ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 166: รางวัลสงคราม

ด้วยร่างกายที่ฟื้นฟูขึ้นมาได้ประมาณสามส่วน หลิงเซียวปฏิเสธที่จะนั่งรถม้า แต่เลือกที่จะเดินเคียงข้างองค์หญิงไปยังพื้นที่ส่วนลึกของภูเขานิกายกระบี่คราม ซึ่งบัดนี้ถูกกองทัพหลวงยึดครองไว้อย่างสมบูรณ์

เบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูบานมหึมาที่สลักเสลาจากหินอุกกาบาตสีดำ ผนึกด้วยค่ายกลป้องกันระดับสูงที่ตอนนี้ถูกทำลายลงแล้ว

"นี่คือคลังสมบัติหลักของนิกายกระบี่คราม" องค์หญิงผายมือ "ทรัพย์สินที่พวกเขาสั่งสมมานานนับร้อยปีจากการขูดรีดแคว้นนี้ รวมไปถึงของที่ยึดมาจากตระกูลอื่นๆ ล้วนอยู่ที่นี่... และตามสัญญา ทั้งหมดนี้เป็นสิทธิ์ของท่าน"

หลิงเซียวพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินเข้าไปภายใน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป แสงสว่างเจิดจ้าจากกองภูเขาเพชรนิลจินดาและศิลาปราณก็สาดส่องเข้าตา!

ห้องโถงขนาดใหญ่ถูกอัดแน่นไปด้วยชั้นวางของนับพันชั้น

"ระบบ... สแกน"

หลิงเซียวออกคำสั่งในใจ ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เปลี่ยนไป ข้อมูลดิจิทัลไหลผ่านดวงตาสีม่วงของเขาอย่างรวดเร็ว คัดแยก "ขยะ" ออกจาก "สมบัติ"

[ ตรวจพบศิลาปราณระดับกลาง: 50,000 ก้อน ]

[ ตรวจพบศิลาปราณระดับสูง: 500 ก้อน ]

[ ตรวจพบแร่เหล็กทมิฬ, หยกเย็นพันปี, แก่นไม้ดารา... ]

หลิงเซียวไม่รอช้า เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปหากองศิลาปราณระดับสูง แล้วสะบัดมือวูบเดียว

วูบ!

กองศิลาปราณที่กองพะเนินหายวับไปในพริบตา เข้าไปอยู่ในถุงเก็บมิติของเขาเรียบร้อย

จากนั้นเขาเดินไปยังชั้นวางสมุนไพร กลิ่นหอมของตัวยาล้ำค่าตลบอบอวล

"โสมโลหิตมังกร... บัวหิมะเก้ากลีบ... หญ้าวิญญาณคืนชีพ..."

หลิงเซียวตาเป็นประกาย ของพวกนี้คือวัตถุดิบชั้นยอดในการปรุงยาฟื้นฟูรากฐานลมปราณที่เสียหายของเขา และยังสามารถใช้เพื่อทะลวงขอบเขตในอนาคตได้อีกด้วย

"กวาดให้เรียบ"

เขาเดินผ่านชั้นวางของทีละชั้น ราวกับเครื่องดูดฝุ่นมนุษย์ สมุนไพรหายากที่คนธรรมดาอาจใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหาต้นเดียว บัดนี้ถูกหลิงเซียวโกยเข้ากระเป๋าเป็นกำๆ

เหล่าทหารหลวงและขุนนางที่ติดตามมาต่างมองดูด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นใคร "ปล้น" ได้อย่างหน้าด้านและรวดเร็วขนาดนี้มาก่อน แต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากบ่น เพราะชายหนุ่มผู้นี้คือผู้กอบกู้บัลลังก์

เมื่อจัดการกับสมุนไพรและแร่ธาตุเสร็จ หลิงเซียวก็มุ่งหน้าไปยังโซนตำราเคล็ดวิชา

[ เคล็ดวิชากระบี่เมฆา (ระดับดิน) ]

[ เคล็ดวิชาฝ่ามือทลายภูผา (ระดับดิน) ]

"วิชาพวกนี้ระดับต่ำเกินไปสำหรับข้า" หลิงเซียวส่ายหน้า แต่เขาก็ยังกวาดพวกมันลงกระเป๋าอยู่ดี "แต่เอาไปขายแลกเปลี่ยนในอนาคต หรือให้ระบบกินเพื่ออัพเกรดความรู้ก็น่าจะดี"

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม คลังสมบัติอันยิ่งใหญ่ของนิกายอันดับหนึ่งก็กลายสภาพเป็นห้องโล่งๆ ที่เหลือแต่ฝุ่น

หลิงเซียวเดินออกมาด้วยสีหน้าพึงพอใจ ถุงเก็บมิติที่เอวของเขาเปล่งแสงจางๆ บ่งบอกว่าภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยทรัพยากรมหาศาล

"ยังมีคลังสมบัติหลวงอีกที่หนึ่งใช่หรือไม่?" หลิงเซียวหันไปถามองค์หญิง

องค์หญิงยิ้มแห้งๆ "ทะ... ท่านยังจะเอาอีกหรือ? แค่นี้ก็น่าจะพอซื้อเมืองได้ทั้งเมืองแล้วนะ"

"สัญญาคือสัญญา" หลิงเซียวตอบเสียงเรียบ "ข้าไม่เคยบอกว่า 'พอ'"

ความโลภของเขาไม่มีที่สิ้นสุด เพราะเขารู้ดีว่าในโลกที่กว้างใหญ่กว่านี้ ทรัพยากรเหล่านี้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นสำหรับการเดินทางสู่ความเป็นอมตะเท่านั้น

"ไปกันเถอะ" หลิงเซียวเดินนำหน้า "ข้าไม่อยากเสียเวลา"