The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

               หลังการสอบแข่งขันเข้าโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์จบลง..ในยามปกตินี่คือช่วงที่เมืองหลวงควรจะสงบ..แต่ว่าความวุ่นวายก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อที่1ในการสอบเข้าปีนี้ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์หรือขุนนางชั้นสูงใดๆ แต่คือหนุ่มน้อยสามัญชนธรรมดาคนหนึ่งนั่นเอง  

                หนังสือพิมพ์ลงข่าวหน้าหนึ่ง

                ข่าวนี้แพร่ไปอย่างลวดเร็วทั้งในเมืองหลวงและเมืองข้างๆ

                เสียงซุบซิบดังทั่วเมือง

                มีทั้งคำชื่นชม คำตำหนิ และความแคลงใจล้วนปะปนกันเป็นจำนวนมาก

               ณ ห้องพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองหลวง…สถานที่นี้ตั้งอยู่ในอาณาเขตของโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์นั่นเอง

และผู้คนที่จะมาใช้สถานที่นี้ได้มีเพียงเฉพาะคนที่เป็นนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์แล้วเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิใช้

                 ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา

                “หืม?… ” 

                ภาพที่เห็นครั้งแรกเป็นเพดานตกแต่งด้วยลายคาดดำสลับขาวธรรมดา

                “ที่นี่ที่ไหนนิ?”

                เมื่อมองไปทางซ้ายก็พบว่ามีผ้าม่านกั้นอยู่..ผมจึงลุกขึ้นมาแล้วพยายามแหวกผ้าม่านนั่นดู..ก็พบว่ามีเตียงนอนหลายเตียงจำนวนมากเรียงรายกัน

                “หรือว่านี่คือ?”

                 ตอนนั้นเองได้มีเสียงเปิดประตูดังขึ้นจากทางขวา

      “อรุณสวัสดิ์..เรเวล”    รูอันเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกล่าวทักทายผม

      “รูอันเองหรอ!..มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันน่ะ” ผมรีบถามรูอันทันทีในสภาพงัวเงียเล็กน้อย

       “นายสลบไป2วันเต็มๆเลยนะ….” หลังจากนั้นรูอันได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตัวผมว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่ผมกับเซเลน่าถูกอัศวินศักดิ์สิทธิ์ลำดับที่2เล่นงาน จนพวกเราทั้งคู่ได้หมดสติลง 

         หลังจากนั้นรูอันก็ใช้เวทย์รักษาให้พวกเราทั้งสองคน..แล้วก็มีเจ้าหน้าที่ช่วยกันหามพาพวกเรามายังห้องพยายาลในโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์แห่งนี้นี่แหละ

        สำหรับเซเลน่าที่ฟื้นตัวก่อนเธอกลับไปยังปราสาทของเชื้อพระวงศ์ตระกูลรีเซลตั้งแต่ครึ่งวันแรกแล้ว เหลือแค่ผมที่ยังนอนแอ้งแม้งอยู่ในที่แห่งนี้ตั้ง2วันแน่ะ

        และเรื่องที่เลวร้ายกว่านั้นก็คือในช่วง2วันที่ผมนอนแช่ในห้องพยาบาลนี้ดูเหมือนห้องพัก(โรงแรมที่พวกเราเช่า)จะหมดช่วงเวลาที่พวกเราจองไปแล้ว เป็นเหตุให้รูอันต้องขนทั้งสัมภาระของตัวเองและของผมมาไว้ที่หอพักของโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่เมื่อวานนั่นเอง

        “ขอโทษด้วยนะรูอัน..เป็นเพราะฉันสร้างความเดือดร้อนให้นายแท้ๆเลย” ผมก้มหน้าลงด้วยท่าทีรู้สึกผิด

        “ไม่ต้องคิดมากหรอกน่าเรเวล..สัมภาระพวกเรามันก็มีกระเป๋าแค่ไม่กี่ใบ..แถมนายก็เคยช่วยผมไว้ตั้งหลายเรื่อง ฉะนั้นครั้งนี้ให้ผมได้มีโอกาสตอบแทนนายบ้างเถอะ”

        “อืม..ถึงยังไงฉันก็ต้องขอบใจนายอยู่ดีนั่นแหละ..ว่าแต่ปกติในห้องนี้มีคนเข้าออกแค่นายคนเดียวหรอ”

        “อืม..จริงๆนอกจากผมกับหมอประจำห้องพยาบาลแล้วก็ยังมีอีกคนอะนะ..แต่ว่าคนๆนั้นสั่งผมไว้ว่าถ้านายฟื้นห้ามบอกว่าเขามาเยี่ยมอะ” 

        “เอ๋..จริงดิ!?” หืม??มันจะมีคนสนใจความเป็นตายร้ายดีของผมนอกจากรูอันด้วยหรอนิ..เพราะคู่แข่งในรอบที่ผ่านๆมาก็มีแต่พวกที่ไม่ชอบขี้หน้าผมทั้งนั้นเลยไม่ใช่รึไง?? ผมคิดแบบนั้นแล้วพลางมองไปยังรูอัน และต้องพบสิ่งที่ตกใจยิ่งกว่า

        “หะ…เห้ยยยยยยยยยยยยยย!!!” ผมตะโกนดังลั่นจนรูอันตกใจในทันที

        “วะะ..เหวอออออออออ!!!!…มะ..มีอะไรหรอเรเวล!?” 

        “ระระ…รูอัน..นะ..นายเอาชุดนี้มาจากไหนอะ?” ผมชี้ไปยังชุดรูอันที่ตัวเองเพิ่งสังเกตเห็น

        ชุดแบบเสื้อแขนยาวดูดี..พร้อมกับกางเกงขายาว..โดยบริเวณเสื้อมีกระเป๋าตรงหน้าอกซ้ายที่มีเครื่องหมายรูปตัวSแปะอยู่ …ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่านี่คือชุดนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์แน่..แถมยังมีเครื่องหมายรูปตัวSด้วย

        “ก็นี่ชุดนักเรียนไง..เขาให้คนไปลงทะเบียนรับตั้งแต่หลังแข่งจบเมื่อ2วันก่อนแล้ว..ซึ่งตอนนั้นนายยังสลบอยู่เลยไม่ใช่หรอ”

         “เอ๋..จริงดิ..!?” ผมก้มมองไปยังชุดที่ตัวเองใส่อยู่ตอนนี้..เป็นชุดแบบชุดผู้ป่วย เสื้อชั้นเดียว กางเกงชั้นเดียว สภาพต่างจากเสื้อของรูอันราวฟ้ากับเหว

        “นายฟื้นแล้วอย่าลืมไปลงทะเบียนด้วยนะ..สำหรับนายคงต้องทำหลายขั้นตอนเลยล่ะ"

        “เอ๋..ไปชุดนี้เนี่ยนะ..?"  

        “ก็ใช่น่ะสิ..แต่ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวผมพาไปเอง”           

       “เห้อออ..เอางั้นก็ได้” ผมสารภาพตรงๆว่าชุดผู้ป่วยของผมตอนนี้สภาพไม่ต่างจากขอทานเลย..ขืนออกไปชุดนี้ถ้าไปเจอพวกขุนนางคนอื่นคงโดนล้อและกลั่นแกล้งหนักแน่..และยิ่งตอนนี้ไม่มีเอลิเซ่มาช่วยผมเหมือนเมื่อก่อนตอนสมัยเด็กๆแล้วยิ่งทำให้ผมรู้สึกกลัวขึ้นไปใหญ่

        ผมลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องตามรูอันไปทันที.. 

        “หืม?”

        “มีอะไรหรอเรเวล?”

        “ป่าวหรอก..ฉันรู้สึกว่าร่างกายตัวเองมันเบาขึ้นมากเลยแหะ..แบบรู้สึกว่าเคลื่อนไหวคล่องตัวขึ้นหลายเท่าเลยน่ะ? มันไม่ได้เกิดอะไรขึ้นแปลกๆกับตัวฉันระหว่างที่ฉันหลับไปใช่มั้ย?”

        “อืมม..ไม่นะ..ผมว่านายคิดไปเองมากกว่าก็เล่นหลับไปตั้งสองวันไม่ได้กินข้าวเลยนิ..ตัวมันก็ต้องเบาขึ้นอยู่แล้วสิ”

        “อืม..นั่นสินะ..เพราะตอนนี้ฉันก็หิวข้าวสุดๆเลยเหมือนกัน” 

         ผมเดินไปเรื่อยๆตามทางเดินด้วยความสบายใจ..เพราะไม่มีใครเลยนอกจากผมกับรูอัน

         ถ้าคนโล่งแบบนี้ไปเรื่อยๆจนไปรับชุดเปลี่ยนก็คงดี

        แต่ว่าหลังจากที่เปิดประตูใหญ่ของสถานพยาบาลออก..แล้วเห็นลานกว้างเบื้องหน้า..ต้องพบกับสิ่งที่น่าตกใจทันที

        “เห้ยยย..คนเยอะสุดๆเลยไม่ใช่รึไง!!!!!!” สิ่งที่ผมเห็นเบื้องหน้าคือนักเรียนจำนวนมากที่ใส่ชุดไม่ต่างจากรูอัน..แต่เมื่อลองสังเกตดีๆจะพบว่ามีแค่เครื่องหมายที่หน้าอกเสื้อด้านซ้ายเท่านั้นที่ต่าง และที่สำคัญเลยคือชุดของนักเรียนหญิง

         ชุดแบบเสื้อแขนยาวรัดรูป…มีกระดุมติดถึงคอไม่ต่างจากนักเรียนชาย..แต่ที่ต่างคงเป็นกระโปงแบบสั้นเห็นเผยให้เห็นขาอ่อนเล็กน้อย..ส่วนเท้าเป็นรองเท้าบูทแบบยาวคลุมน่องเกือบถึงเข่า พร้อมกับถุงน่องลายตาข่ายที่เลยเข่าไปจนถึงขาอ่อนนั่น 

          ดีไซน์ดูน่ารัก..สูงส่งแบบผู้ดี…เหมาะกับเพศหญิงมาก..และที่สำคัญเลยคือเสื้อรัดจนเห็นเอวคอดกิ่ว..และหน้าอกนูนออกมาชัดเจน ..ตัวผมหน้าแดงเล็กน้อย..เมื่อมองไปยังชุดดีไซน์แสนสวยของผู้หญิงเหล่านั้น

           ‘เพี๊ย!!!!’ ผมตบหน้าตัวเองก่อนอย่างแรกทันที..พร้อมกับท่องในใจ..ผมชอบเอลิเซ่ ผมชอบเอลิเซ่ ผมชอบเอลิเซ่

           “หืม? มีอะไรหรอเรเวล?” รูอันสงสัยผมทันที..ที่อยู่ดีๆผมก็ตบหน้าตัวเอง

           “อ๋อ..ป่าวหรอก..ยุงกัดน่ะ ฮ่าๆๆๆ”

           “หา?..เอาเป็นว่าช่างเถอะ..รีบเดินกันไปได้แล้ว”

            เมื่อเดินไปไม่นาน..หากลองสังเกตดีๆจะพบว่าเครื่องหมายที่หน้าอก มี A,B,C,D กันเยอะมาก..และหาที่ยากที่สุดก็คงเป็นเครื่องหมาย S แบบรูอันนี้แหละ..เพราะที่ผ่านมาเจอน้อยมากจนแทบจะเรียกว่าไม่เจอเลยจะดีกว่า

            “นี่รูอัน..นักเรียนห้องSหายไปไหนหมดหรอ..ทำไมถึงมีแต่พวกเราล่ะ”

            “เรื่องนี้ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันนะ..รู้แค่ว่าในช่วง3วันนี้หลังการแข่งจบลง..เขาเปิดโอกาสให้นักเรียนมีเวลาขนย้ายสิ่งของมายังหอพัก..แล้วเดินเล่นเพื่อสำรวจโรงเรียนน่ะ” 

             “งั้นหรอ”

             เมื่อเดินไปได้ไม่นานก็ปรากฎสายตาทิ่มแทงมายังผมกับรูอันทันที..แต่ส่วนมากจะมองไปยังรูอันมากกว่า

             “นั่นนักเรียนห้องSหรอ..ใช่คนที่ได้ที่1รึป่าว”

             “น่าจะใช่นะ…เห็นบอกว่าสำหรับสายรักษาเป็นเด็กหนุ่มตัวเล็กผมสีน้ำตาลนิ..พอเห็นเข้าจริงๆก็หล่อแบบน่ารักไม่เบานะเนี่ย”  

              ปรากฎสายตาของผู้หญิงมองมาที่รูอันเป็นจำนวนมาก  ส่วนผมน่ะหรอ..

              “นั่นใครน่ะ..ขอทานหรอ?”

              “เห้ยจะบ้าหรอเธอ..นั่นคือคนที่ได้ที่1สายโจมตีไง หรือก็คือที่1ของโรงเรียนนี้ในการสอบเข้าปีนี้อย่างแท้จริงน่ะ” 

              เดิมทีนั้นการนับที่1สำหรับการสอบเข้าส่วนมากจะนับสายโจมตีว่าเป็นที่1แบบทางการมากกว่า..เพราะว่าสายรักษานั้นสามารถเข้าได้โดยไม่ต้องสอบ..คนทั่วไปจึงมองว่าที่1สำหรับสายรักษานั้นง่าย..ต่างจากสายโจมตีที่ยากโหดหินในรอบชิงสุดๆ

               “เอ๋!!..แต่ทำไมสภาพดูแย่แบบนั้นล่ะ..รองเท้าก็ไม่ใส่”

               “อืม..แต่ฉันคิดว่าเขาก็ดูหน้าตาดีไม่เบาเหมือนกันนะ..ถ้าแต่งตัวดูดีกว่านี้ก็คงจะเนื้อหอมไม่เบาเลยล่ะ”

                “นั่นสินะ..แต่น่าเสียดายที่เป็นชนชั้นล่างละเนอะ”

                “เห้ยชนชั้นล่างแต่เขาได้ที่1เลยนะเว้ย”

                “อย่างมากก็แค่ฟลุ๊คเท่านั้นแหละน่าา..ฮ่าๆๆๆๆๆ”

                เสียงคนนินทาซุบซิบกันอย่างสนุกสนานมีทั้งผู้ชายและผู้หญิงปะปนกันไป ซึ่งนั่นทำให้เรเวลฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร

                 “ชิ!...เจ้าพวกนี้..ถ้าจะนินทากันให้มันเบาๆหน่อยไม่ได้รึไงฟะ..ไม่ต้องมาพูดให้ดังจนฉันได้ยินก็ได้มั้ง…โตๆกันแล้วนะเว้ย ไม่ใช่เด็ก5ขวบ” 

                 “เอาน่า..เรเวลผมว่าอย่าไปถือสาเขาเลยนะ” 

                  ผมกับรูอันเดินกันไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ถึงห้องลงทะเบียนเอกสารและห้องรับเสื้อนักเรียนสักที

                 “เห้อออ…” ผมถอนหายใจแล้วเปิดประตูเข้าไปข้างในพร้อมกับรูอัน