โฮ้กกก! "หมาป่าล้มลงร้องคำรามออกมาด้วยความเ็ป มันพยามลุกขึ้น ในขณะที่มันกำลังโซเซ เด็กหนุ่มผมดำขลับในตาสีเทา พุ่งตัวค่อยเข้าไปที่ด้ามมีด จนมันล้มลงอีกครั้ง เด็กหนุ่มเห็นเช่นนั้น จึงจับด้ามมีดเฉือนเนื้อที่คอลงมา เืนองเต็มตัวเ้าหมาป่าจนมันนิ่งไป
เมื่อแน่ใจแล้วว่ามันตายแล้ว เขาได้ชัดมีเขี้ยวหมูป่าอีกเล่ม แล้วพุ่งเข้าไปที่หมาป่าอีกตัวที่คนสองคนรับมืออยู่ เขาปามีดไปปักที่ขาของมันทำให้มันชงักลง ในขณะนั้นผู้ฝึกยุทธสองคนเห็นเช่นนั้น คำนึงรีบเอาดาบแทงไปที่ท้องของมัน อีกคนพยามะโเพื่อจะบันคอของมัน แต่มันกลับหันแล้วงับไปที่หัวไหล่กัดลงไปจมเขี้ยว แล้วสบัดอย่างรุนแรง
ปัง! คนผู้นั้นได้กระเด่นไปกระแทกกับต้นไม่ ตัวหักงอ แขนของฉีกขาดออกจากร่าง หมาป่าที่คาบแขนอยู่ มันได้พ่นแขนออก แล้วเดินโซซัดโซเซ ด้วยาแที่ ต้นขาและโดนแทงที่หน้าต้องทำให้มันล้มลง ฉินโม่เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงรีบ เข้าไปเฉือนที่คอของมันเพื่อปลิดชีพ จากนั้นฉินโม่และผู้ฝึกตนอีกคนรีบไปช่วยผู้ฝึกตนลมปราณขั้นกลาง
หลังจากการต่อสู้
หญิงสาวในตาสีฟ้า ประสานมือ แล้วโค้งตัวเล็กน้อย
“ ขอบคุณชายมาก ถ้าคุณชายไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยพวกข้าคงลงเอ่ยในท้องของพวกมันไปแล้ว” หญิงสาวในตาสีฟ้ากล่าวด้วยเสียงที่อ่อนหวาน
ฉินโม่เมื่อได้เห็น หญิงสาว ทะลึงในความสวย หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างกับจะหลุดออก
หลังจากตั้งสติได้ เขาได้ประสานมือโค้งตัวเล็กน้อยกล่าวออกไป “มิเป็ไรท่านหญิง ข้างเองก็หาทางออกจากป่าอยู่ โชคดีที่เจอพวกท่าน “ฉินโม่กล่าวพร้อมยิ้มบางๆ
เมื่อหญิงสาวได้ยินเช่นนั้น เขายิ้มบางๆแล้วกล่าว “ข้าเยว่ชิงเอ๋อ มาจากหอดาราสมบัติ จากเมืองชิง ที่ห่างจากป่าอสูร ไปจากนี้ทางใต้ไป ร้อยกิโลเมตร ข้าขอทราบชื่อคุณชายได้หรือไม่เ้าคะ “
เด็กหนุ่มในตาสีเทายิ้มเฉื่อนๆ แล้วกล่าวว่า “ข้ามีนามว่าฉินโม่ ส่วนที่มาของนั้นมิสามารถอธิบายบายได้ขอรับ” เขาคิดในใจจะให้ข้าบอกได้ยังไงว่ามาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์
“ในเมื่อคุณชายไม่สามารถบอกที่มาของท่านได้ ตัวข้าก็ไม่ซักถามท่านต่อแล้ว “เยว่ชิงเอ๋อ นางคิดในใจ ว่าชายผู้นี้ ต้องมาจากตระกูลใหญ่ หรือสำนักใหญ่ที่ไหนสักแห่ง เพราะ อายุแค่สิบสี่ปี ก็สามารถอยู่ในระดับลมปราณขั้นต้นแล้ว ปกติแล้วส่วนมาก กว่าจะเข้าสู่ระดับรวมลมปราณอยู่ที่อายุมากกว่ายี่สิบ
ต่อให้เป็อัจฉริยะในเมืองหลวงก็ไม่สามารถฝึกฝนได้เร็วขนาดนี้
เยว่ชิงเอ๋อนางได้นางได้ถามต่อ “แล้วคุณชายฉินมีแผนเช่นไรต่อรึ ถ้าไม่มีแผนจะทำอะไรต่อ ข้าขอเชิญคุณชายไปยังหอดาราในฐานะแขกผู้มีพระคุณได้หรือไม่เ้าคะ”
เมื่อฉินโม่ได้ยินเช่นนั้นเขายิ้มและเอ่ย “เรียนตามตรงท่านหญิงเยว่ข้าเองไม่ได้มีแผนอะไรต่อ หากท่านเชิญข้า ข้าก็ขอรับน้ำใจนั้นไว้ขอรับ แต่ข้า้าเป็แค่คนงานในหอดาราได้หรือไม่ ข้าไม่อยากให้เป็เื่ใหญ่”
เมื่อเยว่ชิงเอ๋อได้ยินเช่นนั้น นางก็ได้พยักหน้า “เมื่อไปถึงหอดาราสมบัติ ข้าให้ท่านเป็คนคุ้มกันข้งาไปก่อนในครั้งหน้าหากข้ามาเก็บสมุนไพร โปรดช่วยดูข้าด้วยนะเ้าคะ” เวลานี้ ภายในใจของเยว่ชิงเอ๋อนางดีใจเป็อย่างมาก หากได้ตัวของฉินโม่เข้าร่วมกับหอดารา ในอนาคตเด็กหนุ่มผู้นี้จะต้องเป็ยอดฝีมือแน่นอน ซึ่งมันจะส่งผลให้หอดาราเรามั่นคง
จากนั้นทั้งสี่คนได้เดินทางกลับหอดารา ในระหว่างทาง ฉินโม่ได้ถามถึงเื่ราวต่างๆในดินแดนนี้ เขาได้ทราบว่า ทวีปที่เขากำลังชื่อว่าดารา์ มีห้า อาณาจักร ที่เขากำลังอยู่คืออาณาจักร ต้าจู แห่งราชวงศ์จู อยู่ทางตอนเหนือของทวีป และเมืองชิง อยู่ทางตอนเหนือของอาณาจักรอีกที
ผ่านไปห้าวันพวกเขาถึงหน้ากำแพงเมือง กำแพงสูงประมาณกว่าห้าสิบเมตร บนกำแพงเมืองมีทหารระดับลมปราณ ยืนประจำการตลอดแนว
ผู้ที่มายืนยันตัวตนด้วย! ทหารยามที่เฝ้าประตู ะโขึ้น จากนั้นหญิงสาวในตาสีฟ้าก็หยิบป้ายหยกขนาดฝามือขึ้นมา เมื่อทหารได้เห็น รีบประสานมือแล้วโค้งตัว “คุณหนูเชิญขอรับ” ทหารยามกล่าวด้วยความสุภาพ
เมื่อเยว่ชิงเอ๋อ เห็นเช่นนั้นนางพยักหน้าแล้วหันมายังเด็กหนุ่มในตาสีเทา แล้วกล่าวว่า “ เชิญคุณชายฉิน”ฉินโม่พยักหน้าแล้วเดินตามแม่นางเยว่เข้าในเมือง
ในใจฉันโม่คิดว่า หอดารานี้น่าจะมีอำนาจมากในเมือง ถึงกับทำให้ทหารยามแสดงด้วยความเคารพ
เขาทั้งสี่เดิมเข้าเมืองมา ในเมืองค่อนข้างพลุกพล่านไปด้วยผู้คน เต็มไปด้วยร้านค้า ร้านอาหาร โรงเตี้ยม “เป็เมืองที่คึกคักมากเลยทีเดียว” ฉินโม่เอ่ยโพร่งขึ้น
เยว่ชิงเอ๋อได้ยินเช่นนั้น นางยิ้มแล้วกล่าวกับ
ฉินโม่ “ เ้าค่ะ เมืองชิงนั้นอยู่ใกล้กับป่าอสูร จึงมีผู้คนหรือผู้ฝึกยุทธ์ไม่น้อย หลั่งไหลมาที่นี่ เพื่อใช้เป็ที่พัก ระหว่างล่าสัตว์อสูรหรือหาสมุนไพร เ้าค่ะ “
ผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมง ทั้ง4 คนก็ได้ถึง
บริเวณหน้าหอดาราสมบัติ “คุณหนูพวกข้าขอตัวไปส่งภารกิจก่อนขอรับ” ผู้ฝึกยุทธ์สองคนที่รอดจากป่าอสูร กล่าวลาเยว่ชิงเอ๋อ นางยักหน้า แล้วกล่าว”ครั้งนี้ลำบากพวกท่านแล้ว ไว้ข้าจะตอบแทนเื่ราวในครั้งนี้ “
กล่าวเสร็จนางหันมาทางฉินโม่ “คุณชายเราเข้าหอทางด้านหลังเถอะ ทางด้านหน้า พลุกพล่านไปด้วยผู้คน ที่มาขายสัตว์อสูร และสมุนไพรระหว่างทางขึ้นบรรไดทางด้านหลัง เยว่ชิงเอ๋อได้อธิบายว่า
หอดาราสมบัตินั้นมีอยู่4ชั้น
ชั้นที่1 ใช้เป็ที่รับซื้อขาย สัตว์อสูร และสมุนไพร ชั้นที่2 นั้นเป็ภัตตาคารอาหาร
ชั้นที่3 เป็ที่ซื้อขายโอสถยา อาวุธ และวิชา
ชั้นที่4 นั้นเป็โรงประมูล และเป็ที่พักของเหล่าคนระดับสูง ของหอดารา
เมื่อพวกเขาทั้งสองขึ้นมายังชั้นที่4 ฉินโม่พบว่าคนที่เฝ้าทางเข้านั้นอยู่รวมลมปราณขั้นปลาย “ข้าจะพาท่านไปหาเ้าหอนะเ้าคะ” ฉินโม่พยักหน้าแล้วเดินตามไปยังห้องทำงานของเ้าหอ
ก๊อกๆ ! “ใคร !
“เยว่ชิงเอ๋อ เ้าค่ะ “
“เข้ามา”
ทันทีที่ เยว่ชิงเอ๋อเปิดประตู ร่างๆนึงก็พุ่งกระโจมเข้าหา แต่ไม่ทันจะถึงตัวของนาง นางได้ะโหลบไปด้านข้าง ทำให้ร่างนั้นไปกอดกับฉินโม่ที่อยู่ด้านหลังยังไม่ตั้งตัวล้มกองลงไปทั้งคู่ ปรากฏหญิงสวยผิวพรรณเต็งตึง หน้าอกใหญ่สะโพกผาย ยั่วยวนสุดๆ กำลังนอนทับกับฉินโม่