ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        พอฮูจินสั่งเริ่มประลอง เสียงฮือฮาบนอัฒจันทร์ก็เงียบหายไปอย่างน่าประหลาด

        เหมือนมีใครกดปุ่มปิดเสียงโลกทั้งใบลง

        ท่ามกลางความนิ่งเงียบแบบนั้น ผมมองสองคนในสนามที่เอาแต่ยืนจ้องตากันนิ่ง พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าปะทะเหมือนคู่ก่อนหน้า

        ฝั่งเฟิงป๋ายหยุ่นดูเหมือนจะระแวงเต็มที่

        ก็เข้าใจได้อยู่หรอก..

        เมื่อวานฮั่วพั่วยังโดนทุบจนน่วมไปทั้งตัว แค่คิดว่าอีกฝ่ายคือคนเดียวกันที่อัดฮั่วพั่วเละแบบไม่มีชิ้นดีในชั่วพริบตา

        เป็นผม.. ผมก็คงไม่รีบร้อนเข้าไปเหมือนกันล่ะนะ

        เฟิงป๋ายหยุ่นเลยยกดาบขึ้นตั้งท่า..

        สายตานิ่งเหมือนคนที่ไม่ยอมตกเป็นเหยื่ออีกครั้ง พลังปราณของหมอนั่นก็กำลังอัดแน่นอยู่ที่ปลายเท้าพร้อมตอบสนองทันทีถ้าตงเสวี่ยซานรุกเข้ามา

        แต่ดูอีกฝ่ายสิ..

        ตงเสวี่ยซานมันเอามือไพล่หลังเหมือนไม่ได้มาแข่ง แต่มายืนชมวิวพักผ่อน ไม่มีทีท่าระแวดระแวงเลยแม้แต่น้อย

        ไม่แม้แต่จะชักอาวุธออกมา..

        สายตาน่ะเหรอ..

        มองต่ำเสียยิ่งกว่ารองเท้าที่ผมใส่อยู่เสียอีก

        “ได้ยินพวกมันพูด..

        กล้าหยิบยกเจ้าคนจากตระกูลชั้นรองมาเป็นตัวเต็ง..

        กล้าเทียบเปรียบเสมอเรา”

        เสียงเย้ยหยันของตงเสวี่ยซานมันดังพอจะได้ยินแม้อยู่ไกลพอควร

        สายตานั่นกวาดมองเฟิงป๋ายหยุ่นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะกลับมาหยุดที่หน้าอีกฝ่ายพร้อมคำพูดที่ราวกับตบหน้าไปหนึ่งที

        “เรารู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย..

        พวกสวะตระกูลชั้นรอง..”

        ก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะ..

        ตงเสวี่ยซานมันเคย 'สบอารมณ์' กับใครบ้างล่ะ

        ถ้าไม่ใช่เงาในกระจกของตัวมันเองน่ะ

        “แม้ตระกูลเฟิงของข้าจักมิใช่หนึ่งในตระกูลห้าเสาหลัก

        มิได้มีชื่อเสียงเทียบเสมอกับคนตระกูลตงของท่าน..

        แต่กระนั้นในหน้าประวัติศาสตร์ชาติปัญจมิตรก็ล้วนแล้วแต่มีชื่อของคนตระกูลเฟิงของข้าเคียงอยู่..คู่อาณาจักรนี้เสมอมา..

        ตั้งแต่ครั้งอดีตตราบจนสิ้นปัญจมิตร พวกเราตระกูลเฟิงก็จักอยู่เคียงปัญจมิตร

        ไม่ขอเป็นห้าเสาหลัก..

        แต่ก็ไม่ยอมให้คนจากห้าเสาหลักเหยียดหยาม!!”

        เสียงของเฟิงป๋ายหยุ่นที่ตอบกลับไปนั้น ไม่ใช่แค่คำพูดธรรมดา ๆ แต่มันคือเสียงของคนที่เริ่มทนไม่ไหวกับการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมาตลอดทั้งบทสนทนา

        ผมนั่งดูอยู่บนอัฒจันทร์ แม้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความบาดหมางของพวกมัน..

        แต่ผมก็พอเข้าใจความรู้สึกของเขาอยู่นะ..

        เพราะถึงจะไม่ได้อยู่ในห้าตระกูลหลัก แต่แซ่ 'เฟิง' นั้นก็ไม่ได้เป็นแค่ตัวประกอบของประวัติศาสตร์

        ตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายชาวอาณาจักรปัญจมิตร..

        คนตระกูลเฟิงก็มีบทบาทคู่กับราชสำนักมาตลอด เป็นตระกูลคู่บารมีที่ไม่ว่าจะหมุนเก้าอี้ฝั่งไหนก็ต้องมีที่นั่งให้

        แม้จะไม่ได้หรูหราเท่าตระกูลตง แต่ก็ไม่ใช่แค่หมากตัวเล็ก ๆ ที่ใครอยากจะเดินเหยียบผ่านไปง่ายแน่

        อย่างน้อยก็ตามความคิดของผมน่ะนะ

        แต่ตามข่าวที่เล่า ๆ ลือ ๆ มา..

        พ่อของเฟิงป๋ายหยุ่นมีชื่อว่า เฟิง หลันเทียน

        ตอนนี้เขาเป็นถึงเลขาธิการแห่งสภาห้าผู้เฒ่า ตำแหน่งใหญ่ใช่ได้ แถมยังไม่ใช่ตำแหน่งที่ใครจะขึ้นไปนั่งได้ง่าย ๆ

        ถ้าเป็นไปตามที่ได้ยินมานะ คนตระกูลเฟิงคนอื่น ๆ ก็ใช่ย่อย

        พูดง่าย ๆ ว่าแม้จะเป็นตระกูลรอง แต่ก็ไม่ใช่ตระกูลเล็ก ๆ ไก่กา

        พอคิดแบบนั้นก็ไม่แปลกเลยที่หมอนั่นจะเริ่มแข็งข้อขึ้นมาหน่อย

        เพราะถ้าเป็นผม..

        โดนดูถูกอยู่ขนาดนั้นก็คงจะเดือดไม่แพ้กัน

        แต่ก็เหมือนคนตระกูลตงจะไม่คิดเหมือนผม..

        อย่างน้อย ๆ ก็มีตงเสวี่ยซานแล้วหนึ่งคน

        “เจ้าเลยคิดว่าตนเองคือตระกูลอันดับงั้นหกรึ?”

        เสียงเย้ยหยันของตงเสวี่ยซานลอยมากลางสนาม..

        พร้อมรอยยิ้มที่ดูแล้วอยากลุกขึ้นไปเอากระบองฟาดใส่สักทีสองที

        “แบบนี้คนตระกูลสุ่ย ตระกูลฮั่ว ตระกูลมี่ และตระกูลเอิญคงโกรธาแย่แล้ว..”

        ผมนั่งฟังอยู่ก็รู้สึกอยากถอนหายใจให้มันจบ ๆ ไป

        ขนาดผมไม่ใช่เฟิงป๋ายหยุ่น แต่การพูดแบบนี้มันไม่ใช่แค่การกดอีกฝ่ายลงให้ต่ำ

        แต่มันคือการยกพวกมาเหยียบซ้ำเหมือนจะบอกว่า 'พวกเจ้ามันก็แค่ตระกูลพื้น ๆ ไม่ได้เลิศเลอไปกว่าคนอื่น'

        พูดตรง ๆ ถ้าผมเป็นเฟิงป๋ายหยุ่น คงเริ่มคันไม้คันมือแล้วล่ะ

        “พวกข้าตระกูลเฟิงไม่เคยคิดเช่นนั้น..

        อย่างน้อยท่านพ่อของข้าก็ไม่เคยสอนให้ข้าคิดเช่นนั้น..”

        ผมนั่งฟังแล้วก็อดรู้สึกสะท้อนในใจไม่ได้..

        เสียงของเฟิงป๋ายหยุ่นตอนนั้น ไม่ใช่เสียงตะโกนใส่อารมณ์แบบคนสิ้นหวัง

        แต่มันคือเสียงของคนที่ยังเชื่อในศักดิ์ศรีของตัวเองและของบ้านที่เขาเกิดและโตมา

        แล้วก็ใช่..

        เขาไม่ได้พูดเปล่า ๆ ดาบยาวในมือนั่นก็ชี้ไปตรงหน้าคู่ต่อสู้ทันที เหมือนกับจะประกาศต่อหน้าทุกคนว่า

        “แล้วต่อให้เจ้าเป็นคนตระกูลตง!

        เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์หยามหมิ่นเกียรติตระกูลเฟิงของข้า!!”

        ท่าทางของเฟิงป๋ายหยุ่นในตอนนี้ ราวกับหมอนั่นกำลังบอกว่า มันนั่นแม้จะต่ำกว่าในเชิงศักดิ์สถานะ

        แต่ในเรื่องความกล้า..

        ยังไม่มีใครแย่งเขาไปได้

        “เช่นนั้นก็ดี..”

        พอเสวี่ยซานพูดในประโยคนั้น..

        ท่าทางของมันก็เปลี่ยนไป..

        มือที่เคยไพล่หลักกลับหยิบยกขึ้นเตรียมตั้งท่าโจมตี สายตาเองก็แสดงความโกรธออกมาเล็กน้อย

        “ไหนลองทำให้เราเห็น..

        ว่าเจ้าสามารถปกป้องชื่อเสียงของตระกูลเจ้าได้หรือไม่..”

        แล้วก็ไม่ปล่อยให้มีใครทันตั้งตัว หมอนั่นก็พุ่งพรวดเข้าใส่เฟิงป๋ายหยุ่นทันที

        รวดเร็วเสียยิ่งกว่าความคิดของผมที่กำลังจะเดาเหตุการณ์ต่อไป

        ระยะสิบห้าเมตรถูกกลืนหายไปอย่างไร้ความหมาย เพราะแค่พริบตาเดียวหรืออาจเร็วกว่านั้น..

        ตงเสวี่ยซานก็หายวับไปจากกรอบสายตา

        ผมยังไม่ทันจะหายใจเข้าเต็มปอดด้วยซ้ำ พอรู้ตัวอีกที หมอนั่นก็ไปโผล่ตรงหน้าป๋ายหยุ่นพร้อมกับมือขวาที่บีบคออีกฝ่ายไว้แน่นแล้ว

        เร็วเกินไป..

        เร็วชนิดที่ผมนั่งอยู่ตรงนี้ยังรู้สึกเหมือนกำลังดูภาพกะพริบตัดฉาก

        นี่มันไม่ใช่การประลองแล้ว.. แต่มันคือ 'การจัดฉากลงโทษ' ชัด ๆ

        “ไหน..

        แสดงพรสวรรค์ฟ้าประทานในรอบสองร้อยปีที่ เฟิง ลู่ผิง โม้เหม็นเอาไว้ในเหลาสุราให้เราเชยชมดูสักคราดู..”

        เสียงกวนประสาทที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยันนั่นทำเอาผมขมวดคิ้วตามไปด้วย

        มือของตงเสวี่ยซานที่บีบคอเฟิงป๋ายหยุ่นอยู่ก็ไม่รีรอ บิดเหวี่ยงร่างของคนทั้งคนพร้อมกับดาบในมือป๋ายหยุ่นฟาดกระแทกพื้นสนามประลองเสียงดังสนั่น

        แต่ใครจะคิดว่าคนที่เพิ่งถูกเหวี่ยงฟาดลงพื้นจะกลิ้งตัวหลบกลับขึ้นมาได้ราวกับนักกายกรรมในคณะละครสัตว์ แถมยังใช้ข้อเท้าดีดตัวลุกพุ่งเข้าใส่ตงเสวี่ยซานแทบจะในทันที

        แถมสายตาของหมอนั่นไม่ได้มีแค่ความโกรธ!

        แต่มันคือไฟแค้นที่พร้อมจะสุมจนคนโดนเผาไหม้เป็นตอตะโก

        คนที่เพิ่งทำดาบหลุดมือพลันคว้าจับดาบของตนเองในตอนที่พุ่งตัวเข้าหาตงเสวี่ยซาน

        ในตอนที่มันคว้าดาบกลับมาถือไว้ได้นั้น

        “ดาบลมโชยตระกูลเฟิง!”

        ผมเห็นสายลมกรรโชกขึ้นรอบตัวของเฟิงป๋ายหยุ่น

        ไม่ใช่สายลมธรรมดา.. แต่มันคือปราณธาตุลมที่เหมือนโกรธแทนเจ้าของ ซึ่งแผดลั่นพร้อมสถิตอยู่บนคมดาบ

        แล้วในเสี้ยววินาทีนั้น ดาบของเฟิงป๋ายหยุ่นก็ฟาดออกไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องของลมที่พุ่งเข้าใส่ตงเสวี่ยซานอย่างไม่ปรานี

        มันเหมือนพายุที่หมุนกวาดทุกอย่างในเส้นทางให้แหลกเป็นผุยผง

        และใช่..

        ผมเห็นแววตาของป๋ายหยุ่นตอนนั้น

        มันไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

        “ฝ่ามือมังกรหยก ท่าที่ 4 ปราการเหมันต์!”

        เสียงร่ายชื่อยาวเหยียดของหมอนั่นไม่ใช่แค่คำประกาศเก๋ ๆ แต่มันตามมาด้วยพลังจริงจัง

        มือซ้ายยังคงไพล่หลังอยู่เหมือนไม่คิดจะลำบาก แต่ฝ่ามือขวากลับระเบิดปราณสีครามใสบริสุทธิ์ออกมาจนผมเองยังต้องหรี่ตามอง

        เพียงพริบตาเดียว กำแพงน้ำแข็งหนาแน่นสูงท่วมหัวก็ผุดขึ้นตรงหน้า

        เย็นเฉียบชนิดที่ดูแค่ไกล ๆ ยังรู้สึกเหมือนถูกลมหนาวตบหน้าจนแตกแห้ง

        เฟิงป๋ายหยุ่นไม่รอช้า..! รีบปล่อยพลังวาโยเข้าใส่กำแพงนั้นตรง ๆ หวังจะฝ่าไปให้ได้

        แต่ผลลัพธ์..

        เหมือนจะแห้วเต็ม ๆ

        ไม่ใช่แค่ไม่ทะลุ แม้แต่รอยขีดข่วนบนแผ่นน้ำแข็งนั่นยังไม่มีให้เห็นสักเส้น

        ผมนั่งดูอยู่บนอัฒจันทร์ยังรู้สึกอายแทน เพราะกำแพงบ้านผมนี่ยังเป็นรอยเวลาโดนฝนซัดแรง ๆ มากกว่ากำแพงของตงเสวี่ยซานที่โดนฟาดด้วยพลังเต็มเหนี่ยวอีก

        พูดตรง ๆ ถ้าหมอนั่นจะตั้งป้อมแบบนี้ทุกท่า ก็คงไม่ใช่แค่ป๋ายหยุ่นหรอกที่หมดหนทาง

        แม้แต่ผมเองก็คงต้องกลับไปคิดใหม่อีกรอบถ้าต้องขึ้นสู้กับเจ้านี่

        เฟิงป๋ายหยุ่นตอนนี้ดูไม่สะทกสะท้านเท่าไร แม้ว่าท่าเมื่อครู่จะงัดอะไรปราการเหมันต์ไม่ได้เลยก็ตาม

        แต่จังหวะต่อมาตอนที่เขาตรึงพลังปราณขึ้นมาใหม่แบบไม่มีแววลังเล แล้วเหวี่ยงดาบใส่กำแพงน้ำแข็งนั่นอีกครั้งเหมือนจะบอกว่า 'จะให้ยอมแพ้เพราะแค่ครั้งเดียวเหรอ? ไม่มีทาง!'

        ผมนั่งมองอยู่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า นี่มันความดื้อชนิดที่น่าชื่นชมปนบ้าบิ่นชัด ๆ

        “สลาตันสุดกู่แห่งตระกูลเฟิง!”

        ทั่วดาบของเฟิงป๋ายหยุ่นตอนนี้คล้ายถูกอาบด้วยสายลมกรรโชกในฤดูมรสุม

        เส้นสายปลายลมปั่นป่วนมากกว่าเมื่อกี้ลิบลับ

        แถมยังหมุนเป็นเกลียวรอบตัวดาบด้วยความเร็วราวกับอารมณ์ของเจ้าของมันกำลังคุกรุ่น

        ดาบเล่มนั้นดูไม่ต่างจากเลื่อยยักษ์ที่กำลังกรีดเจาะกำแพงน้ำแข็งทีละชั้น ทีละเส้น ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเจาะผ่าน

        แล้วเสียง 'โผล๊ะ' ที่ดังขึ้นกลางสนาม

        มันทำให้หัวใจผมสะดุ้งวูบหนึ่ง..

        แต่สิ่งที่ตามมาทำให้ความสะดุ้งนั้นกลายเป็นอึ้งเต็มขั้น เพราะสิ่งที่ทำให้กำแพงแตก..

        ไม่ใช่ฝีมือของเฟิงป๋ายหยุ่นเลยแม้แต่น้อย!

        เป็นตงเสวี่ยซานที่เป็นคนตบปราการน้ำแข็งของตัวเองจนมันระเบิดออกเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมกระจายเป็นพายุลูกเล็ก ๆ ที่มุ่งเข้าใส่เฟิงป๋ายหยุ่นอย่างจัง

        ใช่แล้ว!

        เหมือนหมอนั่นจงใจสร้างกับดักแบบนั้นไว้ตั้งแต่ต้น..

        และตอนนี้กำลังลากอีกฝ่ายเข้าไปสู่จุดตายอย่างเลือดเย็น

        ดูแล้วเฟิงป๋ายหยุ่นเองก็น่าเห็นทั้งหมดอย่างชัดเจน เพราะยืนอยู่ตรงหน้าฉากระเบิดนั่น

        แต่ประเด็นคือมันหนีไปไหนไม่ได้!

        เพราะนิ้วชี้กับนิ้วกลางของตงเสวี่ยซานหนีบดาบของเฟิงป๋ายหยุ่นเอาไว้แน่น

        ไม่ได้แค่หยุดดาบ..

        แต่ตัดทางหนีของอีกฝ่ายไปในตัว

        และเพราะห่าเกล็ดน้ำแข็งที่มีมากจนนับด้วยตาเปล่าไม่ได้ ทำให้ผมไม่อาจเห็นสีหน้าท่าทางของคนที่โดนทิ่มแทงไม่ได้

        แต่ถ้าดูจากหยาดเลือดที่กระเซ็นจนเกือบนองเต็มพื้น..

        เฟิงป๋ายหยุ่นก็น่าจะเจ็บมากแน่

        แล้วพอพายุน้ำแข็งของตงเสวี่ยซานค่อย ๆ ซาจนหยุดลง..

        สภาพของเฟิงป๋ายหยุ่นที่ผมเห็นคือเรียกว่าอ่อนแรงลงไปพอสมควร

        ผมไม่รู้ว่าหมอนั่นใช้วิธีไหนถึงทำให้ยังยืนอยู่ได้

        แต่ถ้าเป็นผม..

        จากสิ่งที่ผมเห็นตอนนี้.. ผมว่ามันควรจะล้มนอนกองลงไปน่าจะดีกว่า..

        “นี่น่ะหรือพรสวรรค์ฟ้าประทานในรอบสองร้อยปี..”

        คำพูดประโยคนั้นของตงเสวี่ยซานนี่มันไม่ใช่แค่คำพูดดูถูก

        แต่มันคือการเอามีดมากรีดซ้ำบนแผลของเฟิงป๋ายหยุ่นโดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย

        เลือดของป๋ายหยุ่นไหลรินเต็มตัว แผลลึกบ้างตื้นบ้างปะปนกันไปเหมือนคนโดนลากผ่านพุ่มหนามร้อยรอบ

        “เอาไว้มีพรสวรรค์ฟ้าประทานครบห้าร้อยปีเมื่อไหร่..

        จึงค่อยมาคุยกับเรา..

        เจ้าแซ่เฟิง”

        มันพูดจบก็ได้หมุนปลายนิ้วมือที่คลีบดาบ..

        บิดตัวเฟิงป๋ายหยุ่นให้โน้มมาใกล้ จากนั้นมือขวาที่รอจังหวะซัดมานานก็ฟาดเข้าใส่เต็มแรงกลางลำตัว!

        สิ่งที่เกิดขึ้นถึงกับทำให้ผมนั่งไม่ติด!

        เพราะมันไม่ใช่แค่การโจมตีธรรมดา แต่มันคือการลงโทษ ที่แม้แต่ผมยังรู้สึกถึงความโหดเหี้ยมที่แผ่ออกมาได้เต็มอก

        “วิชาฝ่ามือหยก ท่าที่ 5 ผลึกบรรพกาลเหมันต์!”

        ป่ง..!

        ฝ่ามือของตงเสวี่ยซานที่ทาบลงบนตัวเฟิงป๋ายหยุ่น

        ฝ่ามือนั้นไม่ได้แค่ทำให้เจ็บ..

        แต่มันแผ่ซ่านพลังปราณธาตุน้ำแข็งเข้าไปในทุกอณูของร่างกายของคู่ต่อสู้นั่นอย่างช้า ๆ

        เย็นยะเยือกเสียจนผมที่นั่งอยู่ห่าง ๆ ยังรู้สึกเหมือนลมหนาวพัดมาเสียดสันหลัง

        พริบตาเดียวหลังจากนั้น..

        ทั้งร่างของเฟิงป๋ายหยุ่นก็ถูกแช่แข็งกลายเป็นก้อนน้ำแข็งยักษ์

        เหลือแค่ส่วนหัวที่ยังเลยพ้นกำบังน้ำแข็งออกมาให้หายใจ แต่หอบอยู่รำไร

        ตอนนี้ป๋ายหยุ่นมีสภาพเหมือนมัมมี่มนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่ถูกขังอยู่ใต้ธารน้ำแข็งมาเป็นพันปี

        สิ่งที่เห็นบนใบหน้าของเขา ไม่ใช่ความเจ็บปวดแบบที่คนโดนซัดจะร้องโอดโอย

        แต่มันคือความอึดอัดที่อธิบายไม่ได้..

        เหมือนคนที่หายใจไม่ออกแต่ต้องฝืนทน..

        เพราะความเจ็บปวดที่เคยรู้สึกได้ด้านชาไปแล้ว

        และในขณะที่ผมนั่งมองอยู่นั่นเอง..

        ตงเสวี่ยซานก็ก้าวเข้าไปยืนใกล้ร่างที่กลายเป็นน้ำแข็งราวกับกำลังเดินเข้าหา 'ผลงานรูปสลักน้ำแข็ง' ของตัวเอง ด้วยท่าทางสบายใจเหมือนคนพอใจภาพวาดที่เพิ่งลงลายเส้นสุดท้ายเสร็จ

        “ฝากไปบอกเฟิงลู่ผิงด้วย..

        ว่าเรื่องทั้งหมดที่มันทำกร่างเอาไว้ที่เหลาสุรานั่น..

        ล้วนรู้ถึงหูพวกเราห้าตระกูลแล้ว..

        ส่วนต่อไป..

        เป็นคำเตือนจากเราที่บอกเฉพาะเจ้า..”

        ตงเสวี่ยซานแตะเบา ๆ ไปที่คนก้อนน้ำแข็งตรงหน้า..

        การแตะเบา ๆ นั่นทำให้ร่างที่โดนแช่ไว้ทั้งตัวล้มตึงหงายหลังลงไปดังโครม ก่อนที่หมอนั่นจะกระโดดขึ้นไปยืนทับอย่างสบายใจราวกับเหยียบหีบสมบัติ

        สายตาที่มองต่ำลงมาจากเบื้องบน พร้อมคำพูดที่ทำให้แม้แต่เลือดในตัวของผมยังแข็ง

        "ไม่ว่าจักวันนี้หรือวันไหน ๆ ตราบจนชั่วนิจนิรันดร์..

        คนตระกูลเฟิงย่อมเป็นขี้ข้าของคนตระกูลตงอยู่วันยังค่ำ!

        จำใส่กะลาหัวเจ้าเอาไว้!"

        แล้วมันก็ไม่ใช่แค่เหยียบด้วยคำพูด..

        เสียง 'โผล๊ะ!' ที่ดังลั่นขึ้นมานั่นคือเสียงที่ตามมาจากขาของตงเสวี่ยซานที่กระแทกลงมาเต็มแรงบนร่างน้ำแข็งร่างนั้น

        รอยร้าวบนผิวน้ำแข็งแตกกระจายพร้อมกับหนามน้ำแข็งเล็ก ๆ ที่แทงซ้ำลงไปทั่วร่างของป๋ายหยุ่นเหมือนสลักตราให้แน่ใจว่าหมอนี่จะไม่ลุกขึ้นมาได้ง่าย ๆ

        หรืออาจไม่มีวันลุกขึ้นยืนได้อีก..

        และถึงแม้บาดแผลเหล่านั้นจะดูสยดสยองขนาดไหน..

        ผมก็รู้ดีว่าเจ้าตัวคงไม่รู้สึกอะไรแล้ว..

        เพราะเหมือนสติของเฟิงป๋ายหยุ่น..

        มันคงลอยหายไปตั้งแต่ก่อนที่เท้านั่นจะกระทืบลงมาเสียอีก

        “ผู้ชนะในรอบสุดท้ายของสายบนในรอบสุดท้ายได้แก่..

        ตงเสวี่ยซานจากบ้านตระกูลปีกมังกร!

        มันจักได้เข้าไปแข่งขันประลองกับอุสางิซากิในยามอู่ของวันมะรืน

        ส่วนผู้แพ้เช่นเฟิงป๋ายหยุ่นได้ตกลงไปยังสายล่างและจักได้แก้ตัวอีกทีในวันพรุ่ง”

        ฮูจินประกาศผลด้วยน้ำเสียงชัดเจน แต่ไม่มีใครลุกขึ้นปรบมือ

        ไม่มีเสียงโห่ร้อง ไม่มีแม้แต่เสียงถอนหายใจ

        ผมเหลียวมองไปรอบสนาม..

        อัฒจันทร์ทั้งห้าด้านนิ่งเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เหมือนพวกเราทุกคนเพิ่งดูฉากทารุณกรรมที่ถูกพรางหน้าด้วยคำว่า 'การประลอง'

        แต่เอาเข้าจริง..

        ในรอบนี้มันไม่ใช่การประลองอะไรทั้งนั้น

        มันคือ 'การสั่งสอน' ต่อหน้าสาธารณชน และการลงทัณฑ์ที่ถูกทำให้ดูเหมือนเป็นไปตามกติกา

        แต่ทุกคนที่มีตาก็เห็นกันอยู่.. ผมไม่รู้ว่าพวกคิดแบบผมหรือเปล่า..

        แต่ผมเชื่อว่ามีคนอีกมากที่กำลังตั้งคำถามในใจแบบเดียวกัน

        ว่าทำไมฮูจินไม่ลุกขึ้นหยุดการแข่งขันให้เร็วกว่านี้..

        ทำไมการลงไม้ลงมือถึงเลยเถิดขนาดนี้..

        และที่สำคัญ..

        ทำไมตระกูลตงถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบนเวทีต่อหน้าผู้คนนับพันนับหมื่นโดยไม่สะทกสะท้านอะไรเลย?

        แต่ไม่ใช่ทุกคนจะกล้าพูดออกมาเหมือนที่ผมคิด

        เพราะโลกนี้..

        ต่อให้รู้สึกไม่ยุติธรรมแค่ไหน

        ถ้ายังไม่มีพลังมากพอ เสียงของเราก็ไม่มีวันดังพอจะเปลี่ยนอะไรได้อยู่ดี

        โดยเฉพาะคนที่มีพลังมากพอนั้น..

        ดันมีอำนาจอยู่ในมือเสียด้วย..

        กลับมาตรงที่ผมนั่งอยู่..

        โซนของคนตระกูลซุน

        หลังการประลองรู้ผลแพ้ชนะ..

        โหวหวังจึงเอ่ยขึ้นเสียงเบา ไม่เบาแบบกระซิบหรอกนะ

        แต่เบาแบบที่คนปากกล้าอย่างหมอนี่ไม่ค่อยจะทำกัน

        “เจ้าคุณปู่ขอรับ...”

        ประโยคสั้น ๆ ที่ฟังแล้วทำเอาผมหยุดหายใจไปวูบหนึ่ง เพราะเสียงมันเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย

        ความลังเล? ความไม่พอใจ? หรือทั้งสองอย่างรวมกัน?

        “อ้ายตงเสวี่ยซานทำเช่นนี้มันไม่ดีต่ออาณาจักรของเราเลยมิใช่ฤาขอรับ

        อย่างไรท่านเจ้าคุณเฟิงหลันเทียนก็เป็นถึงเลขาธิการของสภาห้าผู้เฒ่า..

        ไม่ใช่สมควรที่จะต้องให้เกียรติเฟิงป๋ายหยุ่นรวมถึงสกุลเฟิงดอกฤๅ”

        คำพูดของหมอนั่นอาจจะไม่ดังนัก..

        แต่เชื่อผมเถอะ..

        มันดังพอจะสั่นสะเทือนอยู่ในอกของใครหลายคนแน่ ๆ โดยเฉพาะผม ที่เห็นภาพเหตุการณ์เมื่อครู่เต็มสองตา

        “มันเป็นมติของสภาดอกหนา.. ลูกหวัง...”

        น้ำเสียงของท่านผู้เฒ่าวานรซุนต้าหลี่ในตอนนั้นฟังดูเงียบงันกว่าปกติ

        เหมือนคนที่ไม่เต็มใจจะพูด แต่ก็ต้องพูดเพราะไม่มีทางเลือก

        สายตาของท่านมองไปยังเฟิงป๋ายหยุ่นด้วยแววเศร้าที่แฝงไว้ด้วยความสงสารลึก ๆ

        “เมื่อเดือนก่อน..

        เฟิงลู่ผิงที่มีศักดิ์เป็นอาของพ่อหนุ่มสกุลเฟิงคนนั้น..

        ดันไปเมาแล้วเผลอพูดจาหยามหมิ่นตระกูลชั้นรองอื่น ๆ เข้า อวดอ้างถึงพรสวรรค์ของหลานชายตนเองว่าล้ำเลิศ มีสิทธิ์จะดันสกุลเฟิงขึ้นเป็นตระกูลหลักอันดับที่หก”

        ผมฟังแล้วได้แต่กลอกตาในใจ..

        เอาเข้าจริงคนที่พลั้งปากคืออา แต่คนโดนหักหลังก็คือหลานเต็ม ๆ

        “แล้วในวงสุรานั้นดันมีคนจากสกุลชั้นรองอยู่เยอะ เรื่องเลยไม่จบหลังรินเหล้าหมดไห

        กลายเป็นไฟลามถึงสภา..

        และทางสภามีมติสามจากห้าเสียง..

        สั่งให้ลูกหลานห้าสกุลหลักที่ลงแข่งรุ่นมัธยุทธ์..

        กำราบเจ้าหนุ่มสกุลเฟิงให้ยับเยินที่สุด..

        เพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง..”

        ใช่.. ฟังไม่ผิดหรอก 'ยับเยินที่สุด' คำนี้ เพื่อจะได้ตัดไฟแต่ต้นลม จะได้ไม่มีใครในบรรดาสกุลชั้นรองกล้ายกตนขึ้นมาเทียบเคียงตระกูลทั้งห้าได้อีก

        ในนาทีนั้นผมก็เริ่มเข้าใจแล้วล่ะว่าเวทีที่เราเหยียบอยู่..

        มันไม่ใช่แค่สนามประลอง..

        แต่มันยังแฝงกระดานหมากทางการเมือง ที่บางคนไม่รู้ตัวว่าถูกใช้เป็นหมากจนเลือดนองพื้นไปแล้ว

        ท่านซุนต้าหลี่ส่ายหัวช้า ๆ เหมือนคนแบกอะไรบางอย่างไว้ในใจมานาน

        ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงหนักอึ้ง

        “ไม่น่าเลย..

        ปู่ก็บอกอ้ายเฒ่าคนอื่น ๆ ไปแล้ว ว่าไม่ควรเอาการเมืองมาปะปนกับการประลองของคนรุ่นใหม่

        ซ้ำร้าย..

        เรื่องนี้หาใช่ความผิดของพ่อหนุ่มสกุลเฟิงแท้ ๆ แต่กลับเลือกใช้วิธีตีคราดกระทบแคร่

        แล้วแบบนี้มันจะเหลืออะไรถ้าอนาคตของเด็กคนหนึ่ง..

        ต้องรับผลจากความปากพล่อยของผู้ใหญ่แบบนี้..

        ไม่น่าเลย..

        ไม่น่าเลยจริง ๆ”

        ผมได้แต่นั่งนิ่งฟัง พลางเหลือบมองท่านผู้เฒ่าวานรที่ดูเหนื่อยใจเหลือเกินกับคำว่า 'มติสภา' ที่ตัวเองก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

        แต่ที่ทำให้ผมสะอึกคือเมื่อสายตาของท่านหันมาหาผมช้า ๆ

        “แล้วนี่ก็คือตัวอย่างของคนที่ถูกเพ่งเล็งจากสภาห้าผู้เฒ่า..

        ต่อให้เอ็งจะสนิทกับพวกเราสกุลพญาวานรเท่าไหร่..

        แต่ก็อย่าลืมว่ายังมีอีกสี่เสียงที่ไม่จำเป็นต้องเห็นตามพวกเราเสมอไป”

        เสียงของท่านตอนนั้นมันทั้งอ่อนโยนและกดทับในเวลาเดียวกัน

        อารมณ์เหมือนคนเตือนลูกหลานให้รู้ทันโลกที่ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไรนัก

        “สกุลพญาวานรเพียงสกุลเดียว..

        มันไม่พอจะปกป้องเอ็งไปได้ตลอดดอกหนา..

        พ่อหนุ่มหลิว”

        คำพูดนั้นมันไม่ได้เจ็บเพราะเนื้อหา..

        แต่มันเจ็บเพราะผมรู้ว่าคำที่ท่านพูด..

        มันคือเรื่องจริง