“อ่อ..นั่งสิ ยังไม่เจอเพื่อนคนอื่นเหรอ?”
โตโต้เอ่ยถามขณะที่เพื่อนของเขาส่ายหัวพลางเอามือปัดใบไม้ออกจากม้าหินอ่อน ไอ้นี่ชื่อ ‘บาส’ เป็นักเรียนใหม่ที่ย้ายมาเรียน ม.4 ที่โรงเรียนนี้เหมือนกับเขา บาสเป็หนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนที่โตโต้สนิท เพราะไม่ใช่แค่มัธยม โตโต้กับบาสเรียนมหาลัยเดียวกัน คณะเดียวกัน ต่างแค่โตโต้เรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ส่วนบาสเรียนวิศวกรรมเครื่องกล ถึงตอนนี้หน้าตามันจะดูเอ๋อๆ แต่ตอนเรียนมหาลัยไอ้หมอนี่มันหล่อเฟี้ยวยังกะคนละคน สาวๆ ที่มาติดพันมันมีทั้งรุ่นน้อง รุ่นพี่ รุ่นเดียวกัน คณะไหนใครเป็ใครไม่รู้สับรางอีนุงตุงนังไปหมด บางวันมันถึงกับขอมานอนห้องเดียวกันกับเขา สาเหตุก็เพราะ ‘หลบแฟน’ ซึ่งเพื่อนๆ เป็ต้องถามย้ำซะทุกรอบว่า ‘มึงหลบแฟนคนไหน?’ ไม่อยากเชื่อเลยว่าหนุ่มมาดเซอร์สาวติดเป็พรวนตอนนั้น ตอนเข้าเรียน ม.4 วันแรกมันจะอยู่ในสภาพนี้ โตโต้นึกแล้วก็ขำในใจคนเดียว แต่จู่ๆ ความคิดชั่วร้ายบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว
“เฮ้ย...นายดูดีว่ะเพื่อน”
โตโต้เอ่ยขึ้นด้วยความจริงใจ 10% ส่วนอีก 90% เห็นชัดๆ ว่ามีแผน บาสที่ได้ยินคำชมไม่จืดไม่เค็มนั้นก็ได้แต่กะพริบตาปริบๆ เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยจะเชื่อคำพูดโตโต้เท่าไหร่ แต่ติดที่เป็เพื่อนใหม่ยังไม่สนิทกัน ถ้าคำพูดนี้ออกจากปากเขาเทอมหน้า ไอ้นี่มันต้องสวนกลับมาทันทีว่า ‘ตอแหล’ แน่นอน
“บาส มายืนตรงนี้หน่อยเพื่อน หน้าตรง นิ่งๆ”
โตโต้ชี้ไปพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ จากนั้นก็เรียกน้อง ม.1 ที่เดินผ่านมาแล้วฝากมือถือให้น้องช่วยถ่ายรูปคู่กับบาสอีกสองสามรูป
‘หึหึ งานปัจฉิมกูเอารูปนี้ขึ้นสไลค์แน่! วันเกิดมึงกูก็จะเอารูปนี้อวยพรหน้าเฟสทุกปี!’
โตโต้หัวเราะในใจภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้ม
“ตื่นเต้นเหรอเพื่อน?”
โตโต้ถามเมื่อเห็นท่าทางของบาสที่ดูยึกยักแปลกๆ บางครั้งกระดิกขา บางครั้งยกฝ่ามือขึ้นมาถู
“ก็นะ..แล้วนายไม่ตื่นเต้นเหรอ?”
“ตื่นเต้นสิ”
โตโต้ตอบกลับไปด้วยความสัตย์จริง แต่ความตื่นเต้นของเขาไม่ใช่แค่เพราะเปิดเทอมวันแรก แต่คือการได้กลับมาเป็ตัวเองตอนวัยเรียนต่างหาก ประสบพบเจอเหตุการณ์แบบนี้ใครไม่ตื่นเต้นก็บ้าแล้ว
ดึ๊ง..ดึง..ดึ่ง
เสียงออดโรงเรียนดังขึ้น มันเป็สัญญาณเรียกให้นักเรียนที่ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ตรงไหน มารวมตัวกันที่หน้าเสาธง แถวถูกตั้งมาั้แ่น้องใหม่ ม.1 ไล่ไปจนถึงพี่ใหญ่ ม.6 แต่ละชั้นมี 12 ห้อง ซึ่งทั้งโรงเรียนมีนักเรียนประมาณสามพันกว่าคนได้ และแต่ละห้องมีนักเรียนประมาณห้าสิบต้นๆ ถือว่าเป็โรงเรียนใหญ่อยู่พอสมควร โตโต้กับบาสอยู่ห้อง ม.4/8 เป็ห้องที่ถูกจัดว่าธรรมดา ไม่โดดเด่นมาก ขณะเดินมาเข้าแถวโตโต้ก็เห็นเพื่อนคนอื่นๆ ทยอยเดินมา สายตาของเขาสาดมองไปทั่ว เทียบกับสิบกว่าปีให้หลัง บางคนยังมีเค้าเดิมอยู่ บางคนดูเปลี่ยนไปมาก และบางคนเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ โดยเฉพาะบรรดาสาวๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สายตาของเขาพลันเหลือบมองไปเห็นนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินมาเข้าแถวพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่มห้องตัวเอง ทันทีที่เห็น หัวใจของเขาก็เริ่มวูบไหว
มิ้งค์ห้อง 4/2 เธอเป็คนแรกที่โตโต้แอบชอบั้แ่แรกเจอ แต่ด้วยความอ่อนประสบการณ์บวกกับไม่รู้จะเข้าหายังไง ทำให้เขาได้แต่มองเธออยู่ห่างๆ จนกระทั่งเรียนจบ ม.ปลาย แยกย้ายกันไปเรียนมหาลัย เขาไม่เคยกล้าที่จะเดินเข้าไปคุยกับเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะมีก็แต่ติดตาม คอยกดไลค์รูปในเฟสในไอจี จำได้ว่าก่อนโดนแทงเขายังไถจอเห็นเธอโพสต์รูปชีวิตประจำวันอยู่เลย พอได้ย้อนกลับมาเห็นตอนนี้ ถึงจะไม่เป็สาวหวานเต็มตัวเหมือนที่เห็นในโซเชียล แต่ลุคเด็กสาว ม.ปลาย แบบนี้ก็น่ารักน่าเอ็นดูไปอีกแบบ สมแล้วที่เป็คนแรกที่ขโมยหัวใจน้อยๆ ดวงนี้ของพี่ไป You stole my heart อิ๊อิ๊..~
ในขณะที่โตโต้จ้องมองพร้อมกับหัวเราะร่าในใจอย่างอารมณ์ดี พลันนักเรียนสาวที่ตกเป็เป้าสายตาของเขาก็หันมาอย่างคาดไม่ถึง และด้วยสัญชาตญาณ โตโต้ละสายตาไปทางอื่นและทำท่าทีเหมือนมองหาเพื่อนกลบเกลื่อน จากนั้นชำเลืองมองไปทางเดิมก็เห็นเธอเดินเข้าไปคุยกับเพื่อนอีกคนในแถว โตโต้ใช้ฝ่ามือกุมอกข้างซ้ายที่กระตุกแปร๊บเมื่อครู่ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้
‘บ้าเอ๊ย! เมื่อกี๊ถ้าหลบไม่ทันเกือบได้สบตาแล้วเชียว ว่าแต่..ทำไมต้องหลบด้วยวะ? ผ่านชีวิตมาตั้งขนาดนี้แล้ว เสียเชิง...เสียเชิงจริงๆ’
โตโต้เอามือตบหน้าผากพร้อมกับส่ายหัวให้กับความอ่อนหัดของตัวเอง
“โต้...เพื่อน แถวห้องเราอยู่นู้น นายโอเครึเปล่า?”
บาสเดินมาสะกิดขณะที่เห็นโตโต้ยืนกุมขมับพลางทำหน้าตาบิดเบี้ยวอยู่แถวห้องอื่น
5K
![ชวนแม่จ๋าหนีป๊ะป๋ามาเฟีย! [ยุค80]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713762626_38851135.webp)
