วันนี้เป็อีกวันที่ผมเตรียมตัวกลับบ้านหลังจากลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย แต่ก่อนจะได้ก้าวออกจากห้อง พิมก็เปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแบบที่ผมไม่สามารถเดาได้ว่าเธอคิดอะไร
“ยังไม่กลับเหรอ?” เธอถามพร้อมกับปิดประตูตามหลัง
“กำลังจะกลับแล้ว” ผมตอบ แต่พิมกลับเดินตรงมาที่เตียงนวดกลางห้อง
“งั้นก่อนกลับ...ช่วยนวดให้ฉันหน่อยสิ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่รอยยิ้มของเธอทำให้ผมรู้สึกว่าคำขอครั้งนี้ไม่ได้ธรรมดาเหมือนทุกครั้ง
“วันนี้เธอไม่มีปวดหลังอีกใช่ไหม?” ผมแซว แต่เธอหัวเราะแล้วพยักหน้า
“มีนิดหน่อยน่ะ แต่ครั้งนี้ฉันอยากลองแบบผ่อนคลายจริงๆ” เธอพูดพลางเดินไปเปลี่ยนเป็ผ้าขนหนูผืนเดียวที่พาดบนตัวแบบหลวมๆ
เมื่อเธอกลับมานอนคว่ำบนเตียง ผ้าขนหนูที่พันตัวไว้เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียด และขอบสะโพกที่โผล่พ้นผ้าออกมาเล็กน้อย ผมต้องรีบหลบสายตา พยายามทำตัวให้เป็มืออาชีพ
“เริ่มเลยสิ” เธอบอกพร้อมกับหันหน้ามายิ้ม
ผมสูดลมหายใจลึกก่อนจะเริ่มต้นวางมือลงบนแผ่นหลังของเธอ ผิวของเธอนุ่มจนปลายนิ้วของผมรู้สึกได้ ผมลากมือไปตามแนวกระดูกสันหลัง ใช้น้ำหนักกดเบาๆ เพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ
“อืม...ดีมากเลย” เธอครางเบาๆ ด้วยความพอใจ
ผมเลื่อนมือลงไปที่่สะโพก ผ้าขนหนูที่ปกปิดตัวเธอเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่ผมพยายามไม่มอง แต่ในหัวกลับปั่นป่วนด้วยภาพตรงหน้า
“ตรงนี้โอเคไหม?” ผมถามเบาๆ พยายามรักษาโทนเสียงให้นิ่ง
“ดีมากเลย นายเก่งขึ้นทุกวันนะ” เธอพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ
ขณะที่ผมนวดไปเรื่อยๆ เธอก็พลิกตัวนอนหงาย ผ้าขนหนูที่คลุมตัวอยู่เลื่อนหลุดลงไปจนเผยให้เห็นเนินอกกลมกลึง ผมรีบหลบสายตา แต่เธอไม่ได้สนใจ เธอยิ้มบางๆ แล้วพูดขึ้นว่า
“เอาล่ะ ถึงตาฉันบ้าง”
“หืม? หมายความว่าไง?” ผมถามงงๆ
“นายก็นวดให้ฉันตั้งหลายครั้งแล้ว วันนี้ฉันจะนวดให้นายบ้างไง”
“ฉันว่าไม่จำเป็หรอก”
“ไม่ต้องพูดมาก เปลี่ยนชุดไปสิ ใส่แค่ผ้าขนหนูเหมือนลูกค้า” เธอสั่งเสียงแข็งแต่ยังยิ้มเหมือนเดิม
ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปเปลี่ยนชุดตามคำขอ เมื่อกลับมาที่เตียง พิมก็ยังคงนั่งอยู่ในสภาพเดิม มีเพียงผ้าขนหนูที่ปกปิดตัวเธอเพียงเล็กน้อย
“ขึ้นเตียงสิ” เธอพูดพร้อมตบมือเบาๆ บนเตียงนวด
ผมล้มตัวลงนอนคว่ำ พิมเริ่มต้นวางมือลงบนไหล่ของผม เธอไม่ได้ใช้แรงมากนัก แค่กดเบาๆ อย่างอ่อนโยน แต่ความใกล้ชิดและััอุ่นๆ จากมือของเธอทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ
“ผ่อนคลายหน่อยสิ นายเกร็งไปหมดเลย” เธอแซวพลางหัวเราะ
ผมพยายามทำตาม แต่เมื่อมือของเธอเลื่อนลงมาที่แผ่นหลังและใกล้สะโพกมากขึ้น ผมก็เริ่มรู้สึกว่ามันยากขึ้นที่จะนิ่งเฉย โดยเฉพาะเมื่อผ้าขนหนูที่คลุมตัวผมอยู่เลิกขึ้นเล็กน้อย
“นายหายใจแรงนะ” เธอพูดเสียงเบา น้ำเสียงฟังดูเ้าเล่ห์จนผมต้องหันไปมอง
เธอยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ มือของเธอเลื่อนมาที่ต้นขาของผม ใช้แรงกดเบาๆ บริเวณกล้ามเนื้อที่ตึง ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ไหลเวียนอยู่ในตัว
แล้วจู่ๆ จังหวะหนึ่ง มือของเธอก็ขยับไปโดนจุดที่ใกล้ "แก่นกาย" ของผมมากเกินไป ผมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหน้าเธออีกครั้ง
“โทษทีๆ เผลอไปหน่อย” เธอพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก แต่สายตาของเธอบ่งบอกว่าเธอตั้งใจ
ผมพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง แต่ร่างกายกลับไม่เป็ไปตามที่คิด "ส่วนนั้น" ของผมเริ่มตื่นตัวขึ้นมาจนไม่สามารถซ่อนมันไว้ได้ ผ้าขนหนูที่คลุมอยู่ไม่อาจช่วยอะไรได้มากนัก
พิมมองผมพร้อมยิ้มมุมปาก “นี่นายกำลังคิดอะไรอยู่หรือเปล่า?”
“เปล่า...” ผมตอบทันที พยายามเบือนสายตาไปทางอื่น
เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตบที่ต้นขาผมเบาๆ “พอแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวฉันจะโดนดุเพราะทำให้นาย ‘เหนื่อย’ เกินไป”
ผมลุกขึ้นนั่ง รีบจัดผ้าขนหนูให้เรียบร้อย หัวใจยังคงเต้นแรง และในหัวก็ยังเต็มไปด้วยภาพของพิมในผ้าขนหนูผืนน้อยที่เผยให้เห็นมากกว่าที่ควร...
571
