ตอนที่ 9 ข่าวลือแพร่ไปทั้งเมืองหลวง
ครั้งนี้โล่วชิเจี่ยไม่ได้วิ่งไปที่ห้องน้ำ แต่ไปที่ห้องครัว ไปขอแม่ครัวเอาน้ำแข็งมาเต็มถัง แล้วพูดกับแม่ครัวว่า “ท่านอ๋องโดนวางยา ธาตุไฟเข้าแทรก นกเขาไม่ขัน ต้องใช้น้ำแข็งลดความร้อน”
“ผู้ใดเป็คนวางยากัน!” แม่ครัวถามอย่างร้อนใจ
โล่วชิเจี่ยส่ายหน้า บอกว่าไม่รู้! เ่ิูไม่ข้องเกี่ยวกับผู้หญิงมานานหลายปี ในจวนอ๋องก็เคยมีข่าวลือเื่ที่ท่านอ๋อง "ไม่แข็ง" ไม่คิดว่าจะเป็เื่จริง ท่านอ๋องผู้น่าสงสารยังโดนวางยาอีก!
แม่ครัวรู้สึกเห็นใจขึ้นมาทันที ยกน้ำแข็งใส่ถังให้เต็ม โล่วชิเจี่ยรู้สึกพอใจ พูดซ้ำๆ ว่า “พอแล้ว พอแล้ว!”
“ถ้าไม่พอก็มาเอาเพิ่มนะ!” แม่ครัวะโไล่หลัง โล่วชิเจี่ยพยักหน้า วิ่งเข้าไปในห้องนอนของเ่ิูอย่างตื่นเต้น
เ่ิูยังคงยันไหล่ รอน้ำเย็น ขมวดคิ้ว ราวกับว่าไม่พอใจที่โล่วชิเจี่ยมาช้า!
น้ำถูกยกมาถึงห้อง โล่วชิเจี่ยเหนื่อยจนหอบแทบล้มลง
“ว่าไง? เอาน้ำเย็นมาแล้วหรือยัง?” เ่ิูหันหน้ามาถามอย่างเ็า
“เอามาแล้ว รับรองว่าเย็นชื่นใจ!” มุมปากของโล่วชิเจี่ยยกขึ้นอย่างมีเลศนัย
เ่ิูขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร โล่วชิเจี่ยก็จัดการ เทน้ำราดลงบนหัวของเ่ิู!
ความเย็นะเืพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขา สีหน้าของเ่ิูซีดเผือดและมืดมนในคราเดียว!
ก้อนน้ำแข็งไหลลงไปตามหลังของเ่ิู ิัที่เพิ่งได้รับความอบอุ่นจากน้ำร้อน ก็หดเกร็งอย่างรุนแรง
เ่ิูสูดหายใจลึก ใช้เวลาสักพักกว่าจะปรับสภาพได้ เขาปัดก้อนน้ำแข็งที่อยู่บนใบหน้าออก ก่อนหันกลับไปและเห็นรอยยิ้มที่สื่อความหมายว่าแผนการสำเร็จของโล่วชิเจี่ย
สีหน้าของเ่ิูเ็าเหมือนูเาน้ำแข็ง เส้นเืบนหน้าผากของเขาลอยเด่น จากนั้นก็จ้องมองโล่วชิเจี่ยด้วยสายตาแข็งกร้าว
“นี่เ้าอยากตาย!?” แววตาของเขามืดมน เส้นเืบนหน้าผากลอยเด่น กัดฟันกรอด
ถ้าลั่วจิ่วอยู่ตรงนี้ เขาจะเข้าใจทันที นี่คือสีหน้าที่เ่ิูมักจะแสดงออกเมื่อ้าฆ่าคน!
“ทำไม? เ้าไม่ได้้าน้ำเย็นหรอกรึ? พอใจหรือยัง?” โล่วชิเจี่ยเท้าสะเอว พูดโดยไม่กลัวตาย
สายตาของเ่ิูเ็าเหมือนน้ำแข็ง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร!
โล่วชิเจี่ยเห็นสีหน้าที่น่ากลัวของเ่ิู ราวกับว่าเขาจะกินคนให้ได้ก็รู้สึกหายใจไม่ออก กลัวจนเกือบจะเป็ลม นางลืมไปเลยว่า ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา แต่เป็ถึงท่านอ๋องในยุคโบราณ มีอำนาจสูงส่ง สามารถตัดสินชีวิตคนได้ ถ้าไปล่วงเกินเขา ดูเหมือนจะไม่พบจุดจบที่ดี!
ตอนนี้สีหน้าของเ่ิูไม่สามารถบรรยายได้ด้วยคำว่ามืดมนและเ็าอีกต่อไป สายตาของเขาหม่นหมอง สีหน้าของเขาดุร้าย
โล่วชิเจี่ยหันหลังวิ่งหนีทันที ถ้าไม่วิ่ง คงไม่รอดแน่!
“คิดหนีรึ!” คำพูดของเ่ิูเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน เขาลุกขึ้นยืน ยื่นแขนยาวออกมา เหมือนเสือชีตาห์ที่ดุร้าย คว้าตัวโล่วชิเจี่ยกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
ขณะกำลังวิ่งหนี โล่วชิเจี่ยรู้สึกว่าคอของนางถูกบีบแน่น เผลอทำน้ำหนักตัวเสียสมดุล ล้มลงไปในอ่างอาบน้ำของเ่ิูอีกครั้ง
น้ำกระเซ็นขึ้นมา ร่างกายของโล่วชิเจี่ยจมอยู่ในน้ำ มีกลิ่นหอมเย็นๆ คล้ายกับมิ้นต์กระจายอยู่ในน้ำ
โล่วชิเจี่ยสำลักน้ำ มือของนางควานไปรอบๆ อย่างสะเปะสะปะ…… แล้วสุดท้ายก็ไปคว้าเอาเ้าแท่งๆหนึ่งที่ให้ความรู้สึกนุ่มนิ่ม
แม้มองไม่เห็น แต่ก็ทราบได้ว่ามันคืออะไร จู่ๆเืก็ย้อมน้ำในอ่างอาบน้ำเป็สีแดง……
เ่ิูขมวดคิ้ว นอกจากความโกรธแล้ว ยังมีความรังเกียจเพิ่มขึ้นอีก!
เขาคว้าผมของโล่วชิเจี่ย แล้วดึงนางขึ้นจากน้ำ ร่างกายเล็กๆ ของนางเปียกโชกตัวสั่นเทา หน้าซีดเผือด และมีเืไหลออกจากจมูก
ไม่คิดว่าไอ้เด็กนี่จะอ่อนแอขนาดนี้ แค่ลงโทษนิดหน่อยก็สลบไปแล้ว!
เ่ิูขมวดคิ้ว แสดงสีหน้ารังเกียจ โยนโล่วชิเจี่ยลงบนพื้น มองดูน้ำสีแดงในอ่าง หมดอารมณ์อาบน้ำ ลุกขึ้นเช็ดตัวให้แห้ง สั่งคนข้างนอกด้วยความหงุดหงิด “ใครก็ได้ ลากมันออกไป!”
ลูกน้องข้างนอกน้อมรับคำสั่ง เดินเข้ามาในห้อง แต่เมื่อเห็นภาพในห้องก็ตกตะลึง!
โล่วชิเจี่ยนอนหายใจรวยรินอยู่ที่นั่น ดูเหมือนจะถูกทรมานอย่างหนัก ส่วนท่านอ๋อง บนหน้าอกยังมีรอยแดง ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะผ่านอะไรมาด้วยกัน? อาจจะเป็อย่างนั้นก็ได้ ไม่ก็อย่างนี้ ....
ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของลูกน้อง พวกเขามองหน้ากันด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนช่วยกันลากโล่วชิเจี่ยออกไป
คืนนั้น ภายในจวนอ๋องสะพัดไปด้วยข่าวลือ ท่านอ๋องที่ "ไม่แข็ง" กับเด็กหนุ่มรูปงามที่ถูกลากออกจากห้องในสภาพหายใจรวยริน รอยแดงที่น่าสงสัย ยิ่งไปกว่านั้น พ่อครัวแม่ครัวก็ช่วยกันโหมกระแสข่าวลือ
ดังนั้น ข่าวลือจึงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง กลายเป็หัวข้อสนทนาของชาวบ้าน และข้อสรุปของข่าวลือก็คือ ท่านอ๋องเย่ ที่แท้ชอบผู้ชาย!!!
2K
