“เฮ้ย!! ผะผี” ร่างสูงสะดุ้งดีดตัวขึ้นนั่งทันที มือซ้ายยกมือขึ้นลูบอกไปมาด้วยความใเพราะทันทีที่เปิดเปลือกตา ดันมียายเพิ้งมานั่งจ้องหน้า
“ผีเผลอที่ไหน นี่เขาเรียกคนสวยค่ะ” คนถูกมองว่าเป็ยายเพิ้งยกมือเอาผมทัดหูเชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจในเบ้าหน้าที่หาใครเปรียบได้ยาก
“กรี้ดส์” เสียงเล็กกรีดร้องด้วยความใ เมื่อจู่ ๆใครบางคนก็ยื่นกระจกมาตรงหน้าของเธอ
“สวยหรือซวย นี่มันมนุษย์ป้าชัด ๆ” น้ำเสียงและแววตานั้นทำเอาแพรวาอยากจะตะบันหน้าให้รู้แล้วรู้รอดเธอได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
เพราะทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้
“แล้วเมื่อไหร่ คุณจะปล่อยฉันสักทีเนี่ย” เธอชูมือข้างที่โดนกุญแจมือที่ข้อมือมีรอยแดงช้ำเป็ริ้ว
“หลังจากฉันอาบน้ำเสร็จ” พูดจบคนตัวโตก็ถอดกุญแจมือตัวเองแล้วไปคล้องไว้ที่ขอบเตียงดังเดิมก่อนลุกไปยังห้องน้ำด้วยท่าทางสบายใจ เพียงครู่ก็มีเสียงซ่าที่ดังมาจากห้องน้ำทำเอาแพรวาได้แต่มองบนด้วยความเหนื่อยหน่ายนี่เขาเห็นหล่อนเป็เ้าแบดตั้นรึไงถึงได้ผูกไว้แบบนี้ ฮึ!
“มัวนั่งสะเหล่ออะไรตรงนี้ไปอาบน้ำได้แล้ว”แอรอนพูดขณะที่มือยังเอาผ้าเช็ดผมที่ยังแห้งไม่สนิทไปมา
“ทำไมไม่เดินแก้ผ้ามาละ ถ้าจะใส่แค่นี้” คนสั่งให้ไปอาบน้ำเบ้ปากใส่เมื่อเ้านายเดินออกจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันไว้ที่เอวสอบอย่างลวก ๆ
“น้ำหมากจะหกเหรอ ป้าแพร ฮาฮ่า” แอรอนหรี่ตามองโดยไม่ลืมที่จะเย้าแหย่เมื่ออีกฝ่ายตีหน้าตึงเหมือนอยากจะหยุมหัว
“ไอ้เด็กเวร” เธอพึมพำเบา ๆ
“ว่าไรนะ?” แต่ก็เล็ดลอดไปยังหูสุนัขป่าที่หันกลับมามองหน้าถมึงทึง
“อ้อ ฉันพูดว่าวันนี้เวรใคร แหะ ๆ” พร้อมกับส่งยิ้มแห้ง“อ้อ แล้วเมื่อไหร่จะถอดไอ้กุญแจบ้านี่สักทีเจ็บข้อมือไปหมดแล้ว” แอรอนชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแดงเถือกที่ข้อมือเล็กก่อนเสียงเข้มจะเรียกใครบางคนที่รออยู่ด้านนอกแล้ว
“เกรย์ เข้ามา”
“ครับนาย” พร้อมกับประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก
“เร็วสิ เกะกะคนยิ่งรีบ” น้องชายฝาแฝดกำลังจะเดินเบียดคนเป็พี่เข้ามา“เข้ามาอีกก้าวลูกปืนได้เป่าหัวมึงแน่ ออกไป!”
“แต่คุณ”
“โอ๊ย” ยังไม่ทันที่ชินจะทันได้พูดอะไรก็ถูกขายาว ๆของใครบางคนถีบครั้งเดียวก็เซออกไปอยู่ข้างนอกตามมาด้วยเสียงปิดประตูใส่หน้าดังปั้ง
“ดะ เดี๋ยว..เฮ้อ” สุดท้ายชินได้แต่ถอนหายใจในขณะที่เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น “ครับผม” แล้วเดินคอตกลงบันไดไป
เกรย์ยกมือไปรับลูกกุญแจที่นายน้อยโยนให้โดยไม่หันมามองเขารับมันแล้วเดินไปไขกุญแจโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“ขอบคุณ” พูดจบคนที่เพิ่งได้อิสระก็รีบเดินตรงดิ่งไปยังประตูห้องเพราะถ้าขืนชักช้าอาจมีใครบางคนเปลี่ยนใจ
“เลออนมันว่ายังไง?” คนถามนั่งลงบนโซฟาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ขณะเหลือบมองไปที่ประตูบานใหญ่ก่อนร่างเพรียวบางจะหายลับไปพร้อมกับประตูบานใหญ่ที่ถูกปิดดังปั้ง ทำเอาเ้าของคฤหาสน์ถึงกับเอามือยกขึ้นถูใบหูเบาๆ
“รู้ตัวมันแล้วครับ” เกรย์ที่ยืนไม่ห่างกำลังรายงานความคืบหน้าล่าสุด
“ดี” ั์ตาสีน้ำข้าววาววับขณะที่เกรย์เดินไปหยิบไอแพดสีดำขึ้นมาดูตารางของเดือนนี้ด้วยใบหน้าที่ดูกังวล
>>>
“เอวา มาทานข้าวก่อนครับ อ้าปาก หม่ำหม้ำ” เสียงพ่อลูกอ่อนกำลังหลอกล่อลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนอายุขวบกว่ากินข้าว
“มะเอา เอวา ไปแพ” คนถูกปฏิเสธถึงกับหน้างอง้ำเมื่อลูกสาวเอาแต่เรียกหาป้าแพรป้าแพร แถมชื่อที่พูดได้ครั้งแรกก็เป็ป้าแพรอีก
“ได้ข่าวว่ามีใครไม่ยอมกินข้าวน๊า~” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากโทรศัพท์ที่ไวน์เอามาวางตรงหน้าทำเอาเด็กไม่ยอมกินข้าวยิ้มแก้มปริ
“หม่ำ หม่ำ” เอวาที่นั่งอยู่บนรถหัดเดินสีเทาขาวล้อลากหกล้อ โดย
มีตัวการ์ตูนสัญชาติอังกฤษที่มักจะใส่เสื้อสูทหัวโต ขาลีบวางอยู่ด้านหน้าสองตัว กำลังร้องหาข้าวกิน
“อ้ำ อร่อยไหมครับ” คนเป็พ่อยิ้มปานน้ำตาจะไหลพรากเมื่อความพยายามกว่าครึ่งชั่วโมงเป็ผลสำเร็จในรอบปี ถึงกับต้องปาดเหงื่อแต่ใบหน้าก็เปื้อนยิ้ม
“ย่อย ย่อย แพ” มือน้อย ๆ เท่าฝาหอยปรบมือแปะ แปะ ดีใจจนยิ้มตาหยีเมื่อแก้มจ้ำม่ำล้นจนจะปิดดวงตาสีน้ำข้าวขณะมองป้าแพรผ่านกล้องมือถือ
“มาค่ะ ไวน์ป้อนเอง พี่นิโคไลรออยู่ที่ห้องทำงานค่ะ”ขณะเอื้อมมือไปหยิบจานข้าว แต่อีกคนมีท่าทีหวงเล็กน้อยจึงดึงจานมาไว้แนบอก
“ก็ช่างหัวนิโคไลมันสิ”
“เอามาค่ะ อย่าดื้อ” คนดื้อยังมีท่าทีไม่ยินยอมเล็กน้อยขณะที่ส่งสายตาอ้อนวอนภรรยาสาว
“อีกคำหนึ่งไม่ได้เหรอ นะน๊า” คนไม่ยินยอมยังต่อรอง
“ไม่ได้ค่ะ อย่าปล่อยให้แขกรอนาน” ไวน์ยังมีรอยยิ้มระบายใบหน้าด้วยเข้าใจว่าสามีเพิ่งหายป่วยและร่างกายก็เริ่มแข็งแรง ดังนั้นเขาจึงอยากชดเชยเวลาให้กับลูก แต่จู่ๆ นิโคไลก็บินมาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้าและมีท่าทีรีบร้อนซึ่งผิดวิสัยกับเ้าตัวที่ใจเย็นนั่นแสดงว่าต้องมีเื่สำคัญแน่ เพราะปกติก่อนเ้าตัวจะแจ้นมาหาเอเดนจะบอกก่อนตลอด
“แต่”
“เลออน..!!!” คนถูกเรียกสะดุ้งโหยงมือหนารีบยื่นจานข้าวให้เมียรักอัตโนมัติ ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นออกไปจากรัศมีทำลายล้างโดยไม่ลืมบอกลาลูกสาววัยขวบ
“ครับ ไปแล้ว ๆ เอวาดาด้าไปก่อนนะครับ อย่าขัดใจแม่เค้านะครับเดี๋ยวดาด้ามา”
“ฮาฮ่า บอกแล้วว่าอย่ากล้าท้าทายระบบเมียเนอะ เอวา” เสียงหัวเราะคิกคักของแพรวาดังแทรกมาจากโทรศัพท์รวมทั้งแอนนาที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ด้วยระบบนี้น่าจะสืบทอดมาจากคุณปู่คาลอสไม่มีผิดเพี้ยน
“ยะยบ ยะยบ” (ระบบ ระบบ) เอวายิ้มตามแพรวาขณะที่อ้าปากรับอาหารกับแม่ไวน์สุดสวยและใจดี
“นิโคไลมาเหรอไวน์”
“ค่ะ น่าจะมีเื่สำคัญนะ ดูท่าทางรีบร้อนผิดปกติ” ไวน์พูดอย่างไม่ใส่ใจนักมือก็ป้อนข้าวลูกรัก พลางหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นซับที่ปากลูกน้อยเบา ๆเมื่อมีคราบเศษอาหารเลอะปาก
“เื่สำคัญอะไรเหรอ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้ไวน์ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีที่ดูเปลี่ยนไปของพี่สาว
“ทำไมเหรอคะ ทางแอรอนเกิดเื่อะไรขึ้น?” ไวน์หันไปขอความช่วยเหลือจากแอนนาให้มาช่วยป้อนข้าวเอวาก่อนทางสายตา
“มาค่ะ เดี๋ยวแอนนาป้อนข้าวให้คุณหนูเอวานะคะ” แอนนารับ่ต่อพร้อมกับตุ๊กตาหัวโตสัญชาติอังกฤษเพื่อดึงความสนใจจากนายสาวตัวน้อย
“อ้อ ไม่มีอะไร เดี๋ยวพี่วางก่อนนะ เด็กเปรตมันตามแล้ว” แพรวาหาเื่วางสายทันที เมื่อคิ้วของน้องสาวเริ่มผูกเป็โบ
“เอวา ป้าแพรวางสายก่อนนะ บ้ายบาย” คนรีบร้อนไม่ลืมที่จะโบกมือลาให้หลานสาวตัวน้อย
“ดะเดี๋ยวสิ พี่แพร ตู๊ด ๆ” และสายก็ถูกตัดไป ไวน์มองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยใบหน้าครุ่นคิด
“สงสัยเราจะคิดมากไป” เธอจึงไล่ความสงสัยแล้วหันไปหยอกล้อกับเอวาที่หันมาส่งยิ้มหวานจนตาจะปิดทำให้แพรลืมเื่ก่อนหน้านี้ไป
ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งเรียบง่าย แต่เฟอร์นิเจอร์ทุกตัวราคาเฉียดล้านแถมของประดับตกแต่งบางตัวมีอยู่แค่ไม่กี่อันบนโลกใบนี้
“ถ้าเสนอหน้ามาเพราะเื่ไร้สาระนะพ่อจะส่งจรวดถีบส่งกลับไปหาเทพีเสรีภาพแม่งเลย” เลออนทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีหงุดหงิดให้กับคนที่ขัดเวลาของครอบครัว ปกติก็บินมาแทบจะสิงเป็เ้าที่ของบ้านนี้อยู่แล้ว
“เอาไป” เ้าของั์ตาสีมะกอกโยนแฟ้มหนาสีดำลงบนโต๊ะ เขาี้เีต่อล้อต่อเถียงให้กับเด็กพาลที่ไม่รู้จักโต
“อยากรู้ก็หุบปาก แล้วเปิดอ่านซะ” เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะอ้าปากถามนิโคไลเลยชิงพูดก่อน
“นี่มัน?”
18K
![[เขียนเอง]Monster Die](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
