ตอนที่ 53 ปากต่อปาก
พี่แตงดูประหลาดใจเล็กน้อยที่ร้านเล็กของพีทจะมีระบบร้านค้าติดตั้งไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้วแบบนี้ เนื่องด้วยระบบ POE แบบนี้ ส่วนใหญ่แล้วจะมีแต่ร้านค้าใหญ่ๆ เท่านั้นที่ลงทุนกัน
หากแต่ร้านไก่ทอดของพีทที่มีอายุเพียง 1 เดือน กลับติดตั้งระบบไว้ครบครัน พอๆ กับร้าน QFC เลยก็ว่าได้
แต่กระนั้นสิ่งที่ทำให้พี่แตงประหลาดใจได้มากที่สุด เห็นจะเป็นระบบสั่งอาหารผ่านช่องทางแอปพลิเคชัน Easy Food!
โดยในตอนแรก ตอนที่พี่แตงได้เข้ามาทำงานและเริ่มเรียนรู้กับระบบใหม่ของทางร้าน พี่แตงก็เคยได้เสนอและแนะนำกับพีทอยู่เรื่องหนึ่ง หากอยากให้ร้านไก่ทอด Chicky CPF ของพวกเขา เอาชนะร้าน QFC ได้
พวกเขาจำเป็นต้องลงทุนกับระบบเดลิเวอรี่ เพื่อที่จะจัดสั่งไก่ทอดให้กับลูกค้าตามบ้าน แต่ทว่าทางด้านของพีท แชมป์และฝ้าย ที่เคยเป็นอดีตลูกน้องของเธอ ในตอนที่ยังทำงานอยู่ที่ร้าน QFC กลับยิ้มออกมาเสียอย่างนั้น
ในตอนแรกเธอคิดว่าทั้งสามคน คงจะหัวเราะเยาะให้กับข้อเสนอของเธอ ที่พยายามจะผลักดันร้านให้ก้าวหน้า ซึ่งการจัดส่งเดลิเวอรี่ถือเป็นการบริการหลักที่ร้าน QFC นั้นทุ่มเทให้กับการบริการนี้เป็นอย่างมาก ถึงขนาดจ้างพนักงานส่งเดลิเวอรี่มาประจำร้านโดยเฉพาะ
อย่างไรก็ตาม พีท แชมป์และฝ้าย พวกเขาทั้งสามไม่ได้หัวเราะเยาะกับข้อเสนอของพี่แตงเลยสักนิด พวกเขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะหยิบยื่นมือถือของพวกเขาออกมา พร้อมกับแสดงแอปพลิเคชัน Easy Food ให้กับผู้จัดการร้านคนใหม่ได้ดูและทดสอบให้เธอรู้จักกับแอปพลิเคชันนี้
“นี้เป็นแอป Easy Food ที่พีทสร้างขึ้นมาครับ มันสามารถรวบรวมร้านอาหารทั้งหลายมาไว้ที่แอปนี้แอปเดียว หากลูกค้าอยากจะกินอะไรก็สามารถเข้าที่แอปนี้และกดสั่งซื้อได้เลย แล้วอีกเดี๋ยวจะมีคนขับรถมารับและไปส่งให้ถึงหน้าบ้านเลยครับ” แชมป์ได้ทำความเข้าใจกับแอปพลิเคชันสุดล้ำของพีทมาบ้างแล้ว
จึงสามารถที่จะอธิบายแอปพลิเคชัน Easy Food ให้พี่แตงได้เข้าใจเป็นอย่างดี
แน่นอนพอพี่แตงได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับแอแอปพลิเคชันส่งอาหารนี้แล้ว เธอก็พลันรู้สึกทึ่งและมองพีทด้วยความรู้สึกที่ลึกล้ำ ‘เธอรู้อยู่แล้วว่าพีทเป็นเด็กที่เก่ง เพราะงานเลี้ยงในเครือร้าน QFC ก็มักจะมีพีท ที่เป็นคนออกแบบวิดีโอพรีเซ็นให้กับสาขาของเธออยู่บ่อยๆ จนได้รับรางวัลจากสาขาใหญ่อยู่เสมอๆ แต่กระนั้นเธอก็ไม่คิดว่าพีทจะฉลาดหลักแหลมประหนึ่งผู้บริหารได้ถึงขนาดนี้??!!’
อัจฉริยะจริงๆ ไม่ต้องจ้างพนักงานขับรถส่งของด้วยตัวเอง…ก็สามารถที่จะส่งอาหารให้กับลูกค้าถึงหน้าบ้าน โดยอาศัยแค่สมาร์ตนมอเตอร์ไซต์ช่วยรับหน้าที่นี้ไป
อย่างไรก็ตาม เท่าที่พี่แตงได้ฟังแผนงานของพีทเกี่ยวกับแอปพลิเคชัน Easy Food ในอนาคตพีทจะทำการรับสมัครคนขับรถ หรือที่เรียกกันว่า ไรเดอร์ ที่เป็นคนทั่วไป มาทำงานกับแอปพลิเคชันของเขา
อาจจะมีการรับส่งอาหาร รับส่งผู้โดยสารอีกด้วย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น พีทอาจจำเป็นต้องเดินเรื่องให้กับกรมการขนส่งทางบก ซึ่งอาจจะมีขั้นตอนการดำเนินงานที่ซับซ้อนอย่างแน่นอน เนื่องจากประเทศไทยมีกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคที่ค่อนข้างเป็นระบบนั่นเอง
ในขณะที่พีทยื่นเรื่องให้กรมการขนส่งทางบก พิจารณาแอปพลิเคชันรับส่งอาหารและผู้โดยสารเพื่อเป็นสาธารณะ ระหว่างนี้พีทก็เริ่มเปิดตัวแอปพลิเคชัน Easy Food ในรูปแบบทดลองใช้เสียก่อน
และในวันนี้เอง วันที่แอปพลิเคชัน Easy Food เปิดตัวทดลองใช้ก็ได้มาถึง
‘ลาเต้…ออเดอร์ 0001 จัดเสร็จแล้วใช่ไหม?’
พี่แตงได้ทำการเรียกขานออเดอร์จากสมาร์ตป Easy Food ที่กำลังไหลทะลักเข้ามาไม่ต่ำกว่า 10 ออปฏิกิริยาดอร์ ทั้งนี้ในระหว่างที่เรียกขานออเดอร์กับลาเต้ ที่ประจำอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์
หน้าร้านของพวกเขาก็พลันมีเว็บไซต์นมอเตอร์ไซต์กว่า 5 คัน ขับมาจอดรออยู่ที่หน้าร้าน โดยที่แต่ละยื่นถือมือถือและกระดาษ POE ด้วยใบหน้าที่งุนงงเช่นเดียวกัน
วินมอเตอร์ไซต์หลายๆ คน นั้นยังไม่มีมือถือที่เป็นสมาร์ตโฟนและพวกเขาก็ไม่มีเงินมากพอที่จะลงทุนซื้อมือถือราคาหลายพันมาใช้งานได้ภายในเวลาอันสั้นแบบนี้
อีกทั้งที่พวกเขาไม่กล้าลงทุนที่จะซื้อมือถือสมาร์ตโฟนเครื่องใหม่เพื่อใช้ทำงาน ส่วนหนึ่งก็เพราะยังไม่มั่นใจกับแอปพลิเคชันนี้อีกด้วย
ดังนั้นพีทจึงได้ทำการซื้อเครื่อง POE ให้กับน้าศักดิ์เอาไว้ 2-3 เครื่องเพื่อประจำเอาไว้ที่วินของพวกเขา หากมีงานรับส่งอาหารเข้ามา ก็ให้น้าศักดิ์กระจายงานให้กับคนขับมอเตอร์ไซต์ด้วยตนเองได้เลย
และถ้าหากคนขับวินมอเตอร์ไซต์เริ่มมองเห็นถึงโอกาสและรายได้จากตรงนี้แล้ว เชื่อเถอะว่าพวกเขาจะรีบหาซื้อสมาร์ตโฟน เพื่อมารับงานนี้โดยตรงด้วยตนเองอย่างแน่นอน
“ออเดอร์ 001 เตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ!” พี่แตงตะโกนออกไปทางคนขับมอเตอร์ไซด์ที่ยืนทำหน้างงๆ
วินมอเตอร์ไซต์คนนั้นก้มหน้ามองดูกระดาษที่เขียนเลข 001 และที่อยู่ที่จะไปจัดส่งให้กับลูกค้า ก่อนจะเดินมารับเมนูอาหารและเซ็นชื่อลงไปในระบบ เพื่อยืนยันว่าได้มีการส่งมอบอาหารจากทางร้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
โดยข้อมูลเหล่านี้ก็จะอัปเดตเข้าสู่ระบบให้กับลูกค้าที่รออาหารอยู่ด้วยเช่นเดียวกัน ซึ่งตอนนี้ด้วยวินมอเตอร์ไซด์หลายๆ คน ยังไม่มีมือถือสมาร์ตโฟน ทำให้บางคนไม่มี GPS กำกับ ทำให้ลูกค้าไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าอีกฝ่ายอยู่ตรงไหนแล้ว
ทั้งนี้ทางระบบของพีทจึงทำได้แต่ ประมาณเวลาให้กับลูกค้าได้รับรู้เท่านั้น
การที่มีวินมอเตอร์ไซต์หลายคนมายืนรออยู่ที่หน้าร้าน ประกอบกับพวกเขาไม่ได้เข้ามาต่อคิวใดๆ เลย มันทำให้ลูกค้าที่กำลังยืนต่อแถวซื้อไก่ทอดอยู่พลันบังเกิดความสงสัยกันขึ้นมา ‘ว่าทำไมวินมอเตอร์ไซต์ถึงได้รับอาหารไปก่อนหน้าของพวกเขา’
อาจจะเพราะด้วยความโมโหที่ถูกแซงคิว จึงได้มีนักศึกษาคนหนึ่งร้องโวยวายขึ้นมา เมื่อถึงคิวของตัวเอง
“ทำไมพวกเราถึงถูกวินมอเตอร์ไซต์พวกนั้นแซงคิวละคะ? หนูมาต่อแถวรอตั้ง 5 นาที” นักศึกษาคนนี้ถึงจะโมโหที่ถูกแซงคิว แต่เธอก็ไม่ได้ทำปฏิกิริยาที่ไม่น่ารักกับร้านของพีทแต่อย่างใด
เธอถามด้วยความโมโหป่นระคนสงสัย ซึ่งพี่แตงที่เข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการสาขาให้กับร้านของพี่ ก็ได้เข้ามาจัดการความข้องใจนี้และได้อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้กับคนที่อยู่ในแถวได้เข้าใจไปพร้อมๆ กันเลย
“ตอนนี้ร้านของเรามีบริการส่งอาหารอยู่ในแอปพลิเคชัน Easy Food มันเป็นแอปพลิเคชันที่ถูกสร้างขึ้นโดยนักศึกษาจากมหาลัยธาราบุรี เอกสาขาคอมพิวเตอร์ และตอนนี้แอปพลิเคชันได้เปิดตัวรุ่นทดลองใช้ให้กับผู้คนในละแวกรอบๆ มหาลัยได้ใช้งานก่อนเป็นกลุ่มแรก ในแอปนี้ทุกคนสามารถสั่งอาหารได้จากที่บ้านหรือที่หอของตัวเองได้เลย โดยเมื่อทางร้านเตรียมอาหารเสร็จ ก็จะมีไรเดอร์หรือวินมอเตอร์ไซต์ขับไปส่งให้ถึงมือของลูกค้าทุกคน…และร้านไก่ทอด CPF ก็อยู่ในแอปพลิเคชันนี้ด้วยเช่นเดียวกัน หากครั้งต่อไปทุกคนไม่อยากจะมายืนรอคิวที่ร้าน ก็สามารถสั่งอาหารได้จากที่บ้านได้เลยค่ะ” พี่แตงอธิบายการใช้แอปพลิเคชันให้กับนักศึกษาอย่างละเอียด
โดยเธอได้ผายมือไปที่ชื่อเว็บไซต์ของแอปพลิเคชัน รวมไปถึงสอนการติดตั้งผ่านมือถือสมาร์ตโฟนให้กับลูกค้าด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
นักศึกษาก็ไม่ใช่คนที่หัวช้าแต่อย่างใด พวกเขาล้วนปรับตัวเข้ากับเทคโนโลยีได้เร็วมากกว่าผู้สูงอายุ
เด็กมหาลัยกลุ่มนี้ล้วนเป็นเด็กที่เกิดปลายยุค 90 หรือก็คือช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างแอนะล็อกมาเป็นดิจิตอล
พวกเขามีการละเล่นแบบเดิมๆ อย่างเช่น ‘อีกาฟักไข่’ ‘บอลลูนด่านหรือเตย’ แต่ก็รู้จักกับของเล่นยุคใหม่ ‘Game Boy’ ‘PlayStation’ ด้วยเหมือนกัน
ดังนั้นพอพวกเขาได้รู้จักกับแอปพลิเคชัน Easy Food และรู้ว่ามันใช้งานยังไง พวกเขาก็ไม่รีรอที่จะโหลดแอปนี้มาใช้ หรือนักศึกษาคนไหนที่ยังไม่มีมือถือรุ่นสมาร์ตโฟน พวกเขาก็เข้าเว็บไซต์เพื่อลงทะเบียนใช้งานกันอย่างคึกคัก
การรับส่งอาหารจากร้าน Chicky CPF ล้วนเป็นไปอย่างราบรื่น เฉกเช่นเดียวกับร้านอาหารต่างๆ ที่เข้าร่วมกับแอปพลิเคชันของพีท
ร้านป้าพร ร้านขายอาหารตามสั่งที่ตั้งอยู่ด้านท้ายซอย แม้ร้านของป้าพรจะเงียบเหงา ไม่ค่อยมีนักศึกษาเข้ามากินอาหารที่ร้านของเธอเหมือนเช่นเคย แต่ทว่าวันนี้เธอกลับไม่ได้หยุดพักเลยตั้งแต่ 10 โมงเช้า มีออเดอร์ไหลทะลักเข้ามามากมายจนเธอแทบจะหัวหมุนไปเลยทีเดียว ถึงอย่างนั้นแม้เธอจะหัวหมุนที่ต้องวิ่งไปมา แต่มันก็เป็นการหัวหมุนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ออเดอร์ 18 เสร็จแล้วจ้ะ!” ป้าพรเรียกขานออเดอร์ด้วยน้ำเสียงที่เจื้อยแจ้ว และมันก็เป็นเช่นนี้อยู่เรื่อยๆ จนร้านอาหารข้างเคียงที่มีลูกค้าเข้ามาบ้างประปรายเริ่มมองด้วยความสงสัย
“ยัยพร! ทำไมวันนี้ถึงมีวินมอเตอร์ไซต์แวะเข้ามาที่ร้านของเธอเยอะแยะเลย แต่ยักจะไม่เห็นใครหยุดกินที่ร้านเลยสักคนเดียว…พวกเขามาทำอะไรกันเหรอ?!” แม่ค้าพวกนี้ ล้วนเป็นแม่ค้าปากตลาดอยู่แล้ว
พอเห็นร้านของคนอื่นขายดีก็เริ่มมีความอิจฉาและพูดกับป้าพรด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระแนะกระแหน
“ก็ไม่มีอะไรหรอก…พวกเขามารับอาหารไปส่งให้กับเด็กๆ นักศึกษาที่มาสั่งอาหารเข้ามาก็เท่านั้นเอง” ป้าพรตอบแบบไม่ได้สนใจอะไร เพราะสองมือของเธอกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารในกระทะ
ร้านต่างๆ เห็นก็ยังไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพราะคิดว่าเป็นเพียงความโชคดีของร้านป้าพรที่วันนี้อาจจะขายดีเป็นพิเศษก็เท่านั้น ดังนั้นจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร
หากแต่ไม่ใช่แค่ร้านป้าพรเท่านั้น ที่มีออเดอร์ล้นทะลัก ร้านอาหารและร้านน้ำต่างๆ ที่เข้าร่วมกับแอปพลิเคชัน Easy Food ของพีท ทุกร้านในวันนี้ล้วนมียอดขายมากกว่าวันอื่นๆ มากถึง 5-10 เท่าเลยทีเดียว
พวกเขาต่างดีใจกันเป็นอย่างมาก ที่ตัวเองตัดสินใจไม่ผิด ที่ได้เข้าร่วมเป็นร้านทดลองกับแอปพลิเคชันของพีท ตามคำเชิญชวนของป้าพร
และทั้งนี้ทั้งนั้น ไม่ใช่แค่เหล่าพ่อค้าแม่ค้าเท่านั้น ที่กำลังตื่นเต้นกับแอปพลิเคชัน Easy Food ของพีท
ในหมู่นักศึกษาของมหาลัยธาราบุรีดูจะคึกคักเสียยิ่งกว่าเหล่าพวกพ่อค้าแม่ค้าเสียอีก
‘วันนี้ ฉันได้ทดลองใช้แอปส่งอาหาร Easy มาแล้ว…พวกเขามาส่งอาหารถึงหน้าหอของฉันเลย ต่อจากนี้ฉันจะได้ไม่ต้องเดินตากแดดจนตัวดำ ไปกินข้าวเที่ยงอีกแล้ว ฮ่าฮ่า~!’
‘ฉันก็ใช้แล้วเหมือนกัน พอดีฉันใช้มือถือสมาร์ตโฟน ฉันเลยเห็นว่าวินมอเตอร์ไซต์อยู่ตรงไหนแล้ว...พอเขามาส่งอาหาร ฉันก็ออกมาจากห้องน้ำพอดี ไม่ต้องมานั่งรอเลย’
‘เห็นว่าแอปพลิเคชันนี้เป็นของรุ่นพี่ปีที่ 4 คณะบริหารสาขาคอมที่ชื่อว่า พี่พีทใช่ไหม…พี่เขาเก่งมากเลย หล่อด้วยแถมยังฉลาดอีก มีใครรู้ไหมเขาโสดอยู่หรือเปล่า?’
‘จริงเหรอ! พี่พีทเป็นคนสร้างแอปนี้จริงเหรอๆ มิหน่าล่ะ ในแอปถึงมีร้านไก่ทอด Chicky CPF ของพี่เขาที่เปิดกับเพื่อนอยู่ด้วย’
ข่าวเกี่ยวกับแอปพลิเคชัน Easy Food ได้ถูกบอกออกไป ‘ปากต่อปาก’ และมันก็เริ่มแพร่หลายไปในหมู่นักศึกษามหาลัยธาราบุรีมากขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้ยอดดาวน์โหลดและลงทะเบียนเข้าใช้งานแอปพลิเคชัน นั้นทะลุ 500 คนและกำลังจะทะยานเข้าสู่ 600 ไปอย่างรวดเร็ว
จากเดิมที่ตอนเช้ายังมีเพียงแค่ผู้ใช้งานจำนวน 300 คนเท่านั้น
“เฮ้อ! ไม่ได้เหนื่อยแบบนี้มานานแล้ว” ตอนเวลา 3 ทุ่ม ซึ่งเป็นเวลาใกล้จะปิดร้าน พี่แตงก็ได้ทิ้งตัวลงนั่งลงที่โต๊ะ โซฟาด้านบน
เธอนั่งตากแอร์เพื่อพักร่างกายที่เมื่อยล้า จากการที่วันนี้ต้องวิ่งวุ่นทำงานอย่างหนักตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานในที่ใหม่
“พี่แตงคิดว่าร้านของพวกเรายังมีอะไรต้องปรับปรุงอีกไหมครับ?” พีทเอ่ยถาม ยังไงเสียเขาก็ยังอยากได้รับคำแนะนำจากพี่แตง ที่มีประสบการณ์มากกว่า เพื่อนำมาปรับปรุงและพัฒนาต่อยอดกับสิ่งที่เขาคิดนั่นเอง
“ถ้าลูกค้าทั้งหน้าร้านและแอปพลิเคชันยังเยอะอยู่แบบนี้ พี่คิดว่าพนักงานสองคนคงไม่พอแน่ๆ พีทอาจจำเป็นต้องรับพนักงานพาร์ตไทม์อีก 2-3 คน มาสลับกับ ลาเต้และโอมนะ” พี่แตงเริ่มปรับตัวกับร้านของพีทได้บ้างแล้ว และจากสายตาของเธอ ลาเต้และโอม กำลังรับภาระงานที่หนักเกินไปจริงๆ
แม้พีทจะจ่ายค่าแรงให้ดีมากแค่ไหน แต่สุดท้ายทั้งสองที่เป็นเพียงพนักงานพาร์ตไทม์ก็ไม่อาจได้รับค่าแรงที่มากเกินไปได้จากมาตรฐานอยู่ดี “ผมก็มีคิดไว้แล้วครับ งั้นพี่แตงเริ่มดำเนินการรับสมัครพนักงานมาเพิ่มเลยก็ได้ครับ ทั้งสาขานี้และสาขาห้างธาราบุรี จะได้สอนงานพวกเขาให้เข้ากับระบบได้ทันเวลา”
พีทฉีกยิ้มเพราะวันนี้เป็นอีกวันที่เขาทำภารกิจจากระบบผ่าน…ซึ่งเหลืออีกเพียงแค่ 1 วันเท่านั้น เขาก็จะทำภารกิจสำเร็จแล้ว!
...โปรดติดตามตอนต่อไป...
นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ
สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ
www.facebook.com/WritelazyV2
นามปากกา.Writelazy