ่อ ครับ ผมพาว่าที่ลูกสะใภ้มาเยี่ยมครับ…”

        เฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น

        ในชาติก่อน สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดอีกอย่างคือพ่อแม่ของเขาไม่ได้อุ้มหลานก่อนตาย

        เฉินเฟิงจึงตัดสินใจแน่วแน่แล้วเขาต้องเผด็จศึกหลิ่วอีอีภายในคืนนี้ให้สำเร็จ เพื่อให้พ่อแม่ของเขาได้อุ้มหลาน

        แม้ว่าตอนนี้เขาจะรู้สึกชอบหลิ่วอีอีอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงกับรัก

        ในยุค 95 คนในชนบทหลายคนก็มักแต่งงานกับคนเมืองโดยไม่ได้ทำความรู้จักกันมาก่อน

        ตราบใดที่รู้สึกถูกชะตา หรือเข้ากันได้แค่นั้นก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้แล้ว

        โดยเฉพาะการแต่งงานแบบอยู่ก่อนแต่งซึ่งบางครั้งมันก็มั่นคงกว่าการแต่งงานหลังจากคบหากัน

        ภายใต้ภาระค่าใช้จ่ายแม้แต่ความรักที่ร้อนแรงที่สุดก็อาจเปลี่ยนแปลงไปในท้ายที่สุด

        ในทางกลับกัน คนที่แต่งงานกันแบบอยู่ก่อนแต่งมักไม่มีความรักตั้งแต่แรกเป็นเพียงมิตรภาพและความผูกพันทางครอบครัวความสัมพันธ์ในชีวิตแต่งงานจึงแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

        “ลูกชายของฉันกลับมาแล้ว!”

        เสียงปลดกลอนดังขึ้นจากภายในบ้าน น้ำเสียงคุณแม่เปี่ยมไปด้วยความสุข

        ประตูเปิดออกในที่สุด แสงไฟสีเหลืองนวลกระทบใบหน้าของเฉินเฟิงและหลิ่วอีอี

        “พ่อ แม่…”

        เฉินเฟิงมีชีวิตสองชาติ ในที่สุดก็ได้เห็นพ่อแม่อายุสี่สิบกว่าหลังจากผ่านไปกว่าสิบปีสำหรับเขา ในที่สุดเขากลั้นใจไม่อยู่จนต้องร้องไห้ออกมา

        “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพาแฟนมาหาดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้อย่าบอกนะว่าโดนครอบครัวผู้หญิงไล่มา?”

        พ่อแม่ของเฉินเฟิงที่เห็นเขาร้องไห้ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

        ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้กลับมาพร้อมกับลูกชายของพวกเขากลางดึกกลางดื่นแบบนี้ทำให้พวกเขาอดคิดไปในทางนั้นไม่ได้

        “ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นครับ ผมต่างหากที่ไล่ด่าพ่อตาไปผมมาเยี่ยมเพราะผมไม่ได้เจอพ่อแม่มานานแล้ว ผมคิดถึงมากครับ!”

        เฉินเฟิงค่อยๆ หยุดสะอื้นและหยุดร้องไห้

        หลิ่วอีอีมองเฉินเฟิงด้วยความสงสัยเธอพบว่าเฉินเฟิงที่ร้องไห้ออกมาด้วยใจจริงในตอนนี้คล้ายกับเฉินเฟิงที่เธอแอบชอบตลอดสามปี

        แต่เฉินเฟิงในช่วงไม่กี่วันนี้ รู้สึกเหมือนมีอะไรเปลี่ยนแปลงไป

        แต่ถ้าถามว่าเปลี่ยนไปยังไง หลิ่วอีอีก็อธิบายไม่ค่อยถูก

        พูดตามตรง เด็กบ้านนอกฐานะต่ำต้อยแต่หน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่ง

        ทำไมถึงพลิกผันอย่างสิ้นเชิงในเวลาเพียงไม่กี่วัน?

        เขาสามารถพูดคุยกับประธานบริษัททั้งสี่ของบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเฉียนต๋าถางเฉิน ปี้หลงเยี่ยน หรือแม้แต่เซียงเหลียนได้อย่างสบายๆ 

        ถึงขนาดล่อลวงพวกเขาให้เซ็นสัญญาหลายต่อหลายฉบับได้

        สุดท้ายกลายเป็นเขาได้หุ้นกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์จากบริษัทยักษ์ใหญ่ถึงสองบริษัทโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรเลย

        "เอาละ หยุดร้องไห้ได้แล้ว โตขนาดนี้แล้ว เดี๋ยวจะโดนแฟนหัวเราะใส่เอานะ"

        พ่อของเฉินเฟิงมองดูหลิ่วอีอีอีกครั้งเขารู้ได้ทันทีว่าลูกสะใภ้คนนี้มาจากตระกูลผู้ดี

        "ครับ อีอี นี่คือพ่อกับแม่ของฉันเอง คิดซะว่าเป็นพ่อแม่ของเธอด้วยก็ได้นะ"

        เฉินเฟิงโอบเอวบางของหลิ่วอีอี แล้วพูดปลอบเธอด้วยรอยยิ้มบิดๆ เบี้ยวๆที่เกิดจากการร้องไห้

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิ่วอีอีรีบเอ่ยปากทักทาย

        "คุณลุง คุณป้า สวัสดีค่ะ หนูเตรียมจะจดทะเบียนสมรสกับเฉินเฟิงพรุ่งนี้แล้วค่ะ เฉินเฟิงเลยพาหนูมาพบพวกคุณ เพื่อให้พวกคุณเห็นหน้าค่าตาของลูกสะใภ้ค่ะ"

        เพื่อไม่ให้เฉินเฟิงต้องน้อยหน้าในงานเลี้ยงหลิ่วอีอีจึงสวมชุดกี่เพ้าสีเขียวมรกตที่เธอสั่งตัดพิเศษโดยเฉพาะมา

        ชุดกี่เพ้าเป็นชุดที่สามารถแสดงให้เห็นถึงสัดส่วน ความสง่าราศีและใบหน้าของผู้หญิงได้ดีที่สุด

        ในสายตาของแม่เฉินเฟิง เธอรู้สึกพอใจกับลูกสะใภ้คนนี้เป็นอย่างมาก

        ก็ใช่ว่าเธอจะไม่รู้เรื่องฐานะยากจนของตนเอง

        การได้ลูกสะใภ้หน้าตาสะสวย ขับรถได้ แถมสวมชุดกี่เพ้าราคาแพงนี่ถือว่าเป็นบุญของบรรพบุรุษแล้ว

        "ดี ดี... พรุ่งนี้แม่จะเอาทะเบียนบ้านให้พวกแกเผื่อไว้สำหรับจดทะเบียนสมรส!"

        แม่ของเฉินเฟิงหัวเราะชอบอกชอบใจ

        ดูเธอจะชอบลูกสะใภ้ที่ดูตรงไปตรงมาแบบนี้เหมือนกัน

        "พ่อกับแม่ไปนอนต่อเถอะครับ ลูกชายคนนี้กลับมาแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง"

        เฉินเฟิงมองพ่อแม่ที่ดูง่วงงุน แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา

เชิงอรรถ

        [1]สนามรังนก หรือที่รู้จักในชื่อสนามกีฬาแห่งชาติกรุงปักกิ่งเป็นสนามกีฬารูปทรงรังนกและเป็นสนามกีฬาแห่งชาติของประเทศจีนแผ่นดินใหญ่