ตัวร้ายผู้นี้ต้องเป็นของข้า

เล่ม 1 การกลับมาของนางร้ายบทที่ 1งิ้วแห่งความจริงยามนี้ข้ามีอายุ 12 ปี กำลังป่วยหนักจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ข้าแน่นหน้าอก หายใจติดขัดราวกับจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ ร่างกายของข้าสั่นสะท้าน เหน็บหนาวจนยากทนไหว ข้ารับรู้ได้ว่าลมหายใจที่สูดดมเข้าไปเป็นเฮือกสุดท้ายของชีวิตเมื่อลมหายใจหยุดลง ข้าได้รับการปลดปล่อย ไม่รู้สึกเจ็บปวดทรมานอีกแล้ว ตัวข้าเบาหวิวล่องลอยไปยังดินแดนแห่งหนึ่ง ดินแดนที่เต็มไปด้วยสิ่งประหลาดน่าอัศจรรย์ใจยิ่งข้าหลงทางอยู่ในดินแดนแห่งนั้นเป็นเวลานาน รู้สึกเวิ้งว้างไม่รู้จะทำอันใด ข้าตัดสินใจสำรวจบริเวณรอบ ๆ ให้ทั่ว ข้าอยากให้ตนเองมั่นใจว่า ข้าจะกลับไปยังดินแดนที่จากมาหรือเดินทางไปยังปรโลกได้สำเร็จข้าเห็นบ้านเรือนมากมาย ปลูกเรียงรายติดกันเต็มไปหมด เรือนบางหลังสูงเสียดฟ้า เรือนบางหลังรูปร่างงดงามแปลกตา จนข้าอดสงสัยไม่ได้ว่า พวกเขาสร้างเรือนเช่นนี้กันได้อย่างไรข้าเห็นกล่องสี่เหลี่ยมติดล้อหลายขนาด บรรจุผู้คนจำนวนมากเอาไว้ข้างใน พวกมันเคลื่อนไหวได้ วิ่งเรียงรายเต็มท้องถนนสีดำประหลาดตา ข้าลองสัมผัส พื้นถนนด้วยมือของตนเองถึงได้รู้ว่า มันแข็งแกร่งดั่งหินผา ราบเรียบสะดวกสบายกว่าพื้นถนนในดินแดนที่ข้าจากมาเสียอีกข้าใช้เวลาเรียนรู้เรื่องราวต่าง ๆ ในดินแดนแห่งใหม่เป็นเวลาหลายวัน ถึงได้รู้ว่ากล่องสี่เหลี่ยมติดล้อเรียกว่า ‘รถยนต์’ เป็นยานพาหนะเช่นเดียวกับเกวียน หรือรถม้าในดินแดนของข้า แต่วิ่งได้รวดเร็วกว่าหลายเท่านักส่วนพื้นถนนสีประหลาดเรียกว่า ‘ถนนคอนกรีต’ สร้างขึ้นเพื่อให้รถยนต์ขับเคลื่อนได้คล่องตัว ผู้คนในดินแดนแห่งนี้มีพรสวรรค์ด้านใดกัน เหตุใดพวกเขาเก่งกาจถึงเพียงนี้ทุกสิ่งที่พบเห็นทำให้ข้าตื่นตาตื่นใจ จนไม่อาจระงับความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ได้ แต่สิ่งที่ทำให้ข้าอัศจรรย์ใจเกินหาสิ่งใดเปรียบ คือกล่องสี่เหลี่ยมขนาด ไม่ใหญ่นัก บนโต๊ะในเรือนนอนของพวกเขา น่าเสียดายที่ข้ายังไม่ทันหาคำตอบว่า มันคือสิ่งใด ข้าถูกดึงกลับไปยังดินแดนของตนเองเสียก่อนความเจ็บปวดทิ่มแทงทั่วร่างกาย ข้าทรมานจนร่ำไห้ออกมา ข้าหวังเหลือเกินว่าความทุกข์เช่นนี้จะยุติลงเสียที ข้าหมดสติไป เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ข้ากลับมายังดินแดนประหลาดอีกแล้ว นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น ข้ายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว กันแน่การกลับมาในครั้งนี้ ทำให้ข้าตกใจจนแทบสิ้นสติ กล่องสี่เหลี่ยมที่ข้าติดใจสงสัย กำลังฉายภาพของข้าตั้งแต่แรกเกิด เติบใหญ่ จนกระทั่งข้าตาย ข้าจ้องมองสิ่งที่ คนในดินแดนประหลาดเรียกว่า ‘โทรทัศน์’ ตาไม่กระพริบ จดจำภาพทุกอย่างที่เห็น ไม่ให้คลาดเคลื่อนแม้แต่ช่วงเหตุการณ์เดียวข้าจะตายในวัย 18 ปี วัยที่เป็นดั่งดอกไม้งามบานสะพรั่ง สาเหตุเพียงเพราะข้าพึงใจในตัวบุรุษผู้หนึ่ง แต่เขาไม่ได้มีใจสมัครรักใคร่ในตัวข้า เขามีหญิงงามในดวงใจอยู่แล้ว ข้าโง่เขลาคิดแย่งชิงความรักกับแม่นางผู้นั้น จนพลั้งเผลอทำนางบาดเจ็บตัวข้าในกล่องสี่เหลี่ยมพยายามอธิบายให้ชายในดวงใจฟังว่า ข้าไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ต้องการให้เหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้น แต่บุรุษที่ข้ามอบใจให้ ไม่ใส่ใจสิ่งที่ข้าพูดเลยสักนิด เขากล่าวหาว่าข้าเสแสร้งแกล้งบีบน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสนใจ เขาช่างเป็นบุรุษที่ใจร้ายนักยามที่ข้าทำให้สตรีผู้นั้นได้รับบาดเจ็บ มีบุรุษอีกผู้หนึ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาควรช่วยข้าอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น เพื่อไม่ให้ความเข้าใจผิดกลายเป็นความขัดแย้ง จนยากแก้ไข ช่วยคลี่คลายเหตุการณ์ร้ายให้กลายเป็นดีแต่เขาไม่ทำเช่นนั้น พวกเขารวมหัวกับสตรีผู้นั้นใส่ความข้า กล่าวหาว่าข้าตั้งใจวางแผนกลั่นแกล้งผู้อื่น บุรุษน่าไม่อายมีใจฝักใฝ่ในตัวหญิงงาม เขาจึงยอม ทำตามความต้องการของนางอย่างโง่งมคำโป้ปดของพวกเขา ทำให้ข้ากลายเป็นสตรีน่ารังเกียจ ตัวข้าในกล่องสี่เหลี่ยมถูกตำหนิอย่างหนัก ข้าโดนลงโทษอย่างรุนแรง ทั้งที่ไม่ได้ทำอันใดผิดเลย สักนิด ข้าเสียใจเหลือเกิน ความโกรธ ความเกลียด ความริษยาผลักดันให้ข้า ทำสิ่งร้ายกาจเพิ่มมากขึ้น มากขึ้น โดยไม่รู้ตัวข้าทำเรื่องเลวร้ายมากมายนับไม่ถ้วน กลั่นแกล้งสตรีนางนั้นเพื่อความสะใจ บางครั้งรุนแรงถึงขั้นทำให้นางเลือดตกยางออก แต่ข้าไม่สนใจ ยังคงทำเรื่องผิดพลาดต่อไปไม่หยุดหย่อน บุรุษทั้งสองทนเห็นสตรีที่พวกเขารักใคร่ถูกทำร้ายต่อไปไม่ไหว จึงร่วมมือกันวางแผนกำจัดข้าตัวข้าในกล่องสี่เหลี่ยมล่วงรู้แผนการทุกอย่าง แต่ข้าคงเสียสติหรือไม่ก็ดวงตามืดบอดไปเสียแล้ว ข้ากระโดดลงไปตายในหลุมกับดักที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วยความเต็มใจ ตัวข้าในกล่องสี่เหลี่ยม โง่เขลาเบาปัญญาหาใครเปรียบ ข้าคิดไม่ออกเลยว่าควรสงสารหรือสมน้ำหน้าตนเองที่เป็นเช่นนั้นดีข้าอยากรู้จนทนไม่ไหว เหตุใดตัวข้าถึงมีชีวิตอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมใบนั้นได้ ข้าพยายามฟังสิ่งที่ผู้คนในดินแดนประหลาดพูดคุยกัน จนกระทั่งได้รู้ความจริงว่า ชีวิตที่เห็นผ่านกล่องมหัศจรรย์เป็นเพียงงิ้วเลื่องชื่อโรงหนึ่งเท่านั้นข้าสับสนเหลือเกิน เรื่องไร้สาระเช่นนี้จะเป็นเรื่องจริงได้อย่างไรกัน ข้าเคยมีชีวิตอยู่จริง มีลมหายใจ มีความรู้สึกนึกคิด นี่มันเกิดอันใดขึ้นกับตัวข้ากันแน่ข้าพยายามตั้งสติ ไตร่ตรองเรื่องราวทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน หากทุกอย่างที่เห็นเป็นงิ้วบอกเล่าเรื่องจริงที่กำลังเกิดขึ้นในอนาคต ข้าต้องหาทางกลับไปยังดินแดนของตนเองอีกครั้ง เพื่อเปลี่ยนแปลงเรื่องราวใหม่ทั้งหมด ในเมื่อข้าได้เห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า ได้เห็นธาตุแท้ของผู้คนที่มีดีเพียงหน้าตา แต่จิตใจโสมมเกินผู้ใด ข้าควรหูตาสว่างไม่ตกลงไปในหลุมพรางอย่างโง่เขลาอีกข้าเริ่มต้นดูงิ้วแห่งความจริงตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง เมื่อข้าได้ย้อนดูเรื่องราวทั้งหมดอย่างตั้งใจ ข้ากลับรู้สึกว่าชายหนุ่มที่ข้ามีใจให้ หรือบุรุษที่ผู้คนในดินแดนประหลาดเรียกว่า ‘พระเอก’ ช่างน่าสมเพชยิ่งนักเขาเป็นชายหนุ่มรูปงาม ท่าทางเฉลียวฉลาด แต่กลับมีดวงตามืดบอด เห็นผิดเป็นชอบ ไร้ความเที่ยงธรรม บุรุษที่มีจิตใจเอนเอียง เข้าข้างเพียงหญิงงาม ที่ตนเองรักใคร่ จนไม่ยอมฟังเหตุผลจากผู้ใด บุรุษเช่นนี้เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนมากมายได้อย่างไรกัน ข้าข้องใจเหลือเกินส่วนบุรุษที่ไม่ยอมยื่นมือช่วยเหลือข้า ทั้งยังกล้าเอ่ยคำโป้ปดใส่ร้าย โดยไม่มีความละอายแก่ใจเลยสักนิด เขาถูกผู้คนในดินแดนประหลาดเรียกว่า ‘พระรอง’ บุรุษผู้นี้น่าสมเพชยิ่งกว่าพระเอกเสียอีก เขาเป็นผู้โยนความผิดให้ข้า วางแผนกำจัดข้า เพื่อให้สตรีที่ตนเองหลงใหลยอมมอบเศษเสี้ยวหัวใจให้บ้าง ชายหนุ่มที่ตั้งใจสังหารสตรีอ่อนแอไร้ทางสู้ บุรุษจิตใจมืดดำเช่นนี้ เรียกว่าอ่อนโยนเอื้ออารีได้อีกหรือพระรองถูกสตรีที่ผู้คนในดินแดนประหลาดเรียกว่า ‘นางเอก’ ปฏิเสธทุกเมื่อเชื่อวัน ถูกนางหลอกใช้ ย่ำยีจิตใจจนตรอมตรม แต่เขากลับโง่งมยอมทำทุกอย่างที่นางต้องการ พระรองผู้นี้โง่เขลาไม่ต่างจากตัวข้าในงิ้วแห่งความจริงเลยสักนิดในงิ้วเลื่องชื่อมีบุรุษผู้เดียวที่ข้าเผลอมองด้วยความสนใจ เขาเป็น ‘ตัวร้าย’ ที่ผู้คนในดินแดนประหลาดรังเกียจ แต่ข้ากลับชื่นชอบเขายิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นบุรุษใดรูปงามจับตาเท่านี้มาก่อน ชีวิตในงิ้วแห่งความจริงของเขา น่าเศร้ายิ่งกว่าชีวิตของข้าเสียอีกเขาเป็นประมุขหนุ่มรูปงาม มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ แต่กลับถูกผู้คนทั้งดินแดนเรียกขานว่า ‘มารร้าย’ เพียงเพราะหวาดกลัวอันตรายจากพลังปราณมากมายที่ติดกายมาแต่กำเนิด ตัวร้ายบังเอิญได้พบกับนางเอก ตกหลุมรักนางทันทีตั้งแต่แรกสบตาสตรีแสนงามที่ประมุขหนุ่มมอบใจให้ แท้จริงแล้วจิตใจด้านชาเกินผู้ใด ยามต้องพึ่งพาตัวร้าย นางเอกแสดงตนได้อ่อนหวาน น่าทะนุถนอมยิ่ง แต่หลังจาก ได้รู้ความจริงว่าเขาเป็นบุรุษอันตรายที่ผู้คนทั้งเขตแดนไล่ล่า นางกลับหันหลังจากมา แล้ววางแผนย้อนกลับไปทำลายเขาอย่างเลือดเย็นนางเอกใช้เล่ห์มารยาหลอกล่อตัวร้ายให้ติดกับ แต่ไม่มีผู้ใดตำหนิเลยสักนิด ผู้คนมากมายพากันยกย่องเชิดชู ส่งเสริมให้นางเป็นสตรีสูงค่า มีสติปัญญาคู่ควรกับพระเอกเหนือหญิงอื่นใด เช่นนี้ก็ได้ด้วยหรือตัวร้ายถูกจับไปคุมขังในคุกใต้ดิน เขาถูกทรมานอย่างหนัก จนผิวขาวจัด เต็มไปด้วยบาดแผล เลือดสีแดงก่ำไหลชโลมทั่วร่างกาย สยดสยองจนข้าทนดูต่อไป ไม่ไหว ข้าคิดว่าเขาจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ ภายใต้อุ้งมือมารร้ายในคราบคนดีเสียแล้ว แต่ตัวร้ายมีวรยุทธ์ล้ำเลิศ เมื่อสบโอกาสเขาหลบหนีออกมาจากที่คุมขังได้สำเร็จพระเอก พระรองและบรรดาคนดีจอมปลอม พากันไล่ล่าตัวร้ายไม่ลดละ ข้าอยากเข้าไปช่วยเขาออกมาจากกล่องสี่เหลี่ยมเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้ ข้าทำได้เพียงนั่งมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าไม่วางตาเท่านั้นตัวร้ายบาดเจ็บหนัก เขาหนีไปจนมุมที่ริมหน้าผาสูงชัน บุรุษรูปงามที่ข้า เอาใจช่วยเป็นพิเศษ สาดยาพิษใส่พระเอกเพื่อปกป้องชีวิตของตนเอง แต่นางเอกที่ข้า ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ตรงนั้นได้อย่างไร วิ่งเข้ามาขวางพิษเอาไว้ได้ทันเวลานางเอกโดนพิษร้ายแทรกซึมเข้าร่างกายอย่างรุนแรง นางไร้กำลัง ใกล้สิ้น ลมหายใจเต็มที วิธีเดียวที่จะช่วยชีวิตของนางได้คือ ต้องถ่ายพิษร้ายออกจากร่างกายให้แก่ผู้อื่นข้าคิดว่าพระเอกที่หลงรักนางเอกจนหน้ามืดตามัว จะยอมสละชีวิตเพื่อช่วยหญิงงามในดวงใจ แต่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ผู้มีใจรักมั่นคง ยอมสละได้ ทุกอย่าง กลับเป็นชายหนุ่มที่ทุกคนรังเกียจตัวร้ายถ่ายพิษจากร่างกายนางเอกเข้าสู่ร่างกายของตนเองนางเอกปลอดภัย แต่เขากลับเจ็บปวดทุรนทุราย สิ้นใจตายในที่สุดบุรุษผู้มีพรสวรรค์สูงส่ง ยอมตายเพื่อความรักที่ไม่มีใครเห็นค่า จิตใจของเขาช่างน่านับถือเหนือผู้ใดข้ามองดูชีวิตตัวร้ายผู้นี้แล้วซาบซึ้งใจเหลือเกิน เหตุใดผู้คนในดินแดนประหลาดถึงเรียกเขาว่า ‘มารร้ายน่ารังเกียจกันเล่า’ บุรุษแสนดีเช่นนี้ต่างหากที่คู่ควรเป็นพระเอกอย่างแท้จริง ผู้คนในดินแดนแห่งนี้ดวงตามืดบอดยิ่งกว่าพระเอก ที่พวกเขาชื่นชอบเสียอีกหากข้ามีโอกาสได้กลับไปยังดินแดนของตนเองอีกครั้ง ข้าจะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตใหม่ ข้าจะช่วงชิงตัวร้ายผู้แสนดีมาเป็นกำลังสำคัญของตนเอง กำจัดพระเอก พระรองและบรรดาคนดีจอมปลอมให้สิ้นซาก ข้ามองกล่องสี่เหลี่ยมฉาย งิ้วเลื่องชื่อซ้ำไปซ้ำมา จนได้ข้อสรุปในใจอันแน่ชัดว่า‘พระเอกข้าไม่ชอบ พระรองข้าไม่สน แต่ตัวร้ายผู้นี้ ต้องเป็นของข้าเพียง ผู้เดียว’

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 1 บทที่ 1 งิ้วแห่งความจริง

นิยายแนะนำ

ตัวร้ายผู้นี้ต้องเป็นของข้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 1 บทที่ 1 งิ้วแห่งความจริง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้