บทที่ 25 ไป๋หลางกับดอกซากุระ
"ไอ้ขยะแบบนายก็คู่ควรจะ 'แต่งงาน' กับหนิงซีเหรอ?"
ชายหนุ่มเบ้ปาก "หนิงซี ไปเถอะ ผมจะพาคุณไปดื่มที่อื่น"
"ปล่อยฉันนะ เฉินโม่ ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องประคองหรอก!"
จ้าวหนิงซีสะบัดมือเขาออก เดินโซเซไปข้างหน้า
"คุณเดินแบบนี้ไม่ไหวหรอก ให้ผมประคองเถอะ"
เฉินโม่ยิ้มเจื่อน เดินเข้าไปจะประคองจ้าวหนิงซี
ปัง!
เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว หลินชี่หยางก็ยกเท้าขึ้นกะทันหัน สะดุดเฉินโม่เข้าให้
"โอ๊ย!"
เฉินโม่ร้องโหยหวนเสียงหลง ล้มคว่ำหน้าฟาดพื้น หลินชี่หยางรีบเข้ามาประชิด ไม่พูดพร่ำทำเพลง อุ้มจ้าวหนิงซีขึ้นมาแบบเ้าหญิง
"อ๊ะ! ไอ้บ้า ปล่อยฉัน! ปล่อยนะ!"
จ้าวหนิงซีทุบตีหลินชี่หยางสุดแรง แต่พอโดนเขาอุ้มแบบนี้ ในใจกลับรู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก ตัวก็อ่อนระทวยราวกับจะละลาย
ผู้ชายคนนี้เหมือนมีมนต์เสน่ห์ติดตัวมาแต่กำเนิด ทำให้เธอหลงใหล ต่อให้เขาทำผิดมหันต์ขนาดไหน...
"พากลับบ้าน"
หลินชี่หยางเอ่ยเบา ๆ สี่คำ แล้วอุ้มเธอเข้าไปในรถ
ปัง!
เฉินโม่กำหมัดทุบพื้นอย่างแรง
เขามองเห็นได้ชัดเจนว่าถึงแม้จ้าวหนิงซีจะขัดขืน แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธหลินชี่หยางอย่างจริงจัง ไอ้ขยะนั่น ไอ้คนเก็บขยะ มันมีอะไรดี?
ตลอดหลายปีที่เรียนมหาวิทยาลัย เขาตามจีบจ้าวหนิงซีมาโดยตลอด แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่เคยมองเขาด้วยสายตาที่ดีเลย
วันนี้ในที่สุดก็มีโอกาส...ไม่! เขาไม่ยอมแพ้
เฉินโม่ลุกขึ้นนั่ง คายเืออกมา ดวงตาของเขาฉายแววอยากฆ่าหลินชี่หยาง ถ้าไม่ฆ่ามัน แล้วไม่ทำให้ผู้หญิงคนนี้มานอนบนเตียงของเขา เฉินโม่ขอสาบานว่าจะไม่เป็คน!
หลินชี่หยางลากจ้าวหนิงซีขึ้นรถแล้วขับรถออกไป
"ปล่อยฉันลง ไอ้เลว! ไอ้เลว!"
จ้าวหนิงซีพูดอู้อี้อยู่บนเบาะข้างคนขับ
เปลือกตาของเธอหนักมาก จนเธออยากสลบมาก
เหนื่อยเหลือเกิน หลายปีมานี้ เธอใช้ชีวิตอย่างอึดอัด เธออยากร้องไห้ แต่เธอร้องไห้ไม่ได้...
เมื่อเมาเหล้า ในใจเธอก็มีเื่มากมายที่อยากจะพูดออกมา แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่เห็นใจเธอบ้าง ทำไมถึงไม่เข้าใจเธอบ้าง ถึงกับทำเื่เลวทรามขนาดนั้น
หลินชี่หยางหันไปมองจ้าวหนิงซีถอนหายใจเบา ๆ ขับรถไปได้ระยะหนึ่ง เขาจอดรถมองดูจ้าวหนิงซีที่อ่อนแอเหมือนลูกแมวตัวน้อย จึงถอดเสื้อนอกคลุมตัวเธอไว้
"หลินชี่หยาง ทำไมนายถึงทรยศฉัน ทำไมถึงไปแตะต้องน้องสาวฉัน?"
หลินชี่หยางมองดูผู้หญิงโง่คนนี้ ก่อนเกาจมูกเธอเบา ๆ "ผมไม่ได้ทรยศคุณ ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน ผมช่วยได้แค่คนเดียว"
จ้าวหนิงซีพูดเพ้อเจ้อ สมองสับสนไปหมดแล้ว จะได้ยินอะไรที่ หลินชี่หยางพูดกัน?
หลินชี่หยางจับข้อมือของจ้าวหนิงซี แล้วส่งพลังวิเศษเข้าไปในข้อมือของเธอ เพื่อช่วยให้เธอสร่างเมา
หลังจากที่เธอหลับไปแล้ว หลินชี่หยางจึงลุกขึ้นและจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของเธอ "คนไม่รู้จักคิด นอนให้สบายนะ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน"
หลินชี่หยางสตาร์ตรถอีกครั้ง แต่อารมณ์ของเขากลับหนักอึ้ง
ตลอดทาง เขาขับรถอย่างตั้งใจ แต่หลังจากขับไปได้ระยะหนึ่ง หลินชี่หยางกลับรู้สึกแปลกใจ
หมู่บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ไม่ได้อยู่ไกลจากถนนริมแม่น้ำมากนัก แต่ขับรถมาบนถนนเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมรถยังไม่ถึงอีก
"หืม?"
เขาหรี่ตามองถนนข้างหน้า ปกติแล้วถนนเส้นนี้จะมีคนเดินผ่านไปมาไม่น้อย โดยเฉพาะในวันที่อากาศร้อนแบบนี้ จะมีคนมาเดินเล่นกันมาก
แต่ตอนนี้ ถนนสายใหญ่กลับว่างเปล่า มีเพียงรถของเขาคันเดียว
ฉึก!
หลินชี่หยางเหยียบเบรกดึงเบรกมือ ลุกขึ้นและก้าวลงจากรถ
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยอยู่ในอากาศ อากาศชื้นเหมือนเหงื่อเหนียวติดตัว ทำให้รู้สึกอึดอัดเป็พิเศษ
อึดอัด...
สถานที่แห่งนี้อึดอัดมาก! ไม่ใช่ โลกปกติจะมีความรู้สึกแบบนี้ได้อย่างไร
หลังจากมองไปรอบ ๆ แล้ว ดวงตาของหลินชี่หยางหรี่ลงจนเหลือเพียงช่องเช็กน้อย เขาะโด้วยความโกรธ "ออกมาเดี๋ยวนี้!"
ฟู่!
กลีบซากุระจำนวนมากร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า
สถานที่อย่างหลินเจียงไม่เหมาะสำหรับการปลูกดอกซากุระเลย แต่ดอกซากุระกลับปลิวว่อนทั่วท้องฟ้า เหมือนหิมะสีชมพูตกลงมาเป็กลุ่ม
ท่ามกลางดอกซากุระที่ร่วงโรย ชายในชุดฮั่นฝูถือร่มน้ำมันเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า
เขาเดินช้ามาก ทุกย่างก้าวที่เขาเดินมา บรรยากาศก็ยิ่งอึดอัด
หลินชี่หยางได้ถ่ายทอดพลังชี่ให้จ้าวหนิงซีแล้ว เธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความมึนเมาจากแอลกอฮอล์ลดลงไปไม่น้อย
ความรู้สึกอึดอัดนี้ทำให้เธอรู้สึกหายใจลำบากอย่างประหลาด
ศีรษะยังปวดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อการมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้า
"ที่นี่คือ..."
เธอหันไปมองหลินชี่หยางที่ลงจากรถไปแล้ว ยืนขวางอยู่ด้านหน้ารถ
ในขณะนั้น หลินชี่หยางเหมือนูเาลูกใหญ่ที่ปกป้องเธอ ไม่รู้ทำไม เพียงแค่มองเห็นแผ่นหลังของหลินชี่หยาง จ้าวหนิงซีก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย
"นายเป็ใคร" หลินชี่หยางถามเสียงเย็น
"ฉันชื่อไป๋หลาง!"
"ไป๋หลาง ไม่เห็นเคยได้ยิน" หลินชี่หยางพูดเรียบ ๆ "อย่ามาขวางทาง ภรรยาของฉันอยู่ในรถ ฉันไม่อยากมีเื่"
"งั้นเหรอ แต่มีคนจ่ายเงินหนึ่งล้านเพื่อ้าหัวของท่าน ฉันรับงานนี้มา ขออย่าได้ถือสา"
หืม?
มีคนจ่ายเงินหนึ่งล้านเพื่อเอาหัวของเขา?
หลินชี่หยางแทบจะหัวเราะออกมา แต่ดูจากท่าทางปรากฏตัวอย่างหรูหราของไป๋หลาง ก็ถือว่ามีออร่าพอสมควร
จ้าวหนิงซีที่อยู่บนรถได้ยินคำพูดนี้แล้วใ รีบดึงประตูรถออกแล้ววิ่งออกมาด้วยท่าทางโซเซ ก่อนจะมายืนขวางหน้า หลินชี่หยาง
"คุณฆ่าเขาไม่ได้นะ"
"โอ๊ะ คุณคือจ้าวหนิงซี สาวงามอันดับหนึ่งของเมืองไห่เฉิงงั้นเหรอ?"
ไป๋หลางยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก
"ไม่ต้องห่วง นายจ้างไม่เพียงแต่ซื้อหัวของเขา แต่ยังซื้อหัวของคุณด้วย ราคาของคุณสูงกว่าเขาอีก ในเมื่อพวกคุณเป็สามีภรรยาที่รักกันดี ฉันจะฝังกระดูกของพวกคุณไว้ด้วยกัน"
เสียงของไป๋หลางมีเสน่ห์มาก ั้แ่ต้นจนจบไม่มีท่าทีแข็งกร้าว น้ำเสียงสงบนิ่ง
เหมือนคนแก่ที่ผ่านโลกมามากมาย เห็นการพลัดพรากจากกันและกันจนชินชา ในสายตาของเขา ทุกอย่างล้วนเป็เพียงเมฆลอย
ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ใต้ร่มน้ำมันตลอดเวลา กลีบซากุระร่วงหล่น มองไม่เห็นใบหน้านั้นชัดเจน
จ้าวหนิงซียืนขวางอยู่ข้างหน้า หลินชี่หยางกางแขนออก
เธอไม่กลัวเหรอ? เธอก็กลัว แต่เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ เพียงแต่กังวลอย่างสุดใจว่าผู้ชายที่อยู่ด้านหลังจะถูกฆ่า
หลินชี่หยางก็ยิ้มเบา ๆ ที่มุมปากเช่นกัน
ผู้หญิงโง่ ปากว่าจะหย่ากับเขา แต่ตอนนี้กลับยอมยืนขวางอยู่ข้างหน้าเขา ถึงแม้คนข้างหน้าจะดูน่ากลัวขนาดไหน แต่หลินชี่หยางจะยอมให้เธอมารับมีดแทนเขาได้ยังไง? เขาเป็ผู้ชาย เื่แบบนี้ผู้ชายต้องจัดการเอง
ฉึก!
เขาเงยหน้าขึ้นทันใด แล้วกดไหล่จ้าวหนิงซีไว้
จ้าวหนิงซีชะงักเล็กน้อย หันหลังกลับไปมองเพียงครั้งเดียว ก็เห็นหลินชี่หยางกำลังยิ้มให้เธออยู่ รอยยิ้มนั้นอบอุ่นมากจนทำให้เธอหลงใหล
"ที่รัก เื่ของผู้ชาย ให้ผู้ชายจัดการเอง ผู้หญิงอย่างคุณควรจะได้รับความสุข นอนซะ ไอ้ขยะนั่นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"
พูดจบ นิ้วมือของหลินชี่หยางก็ออกแรงกะทันหัน จ้าวหนิงซีรู้สึกเพียงความมึนงงแผ่ซ่าน ตามด้วยร่างกายอ่อนยวบ ล้มลงในอ้อมกอดของหลินชี่หยาง
974
