ตอนที่78 ไข่ดำ
แต่นางหาสนใจไม่ทะยานออกไปลับตา
"พี่หญิงเจ้าเฟิงท่านรู้หรือไม่ว่านางเป็นใครกันแน่ทำไม? ทำเช่นนี้กับข้า..."
กริชเพชรส่ายหน้าขมวดคิ้วแบบงงๆ ถามองค์หญิงเจ้าเฟิง ซึ่งตอนนี้เดินมายืนข้างๆ ชายหนุ่มตบบ่าเขาเบาๆ
"คิก! คิก! .น้องข้านางเป็นคนไม่ใกล้ไม่ไกลหรอก..ท่านย่อมรู้จักนางดีการกระทำของนางก็ไม่ได้จงใจทำร้ายท่านให้ถึงชีวิต และไม่ได้ทำด้วยความเคียดแค้น ตามสภาพที่ข้าดูแล้วนางเพียงแต่กระทำลงไป ด้วยความสับสนในความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้ข้าก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้..."
เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เหมือนกับว่าหญิงสาวรู้เต็มอกถึงการกระทำของหญิงลึกลับชุดแดง อารมณ์ประเภทนี้ ผู้หญิงย่อมรู้ดีมันมีเซ้นบางอย่างบอกนาง แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงหญิงสาวจึงปล่อยเลยตามเลย ไม่อยากเก็บมาคิดให้ปวดหัว
กริชเพชรงงกับอาการงี่เง่าของหญิงชุดแดงมัน คลับคล้ายคลับคลากับพวกเหล่าสาวๆ ของเขาในโลกที่ชายหนุ่มเคยอยู่ ซึ่งตอนนั้นเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่กับอาการแบบนี้ปล่อยเลยตามเลยจนเรียนจบ ก็ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนเพราะไม่เข้าใจ อารมณ์ความรู้สึกของผู้หญิงนี่เอง
แม้ว่าเขาจะมีความรู้สึกดีๆ กับเพศตรงข้ามก็ต้องยอมรับว่าอาการแปลกๆ เหล่านี้ ชายหนุ่มไม่เคยเข้าใจและรู้สึกหงุดหงิดเป็นพิเศษ เมื่อเจอสภาพอย่างนั้นจึงครองตัวเป็นโสดแบบเพลย์บอยไปวันๆ
"พี่หญิงพวกเราเข้าไปในห้องสีชมพูของข้ากันเถอะ ข้าต้องรักษาอาการบาดเจ็บอีกสักพักเราค่อยออกจากที่นี่..."
ชายหนุ่มหันไปบอกหญิงสาวขณะที่เธอพยักหน้าเห็นด้วย
" แต่การประลองเลือกรัชทายาท..จะมีขึ้นในอีกเจ็ดวัน ข้าได้ส่งข้อความไปบอกท่านแม่ว่าพวกเราสบายดีตอนนี้ถูกซุ่มโจมตี แม่ข้าบอกว่าในราชวังเงียบเชียบผิดปกติ หลังจากพระนางฮองเฮาฝ่ายซ้าย ย้ายไปอยู่ดินแดนกันดารเทือกเขาทาจงผงแล้ว คาดคิดว่านางจะกลับมาตอนคัดเลือกองค์รัชทายาท
ถ้าบุตรของพระนางได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทของรางวัลที่ขอ ก็คงเป็นการขอกลับมายังนครหลวงอีกครั้ง ซึ่งจะเป็นการลบล้างความอัปยศของนาง และองค์กษัตริย์ก็คงยินดีให้นางอย่างเต็มที่ ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขมารดาข้าบอกเล่า ดังนั้นพระนางต้องทุ่มเททุกอย่าง ในการชิงองค์รัชทายาทครั้งนี้ การส่งคนมาซุ่มโจมตีพวกเราก่อนเข้าชิงรัชทายาท ก็คงอยู่ในแผนการหนึ่ง ของนางเช่นกัน
แต่ถ้าดูจากสภาพการณ์แล้วนางแค่อยากรองดูฝีมือขององค์ชายสิบสี่มากกว่า เพราะผู้ลงมือไม่ได้มีระดับกายอสูรที่สูงส่งเป็นเพียงแต่เหล่าทหารองครักษ์เท่านั้น ข้าจำดาบขนนกพวกนั้นได้พวกมันคือกองทหารองครักษ์ทมิฬของมหาอำมาตย์ลี.."
วาบ!!
กริชเพชรคว้าข้อมือหญิงสาวหายเข้าไปในกล่องดำ ปรากฏตัวอยู่ในห้องสีชมพู
"พี่หญิงเจ้าเฟิงท่านกับข้ารักษาตัวในห้องสีชมพูนี้ ดูดซับไอพลังเข้าไปรักษาอาการบาดเจ็บพอหายดีแล้ว ข้าจะเข้าไปในห้องแปดเหลี่ยมเพื่อไฟดูดซับสายฟ้า พัฒนาพลังบอลดวงจิตแก่นแท้อีกหกวัน ให้ท่านเข้าไปปลุกข้าผ่านม่านมิติตรงนั้น
เพราะขณะที่ข้าดูดซับพลังสายฟ้าจะเข้าสู่สภาวะดักแด้ จะไม่สามารถรู้สึกตัวได้คราวที่แล้วข้าเลื่อนระดับพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ใช้เวลาหนึ่งปีเต็ม ครั้งนี้มีเวลาสั้นดูดได้เท่าไหร่ก็ซึมซับได้เท่านั้น เมื่อถึงเวลาท่านพี่ก็ไปปลุกข้าด้วย.."
กริชเพชรหันไปพูดกับนางขณะนอนลงบนเตียงใหญ่ ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวแล้วหลับลงปล่อยให้พลังสีชมพู ซ่อมแซมฟื้นฟูร่างกาย หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มที่นอนหลับอุตุแล้วนางก็ยกยิ้มอย่างเอ็นดู ใช้ฝ่ามือลูบเสยผมเขาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เอนกายลงนอนข้างๆ แล้วหลับตา ปล่อยให้พลังสีชมพูซ่อมแซมร่างกายของนาง
ผ่านไปหนึ่งคืนกริชเพชรลืมตาตื่นค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจอย่างสบายใจ รู้สึกปลอดโปร่งทั่วร่างกายเขาหันไปมองหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆ นางยังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ต่อไป ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องแปดเหลี่ยมปรากฏสายฟ้าแปลบๆ รอบบริเวณเสาแท่นตรงกลางที่เคยวางรูปปั้น ศิลาจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลา
กริชเพชรเดินเข้าไปยื่นมือออกดูดซับพลังสายฟ้าเข้าสู่ร่างกาย มันพุ่งแปลบๆอย่างคุ้นเคยเสียงดังเปรี๊ยะเปรี๊ยะไปทั่วเส้นประสาทของเขา พลังบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งส่งประกายวูบวาบ ภายในจิตใจของชายหนุ่ม
ก่อนจะระเบิดพลังออกมาเป็นประกายสีรุ้งประสานกับพลังสายฟ้า ห่อหุ้มกายของชายหนุ่มลอยขึ้นสู่กลางอากาศนั่งขัดตะหมาด เข้าสู่สภาวะดักแด้อีกครั้งหนึ่ง เขาจำศีลอยู่สาม วันเต็มๆ
เปรี๊ยะๆ ๆ ๆ! วาบๆ ๆ ๆ ๆ!!
ด้วยพลังกายคนครึ่งอสูรระดับห้าของเขาทำให้ร่างกายสามารถ ซึมซับพลังสายฟ้าได้อย่างรวดเร็ว เหมือนเทน้ำลงทะเลสาบมันรองรับพลังได้อย่างมหาศาล เพราะบอลดวงจิตแก่นแท้ในกายคนอสูรของชายหนุ่ม มันมีขนาดใหญ่เหมือนทะเลสาบ ที่กว้างใหญ่ไพศาล
"อ๊ากกกกก!!"
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
กริชเพชรพลันลืมตาขึ้นปลดปล่อยพลังบอลดวงจิตแก่นแท้คนอสูรขั้นห้าของเขา เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องผ่านวิกฤตการณ์เลื่อนขั้นมาอย่างไม่รู้สึกเจ็บปวด หรือทุกข์ทรมานของร่างกายเลยเมื่ออยู่ในห้องแปดเหลี่ยมแห่งนี้ เขากระโดดลงมาจากอากาศยืนอยู่บนพื้น ยกมือคารวะแท่นสายฟ้าหนึ่งครั้ง
"ขอบคุณผู้อาวุโสอย่างยิ่งที่ทิ้งพลังสายฟ้าอันยอดเยี่ยมให้กับผู้น้อย ข้าจะตั้งใจทำภารกิจของท่านให้เสร็จสิ้นให้ได้.." ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเบาๆ ขณะต้องขมวดคิ้วมองประกายสายฟ้า ที่หดตัวลงกว่าเก่าเกือบครึ่ง
"เอ๊ะ.! หรือว่าพลังสายฟ้านี้มันมีจำนวนจำกัดด้วย เราดูดซับเข้าสู่ร่างกายมันคงหมดไปเช่นกัน ถ้าเป็นเช่นนั้นก็น่าเสียดายอย่างยิ่ง.เฮ่อ..."
เสียงชายหนุ่มพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมา กริชเพชรขยับกายเข้าไปในห้องสีชมพูเห็นหญิงสาวกำลังนั่งขัดสมาธิ เมื่อเขาปรากฏตัว ขึ้นนางก็สัมผัสถึงการกลับมาของชายหนุ่ม
"น้องข้าเจ้าจิงโจว..เป็นยังไงบ้างทำไม? กลับมาเร็วก่อนกำหนดอย่าบอกนะ ว่าเจ้าพัฒนาบอลดวงจิตแก่นแท้ ถึงระดับคนอสูรขั้นที่ห้า แล้ว.."
องค์หญิงถามขึ้นอย่างสงสัย เขาพยักหน้าตอบรับ
หมับ!! ควับๆ ๆ!
นางกระโดดขึ้นกอดเขาอย่างดีใจจนกริชเพชรต้องโอบรัดเอวหญิงสาวไว้ เมื่อนางสะบัดตัวลอยหมุนรอบตัวเขาเหมือนเด็กหญิงที่ร่าเริง
"พี่หญิงเจ้าเฟิงท่านทำไม? ดีใจขนาดนี้..."ชายหนุ่มถามหญิงสาวด้วยอาการงงนิดๆ
"องค์ชายสิบสี่ น้องท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเป็นห่วงท่านยิ่งนัก การเลื่อนระดับบอลดวงจิตแก่นแท้ให้เข้ากับกายอสูร มันต้องผ่านวิกฤติแต่ละขั้นด้วยความยากลำบาก
บางคนอาจถูกพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ เผาผลาญแหลกสลายไปก็มีมากมาย เพาะกายอสูรไม่บริสุทธิ์ แต่นี่ท่านเลื่อนขั้นถึงคนครึ่งอสูรระดับห้า ทำไมพี่หญิงจะไม่ดีใจเล่า..ข้านั่งกังวลอธิษฐานเผื่อเจ้าทุกวันรู้หรือไม่.."
หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มขณะพูดเสียงแผ่วเบา ประโยคสุดท้ายทำให้หูนางแดงระเรื่ออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แม้นางจะแข็งแกร่งเป็นนักรบ แต่หัวใจผู้หญิงก็คือหัวใจผู้หญิงเมื่อเปิดเผยความในใจ ต่อหน้าบุรุษที่ตนคลั่งไคล้ ก็อดเอียงอายเล็กน้อยไม่ได้
"ขอบคุณพี่หญิงมากๆ ข้าไม่รู้เลยนะว่าการเลื่อนระดับมันจะอันตรายขนาดนี้ ถ้าไม่อย่างนั้นข้าคงจะไม่เข้าไป พัฒนาพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ จนกว่าจะมั่นใจว่าจะปลอดภัยที่สุดท่านก็รู้ว่า ข้าไม่ชอบที่จะเสี่ยงตายสักเท่าไร..."
เสียงของชายหนุ่มพูดขอบคุณหญิงสาว
'ต่อไปเราต้องระมัดระวังมากกว่านี้เกิดโดนพลังสายฟ้ากลุ่มนั้น ช๊อตตายไปคงจะเป็นเรื่องที่โง่เง่าสิ้นดี..'
กริชเพชรขมวดคิ้วคิดในใจด้วยว่าเขากลัวตายสุดๆ
"แสดงว่าเนื้อปรุงสุกของเจ้าได้ผลดียอดเยี่ยมจึงทำให้กายอสูรของเจ้าบริสุทธิ์ แข็งแกร่งรองรับพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ"
นางพูดด้วยความยินดี ที่กริชเพชรมีกระทะเทพไว้ทำอาหารเพิ่มระดับกายอสูร
"พี่หญิงเรารีบไปช่วยหนิงหนิงกันเถอะ ข้าเป็นห่วงนางยิ่งนัก..."
เขาหันไปมองพลังเสี้ยววิญญาณบอลดวงจิตแก่นแท้ของภูตหนิงหนิง แล้วเดินไปยืนตรงหน้านาง สภาพหญิงสาวยังคงปกติดี นางหลับตาสนิทในกลุ่มพลังใสๆ นั้น
"ถ้าอย่างนั้นองค์ชายก็เอาคาถาออกมาเดี๋ยวพี่หญิงจะผนึกในสมองของท่านเอง จะได้รู้จักวิธีการผสานวิญญาณภูตอสูร..."
หญิงสาวบอกกับกริชเพชรด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ดีมากเลยพี่หญิงข้าใจร้อนอยากจะช่วยหนิงหนิงตอนนี้เลย..ข้าคิดถึงนางมาก..รู้สึกหดหู่จิตใจเมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้.."
ชายหนุ่มพูดเสียงเศร้าๆ ขณะเหม่อมองเศษเสี้ยววิญญาณของนางภูตสาว เขาพลิกข้อมือขึ้นเรียกคาถาประสานชีวิตภูติอสูรออกมาส่งให้องค์หญิงเจ้าเฟิง
นางร่ายคาถาเปิดผนึกออกแสงสีขาวนวลก็ฉายวาบเข้าหน้าผากของเขา กริชเพชรซึมซับคาถาบทนั้นเข้าไปในพริบตา เรียนรู้ถึงวิธีการประสานชีวิตจนหมดสิ้น เมื่อแสงสีขาวนวลนั้นหายวาบลง ก็ปรากฏเม็ดยาสีใสวางอยู่บนมือขององค์หญิงเจ้าเฟิง
"นี่คงเป็นน้ำยาประสานชีวิต.."
กริชเพชรพูดเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปรับเม็ดยานั้น องค์หญิงเจ้าเฟิงพยักหน้ารับรู้ เขาคงรู้จักวิธีการประสานชีวิตภูตแล้ว
"แต่มันมีปัญหาเล็กน้อยนะพี่หญิง..ในส่วนที่พวกเราไม่รู้..คือคาถาบทนี้ไม่ใช่เพียงแต่ให้วิญญาณอสูรประสานกับพลังภูตอสูร ที่แข็งแกร่งเท่านั้น มันยังสามารถสร้างร่างกายเลือดเนื้อ ขึ้นเป็นภูตอสูรมีชีวิตเหมือนพวกเราได้ด้วย เรียกว่าคาถาฝังกาฝากคืนชีวิต..."
กริชเพชรอธิบายให้องค์หญิงเจ้าเฟิงเข้าใจ พร้อมกับพยายามทบทวนขั้นตอน การประสานชีวิตของภูตอสูรหนิงหนิง
"มันมีอะไรบ้างองค์ชายสิบสี่เราขาดอะไรรึ? ..."
องค์หญิงเจ้าเฟิงถามด้วยความสงสัย ฉุดข้อมือชายหนุ่มไปนั่งบนเตียง
"ข้ามีเม็ดยาประสานชีวิตและกายคนอสูรระดับห้า และมีภูตอสูรที่ยังไม่ได้ผูกสัญญาระดับคนเทพอสูรหรืออสูรครึ่งเทพหนึ่งดวง สิ่งเหล่านี้เป็นข้อสำคัญในการประสานชีวิตให้หนิงหนิง..แต่ข้าต้องการให้นางเกิดใหม่ เป็นอสูรที่มีชีวิตสมบูรณ์แบบ
แต่ต้องมีไข่อสูรสองใบและต้องเป็นไข่ระดับเทพขึ้นไปด้วย..จึงจะสามารถใช้คาถาฝังกาฝากคืนชีวิต ให้วิญญาณภูตอสูรทั้งสองดวงได้ หลังจากนั้นจึงประสานกันให้เป็นหนึ่งเดียว ด้วยยาประสานชีวิตนี้..."
กริชเพชรพูดเบาๆ เหมือนกำลังทบทวนบทเรียน ที่พรั่งพรูอยู่ในสมองของเขาก่อนจะหันมามองหน้าหญิงสาว
"พี่หญิงเจ้าเฟิงตอนนี้เราคงจะไม่สามารถประสานชีวิตหนิงหนิงได้ เพราะข้ายังขาดไข่อสูรระดับเทพอีกใบ ตอนนี้ข้ามีเพียงไข่สัตว์เลี้ยงบรรพกาลเท่านั้น พวกเราต้องรอไปก่อนแล้วล่ะ..." กริชเพชรเก็บเม็ดยาประสานชีวิตภูตอสูรเข้าไปไว้ในกล่องเทพ ในถุงนิมิตยอดเยี่ยมของเขาอีกครั้ง
"น่าเสียดายจริงๆ ..แล้วไข่ระดับเทพก็ไม่ใช่หาได้ง่ายๆ แม้แต่ในตลาดมืดก็ไม่ใช่จะมี พวกเราจะไปหาที่ไหน.เฮ่อ..."หญิงสาวยกมือขึ้นค้ำคางพยายามใช้ความคิด ก่อนจะหันหน้ามามองชายหนุ่มพร้อมกับถอนหายใจ
"ในอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืดไม่เคยปรากฏว่ามีไข่อสูรระดับเทพเลย มีเรื่องเล่ากล่าวขานว่าที่เกาะร้างกลางมหาสมุทรในเขตแดนอสูรมหาสมุทรมีเกาะแห่งหนึ่งที่เป็นเกาะร้าง
มีไข่เทพที่ไม่ฟัก เพราะเขตแดนที่นั่นปกคลุมด้วยหมอกมรณะ มีอสูรผีเสื้อวารีเป็นผู้ครอบครองเมื่อหลายพันปีที่แล้ว
มันไข่ทิ้งไว้ก่อนที่จะผลัดเปลี่ยนชีวิตไปเกิดใหม่ ได้ยินว่ากษัตริย์ของอสูรมหาสมุทรใช้คนค้นหามานับหลายพันปี ก็ไม่เคยพบเกาะนี้มาก่อน.."
หญิงสาวหันไปบอกเรื่องไข่เทพ ที่มีอยู่ใกล้ที่สุดพอจะหาได้
" แม้แต่เจ้าของเขตแดนยังไม่รู้จักแล้วพวกเราจะไปเอามันได้ยังไงเล่าพี่หญิง..."
กริชเพชรถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน พี่หญิงเพียงแต่บอกเจ้าเท่านั้น ว่ามันมีไข่อสูรระดับเทพอยู่เขตแดนติดกับอสูรวารีน้ำจืดที่เราพอจะหาได้ แต่เสียดายเจ้าไข่ดำพวกนี้ มันไม่รู้อยู่ตรงไหนในแผนที่เขตแดนอสูรมหาสมุทร แต่ถ้ามีมากมายก็ต้องนู่นเลย อาณาจักรอสูรพฤกษาที่อุดมไปด้วยทรัพยากรมากล้นเหลือ.."
หญิงสาวพูดพร้อมกับเอนกายลงนอนบนเตียงหลับตา เหมือนกำลังนึกถึงวิธีหาไข่เทพให้ชายหนุ่ม
.............................................................................................................................................................................................
2.40M
