ยวี่ยวี่น้อยรีบหันไปมองทางด้านหน้าประตูใหญ่ของหมู่บ้านเลี่ยงหลินของนางทันทีทันใดเลย เพราะไม่ใช่แค่เพียงได้ยินอย่างแน่ชัดแล้วว่ามีรถม้าทั้งหมด 6 คัน พร้อมม้า 12 ตัวกำลังวิ่งตรงมาทางด้านนี้ แต่ว่าเสียงของผู้คนที่อยู่บนรถม้าเหล่านั้นนี่แหละทำให้นางต้องตื่นเต้นมากๆ เพราะคือเสียงที่คุ้นเคย แต่นางไม่แน่ใจนักว่าจะใช่หรือไม่จะต้องมองให้เห็นกับตาตัวเองด้วยถึงจะแน่ใจเต็มร้อย
“นั่นมันเสียงท่านลุง ท่านอาใหญ่ไป่ และท่านลุง ท่านอาคนอื่นๆนี่หน่า…!!!!”ยวี่ยวี่น้อย
“พรึ่บ…..”เจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่ พอได้ยินเสียงคนที่ตัวนางเองรู้จักแล้วด้วยยิ่งตื่นเต้นลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว และรีบใช้ตามองดูเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้นางมากขึ้นอีกด้วย
(ตา) เปิดทักษะการเห็นระยะไกลให้ชัดเจนว่าใช่พวกท่านลุงซุน ท่านอาใหญ่ไป่จริงๆ หรือไม่หลังจากได้ยินเสียงพวกท่าน
“อ้าาาา……ท่านลุง กับท่านอาใหญ่ไป่กับท่านลุง ท่านอาคนอื่นๆกลับมาแล้วเจ้าค่ะ..!!”ยวี่ยวี่น้อย
“ตึก…ตัก…ตึก…ตัก….”
“น้องเล็กรอพี่สาวด้วยยยย..”พี่สาวเจินจู กับพี่สาวสองลู่ก็ลุกวิ่งไล่ตามไป
“น้องเล็กรอก่อนนนน….รอพวกพี่ด้วย…!!!!”พวกท่านพี่ชายทั้งหลาย
พอใช้ดวงตาเปิดมองระยะไกลๆเท่านั้นแหละก็เห็นเป็นท่านลุงซุน ท่านอาใหญ่ไป่ที่กำลังอยู่ด้านหน้ารถม้าคนละคัน เพื่อบังคับรถม้ากันอยู่ เจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่ก็รีบลุกจากเก้าอี้ และวิ่งไปทางด้านประตูทางเข้าหมู่บ้านเลี่ยงหลินอย่างรวดเร็วเลยทันที อาหงอาหารบนโต๊ะไม่สนใจแล้วในตอนนี้ !!!!
ส่วนพวกท่านพี่ชาย พี่สาว ทั้งหลายก็พากันวิ่งตามไปติดๆด้วยความตื่นเต้นด้วยเช่นกัน เพราะพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวจากคำพูดของน้องเล็กของพวกเขาได้ไม่มากก็น้อย
“...............???!!!”พวกผู้ใหญ่ที่อยู่ในหมู่บ้านเลี่ยงหลินพากันมองกลุ่มพวกเด็กๆทั้งสามตระกูลผู้นำที่พากันวิ่งหน้าตาตื่นไปทางด้านหน้าประตูใหญ่ทางเข้าของหมู่บ้านเลี่ยงหลินอย่างแปลกอกแปลใจ และงุนงงกันมากพอสมควรว่ามันเกิดอะไรกันขึ้นอีก???
“ตามพวกเด็กๆไปเร็วเข้า…!!!”ท่านย่าซุน
“ขอรับท่านแม่ !!!”ท่านพ่อ
“ขอรับท่านป้า..!!!”ท่านลุง ท่านอาคนอื่นๆ
ก็พากันวิ่งไล่ตามพวกเด็กๆไปด้วยเช่นกัน เพราะตอนนี้ก็ถือว่าเริ่มจะท้องฟ้ามืดนิดหน่อยแล้ว เด็กๆคนอื่นๆเห็นก็พากันวิ่งตามไปด้วยอีกทีนี้อาหารมื้อเย็นก็เลยยิ่งวุ่นวายหนักกว่าเดิมอีก!!!!
“เกิดอะไรกันขึ้นอีกเจ้าคะท่านแม่…????”ท่านป้าสะใภ้ซุน
“ข้าก็ไม่แน่ใจนัก แต่ถ้าให้เดาก็คงจะเป็นยวี่ยวี่น้อย นางคงจะได้ยิน หรือได้เห็นอะไรอีกเป็นแน่ล่ะ!!”ท่านย่าซุน
“จริงด้วยสินะ..!!!”ท่านยายหม่า ท่านย่าไป่
“เพราะกลุ่มเด็กกลุ่มแรกที่วิ่งหน้าตาตื่นไปทางหน้าประตูหมู่บ้านเลี่ยงหลิน ก็เป็นพวกลูกๆหลานๆข้ากับพวกเจ้าทั้งนั้นเลย!!”ท่านยายหม่า
“ก็นั่นน่ะสินะ ข้าเองก็ไม่อาจจะคาดเดาเป็นอย่างอื่นไปได้เลยนอกจากแม่นางน้อยยวี่ยวี่ของพวกเจ้านี่ล่ะ”ท่านย่าไป่
“อีมมมม…….”ท่านย่าซุน ท่านยายหม่า
“พวกเราจะตามไปดูด้วยเลยไหมเจ้าคะ ท่านแม่???”ท่านแม่
“ไปสิ ไปกันหมดนี่เลยจะได้รู้กันว่ามีอะไรเกิดขึ้น!!!”ท่านย่าซุน
ทางด้านแม่นางน้อยยวี่ยวี่นั้นตอนนี้ชะเง้อมองทางแล้วว่าเมื่อไหร่สิ่งที่นางได้ยิน และนางได้เห็นกับตาแต่ระยะไกลๆจะมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านเลี่ยงหลินของนางเสียที
“น้องเล็ก…..????”พวกท่านพี่ชาย และพี่สาวทั้งสามนาง ต่างมีคำถามในหัวที่จะถามยวี่ยวี่น้อยเหลือเกินจริงๆ แต่ติดตรงที่ว่าผู้คนทั้งสามหมู่บ้านเองก็กำลังมายืนรอออกันเต็มหน้าประตูหมู่บ้านเลี่ยงหลินกันแล้วด้วยนี่น่ะสิ จะพูดจะคุยอะไรกันก็ลำบาก
“รถม้าเจ้าค่ะ……”ยวี่ยวี่น้อย
“รถม้า…..”
“รถม้า….”
“รถม้า…..”
พวกท่านพี่พากันกระซิบกระซาบบอกต่อๆกันไปอย่างเบาๆที่สุด เพราะกลัวคนอื่นจะรับรู้
“รถม้าของหมู่บ้านพวกเราเหรอน้องเล็ก..???!!”พี่สาวเจินจู ถามออกมาด้วยความตื่นเต้นมากๆเลยทีเดียว
“หงึก…หงึก….”
“อ่าฮะพี่สาว ยวี่ยวี่ว่าน่าจะใช่ล่ะเพราะว่าท่านลุง ท่านอา ทั้งหมดอยู่บนรถม้าทั้ง 6 คัน ไม่มีผู้อื่นแปลกหน้านั่งมาด้วยสักคนเดียวเจ้าค่ะ ดังนั้นไม่น่าจะเป็นอย่างอื่นได้นอกจากว่าเป็นรถม้าพวกนั้นเป็นของหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามของพวกเราเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“อ้าาาาา……….”พวกท่านพี่ พากันตาเป็นประกายแวววาวกันเลยทีเดียว ตื่นเต้นมากๆ และตั้งตาพากันชะเง้อคอมองเส้นทางที่ทุกๆคนไม่ว่าจะไปที่ใดจะต้องผ่านเส้นทางนี้เพื่อที่จะเข้าถึงตัวหมู่บ้านลี่ยงฯทั้งสามแห่ง
คนอื่นๆก็พากันงุนงงว่ามายืนรออะไรกันตรงนี้ ไม่ไปกินข้าวเย็นกันต่อเหรอ??? แต่ก็ไม่มีผู้ใดยอมกลับไปกันกลัวจะพลาดเรื่องที่น่าตื่นเต้นกัน
ในเวลานี้ที่ทุกๆคนมายืนรอได้เกือบจะ 1 เค่อกันแล้ว (1 เค่อ 15 นาที) ก็เหมือนกับว่าจะมีเสียงแว่วๆอะไรบางอย่างที่ดังมาแต่ไกลๆ แต่ไม่ไกลมากเพราะเสียงดังในละแวกป่าแถบนี้ ยิ่งทุกๆคนพากันพร้อมใจเงียบไม่ส่งเสียงใดๆ กันออกมายิ่งได้ยินชัดเจนกันมากยิ่งขึ้น
ต้องบอกได้เลยว่าช่วงเวลายามโหย่ว (ยามโหย่ว (酉：yǒu)คือ 17.00 - 18.59 น.) แบบนี้ไม่ค่อยมีผู้ใดที่จะเดินทางเข้ามาแถวๆนี้อย่างแน่นอน ถ้าจะมีก็แค่คนจากหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามแห่งนี่แหละที่จะเข้าๆออกๆไปมาหาสู่กัน แต่ก็ดึกท้องฟ้าเริ่มมืดส่วนมากก็จะอยู่ที่บ้านกันเสียหมดแล้ว
คนจากหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามแห่ง
“ได้ยินเสียงอะไรกันไหม…????”ท่านพ่อ
“ใช่ๆ เสียงแว่วๆมาน่ะ”ท่านลุงหม่า
“เสียงอะไรน่ะ….???!!!”
“ขอฟังให้ชัดๆก่อนนะ มันเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆเลย”
“อ่าาาาา……มันเสียงเหมือนกับ……”
“เสียงเหมือน………!!!!”
ยังไม่ทันที่จะได้พูดว่าเสียงเหมือนกับอะไร เพราะมันเริ่มชัดเจนกันมากขึ้นแล้วแน่นอนว่าประสบการณ์ที่สะสมกันมาอย่างช้านานของพวกผู้ใหญ่ พวกท่านเริ่มจะแน่ใจแล้วว่าคือเสียงของอะไร แต่ว่ามีเสียงเล็กๆ แย่งพูดออกมาก่อนว่า……
“เสียงม้า กุบกับ….กุบกับ….กุบกับ……”ยวี่ยวี่น้อย
“กุบกับ……กุบกับ…..กุบกับ……..กุบกับ…..”
“ฮี่…ฮี่….ฮี่….ฮี่…..”
“...............”คนในหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสาม ที่พากันมองลูกๆหลานๆของสามตระกูลผู้นำที่พากันทำท่าเลียนแบบม้ากันอยู่ในตอนนี้ เจ้าตัวนำน่ะเหรอ??? จะมีผู้ใดได้นอกเสียจากเจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่น่ะ…!!!
แน่นอนว่าใช้เวลาเพียงแค่อึดใจเดียว ทุกๆคนก็เริ่มจะเห็นสิ่งที่รอคอยกันว่ามันใช่หรือไม่ใช่กัน….??!!!
“มาแล้ว….มาแล้วเจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะรถม้าเยอะแยะเลย!!”ยวี่ยวี่น้อย
“รถม้า…..!!!!”ทุกๆคน
“นั่นๆรถม้าจริงๆด้วยกำลังวิ่งเข้ามาทางเส้นหมู่บ้านเลี่ยงฯของพวกเราล่ะ!!!”พี่ใหญ่จ้วนสือ
“รถม้าวิ่งมาทางหมู่บ้านของพวกเราจริงๆด้วย”พี่รองหวงจิน
“ไปรอดูใกล้ๆกันเถอะ..!!!”ท่านพี่หม่าจูเป่า
“ไปสิ…!!”ท่านพี่หม่าสุ่ยจิง
“ตึก….ตัก…..”พวกเด็กผู้ชายต่างพากันวิ่งกรูออกไปด้านนอกกันแล้ว เพราะอดทนรอกันไม่ไหวจริงๆ
“เด็กๆ พวกเจ้ายืนดูด้านข้างนะเจ้าใจหรือไม่??? เดี๋ยวจะโดนรถม้าวิ่งชนเอาได้”ท่านอารองไป่
“ขอรับ…!!”พวกเด็กผู้ชาย
สายตาของทุกๆคนในตอนนี้จดจ้องมองไปที่รถม้าที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆทุกขณะอย่างตื่นเต้นกัน
“ท่านลุงล่ะ….”พี่สาวเจินจู
รถม้าคันแรกที่มีผู้บังคับรถมาจากหมู่บ้านเลี่ยงหลินวิ่งนำมาก่อนผู้ใดเลย
“ด้านหลังนั่นท่านอารองไป่นี่เจ้าคะ??”พี่สาวลู่ซือ
“จริงด้วยเจ้าค่ะ”พี่สาวลู่เสียน
“รถม้าจริงๆด้วย….!!”พวกเด็กๆคนอื่นๆต่างก็พากันตื่นเต้นกันหนักกว่าเดิมเพราะเริ่มเห็นกันชัดๆแล้วว่าผู้ที่บังคับรถม้ามาแต่ละคันนั้นเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีในหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามแห่งของพวกเขากัน
“โคร๊กกกกกคร๊ากกกกกก……”
“อ้าา……หิวแล้วล่ะพี่สาว ยวี่ยวี่เห็นรถม้าแล้วกลับไปกินข้าวก่อนนะ”ยวี่ยวี่น้อย
“ได้สิ พี่สาวไปด้วยหิวข้าวแล้วเหมือนกันล่ะน้องเล็ก”พี่สาวเจินจู
“.................”ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านอาสะใภ้ ที่ได้ยินลูกสาวหลานสาวของพวกท่านพูดออกมาแบบนี้ก็ไปกันไม่ถูกเลย ทีตอนแรกๆวิ่งนำหน้าผู้อื่นมาแบบตื่นเต้นมาก นี่พอเห็นรถม้ามาแต่ไกลยังไม่รอให้ถึงหมู่บ้านเสียด้วยซ้ำไป ก็เลิกสนใจแล้ว
แม่นางน้อยทั้งสี่พากันหันหลังกลับวิ่งไปยังด้านในหมู่บ้านกันแล้ว โดยไม่ได้สนใจเรื่องรถม้าต่ออีกเลย
“เอ่อ………แค่นี้หรือเจ้าคะ????”ท่านแม่
“ก็คงจะอย่างนั้นล่ะน้องสะใภ้ แม่นางน้อยของข้าตอนนี้สนใจเรื่องปากท้องแทนแล้ว!!”ท่านป้าสะใภ้ซุน
“ดูท่าแล้วไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรที่สามารถดึงดูดความสนใจจากแม่นางน้อยกลุ่มนี้ได้นานๆคงจะไม่มีนะเจ้าคะ ถ้าเป็นช่วงเวลาที่หิว ช่วงเวลาที่ต้องกินข้าวน่ะเจ้าค่ะ”ท่านแม่
“จริง..!!!”ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าสะใภ้
“พวกเจ้าตามแม่นางน้อยเข้าไปด้านในก่อนดีกว่านะแม่ว่า ตอนนี้พากันมาอยู่ที่นี่กันหมดเลย”ท่านยายหม่า
“เจ้าค่ะ…”ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
ขบวนรถม้าก็มาถึงหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้านเลี่ยงหลินกันแล้ว พวกเด็กๆโดนกันก่อนเลย
“เข้าไปในหมู่บ้านกันก่อนค่อยคุยสอบถามกันทีหลัง”ท่านปู่ซุน
“เจ้าค่ะ..!!!” “ขอรับ…!!!”ทุกๆคน
เมื่อมารวมตัวกันในหมู่บ้านเลี่ยงหลินอีกครั้ง ในตอนแรกว่าจะพูดคุย สอบถามกัน แต่ว่านี่ก็ล่วงเลยเวลาอาหารมื้อเย็นกันแล้วด้วย และกลุ่มคนที่พึ่งเดินทางกลับมาน่าจะเหนื่อยล้าและหิวแล้วเลยให้ไปกินข้าวเย็นกันก่อน ค่อยกลับมาพูดคุยกันทีหลัง
“..................”ทุกๆคน
“มากันแล้วเจ้าค่ะ กินข้าวกันนะเจ้าคะ”ยวี่ยวี่น้อย
“................?????”ทุกๆคนที่มองมาทางแม่นางน้อยซุนยวี่ยวี่ ที่กำลังเกาะถ้วยข้าว และถือตะเกียบรอท่าไว้เลย
“ยวี่ยวี่น้อย ไม่ไปดูรถม้าก่อนเหรอหลานสาว???”ท่านลุงซุน
“เห็นแล้วเจ้าค่ะท่านลุงเจ้าคะ กินข้าวกันนะเจ้าคะ???”ยวี่ยวี่น้อย
“.............”ทุกๆคน
“กินข้าวกันนะเจ้าคะ……??? ท่านพี่นั่งประจำที่เจ้าค่ะกินข้าวกันนะเจ้าคะ”ยวี่ยวี่น้อย
“เอาทุกๆคนนั่งโต๊ะ นั่งกินข้าวกัน!!!”ท่านตาหม่า
“เจ้าค่ะ..!!” “ขอรับ…!!!”ทุกๆคน
“ไปเรียกพวกเด็กๆที่เหลือกลับมากินข้าวกันก่อนนะ”ท่านปู่ไป่
“ได้ขอรับ….”คนในหมู่บ้าน
ยวี่ยวี่น้อย ที่เห็นว่าพวกผู้ใหญ่พากันนั่งลงพร้อมกันแล้ว ก็เริ่มยกตะเกียบขึ้นคีบอาหารใส่ปาก ใส่ถ้วยเลยทันที
“หง่ำ…..หง่ำ…..”
“เฮ้อ……….”ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านอาสะใภ้ ต่างพากันทอดถอนหายใจกันแบบโล่งอก เพราะพวกท่านหลังจากที่พากันตามแม่นางน้อยยวี่ยวี่มาติดๆ ต่างก็แทบจะห้ามไม่ทัน เพื่อรอให้ทุกๆคนมาพร้อมเพรียงกันก่อนจึงค่อยเริ่มกินข้าว
*****************
ในที่สุดท่านลุงซุน ท่านอาใหญ่ไป่ ที่นำกลุ่มไปที่เมืองใหญ่ได้พาทุกๆคนเดินทางมาถึงหมู่บานเลี่ยงหลินกันแล้วพร้อมกับรถม้าทั้งหมด 6 คัน และมาทันกินข้าวมื้อเย็นพอดีอีกด้วย
288K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
