item monster ไอเทมมอนสเตอร์

ตอนที่ 46 ล่าหมูป่าจอมตะกละ 1

หมูบ้านผาริมธารเป็นเป้าหมายในภารกิจครั้งนี้ของลุคเขารีบวิ่งเข้าไปตามเส้นทางเข้าหมู่บ้านแห่งนี้ทันที เข้าไปประมาณ 200กว่าเมตรก็พบกับบ้านแบบเกษตรกรรมและพื้นที่เพราะปลูกจำนวนมาก ทอดยาวสุดสายตา

ในกลางหมู่บ้านมีลำธารเล็กๆ น้ำใสและเย็นไหลผ่านตลอดทั้งปีและท้ายหมู่บ้านเป็นภูเขาที่ครึ่งลูกเป็นหน้าผาตัดตรงทำให้หมู่บ้านนี้มีชื่อว่าหมูบ้านผาริมธาร

ลุคเดินไม่ได้วิ่งแต่ลดความเร็วเดินไปตามทางเดินเลาะไปตามริมทางแม้โดยรอบจะเป็นสภาพแวดล้อมที่บริสุทธิ์ของธรรมชาติ แต่กลับมีบรรยากาศอึมครึมและเงียบเหงา

หน้าต่างประตูรั่วบ้านแทบทุกหลังคาเรือนถูกปิดมิดชิดมีผู้คนแอบแง้มหน้าต่างมองดูลุคบ้างเป็นครั้งคราว

‘ที่นี่เกิดอะไรกันหรือจะเกี่ยวกับมอนสเตอร์ตัวนั้นทำให้ผู้คนกลัวที่จะออกมาด้านนอก’ ลุคขมวดคิ้วเพราะคิดว่านี่ไม่ใช่ปัญหาธรรมดาแล้ว

ในตอนนั้นเขาก็ว่ามีชายวัยกลางคนกำลังวิ่งมาทางเขาด้วยความร้อนใจ

“คุณคือเหนือมนุษย์ที่ทางการส่งมาใช่ไหมครับ”

เหนือมนุษย์ทางการน่าจะหมายถึงสำนักงานเหนือมนุษย์...ลุคคิดในใจ

“ใช่ครับผมเองว่าแต่คุณคือ...”

“ผมชื่อดอนเป็นผู้ใหญ่ของหมู่บ้านหินผาครับและเป็นคนที่แจ้งเรื่องมอนสเตอร์บุกโจมตีให้กับทางการเองครับก่อนหน้านั้นมีเหนือมนุษย์มาถึงแล้ว 4 คนแต่เขาบอกว่าอีกคนยังมาไม่ถึงจึงต้องรอก่อน คุณมาแล้วเราไปพบพวกเขากันเลยเถอะครับ”ผู้ใหญ่บ้านค่อนข้างนอบน้อมเวลาพูดกับลุค

ลุคพยักหน้าก่อนจะเดินตาม

หลงจากตามผู้ใหญ่ดอนไปจนถึงบ้านหลังที่ใหญ่สุดเป็นบ้านของผู้ใหญ่บ้านดอนเมื่อเข้าไปด้านในลุคก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยที่เจอกับฮันเตอร์ 4 คนนั้น

เขาไม่รู้จักสองคนที่เป็นผู้ชายซึ่งนั่งอยู่ไกลออกไป แต่เขารู้จักฮันเตอร์ชายหญิงสองคนที่กำลังนั่งพักกันอยู่

“บอสตัน ไอกะ”

“ลุคคุณมาช้าไปหน่อย”

บอสตันลุคขึ้นและเดินมาทักทายเขาไอกะก็หันกลับมายิ้มและทักทายด้วย

“ดูเหมือนนิโคลจะติดต่อไปหาพวกคุณสินะ”ลุคนึกถึงสิ่งที่นิโคลบอกว่าจะให้คนไปแทน ดูเหมือนจะเป็นสองคนนี้

“ใช่แล้วนิโคลบอกว่าคุณกำลังไปทำภารกิจไล่ล่าและขาดคนพอดีมานั่งตรงนี้สิ” บอสตันพูดด้วยรอยยิ้ม

“อืม”ลุคพยักหน้า ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้

“คุณเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นมาก”ไอกะที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ สอบถาม แม้จะไม่ใช่คลื่นพลังตรวจสอบโดยตรงแต่ก็เธอสามารถสัมผัสความแข็งแกร่งของคนที่นั่งข้าง ๆ อย่างลุคได้

ในตอนนี้ลุคสวมชุดเกราะหมาป่าขนเหล็กหลังยังสะพายดาบเล่มหนึ่งไว้ซึ่งเขาใช้สายหนังที่ซื้อมาเกี่ยวดาบโดยเฉพาะด้วย ทั้งสองเป็นไอเทมเกรดสีส้มซึ่งมอบคลื่นพลัง 1,000 หน่วยให้เขากับ

ถ้าในตัวของลุคมีไอเทมหลายชิ้นไอเทมที่มอบคลื่นพลังให้จะเป็นไอเทมเกรดสูงสุดที่เขาใช้อยู่เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น

“นายคือคนสุดท้ายสินะ”

ตอนนั้นก็มีเหนือมนุษย์อีกสองคนที่ได้เข้ามาพูดคุยกับลุคคนแรกเป็นชายหัวล้านร่างสูงแห้ง ส่วนอีกคนกลับตัวเตี้ยกว่าแต่กำยำมากท่าทางของทั้งสองเต็มไปด้วยความมั่นใจบนตัวมีอุปกรณ์พิเศษหลายชิ้นที่คุณภาพดาวไม่ต่ำเลย

“ใช่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“นายมาช้า”ชายหัวล้านกล่าวอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

“ที่จริงภารกิจครั้งนี้ไม่ต้องมาพวกนายสามคนก็ได้รังแต่จะถ่วงภารกิจเปล่าๆ เอาแบบนี้ไหมให้ฉันสองคนจัดการส่วนพวกนายเอาแค่ส่วนแบ่งจากรางวัลภารกิจไป”ชายตัวเตี้ยกำยำกล่าว

สองคนนี้แสดงความเป็นปฏิปักษ์ต่อลุคและพวกอย่างชัดเจน

บอสตันหน้าตึงทันที“หมายความว่ายังไง พวกนายคิดจะหุบซากมอนสเตอร์ไว้คนเดียวเหรอ”

“ได้ยินว่าซากหมูป่าจอมตะกละขายได้ราคาแพงมา”ไอกะกล่าวเสริมเธอค่อนข้างสนใจในเรื่องวัตถุทำอาหารเนื้อมอนสเตอร์จึงเป็นหนึ่งในนั้นด้วย

ลุคยังคงไม่ตอบอะไรเขาเพียงแต่มองทั้งสองคนด้วยความสงสัย

“ตามใจอย่ามาเป็นภาระพวกเราก็พอ”

“ใช้กฎของฮันเตอร์ก็แล้วโชคดี”

ทั้งสองคนจากไป

บอสตันและไอกะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่แต่ทั้งสองสัมผัสได้ว่าสองคนนั้นแข็งแกร่งมากจริง ๆ

“นิโคลชอบเล่าว่าในหมู่ฮันเตอร์มักจะแย่งชิงกันแบบนี้เสมอ”ไอกะพึมพำ

ลุคพอเข้าใจเพราะเขาก็พึ่งโดนเหนือมนุษย์คนหนึ่งโจมตีที่ชิ้นส่วนโลกมาเหมือนกัน

‘ยังไม่เริ่มก็แตกกันซะแล้ว’ลุคส่ายหัวเบา ๆ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจว่าสองคนนั้นจะคิดยังไงกับพวกเขาเพราะถ้าเป็นตามภารกิจที่หมูป่าจอมตะกละเป็นระดับ F ก็ไม่มีอะไรที่เขาจะต้องกลัวว่าจะไม่สามารถจัดการได้

“ดูเหมือนพวกนั้นจะแยกกับพวกเราแล้วทำไมพวกเขาไม่ออกไปล่ากันก่อนเลย” ลุคสงสัยเล็กน้อย

“ในภารกิจเหมือนจะมีการระบุอยู่ว่าต้องให้คนมาพร้อมกันก่อนผู้อธิบายภารกิจถึงจะบอกรายละเอียดเพิ่มเติมและพวกเราจึงจะสามารถปฏิบัติภารกิจได้น่าจะเพื่อปกป้องไม่ให้ฮันเตอร์ที่รับภารกิจเสี่ยงอันตรายเกินไปจากการไม่ยอมรอทีมและป้องกันการตัดหน้าแย่งชิงผลประโยชน์กัน” บอสตันอ่านในรายละเอียดให้ลุคฟัง

‘การที่เรามาช้าและท่าทีที่ไม่พอใจของสองคนที่นั่นก็มาจากสาเหตุนี้สินะแต่ภารกิจล่าคนเดียวที่เราเคยทำที่ท่อระบายน้ำไม่มีข้อกำหนดตรงนี้เราเลยไม่ได้รู้’ ลุคคิดในใจ

หลังจากนั้นผู้ใหญ่บ้านดอนก็ยืนยันจำนวนสมาชิกไล่ล่าในภารกิจครั้งนี้ก่อนจะบอกรายละเอียดเพิ่มเติมที่ไม่มีในภารกิจให้กับทั้ง 5 คนได้รับรู้

เมื่อ 7วันก่อนมีชาวบ้านที่ไปทำไร่แถวเชิงเขาหายตัวไป 2 คนตอนแรกพวกเขาคิดว่าเป็นคดีคนหาย จึงแจ้งกับทางตำรวจในท้องที่ไปแต่หาอยู่สองวันกลับไม่เจอคน แถมยังมีคนในทีมค้นหาหายไปเพิ่มด้วยทำให้ทุกคนเลือกจะถอยออกมาและสันนิษฐานว่ามีมอนสเตอร์กำลังอาละวาดแถวนี้

จนกระทั่งอีกวันหนึ่งพืชผลจากการเกษตรของไร่ติดแถบภูเขาโดนกินจนหมดไม่มีเหลือและมีบ้านสองสามหลังแถวนั้นโดนโจมตีในตอนกลางคืนในคืนเดียวกัน

จึงมีคนตายเพิ่มไปอีก5 คนมีคนเดียวที่รอดมาได้เป็นภรรยาของเจ้าของที่ติดภูเขาคนหนึ่งแต่ก็บาดเจ็บและรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเธอบอกว่ามอนสเตอร์ที่โจมตีเป็นหมูขนาดใหญ่ที่กินทุกอย่างไม่เลือกหน้า

และบังเอิญว่าเธอถ่ายรูปพวกมันไว้ได้พอแจ้งให้ตำรวจพวกนั้นดูพวกเขาก็ตรวจสอบและบอกว่ามันเป็นมอนสเตอร์หมูป่าจอมตะกละ

ผู้ใหญ่บ้านดอนจึงสั่งให้ชาวบ้านย้ายเข้ามาอยู่ที่ใจกลางหมู่บ้านก่อนทิ้งบ้านที่อยู่ไกลออกไป เพราะกลัวจะโดนโจมตี จากนั้นก็รีบแจ้งทางการให้มาจัดการ

พวกเขาพบว่าหมูพวกนี้แพร่พันธุ์มากขึ้นพวกมันกินสัตว์ในคอกที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้จนหมดและอีกไม่นานคงจะมากินพวกเขา

‘พอเข้าใจได้ทำไมผู้ใหญ่บ้านดูรีบร้อนไม่น้อยกลัวว่าหมูพวกนั้นจะขายพันธุ์จนไม่สามารถจัดการได้’ลุคนึกถึงท่าทางร้อนรนของผู้ใหญ่บ้านก่อนหน้านั้น

“ทำไมพวกคุณไม่ย้ายออกไปอยู่ในเมืองกันก่อนแล้วค่อยย้ายกลับเข้ามาที่นี่ตอนที่มอนสเตอร์โดนจัดการหมดแล้วละค่ะ”ไอกะสอบถามด้วยความสงสัย

“บางคนก็ย้ายไปพักกับญาติในเมืองแล้วแต่ที่อยู่ส่วนใหญ่ก็ไม่มีญาติหรือไม่ก็ไม่มีเงินมากพอให้ใช้ชีวิตในเมืองพวกเราเป็นเกษตรกรรายได้ไม่ได้มาก” ผู้ใหญ่บ้านตอบอย่างจนปัญญา

“มีรายละเอียดอื่นๆ อีกไหม” ชายหัวล้านยกมือสอบถาม

“มีอีกอย่างพวกมันน่าจะมีกันมากกว่า10 ตัวเมื่อ 3 วันก่อนตอนนี้ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่”

“เอาละพวกเราจะเริ่มงานแล้ว”

สองคนนั้นลุกขึ้นและเดินออกไปจากบ้านในทันทีโดยไม่สนใจลุคกับพวกที่นั่งอยู่ ซึ่งพวกเขาสองคนต้องการแยกกันตรงนี้อยู่แล้ว

ลุคเหลือบมองทั้งสองคนดูเหมือนพวกเขาจะรีบร้อนอยู่ไม่น้อย

“แปลก”ลุคกล่าวขึ้นมาคำหนึ่ง

“แปลก? ยังไง” ไอกะหันหน้ามาถาม

“ไม่แน่ใจเราก็ไปกันเถอะ ก่อนที่พวกนั้นจะล่าจนหมด”ลุคเองก็อยากจะเชือดหมูจอมตะกละสักตัวหนึ่งแล้วเพราะอยากรู้ว่าไอเทมของพวกมันจะเป็นไอเทมแบบไหน

ผู้ใหญ่บ้านเดินพาทั้ง5 คนมาจนถึงไร่ท้ายหมู่บ้าน ซึ่งพอมาถึงลุคและพวกก็ต้องตกใจเนื่องจากไร่ที่ควรจะมีพืชผลทางการเกษตรกลับแทบไม่เหลืออะไรราวกับโดนบางอย่างขุดขึ้นมากินจนหมด

“พื้นที่ตรงนี้ประมาณ3-400 ไล่พวกมันกินจนหมดในเวลาไม่กี่วัน หวังว่าทางการจะชดเชยให้บ้าง”ผู้ใหญ่บ้านบ่นให้พวกเขาฟังเล็กน้อย

“หลังจากจบภารกิจฉันจะช่วยแจ้งพวกเขาให้อีกทีค่ะ”ไอกะที่เป็นแม่บ้านค่อนข้างจะเห็นใจชาวบ้านพวกนี้

“ขอบคุณมากครับรอยของพวกหมูป่าอยู่ทางภูเขาตรงนั้น แต่ลึกเข้าไปไม่แน่ใจว่าจะไปทางไหนต่อเพราะไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเข้าไปตรวจสอบต่อ”

พวกเขาทั้ง 5พากันวิ่งตรงไปยังภูเขาที่อยู่ไกลออกไปก่อนจะข้ามลำธารน้ำก็เจอกับรอยเท้าหมูขนาดใหญ่เท่าหัวของมนุษย์หลายคู่เข้าออกตรงป่าบริเวณนี้พอดีแต่ว่าทิศทางนั้นค่อนข้างที่จะกระจัดกระจาย

สองคนนั้นแยกกับกลุ่มของลุคจากตรงนี้เลือกจะเดินเข้าไปในป่าตรงจุดหนึ่ง

“เราเอายังไงกันดี”ไอกะถาม

“มีความคิดดี ๆไหม” ลุคหันไปถามบอสตัน

“ไปที่ลำธารกันไหมอาจจะมีร่องรอยของพวกมันแถวนั้น” บอสตันเสนอ

ลุคเห็นด้วยกับความคิดนี้พวกเขาจึงเริ่มจากการเดินขึ้นไปตามลำธารบนภูเขาซึ่งเป็นลำธารเดียวกับที่ไหลผ่านเข้าไปในหมู่บ้าน

หลังเดินไปได้สักพักในที่สุดพวกเขาก็พบเจอกับมอนสเตอร์ตัวใหญ่เท่ากับวัวที่โตเต็มวัยตัวหนึ่งซึ่งจากรูปร่างที่เห็นและสารานุกรมที่แหวนของลุคได้บอกอย่างขัดเจนว่ามันคือหมูป่าจอมตะกละ ในตอนนี้มันถึงจะไล่กินปลาในลำธารจนหมด

อ๊าชชช

เสียงร้องของหมูป่าจอมตะกละประหลาดมากแต่ก็สร้างให้ความสยองปนขนหัวลุกอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวมันสะบัดหัวที่เต็มไปด้วยเขี้ยวยาวเกือบสองและตะกุยขาก่อนจะวิ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาทั้งสามคน

พละกำลังของหมูป่าจอมตะกละเยอะมาจนขนาดที่ว่าพวกมันชนหินที่ขวางทางอยู่จนแตกกระเด็นไปคนละทิศละทาง

“มันคลั่งแล้ว”ไอกะตะโกน ก่อนจะมีมีดสองเล่มปรากฏในมือ เธอขวางออกไปใส่หัวของมันแต่มีดกลับสร้างเพียงรอยขีดเขียนที่ผิวหนังให้มันเท่านั้นไม่สามารถเจาะผ่านจนถึงเนื้อในได้

“หลบไปก่อน”ลุคกล่าว ก่อนจะชักดาบออกมาฟันเข้าใส่หัวของมัน

ตูม!

ลุคและหมูป่าปะทะกันอย่างรุนแรงจนน้ำในลำธารแตกกระจาย เท้าของลุคถอยครึ่งก้าว เพราะแรงปะทะเมื่อครู่

“หืม”ลุคหรี่ตาลง เพราะไม่คิดว่ามันจะมีแรงมากขนาดนี้แต่ถึงอย่างนั้นลุคก็อาศัยความได้เปรียบของดาบที่ฟันปะทะอยู่ออกแรงมากขึ้นจนดาบเฉือนเข้าหัวลากยาวไปจนสุดข้างลำตัวของมันรอยดาบบาดลึกตัดเส้นเลือดจนเลือดสาดกระจาย

หมูป่าร้องครวญครางก่อนจะค่อยๆ เซล้มพับใส่ลำธารร่างกระตุกเลือดไหลผสมกับน้ำไหลลงไปตามลำธารที่เข้าไปในหมู่บ้าน

“แข็งแกร่งมาก”บอสตันนับถือการโจมตีนี้ของลุคและอดที่จะเปรียบเทียบกับตัวเองไม่ได้

ลุคตวัดดาบเอาเลือดออกก่อนจะเดินไปที่หมูป่าจอมตะกละ

“เจอพวกมันจริงๆ ด้วย” ไอกะกล่าวกับบอสตันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“เมื่อก่อนพ่อผมเคยพาไปล่าหมูป่าอยู่ถึงจะเป็นมอนสเตอร์ แต่ยังไงก็ยังเป็นพวกหมู มันชอบหากินริมน้ำไม่ก็บึง”บอสตันกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เจ้านี่เป็นระดับF ที่มีคลื่นพลัง500 หน่วย แต่หนังหนาสุด ๆ ไปเลยข้อมูลบอกว่าพวกมันจะเติบโตได้เร็วมากตามจำนวนอาหารที่ได้กินลงไป” ลุคกล่าวขึ้นมา

“แล้วพวกมันจะแข็งแกร่งแค่ไหนในเมื่อมันกินพืชไปหลายร้อยไร่และคนอีกจำนวนหนึ่ง” บอสตันพูดความคิดของเขา

“ไม่แน่ใจแต่คงไม่มีมีแค่ตัวเดียวแน่” ลุคกล่าว

ไอกะมีสีหน้ากังวลเพราะพลังของหมูป่าจอมตะกละเหมือนจะเกินระดับของเธอและบอสตันไปมาก

“พวกคุณเดินกันไปก่อนผมขอจัดการหมูป่าตัวนี้ก่อน”ลุคบอกทั้งสอง

ไอกะและบอสตันพยักหน้าตกลงก่อนจะเดินไปก่อน ส่วนในใจคิดว่าลุคคงไม่อยากเปิดเผยพลังของตัวเองที่จริงทั้งสองและนิโคลได้เคยพูดคุยกันว่าลุคน่าจะมีพลังพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งบางอย่างเพียงแต่เขาค่อนข้างจะระวังตัวมาก