ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

      ณ จวนสีเเดงเพลิงริมสุดของวัง สตรีผู้สูงส่งกำลังบ้าคลั่งที่แผนการของนางไม่สำเร็จ ข้าวของถูกปากระจุยกระจายเต็มพื้น เสียงกรีดร้องดังเล็ดลอดออกมาจนถึงหน้าประตูทำให้เหล่าทหารเฝ้าประตูรู้ได้ทันทีว่านางต้องไม่พอใจอะไรอีกเป็นเเน่

   "อ้า!!!จางซูเจิน!!เจ้าทำให้แผนของข้าพังไม่เป็นท่า!! นางไม่ควรเข้ามาขวางข้า บาดแผลครั้งก่อนคงยังไม่สาสมกับสิ่งที่นางทำ!…นางคงยังไม่รู้ว่ากำลังเล่นกับใครอยู่ เสี่ยวอี้ เจ้าจงไปอาท่านอาของข้าที่เมืองเฮกซาล บอกท่านว่า ข้าต้องการยาพิษชนิดรุนเเรงที่ไม่สามารถตรวจสอบได้ เห็นทีว่าข้าจะต้องจัดการกับนาง ถึงขั้นเด็ดขาดแล้วล่ะ"

      "เจ้าค่ะคุณหนู ข้าจะเดินทางคืนนี้เลยเจ้าค่ะ!" เสี่ยวอี้รับคำสั่งพรางเก็บของที่หล่นกระจัดกระจายเต็มพื้นขึ้นไว้ที่เดิม สนมฮงรู้สึกว่าตนเองต้องมาโดนซูเจินฉีกหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งนี้ก็เป็นเพราะว่าซูเจินไม่ยอมอยู่ใต้อาณัติของนางเหมือนสนมลี เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้สนมฮงมิอาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป นางสั่งให้สาวใช้ลักลอบออกจากเมืองเพื่อไปขอยาจากท่านอาของนาง นางตั้งใจจะกำจัดซูเจินให้พ้นๆทางของนางเสียตอนนี้เลย ทว่าอีกฟากฝั่งกลับทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน ไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังจะเจอเข้ากับอันตราย

       "อาเหมยนะอาเหมย เจ้าปล่อยให้คนฉวยโอกาสอย่างอี้เฉียนเข้ามาในจวนของข้าได้ยังไง หนำซ้ำยังมาพูดจาดูถูกข้าอีก เฮอะ! ข้านี่นะเที่ยววิ่งไปหาอี้เถียนถึงจวน จะบ้ารึเปล่า!!"

      "ขอพระชายาทรงอภัย เวลานั้นข้าเห็นองค์ชายอี้เฉียนอยู่บริเวณหน้าจวนอยู่ก่อนแล้วเจ้าค่ะ เเต่องค์ชายอี้เฉียนบอกกับข้าน้อยว่า เเค่มาเดินเล่น อีกอย่างพระชายาก็สั่งให้ข้าน้อย เอาน้ำลอยดอกไม้ไปให้อาเฟนเช็ดตัวให้องค์ชายอี้เถียนที่จวน ข้าก็เลย….."

        "พอๆๆ..ชั่งเถอะ เเต่ครั้งหน้าอย่าใก้เป็นแบบนี้อีกละกัน"

        "เจ้าค่ะ..เอ่อว่าเเต่พระชายาทรงทำอะไรหรือเจ้าคะ..ทำไมองค์ชายถึงเปียกไปทั้งตัวเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ?"

        "ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่ตกใจก็เลยเผลอสาดน้ำใส่ เอ้อ…อี้เถียนเป็นยังไงบ้าง ฟื้นรึยัง?"

        "ตอนที่ข้าไปถึง องค์ชายยังไม่ฟื้นเจ้าค่ะ เเต่ข้าน้อยคิดว่าตอนนี้น่าจะได้สติขึ้นมาบ้างแล้วล่ะเจ้าค่ะ"

         "อืม…แล้วพระสนมฮงล่ะ?"

         "ตั้งเเต่เกิดเรื่องนางก็กลับจวนของนางไป เห็นทหารหน้าจวนซุบซิบกันว่านางโมโหร้องลั่นจวนเลยนะเจ้าคะ"

        "แน่นอนล่ะ..ก็แผนการรวบหัวรวบหางอี้เถียนไม่สำเร็จนี่นา เเต่เท่าที่ข้าจำได้ พระสนมฮงเป็นคู่หมั้นของอี้เฉียนนี้ แล้วทำไมถึงใช้แผนการณ์นี้กับอี้เถียน เอ้ะ!หรือว่านางจะไปผิดจวน?"

       "ไม่น่าจะใช่นะเจ้าคะ นางเข้าวังมาได้หลายเดือนเเล้วไม่น่าจะผิดพลาดเรื่องนั้นนะเจ้าคะ"

        "แล้วมันเพราะอะไรกันนะ?"

        "ให้ข้าน้อยไปสืบให้ไหมเจ้าคะ?"

        "จะดีหรอ ขืนนางรู้ นางเอาข้าถึงตายแน่ๆ นี่แผลเดิมก็ยังไม่หายเลยเนี้ย..อืม?...เเต่ก็เนอะไหนๆก็ไหนๆละ..ข้าทำแผนนางพังขนาดนี้นางคงกำลังจับตามองข้าอยู่แน่ๆและการที่ข้ารู้จักเรื่องของนางให้มากขึ้นก็อาจจะทำให้ข้าหาวิธีรับมือนางได้อย่างทันท่วงที"

       "เจ้าค่ะ..รับรองว่าข้าจะไม่ทำให้พระชายาผิดหวังเจ้าค่ะ"

       "ระวังตัวด้วยละกัน"

     "เจ้าค่ะ" ซูเจินเลือกที่จะรู้ข้อมูลของศัตรูโดยการส่งอาเหมยไปสืบเรื่องราวของสนมฮงให้ได้มากที่สุด เพราะการที่นางยื่นมือเข้าไปขวางสตรีผู้เกรี้ยวกราดเช่นนี้ก็เท่ากับว่านางกำลังหาเรื่องใส่ตัวอีกรอบ เเน่นอนว่าซูเจินพอจะทราบถึงรายละเอียดความชั่วร้ายของตัวละครนี้มาพอสมควร นางจึงไม่อยากประมาท อาเหมยรับคำสั่งแล้วรีบอแกไปทำหน้าที่ทันที ด้านซูเจินเห็นว่าอยู่จวนคนเดียวมันเหงา นางจึงได้ออกไปหาสนมลีที่จวน ครั้นเมื่อไปถึงนางก็เห็นสนมลีนั่งเย็บหมอนนุ่นอยู่เช่นเดิม ภายในใจนางแอบคิดว่า สตรีผู้อยู่เบื้องหน้าจะเรียบร้อยไปไหนเนี้ย..เย็บปักถักร้อย งานบ้านงานเรือนทำเป็นเสียทุกอย่างซึ่งถ้าเทียบกับตัวนางแล้วแทบจะไม่เห็นฝุ่นเลยก็ว่าได้

        "พระสนม พระชายาซูเจินเสด็จมาเจ้าค่ะ"

       "สนมลี..เจ้าทำอะไรอยู่หรอ?"

        "ซูเจิน..นั่งก่อนสิ ข้ากำลังเย็บหมอนนุ่น เจ้าเลือกไปใช้ได้นะ"

   "ไม่เป็นไร ข้าหายดีแล้ว ไว้เป็นรอบหน้าจะมาขอยืมละกัน ว่าเเต่..ทำไมไม่ออกไปนั่งเย็บที่ศาลากลางน้ำเช่นเคยล่ะ?"

     "ไม่มีอะไรหรอก ข้าเเค่ไม่อยากออกไปไหน?" สนมลีก้มหน้าเย็บหมอนต่อราวกับว่านางพยายามเลี่ยงที่จะตอบความจริง ซึ่งซูเจินดูออกว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่แท้จริงเพียงเเต่นางไม่รู้ว่าเพราะอะไร สนมลีถึงกลับมาเป็นคนเงียบอีกครั้ง

      "เสี่ยวไป๋…ยกผ้าและดอกไม้พวกนี้ตามข้ากับสนมลีไปที่ศาลากลางน้ำ ส่วนเจ้าไปกับข้า...จะมานั่งอดอู่อะไรอยู่ในนี้ร้อนจะตาย ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ดีกว่า..ไปเร็ว"

      "เจ้าค่ะ พระชายา"

     "เเต่ว่าข้า..เดียวสิซูเจิน ช้าๆหน่อย" ซูเจินไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร นางรีบลากเเขนสนมลีเดินตรงไปที่ศาลากลางน้ำทันที ระหว่างนั้นซูเจินก็ได้แอบหันมามองหน้าสนมลีและเมื่อเห็นว่านางเริ่มมีสีหน้ากังวลซูเจินก็หยุดเดินทันที

       "เจ้ากลับมาเป็นคนเงียบตั้งเเต่เมื่อไหร่สนมลี มีอะไรบอกข้ามา"

      "เปล่า..ข้าก็เเค่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย ซูเจินข้าว่ากลับไปเย็บต่อที่จวนก็ได้ ข้าไม่อยากไปที่นั่น…"

      "ทำไม ที่นั่นมันมีอะไร?"

      "ข้า…..ข้า…..เอ่อ…..คือ…"

 "ที่พระสนมลีไม่ประสงค์เสด็จไปที่ใด เพราะกลัวว่าจะเจอกับพระสนมฮงเจ้าค่ะพระชายา"

    "เสี่ยวไป๋!! อย่าพูดจาเหลวไหล ถ้าสนมฮงมาได้ยินเข้า นางคงไม่พอใจเป็นเเน่ ซูเจินเรากลับจวนกันเถอะ"

      "สนมลี…ที่เสี่ยวไป๋พูดเมื่อกี้มันคือความจริงใช่ไหม เจ้ากลัวว่านางจะมาทำร้ายเจ้าอีกใช่ไหม โถ่..มีข้าอยู่ทั้งคนเจ้าจะกลัวอะไร มาเถอะข้าจะปกป้องเจ้าเอง เสี่ยวไป๋เดินต่อ!!"

       "เเต่ว่า…."

  "ไม่มีเเต่…เชื่อใจข้า…ไม่มีอะไรหรอกน่ะ" ซูเจินจับมือพร้อมกับพูดปลอบใจเพื่อนให้เชื่อใจนาง ซึ่งต้นเหตุที่ทำให้สนมลีต้องเป็นเเบบนี้ก็เพราะตัวซูเจินเอง ซูเจินได้เเต่โทษตัวเองว่าถ้าไม่มีจดหมายและแผนการบ้าๆนั่น สนมลีก็ไม่ต้องมาเจ็บตัวเเบบนี้และเพื่อเป็นการไถ่โทษ นางจำเป็นต้องดูเเลทั้งร่างกายและจิตใจของสนมลีให้กลับมาร่าเริงอีกครั้งให้ได้นั่นเอง…