ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        เพียงครึ่งปี เขาก็สามารถทะลวงระดับจากรากฐานขั้นเก้าสู่ระดับแก่นปราณขั้นแปดเกือบจะข้ามขั้นไปได้ทั้งขั้นใหญ่ ความเร็วระดับนี้นับว่าไม่ด้อยไปกว่าอัจฉริยะระดับตำหนักม่วงอีกสามคนเลยทีเดียวทำเอามู่เสินฉวนอดทึ่งไม่ได้

        แต่อย่างไรก็ตามนิสัยของมู่อู๋ซวงผู้นี้ค่อนข้างเย็นชาและโหดเหี้ยม มีไอสังหารแผ่ออกมาจากร่างกายของเขาอย่างรุนแรงดูเหมือนว่าเขาจะผ่านความยากลำบากมามากมายกว่าจะมาถึงจุดนี้

        มู่เสินฉวนไม่พูดมากความ เล่าเรื่องการเข้าศึกษาในสำนักเรียนหลวงให้กับเขาได้ฟัง

        หลังจากฟังจบ มู่อู๋ซวงไม่ลังเลแม้แต่น้อยตอบตกลงด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

        “ผู้นำตระกูลเราจะออกเดินทางเมื่อใด?”

        “อีกสามวัน”

        “เจ้าไปกับมู่หลางและมู่เยว่เหยา”

        “จริงสิเจ้ายังไม่มีพาหนะ เดี๋ยวไปรับราชันย์วิหคสวรรค์จากผู้อาวุโสใหญ่ก่อนก็แล้วกัน” มู่เสินฉวนพูดด้วยรอยยิ้ม

        หากแต่คาดไม่ถึงว่ามู่อู๋ซวงจะโบกมือปฏิเสธทันที

        “ข้าขอบคุณในความหวังดีของผู้นำตระกูล”

        “เรื่องพาหนะไม่ต้องลำบากหรอกขอรับข้าไม่ชอบทำตัวโอ้อวดใคร ข้าชอบเดินทางคนเดียวมากกว่า”

        “การเดินทางด้วยเท้าอาจจะช้าหน่อยเพื่อไม่ให้เป็นการเสื่อมเสียเกียรติของผู้นำตระกูล ข้าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลยขอรับ”

        พูดจบ มู่อู๋ซวงก็คำนับอย่างนอบน้อมก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างว่องไว

        “…”

        มู่เสินฉวนนิ่งงัน ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดีได้แต่มองร่างที่เดินจากไปพร้อมกับครุ่นคิดไปด้วย

        ผ่านมาหนึ่งก้านธูป

        ร่างของมู่อู๋ซวงที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงก็ออกจากเขตตระกูลมู่ไปไกลนับพันลี้แล้ว

        ชายหนุ่มชะลอฝีเท้าลง หันหลังมองย้อนกลับไปดวงตาเย็นชาฉายแววความรู้สึกที่ซับซ้อนออกมา

        เมื่อหกปีก่อน พ่อแม่ของมู่อู๋ซวงเสียชีวิตด้วยน้ำมือของสัตว์อสูรระดับตำหนักม่วงเพราะเรื่องเหมืองแร่ที่ตระกูลหลี่แย่งชิงไป

        แต่ในตอนนั้น ผู้อาวุโสของตระกูลกลับไม่ตอบโต้ใดๆเพราะกลัวจะเกิดความขัดแย้ง

        การแก้แค้นจึงแทบจะเลือนรางหายไป

        และนับแต่นั้นมานิสัยของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปกลายเป็นคนเย็นชา

        เขารู้ว่าโลกใบนี้ให้ความเคารพต่อความแข็งแกร่งมีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะมีมีสิทธิ์มีเสียงได้

        ดังนั้น เขาจึงฝึกฝนอย่างหนัก ต่อสู้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในสถานการณ์สิ้นหวัง

        เป้าหมายของเขาคือการทำลายล้างตระกูลหลี่เพื่อล้างแค้นให้พ่อแม่

        อย่างไรก็ตาม ต่อมา มู่เสินฉวนผู้นำตระกูลผู้แข็งแกร่ง ได้กลับมาและทำลายล้างตระกูลหลี่ด้วยวิธีการอันเด็ดขาด และความแค้นของเขาก็ได้รับการชำระทั้งยังได้รับความโปรดปรานมากมาย

        ซึ่งเขารู้สึกขอบคุณผู้นำตระกูลอย่างมาก

        แม้ปากจะไม่พูดอะไรแต่เขาจะตอบแทนด้วยการกระทำ

        “การประลองร้อยแคว้น!”

        “ข้าจะไม่ทำให้ผู้นำตระกูลผิดหวัง!”

        แววตาของมู่อู๋ซวงเอ่อล้นความมุ่งมั่นก่อนที่ร่างของเขาจะพุ่งตรงไปยังเมืองหลวงของต้าเยี่ยนด้วยความเร็วสูง

        …

        สามวันต่อมา

        เมืองหลวงต้าเยี่ยนกลายเป็นจุดเริ่มต้นแห่งโชคชะตา

        มีผู้คนหน้าใหม่มากมายปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับไอพลังที่แข็งแกร่ง

        มู่อู๋ซวงก็มาถึงตามนัดหมายหลังจากสอบถามเส้นทาง เขาก็มาถึงสำนักเรียนอันโอ่อ่า

        มีอักษรโบราณหกตัวจารึกอยู่บนประตู‘สำนักเรียนหลวง’

        ในเวลานี้มีผู้ฝึกตนจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่หน้าสำนัก

        พวกเขาล้วนเป็นศิษย์อัจฉริยะจากสำนักฝึกตนต่างๆบ้างก็มาจากตระกูลที่มีอำนาจ พวกเขายืนรวมกลุ่มกันเป็นกลุ่มเล็กๆ และมีสีหน้าเย่อหยิ่งอยู่ไม่น้อย

        ทันใดนั้น ก็มีเสียงเย้ยหยันจากใครคนหนึ่งดังขึ้นมา

        “นี่เจ้าหนู เจ้ามาจากสำนักใดกันหรือ?”

        “ทำไมข้าไม่เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อนเลย?”

        ชายหนุ่มระดับแก่นปราณขั้นหกมองมู่อู๋ซวงด้วยสายตาเหยียดหยามใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย

        มู่อู๋ซวงเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งก่อนจะยืนนิ่งหลับตาพักผ่อนอยู่ที่เดิม ไม่ได้สนใจอีกฝ่ายแต่อย่างใด

        ชายหนุ่มตัวต้นเรื่องที่รู้สึกว่าตนเองถูกเมินเฉยสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที ก่อนจะพ่นวาจาถากถางต่อ

        “หึ! มาจากสำนักเล็กๆที่แม้แต่จะหาคนแค่สามคนมาเข้าร่วมสำนักเรียนหลวงก็ยังหามาไม่ได้ ทำเป็นวางมาดอวดดี”

        สิ้นเสียง มู่อู๋ซวงก็ลืมตาขึ้นดวงตาฉายแววเย็นชา

        “หยวนอวี่ อย่าก่อเรื่อง”

        หญิงสาวที่อยู่ข้างๆชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย นางเอ่ยตำหนิน้องชาย

        น้องชายของนางมักจะทำตัวโอหังและดูถูกผู้อื่นอยู่เสมอ

        แต่เวลานี้ที่นี่ไม่ใช่ตระกูลหยวน ที่นี่คือเมืองหลวงแห่งต้าเยี่ยน

        หากปล่อยให้น้องชายทำตามอำเภอใจแบบนี้เห็นทีคงเกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่

        หยวนชิงกำลังจะเอ่ยขอโทษแต่กลับพบว่าชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าเย็นชาได้ก้าวเข้ามาหาเสียก่อน

        ทุกย่างก้าวของเขาจะตามมาด้วยไอพลังที่แข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆพร้อมส่งกระแสพลังอันน่าประหวั่นพรั่นพรึง

        เพียงแค่ห้าก้าว ไอพลังปราณวิญญาณของเขาก็ทะยานสู่ระดับแก่นปราณขั้นแปด

        นั่นทำให้คนที่มาจากตระกูลหยวนทั้งสองคนตกตะลึง

        มู่อู๋ซวงเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างกายหยวนอวี่

        เสียงกระซิบแผ่วเบา หากแต่ชัดเจนดังขึ้นข้างหูของหยวนอวี่ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

        “อย่ามายุ่งกับข้า”

        “เพราะไม่อย่างนั้น...ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด!”

        หยวนอวี่ตกใจหน้าซีดเผือดรีบถอยหลังไปหลายก้าว

        “ขออภัยท่านด้วยน้องชายข้ายังเด็ก ยังไม่รู้จักกาลเทศะ”

        “ขออภัยด้วย”หยวนชิงมีสีหน้าเคร่งขรึม ค้อมตัวขอโทษ

        มู่อู๋ซวงแค่นเสียงในลำคอเหลือบมองหญิงสาวแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไป

        ครู่ต่อมา ผู้ฝึกตนจำนวนมากต่างก็มารวมตัวกันอยู่หน้าสำนักเรียนหลวง

        แม้แต่เชื้อพระวงศ์ก็มากันไม่น้อยเลย

        ในบรรดาองค์ชายของราชวงศ์ต้าเยี่ยน องค์ชายที่มีพลังฝึกตนแข็งแกร่งที่สุดได้ทะลวงระดับจากแก่นปราณสู่ระดับตำหนักม่วงแล้ว

        อัจฉริยะหลายคนต่างมองด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น

        และในขณะนั้นเอง เสียงร้องก้องกังวานของวิหคขนาดใหญ่สองตัวก็ดังมาจากท้องฟ้าเบื้องบนดึงดูดความสนใจของทุกคนไปแทน

        “โอ้โห...”

        “ราชันย์วิหคสวรรค์”

        “ตระกูลไหนกันที่โอ้อวดขนาดนี้ถึงกับใช้สัตว์อสูรระดับตำหนักม่วงเป็นพาหนะ!”

        ผู้ฝึกตนหลายคนต่างตกตะลึงและอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ