ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        พญางูอัคนีแข็งแกร่งกว่าเสิ่นเสวียนมากแม้เสิ่นเสวียนมีกระบี่และเกราะขั้นศาสตราวิญญาณก็ยังมิอาจเอาชนะได้

        เสิ่นเสวียนที่กระเด็นออกไปรวบรวมสติโดยเร็วเตรียมเข้าไปซ่อนตัวภายในผังเมืองซานเหอ แล้วค่อยตัดสินใจอีกครั้ง

        ขณะนั้น เสี่ยวเหยียนลอยมาเบื้องหน้าเสิ่นเสวียนขวางอยู่ระหว่างพญางูอัคนีและเสิ่นเสวียน

        พญางูอัคนีที่เดิมทีจะกระโจนเข้าใส่เสิ่นเสวียนเห็นเสี่ยวเหยียนเข้ามาขวางจึงพยายามหยุดร่างกายใหญ่โตของมันเอาไว้ดวงตาสีแดงเพลิงฉายความหวาดกลัวออกมา

        เมื่อเห็นดังนั้น เสิ่นเสวียนเข้าใจสถานการณ์ที่นี่ได้คร่าวๆ

        เมื่อครู่มัวแต่สนใจรากจักรพรรดิคิดไม่ถึงว่ายังมีปัจจัยอื่นๆ อีก โดยทั่วไปแล้วสิ่งล้ำค่าจะมีสัตว์วิเศษที่แข็งแกร่งเติบโตขึ้นมาพร้อมกันสัตว์วิเศษเหล่านี้พึ่งพาหลังชี่ที่แผ่กระจายออกมาจากสิ่งล้ำค่าเหล่านั้นในการฝึกฝน

        หลินจือโมราสองพันปีจะไม่มีสัตว์วิเศษที่เกิดมาคู่กันได้อย่างไรดูจากพลังที่แสดงออกมาเมื่อครู่แล้ว พญางูอัคนีตัวนี้อาจเป็นสัตว์วิเศษขั้นหก เทียบได้กับการบำเพ็ญเพียรขั้นหยวนก่อกำเนิด

        “จี๊ด จี๊ด!”

        เสี่ยวเหยียนขวางอยู่ด้านหน้าเขาแหลมบนหัวโดดเด่น ทั่วทั้งร่างมีเปลวเพลิงลุกโชนดูดุร้ายมาก ลำแสงจางๆ เปล่งประกายออกมาจากเขาของมันดูจากพลังที่แผ่ซ่านออกมาจากร่าง เสี่ยวเหยียนเทียบอีกฝ่ายไม่ได้เลย

        ทว่าตอนนี้พญางูอัคนีตัวนั้นกลับไม่ได้จู่โจมออกมาความหวาดกลัวในส่วนลึกของแววตาปรากฏชัดเจน

        “ฟ่อ!”

        พญางูอัคนีตัวนี้ส่งเสียงขู่ใส่เสี่ยวเหยียนอีกครั้งแสดงให้เห็นอำนาจของตนเพื่อให้เสี่ยวเหยียนหวาดกลัวแล้วล่าถอยไป แต่เมื่อเทียบกับเสียงขู่ก่อนหน้านี้กลับด้อยกว่ากันมาก

        เสี่ยวเหยียนแววตาไร้ความกลัวแม้ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าตนเองพลังของมันยังคงไม่ลดลง ระหว่างที่อีกฝ่ายส่งเสียงขู่ออกมา ร่างของเสี่ยวเหยียนก็กลายเป็นแสงเพลิงพุ่งตรงเข้าใส่อีกฝ่าย

        พญางูอัคนีรู้ว่าหากมันล่าถอยของล้ำค่าที่ปกป้องมาอย่างยาวนานจะหลุดมือไป มันจึงสะบัดหางของตนออกไปปะทะกับพลังโจมตีของเสี่ยวเหยียนอย่างรุนแรง

        แต่การปะทะนี้ทำให้ร่างของพญางูอัคนีสั่นสะเทือนราวกับโดนสายฟ้าฟาดลาวารอบๆ เดือดพล่าน ความร้อนแรงแผ่กระจายเข้าใส่เสิ่นเสวียนไม่หยุดหย่อน แม้จะมีเปลวเพลิงของเสี่ยวเหยียนป้องกันตัวอยู่ทว่าเขายังรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่แผดเผา

        “ฟ่อ!ฟ่อ!!!”

        พญางูอัคนีกำลังเดือดดาล ส่งเสียงขู่ออกมาฟังคล้ายเสียงฟ้าผ่าและมังกรคำราม

        เสิ่นเสวียนจ้องเขม็ง เห็นเพียงเขาของเสี่ยวเหยียนแทงเข้าไปในร่างของพญางูอัคนีแล้วแรงดูดมหาศาลจากเขาของมันกำลังกลืนกินพลังของพญางูอัคนีเข้าไป

        หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานพญางูอัคนีจะโดนดูดพลังจนหมดสิ้นก่อนหน้านี้เสี่ยวเหยียนยังสามารถดูดกลืนลาวาในภูเขาไฟเข้าไปได้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงพญางูอัคนีตัวหนึ่งเลย

        สวบ!

        เสียงเคลื่อนตัวดังขึ้น เสี่ยวเหยียนที่กำลังกลืนกินพลังของพญางูอัคนีโดนพลังที่แข็งแกร่งของอีกฝ่ายสะบัดร่างออกไปเสี่ยวเหยียนตั้งหลักได้และเตรียมกระโจนเข้าไปกลืนกินอีกครั้ง พญางูอัคนีสะบัดหัวหนีลงไปยังลาวาเบื้องล่างโดยไม่สนใจรากจักรพรรดิเลยแม้แต่น้อย

        สัตว์วิเศษเช่นนี้มีลักษณะพิเศษที่เด่นชัดอยู่แม้รู้ว่ามิอาจปกป้องของล้ำค่าไว้ได้ แต่ก็จะไม่ทำลาย พญางูอัคนีก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน

        เสี่ยวเหยียนเห็นว่าพญางูอัคนีหนีลงไปด้านล่างแต่ก็ไม่ได้ไล่ตามไปทว่าหันกลับมาหาเสิ่นเสวียนแทน แล้วใช้ดวงตากลมโตของมันจ้องมองเสิ่นเสวียน

        “ขอบใจเจ้ามากเสี่ยวเหยียน”

        เสิ่นเสวียนยื่นมือออกไปลูบหัวของเสี่ยวเหยียนเบาๆพลางกล่าวขอบคุณจากใจจริง

        “จี๊ด จี๊ด...”

        เสี่ยวเหยียนส่งเสียงร้องออกมาด้วยท่าทางเป็นมิตร

        จากนั้นเสิ่นเสวียนสังเกตไปรอบๆอีกครั้ง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอันตรายอย่างอื่นอีก เขาก็เหาะตรงเข้าไปยังเหง้าของหลินจือโมราพร้อมกับเสี่ยวเหยียน

        เสิ่นเสวียนมองรากจักรพรรดิขนาดเท่าแขนของเด็กทารกด้วยแววตาลุกวาว

        “เสี่ยวเหยียนเจ้าออกห่างไปหน่อย”

        “จี๊ด จี๊ด”

        เสี่ยวเหยียนเชื่อฟังคำสั่งเป็นอย่างดีมันเคลื่อนตัวถอยไปด้านหลังเพื่อทิ้งระยะห่างออกจากเสิ่นเสวียน

        เสิ่นเสวียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆตอนนี้เขาอยู่ภายในลาวา กำลังมองรากจักรพรรดิผ่านม่านเปลวเพลิงป้องกันตัว เขาเก็บกระบี่ในมือแล้วเหาะไปเบื้องหน้ารากจักรพรรดิไอพลังหลิงชี่ก่อตัวขึ้นที่ใจกลางฝ่ามือของเขา มันคมกริบอย่างน่าประหลาด

        หลังจากนั้นเขาก็ฟันมือออกไปแทนดาบ

        มือที่ฟาดตัดลงไปตรงปลายรากจักรพรรดิอย่างแม่นยำ

        ฉับๆๆๆ

        เดิมทีรากจักรพรรดิมีรอยแยกปรากฏขึ้นแล้วแสงสีทองทอประกายออกมาจากรอยแยกนั้นหลอมรวมเข้ากับลาวาที่อยู่รอบๆ

        เขาฟันมือลงไปอีกครั้ง ปลายอีกด้านหนึ่งของรากจักรพรรดิโดนเสิ่นเสวียนฟันขาดไปจากนั้นรากจักรพรรดิขนาดเท่าแขนเด็กทารกก็ร่วงหล่นลงสู่มือของเสิ่นเสวียน เขาจับรากจักรพรรดิเอาไว้แน่นสัมผัสได้ถึงพลังน่ากลัวที่ผสมผสานอยู่ภายในรากจักรพรรดิ เขารู้สึกเหมือนกับฝันไป

        ทว่าเขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาปลาบปลื้มจึงรีบเก็บรากจักรพรรดิไว้ภายในมิติของผังเมืองซานเหอ ตอนนี้ภายในมิติยังมีร่างไร้วิญญาณและกระบี่ของพี่ใหญ่ผู้นั้นจากเผ่าอนธการเก็บซ่อนอยู่ด้วย

        จากนั้นเสิ่นเสวียนก็ยื่นมือออกไปดึงเส้นไหมสีทองของรากจักรพรรดิที่โดนตัดขาดเอาไว้แล้วเขาก็เชื่อมต่อรอยตัดทั้งสองส่วนเข้าด้วยกัน เป็นการต่อให้มันเกิดขึ้นใหม่อีกครั้ง

        ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมีข้อกำหนดที่ไม่ได้เป็นลายลักษณ์อักษรนั่นคือหากพบเจอสิ่งล้ำค่า เมื่อเก็บเกี่ยวจะต้องทำให้มันยังมีชีวิตอยู่ต่อไป ห้ามตัดแบบถอนรากถอนโคนในอนาคตมันจะเกิดขึ้นใหม่อีกครั้งในสถานที่เดิม

        ในจุดที่เสิ่นเสวียนต่อไว้หลังจากนี้อีกร้อยปีจะมีรากจักรพรรดิรากใหม่งอกออกมา

        หลังจากกวาดตามองไปรอบๆ อีกครั้งและมั่นใจแล้วว่าไม่มีอะไรผิดพลาดเสิ่นเสวียนและเสี่ยวเหยียนจึงพากันขึ้นไปด้านบนของลาวา

        ณ ปากปล่องภูเขาไฟ

        เสิ่นล่างรออยู่ด้านบนมาระยะหนึ่งแล้วเขามองดูบ่อลาวาที่ไม่มีการเคลื่อนไหวเลยด้วยจิตใจที่ร้อนรน แต่ก็คิดมาตลอดว่าคงไม่เป็นไรหรอกไม่เป็นไร

        ทันใดนั้นบ่อลาวาที่อยู่เบื้องล่างเดือดพล่านขึ้นมาเสิ่นเสวียนและเสี่ยวเหยียนทะยานออกมาจากบ่อ ม่านเพลิงบนร่างของเสิ่นเสวียนอ่อนแรงลงไปมากแล้วหากครั้งนี้ไม่มีเสี่ยวเหยียนเขาคงรอดชีวิตออกมาได้ยาก มันเกินจะจินตนาการได้ว่าเบื้องล่างของบ่อลาวาแอบซ่อนสัตว์วิเศษขั้นหกในตำนานเอาไว้

        “ท่านผู้นำเป็นอย่างไรบ้าง”

        เสิ่นล่างที่รออยู่ด้านบนกล่าวกับเสิ่นเสวียนด้วยสีหน้าตื่นเต้นเหมือนผ่านความเป็นความตายมาก็ไม่ปาน

        “ลำบากผู้เฒ่าล่างแล้วข้าไม่เป็นไร”

        เสิ่นเสวียนส่งยิ้มให้เสิ่นล่างจากนั้นจึงเหาะไปที่หลินจือโมรารูปร่างเหมือนพัดขนาดใหญ่ เขาใช้มือแทนดาบฟันลงไป สันมือผสมผสานพลังหลิงชี่ฟันลงไปยังเหง้าของหลินจือโมราอย่างแม่นยำแล้วเขาก็กอดหลินจือโมราเหาะขึ้นมาจากปากปล่องภูเขาไฟ

        “นี่คือหลินจือโมราอย่างนั้นหรือ”

        เสิ่นล่างกล่าวอย่างไม่อยากเชื่อตั้งแต่ออกเดินทางมาเขาไม่เคยคาดหวังเลย เพราะภูเขาไฟมีความร้อนสูงมากจนแม้แต่เขายังรับมือไม่ไหวยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงการเก็บหลินจือโมราเลย

        ทว่าเสิ่นเสวียนทำสำเร็จแล้ว

        เขามองหลินจือโมราราวกับกำลังอยู่ในความฝัน

        อันที่จริงแม้แต่เสิ่นเสวียนยังคิดไม่ถึงว่าจะราบรื่นขนาดนี้ไม่เพียงหาหลินจือโมราเจอ ยังขุดเอารากจักรพรรดิในตำนานขึ้นมาได้อีก และการได้เจอกับเสี่ยวเหยียนในครั้งนี้ทำให้ประหยัดยากายาเย็นเยือกน้ำแข็งอัคคีที่เขาปรุงขึ้นด้วย

        “รีบเก็บมันเร็วเข้าเดี๋ยวคนอื่นสังเกตเห็น”

        “ได้”

        เสิ่นเสวียนเก็บหลินจือโมราทันทีพวกเขาอยู่ที่นี่นานนักไม่ได้ หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เสิ่นเสวียนก็พาเสี่ยวเหยียนและเสิ่นล่างออกไปจากปากปล่องภูเขาไฟพร้อมๆกัน

        ทว่าหลังจากพวกเขาออกไปไม่นานมีลำแสงสามสายพุ่งลงมาจากท้องฟ้า

        ลำแสงสามสายนั้นมีสีม่วง สีขาวและสีแดง

        ลำแสงเหล่านั้นพุ่งไปถึงปากปล่องภูเขาไฟพลันกลายเป็นคนสามคน บุรุษสองคน สตรีหนึ่งคน

        “ดูเหมือนวังดาราของพวกเจ้าจะให้ความสนใจที่นี่เหมือนกันนี่!”

        บุรุษผู้หนึ่งกล่าวกับบุรุษอีกคนด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มเย้ยหยัน