สุดยอดนักฆ่ากลายมาเป็นลูกเขย

บทที่ 38 ไม่เว้นแม้แต่คนของตัวเอง!

หลังจากที่พี่กวาได้ยินคำพูดของหนิงเทียน ในใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกจนใจ เขาเองก็ยังแปลกใจไม่หาย ไม่นานมานี้เขายังคิดว่า หลัวเซิงเป็นแค่ผู้ชายที่ไม่มีทั้งเงินและอำนาจ ทำไมกล้าทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้?

ไม่ว่าเขาจะคิดยังไงก็หาเหตุผลไม่ได้

ความคับแค้นใจ ความโกรธเกรี้ยว ทำให้เขาแทบบ้า แต่ตอนนี้เมื่อว่าเห็นหลัวเซิงไม่เว้นแม้แต่หนิงเทียน เขาก็เริ่มกลัวขึ้นมา‘มันจะเป็นโรคจิตหรือเปล่า?’

คนสติดีที่ไหนจะทำแบบนี้กัน

เพราะนี่มันหาเรื่องตายชัด ๆ

ใคร ๆ ก็รู้ว่าที่นี่มันถิ่นของหนิงเทียน!

การที่มันทำแบบนี้ นี่มันไม่เท่ากับไปขี้ใส่หัวหนิงเทียนหรอกเหรอ?

ในขณะที่หลัวเซิงกลับเพียงแค่ยิ้มเยาะ “เอาล่ะ ฉันตบแกไปแล้ว แกยังไม่เรียกคนมาจัดการฉันอีกเหรอ?”

“แม่งเอ้ย! ไอ้เวร! แกมันเสียสติไปแล้ว! พ่อฉันคือหนิงเย่ากัง!”

สติของหนิงเทียนแทบจะพังทลายลง เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

“หึ หนิงเย่ากัง ๆ อะไรก็หนิงเย่ากัง ฉันได้ยินชื่อนี้จนเบื่อแล้ว หนิงเย่ากังแล้วไง? ถ้าแกไม่พอใจ ก็รีบไปเรียกมันมาสิฉันไม่เว้นแม้แต่คนของตัวเอง!”

หลัวเซิงยังคงยิ้มเยาะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แก!”

พอได้ยินคำพูดของหลัวเซิง หนิงเทียนก็ตกตะลึงอีกครั้ง จบกัน! วันนี้เขาเจอคนบ้าเข้าจริง ๆ แล้ว มันไม่กลัวพ่อเขาจริง ๆ ด้วย!

หลัวเซิงไม่ได้สนใจท่าทางโมโหของหนิงเทียนเลยแม้แต่น้อย

“ได้! แกอยากลองดีใช่ไหม”

หนิงเทียนยอมทิ้งศักดิ์ศรีแล้ว วันนี้เขาต้องเอาคืนให้ได้! ไม่งั้นต่อไปเขาต้องกลายเป็นตัวตลกแน่ ๆ

แต่พอเขาหยิบมือถือออกมา ก็ตกตะลึงทันทีเพราะบนหน้าจอมือถือดันมีสายที่ไม่ได้รับจากพ่อเขาเต็มไปหมด!

ทันใดนั้น ที่ปลายทางเดินก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น พอได้ยินเสียงฝีเท้านี้ หนิงเทียนก็มีสีหน้าดีใจขึ้นมาทันที เสียงฝีเท้าที่มั่นคงและทรงพลังแบบนี้ มีแต่พ่อเขาเท่านั้นที่ก้าวเดินออกมาได้!

เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ตะโกนเสียงดังลั่นว่า “พ่อ! รีบมาทางนี้เร็ว!”

น้ำเสียงของเขามีความสะอื้นไห้เล็กน้อย เพราะเขาไม่รู้ว่ากี่ปีแล้วที่ไม่ได้ลิ้มรสชาติของการถูกตบ และยังถูกไอ้ขยะแบบนี้ตบอีก!

ทุกคนรอบข้างก็ได้สติกลับมา ท่านหนิงเย่ากังมาแล้ว!

ทันใดนั้น ทุกคนก็หันไปมองทางที่เสียงดังมา

หลัวเซิงเองก็หันไปมองเช่นกัน เขาเห็นหนิงเย่ากังผมหงอกขาวทั้งหัว แต่กลับดูแข็งแรง โดยเฉพาะแววตาที่เต็มด้วยความดุดันและแข็งกร้าว แววตาแบบนี้ ลูกน้องของเขาในหลัวเซิงเหมินมีกันทุกคน นี่คือสิ่งที่พิสูจน์ว่า หนิงเย่ากงคือชายผ่านร้อนผ่านหนาวมามากจริง ๆ

คนอื่น ๆ ที่อยุ่ในเหตุการณ์ต่างก็ไม่กล้าหายใจแรง เพราะแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากชายวัยกลางคนนี้มันน่ากลัวเกินไป นี่มันพ่อของพี่เทียนเลยนะ ‘หนิงเย่ากง’!

ไม่ว่าจะเป็นพี่กวาหรือจางเฉาตอนนี้พวกเขาต่างก็ตัวสั่นไปหมด

“พ่อ! ไอ้ระยำนี้มันทำร้ายผม! พ่อต้องจัดการมันให้ผมนะ!”

หนิงเทียนพอเห็นพ่อมาก็รีบฟ้องทันที เพราะทุกครั้งที่เขามีเรื่องก็เป็นพ่อเขานี่แหหละที่คอยจัดการให้!

ไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้าอยากจะอยู่ที่เจียงหนานต่อก็อย่าไปทำให้พ่อเขาขุ่นเคือง!

แต่ตอนนี้หนิงเย่ากัง กลับไม่มีทีท่าว่าจะชายตามองลูกชายตัวเองเลยแม้แต่น้อย เขาผ่านลูกชายของตนเองไปทันที หนิงเทียนพอเห็นแบบนี้ ก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งใหญ่สมกับเป็นพ่อเขาจริง ๆ ทุกครั้งที่ปรากฏตัว จะดูยิ่งใหญ่และมีอำนาจแบบนี้เสมอ!

เขาคิดมาตลอด ตั้งแต่เด็ก ๆ พอโตขึ้นเขาจะต้องเป็นแบบพ่อให้ได้!

ทุกคนที่อยู่รอบข้างตอนนี้ต่างก็คิดว่าครั้งหลัวเซิงต้องไม่รอดจากความตายอย่างแน่นอน!

จางเฉาเหลือบมองเฉวียนซินเฟย ทั้งคู่มีรอยยิ้มบนใบหน้า พวกเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าเรื่องมันจะเลยเถิดมาถึงขนาดนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้พวกเขามีความสุขมากที่สุด เพราะจากนี้สถานที่ที่หลัวเซิงจะต้องไปก็คือหลุมศพของตัวมันเอง!

ทุกคนต่างจับจ้องไปที่หนิงเย่ากัง รอฟังคำพูดของเขา หนิงเย่ากังเดินเข้ามาทีละก้าว ยิ่งเข้ามาใกล้ แรงกดดันก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา บรรยากาศเงียบสงัด ราวกับเตรียมรับพายุที่กำลังจะโถมกระหน่ำ

ในที่สุดหนิงเย่ากังก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าหลัวเซิง ทุกคนต่างก็มองไปที่หลัวเซิง พวกเขาต่างก็คาดหวังว่าจะได้เห็นความหวาดกลัว ความสิ้นหวังบนใบหน้าของหลัวเซิง!

“ผมขออภัยอย่างสูง!ครับบอสหลัว ล้วนเป็นความผิดของลูกชายผมเองที่ทำให้ท่านขุ่นเคือง ผมหนิงเย่ากังต้องขออภัยในความผิดครั้งนี้ของเขาด้วยครับ!”

เจ้าพ่อแห่งวงการมืดแห่งเจียงหนาน กำลังก้มโค้งคำนับให้กับหลัวเซิง...

พอเห็นแบบนี้ทุกคนก็ตกตะลึง สมองพวกขเาว่างเปล่า พวกเขานึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าหนิงเย่ากังมาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อมาจัดการหลัวเซิงแต่กลับมาขอโทษ!

เป็นไปได้ยังไง!

นั่นมันหนิงเย่ากังนะ! เจ้าพ่อมาเฟียเชียวนะ!

เพียงชายนี้พูดคำเดียวเจียงหนานทั้งเมืองก็ต้องสั่นสะเทือน

แต่ตอนนี้เจ้าพ่อที่มีอำนาจมากขนาดนี้ กลับมาขอโทษไอ้ขยะอย่างหลัวเซิง!

ถ้าพวกไม่ได้เห็นกับตาไม่ว่าใครจะพูดอย่างไรพวกก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

 แต่นี่คือความจริง!

“บ้าไปแล้ว… นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง!” พวกเขาต่างพึมพัมออกมาราวกับเป็นคนเสียสติ

“พ่อ! พ่อเป็นอะไรไป? ไอ้ขยะนี่มันแค่ขยะ! พ่อจำคนผิดหรือเปล่า? ขยะแบบนี้ ทำไมพ่อต้องไปขอโทษมันด้วย!”

หนิงเทียนเกือบจะเป็นลม เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า ทำไมพ่อต้องก้มหัวให้กับคน ๆ นี้ มันไม่มีเหตุผลเลย!

ยิ่งไปกว่านั้น นี่มันยังเป็นการตบหน้าเขาต่อหน้าต่อตาพ่อเขาอีก!

ปกติตามนิสัยของพ่อใครกล้าแตะต้องเขาแม้แต่นิดเดียว ตระกูลมันต้องมาคุกเข่าขอโทษ แต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้?

ตอนนี้หนิงเย่ากัง พอได้ยินลูกชายตัวเองยังพูดแบบนี้อยู่ ก็เกือบจะโดนลูกชายตัวเองทำให้หัวใจวายตาย เด็กคนนี้มันตาบอดหรือไง! เขาก็ทำถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าเรื่องมันร้ายแรงแค่ไหน!

เขารีบตวาดออกมาว่า “หุบปากซะ! ไม่งั้นกูจะลงมือเอง! ฉันบอกแกไปกี่ครั้งแล้ว อย่าไปหาเรื่องใครเขานัก!”

เพราะก่อนหน้านี้ประธานโจวก็ได้พูดกับเขาอย่างชัดเจนแล้วว่า  ตัวตนของคน ๆ นี้ แม้แต่ประธานโจวก็เป็นได้แค่เศษธุลี แล้วเขาหนิงเย่ากัง เป็นแค่ลูกน้องของประธานโจว แล้วจะไปหาเรื่องหลัวเซิงได้ยังไง?

เขามีปัญญาขนาดนั้นเหรอ?

เขารู้ดีแค่หลัวเซิงพูดคำเดียว เขาก็อาจจะหายไปจากเจียงหนานได้!

แต่อย่างน้อยตอนนี้ ปัญหายังไม่ร้ายแรงเพราะหลัวเซิงยังไม่ได้รับบาดเจ็บ ไม่งั้นต่อให้วันนี้เขามาขอโทษตายตรงนี้ ก็ไร้ประโยชน์!

ส่วนเรื่องที่หนิงเทียนโดนตบหน้า เขาไม่ได้สนใจเลย ถ้าท่านหลัวไม่ลงมือเขาก็จะลงมือเอง!

ไอ้ลูกทรพี เขาอยากจะกระทืบสั่งสอนมันมานานแล้ว!

กล้าไปหาเรื่องคนแบบนี้ นี่มันไม่ต่างอะไรกับการเอาชีวิตตระกูลไปทิ้งงั้นเหรอ?

พอได้ยินพ่อพูดแบบนี้ หนิงเทียนก็หน้าซีดลง เขารู้แล้วว่าได้ไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่องเข้าแล้ว ถึงเขาจะชอบทำตัวกร่างแต่เขาก็มีสมอง!

ในเมื่อพ่อเขาพูดขนาดนี้แล้ว เขาก็รู้ตัวแล้วล่ะ…