เมื่อ 100 ปีก่อน จางหนี่หวังทำงานเป็นอาจารย์สอนหนังสือในสำนักการศึกษาหลวง ที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นพวกบัณฑิตไม่ก็ลูกของขุนนาง ภายในห้องเรียนห้องหนึ่งซึ่งผู้คนต่างกล่าวขวัญว่ามีเหล่าชายหนุ่มรูปงามรวมตัวกัน ด้วยเพราะอาจารย์หญิงที่สอนนั้นมีความรู้ความสามารถ แต่สิ่งที่ทำให้หลายคนต้องผิดหวังเพราะ อาจารย์หญิงผู้นี้รับแต่คนหน้าตาดีเท่านั้น
บัณฑิต 1 : ทุกคน ยืน ทำความเคารพ
ทุกคน : สวัสดีครับ อาจารย์หญิงจาง
จางหนี่หวัง : ทุกคนนั่งลงได้
ทุกคน : ขอบคุณครับ
จางหนี่หวัง : การบ้านเมื่อคราวก่อนที่ข้าให้ไป ข้าจะสุ่มเลือกมาสักคนก่อนเข้าเรียน หัวหน้าห้อง ไหนลองว่ามาซิว่าสุภาษิตที่ข้าให้ไปท่องมา เจ้าเลือกสุภาษิตไหน
บัณฑิต หัวหน้าห้อง : รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี หมายถึง เลี้ยงลูกอย่าเอาแต่รักและทะนุถนอม ต้องรู้จักเฆี่ยนตีสั่งสอนเมื่อทำผิดเพื่อให้หลาบจำ ไม่เช่นนั้นลูกอาจไม่เกรงกลัวและเสียคนได้
จางหนี่หวัง : ผิด
บัณฑิต หัวหน้าห้อง : ไม่ผิดนะครับ อาจารย์หญิง
จางหนี่หวัง : ที่ถูกต้องคือ รักวัวให้ผูก รักผัวให้ตี หมายถึง เลี้ยงดูผัวอย่าเอาแต่รักและทะนุถนอม ต้องรู้จักออกคำสั่ง ใช้ให้มันซักผ้า ล้างจาน ทำกับข้าว ใช้มันเยี่ยงทาส อย่าให้มันอยู่ว่าง ๆ ไม่เช่นนั้นมันจะมีเวลาว่างไปหาเมียน้อย
ทุกคน : ท่านอาจารย์ช่างมีความคิดก้าวหน้ายิ่งนัก
จางหนี่หวัง : อย่ายกยอมาก เดี๋ยวข้าลอย เรามาเริ่มเรียนกันต่อได้___________________________เน้นเอาฮานะครับ ^^ ผ่อนคลายกันหน่อย โควิดนี่ไรท์ก็เครียดเหมือนกัน