"ถอดเสื้อผ้าออกสิแป้ง... ให้เหลือแค่บรากับกางเกงในพอ" เสียงพี่เชนดูนิ่งแต่แฝงอำนาจสั่งการชัดเจน "แป้งตกลงแล้วนะ... ทำงานไม่กี่ชั่วโมงได้ 300 บาทเนี่ย สบายกว่าคนออกไปแบกหามทั้งวันตั้งเยอะนะว่าไหม?"
ฉันเม้มปากแน่น มองหน้าพี่เชนที่นั่งพิงหัวเตียงจ้องมองมาอย่างรอคอย... จริงของเขา เงินสามร้อยมันแลกกับชุดไอเทมในเกมได้เพียบเลยนะ ฉันค่อยๆ เอื้อมมือสั่นๆ ไปปลดกระดุมเสื้อนักเรียนออกทีละเม็ดจนหมด แล้วถอดกระโปรงสีน้ำเงินตัวสั้นลงไปกองที่พื้น
ตอนนี้ฉันเหลือแค่บราสีขาวลายลูกไม้กับกางเกงในตัวจิ๋วที่แทบจะปิดเนินเนื้อนุ่มไม่มิด สายตาพี่เชนจ้องเขม็งจนฉันหน้าร้อนผ่าว
"ดีมาก... คราวนี้คานมาหาพี่สิ ทำเหมือนหมาน้อยมาอ้อนเ้าของน่ะ คานมา..." เขาตบเตียงเบาๆ
ฉันเขินจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ขาเ้ากรรมก็ค่อยๆ ย่อตัวลงคุกเข่าบนเตียงนุ่ม ฉันเริ่มคานสี่ขาเข้าไปหาเขาช้าๆ สองเต้าขาวเนียนแกว่งไกวไปตามจังหวะการขยับตัว ก้นงอนๆ ของฉันส่ายไปมาโดยอัตโนมัติ
"โฮ่ง... โฮ่ง..." ฉันแกล้งทำเสียงหมาอ้อนเบาๆ พลางเอาหัวไปซุกที่หน้าขาของเขา พี่เชนหัวเราะร่วน มือหนาของเขาเริ่มขยี้หัวฉันแรงๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาบีบเค้นที่เนินอกจนเนื้อปลิ้นออกมาตามร่องนิ้ว
"น่ารักชิบหายเลยแป้ง... ไหน เงยหน้ามาจุ๊บปากพี่ซิ"
ฉันเงยหน้าขึ้น สบสายตาคมกริบของเขา พี่เชนโน้มตัวลงมาประชิดจนััได้ถึงลมหายใจร้อนๆ "จูบพี่สิแป้ง... รุกพี่หน่อยสิลูกหมาน้อย"
ฉันหลับตาปี๋ ค่อยๆ ยื่นปากไปแตะกับริมฝีปากหนาของเขา มันเป็รสชาติที่แปลกใหม่สำหรับเด็กอย่างฉัน... ทั้งนุ่มและร้อนแรง พี่เชนเริ่มสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาควานหาความหวานในปากฉัน ฉันเริ่มเคลิ้มตาม มือทั้งสองข้างเอื้อมไปโอบรอบคอเขาโดยไม่รู้ตัว
มือของพี่เชนไม่อยู่สุขเลยจริงๆ เขาข้างหนึ่งขยี้ขยำนมฉันจนมันผิดรูป ส่วนอีกข้างเลื่อนลงไปลูบไล้โคนขาหนีบที่ตอนนี้มันเริ่มเปียกแฉะจนกางเกงในบางๆ ซึมน้ำเหนียวออกมา
"อื้มมม... แป้ง จูบเก่งนี่นา" เขาถอนจูบออกแต่ยังคลอเคลียอยู่ที่ข้างหู "เสียวไหมหื้ม? ดูสิ หีเปียกหมดแล้วเนี่ย" นิ้วหนาของเขาเริ่มนวดคลึงผ่านเนื้อผ้ากางเกงในตรงรอยแยกของกลีบเนื้อนุ่ม ฉันสะดุ้งสุดตัว แอ่นอกเข้าหาเขาโดยสัญชาตญาณ ความเขินอายเริ่มหายไป เหลือเพียงความรุ่มร้อนที่กำลังปะทุขึ้นในห้องมืดๆ นี้
552
