ยุทธเวทผลาญปีศาจ

        พลังปราณท่วมท้นเหมือนดั่งคลื่นสมุทร หนักหน่วงเหมือนเทือกเขาเอาทำผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้นและระดับกลางอึ้งจนพูดไม่ออก พลางเหงื่อแตกพลั่กไปตามๆกัน มีเพียงระกับปลายเท่านั้นที่ยังพอกล้าหันไปมองตรงที่นั่งทรงคุณวุฒิ

        “เกิดอะไรขึ้น? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” 

        “ไม่รู้เหมือนกัน แต่เมื่อกี้มีคนตะโกนว่าศัตรูบุก”

        “เป็นไปไม่ได้! ที่มันชั้นใต้ดินของเทียนเต้าสาขาย่อยเชียวนะ!จะมีศัตรูหน้าไหนกล้าบุก!”

        “พวกมันไม่กลัวกองทัพผู้ฝึกตนตามล่าเลยเหรอ?”

        “มีศัตรูบุกจริงๆ เหรอ? ใครกัน? ช่างกล้านัก ที่นี่มีขั้นจู้จีถึงแปดคนเลยนะ!”

        “ไม่น่าใช่ศัตรูธรรมดาๆ น่าจะเป็นศัตรูตัวฉกาจแน่ๆไม่งั้นรุ่นพี่ขั้นจู้จีทั้งแปดคนคงไม่ระเบิดพลังปราณทั้งหมดออกมาแบบนี้หรอก!”

        สายตานับหมื่นคู่ต่างจ้องมองไปที่ที่นั่งทรงคุณวุฒิ หลังเสียงตะโกนดังขึ้นวินาทีต่อมา ทั้งหมัด ฝ่ามือ กระบี่ ระฆัง และพัดก็โจมตีเข้าใส่ศัตรูพร้อมกัน

        หั่วหยุนหรี่ตามอง เขาคลับคล้ายคลับคลาเหมือนมองเห็นบางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งนักจากนั้นก็โบกพัดตะโกนขึ้น “ทุกคน! ถอยก่อน!”

        ไม่ต้องรอให้เขาตะโกนจบ เพียงชั่วพริบตาทุกคนก็กระโดดถอยห่างเป็นที่เรียบร้อยแล้ว! พวกเขารักษาระยะห่างอยู่รอบๆ สาวน้อยแม้จะมีกำลังคนมากกว่า แต่แววตาพวกเขากับสะท้อนความหวาดกลัวออกมาอย่างเหลือล้น!

        กระบี่แทงเข้าเนื้อเกินครึ่งเล่ม เปลวเพลิงจากพัดลุกไหม้ร่างกายของสาวน้อยครึ่งตัวหมัดและฝ่ามือซัดเข้าไปที่ลำตัวของเธอจนเกิดเป็นรอยยุบ

        แต่ว่า... สีหน้าแววตาของอีกฝ่ายกลับไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย!เพียงแค่ก้มมองอาวุธที่เสียบแทงร่างกายตัวเองอย่างนิ่งเฉย　　　　

        “นี่เธอ...” ลูกกระเดือกอิ่งซากระเพื่อมขึ้นลงอยู่สักพัก จากนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“ใกล้จะบรรลุขั้นจินตัน...”

        “ซวบ...” สาวน้อยชักกระบี่ที่แทงตัวเองออกอย่างนิ่งเฉยก่อนวางมันลงข้างหน้า เธอเปะปากเล็กน้อย “รู้อะไรไหม”

        “ถ้าไม่อยู่ในระดับจินตันก็ไม่มีทางรู้ว่าพลังที่แข็งแกร่งที่สุดมันเป็นอย่างไร”

        “ไม่เหมือนพวกที่ฝันลมๆ แล้งๆ ไปวันๆ พวกนั้นไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเป็นแค่มดปลวกที่พร้อมถูกบดขยี้ได้ทุกเมื่อ...”

        ไม่มีใครเอ่ยปากพูด ตอนนี้ ผู้ฝึกตนที่สูงส่งทั้งแปดคนในสายตาของผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ไม่มีใครมีอารมณ์พูดคุยแม้แต่คนเดียว

        “เกิดอะไรขึ้น?” เด็กหญิงคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสงสัย“ผู้หญิงคนนี้เป็นปีศาจเหรอคะ? ผู้ฝึกตนขั้นจู้จีทั้งแปดคนฆ่าเธอไม่ได้เหรอคะ?” 

        ยังไม่ทันสิ้นเสียง คุณปู่ที่อยู่ข้างๆ ก็เอามือปิดปากเธอทันทีเธอจึงเหลือบตาขึ้นไปมองคุณปู่ตัวเองที่มักจะยิ้มแย้มอยู่เสมอ แต่บัดนี้กลับตัวสั่นระริกเพราะความกลัวหน้าผากมีเหงื่อแตกพลั่ง

        “ไม่ตายงั้นเหรอ?!” อีกด้านหนึ่งวัยรุ่นคนหนึ่งกำลังจ้องมองไปที่สาวน้อยคนนั้นอย่างตกใจ “นี่นี่มันเป็นไปได้อย่างไร! นี่มันรุ่นพี่ขั้นจู้จีเชียวนะ! อีกทั้งสี่คนในนั้นยังมีระดับสมบูรณ์อีก!”

        “หุบปาก...” พ่อของเขาที่อยู่ข้างๆ สีหน้าซีดเผือดเป็นสีขี้เถ้าทำเอาวัยรุ่นตกใจจนแทบสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นสีหน้าพ่อตัวเอง!

        อาวุธคุ้มครองตระกูลหลัวของพวกเขากงจักรวงแหวนสีเงินปรากฏขึ้นมาในมือพ่อเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

        ตอนนี้ บรรดาลุงๆ น้าๆ รอบๆคุณพ่อที่ปกติไม่เคยเคร่งเครียดต่างถือยันต์อาคมอยู่ในมือบางคนก็ถืออาวุธอยู่เงียบๆ พร้อมกับเพ่งสมาธิจ้องมองไปยังที่นั่งทรงคุณวุฒิยิ่งไปกว่านั้น...

        ไม่รู้ว่าเขาตาฝาดไปหรือไม่เขาเหมือนมองเห็นแววกลัวตายปรากฏขึ้นบนใบหน้าญาติๆ เขา

        “หงเอ๋อ... ลูกจงจำไว้... อีกเดี๋ยว ถ้าลูกมีโอกาส จงรีบหนีไปซะและไม่ต้องห่วงพวกเรา! ไม่ว่าอย่างไรก็อย่าเป็นห่วงพวกเราเด็ดขาด!”

        “พรึบ...” คนกลุ่มหนึ่งลุกขึ้นอย่างเงียบๆ ท่ามกลางหญิงสาววัยกลางคนหญิงสูงวัยที่เป็นหัวหน้าคนหนึ่งได้กางผ้าใบออก เพียงพริบตาดาบแหลมคมก็พุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศพร้อมเสียงคำรามกึกก้องคล้ายมังกรเหิน

        ยังมีคนอีกกลุ่มกำลังจ้องมองบริเวณที่นั่งทรงคุณวุฒิอย่างจดจ่อในมือของพวกเขาถือดาบกันครบมือ

        “พรึบ... พรึบ... พรึบ...” ราวกับมีสัญญาณไร้เสียง ผู้ฝึกตนนับหมื่นคนทั่วทั้งสนามต่างพากันลุกขึ้นยืน

        “เจ้าปีศาจ... แกจงรีบไสหัวไปจากเทียนเต้าสาขาย่อยตอนนี้ซะและฉันจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น!” จู๋เยว่กัดฟันพูดขึ้นร่างกายเขาเกร็งเขม็งไปทั่วทั้งตัว สายตาเขาจับจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ขยับ“ตอนนี้มีผู้ฝึกตนอยู่เป็นจำนวนมาก ต่อให้แกใกล้จะบรรลุขั้นจินตันก็คงสู้ไม่ไหวอยู่ดี!”

        สาวน้อยเหลือบมองเขาหนึ่งปราด จากนั้นก็หัวเราะขึ้นมาก“นายไม่อยากรู้เหรอว่าฉันมาที่นี่ทำไม?”

        “เดาง่ายมาก...” สาวน้อยหัวเราะในลำคอเธอชิงพูดขึ้นโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับ“เพราะว่าด้านบนไม่มีคนรอดชีวิตแล้วยังไงล่ะ พวกนายติดต่อข้างบนไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?”

        “จูหงเสวี่ย!”เมื่อข้าราชการชั้นสูงในสาขาย่อยของเทียนเต้าได้ยินเช่นนั้นก็โมโหจนตาแทบถลน“ถ้าท่านจินตันเจินเหรินไม่เมตตาแก แกคงไม่มีชีวิตรอดอยู่แบบนี้หรอก!”

        “สังหารหมู่ทั้งสี่เมืองในช่วงปลายราชวงศ์ชิง! บาปของแกมันหนานัก!ตายไปจะต้องตกนรกหมกไหม้แน่ๆ ! และคงไม่มีทางได้ผุดได้เกิดอีก!แล้วแกยังกล้าลงมือกับเทียนเต้าอีกเหรอ!?”

        พวกเขาไม่ทันได้เอะใจว่าทำไมถึงติดต่อด้านบนไม่ได้เพราะเดิมทีที่แห่งนี้ก็สัญญาณไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ก็ห้าปีเปิดใช้งานแค่ครั้งเดียวแต่คิดไม่ถึงเลยว่าขณะที่ด้านล่างกำลังประลองอยู่นั้นด้านบนกลับเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นอย่างน่าอนาถ!

        สาวน้อยนิ่งเงียบเธอได้แต่จ้องมองตัวหนังสือคำว่าหนึ่งในใต้หล้าที่อยู่เหนือศีรษะขึ้นไปจ้องมองอยู่พักใหญ่ก็เอ่ยปากพูดขึ้นเสียงเรียบนิ่ง “เขียนได้ขี้เหร่จริงๆ”

        ผู้ฝึกตนขั้นจู้จีต่างพากันนิ่งเงียบพลังของตบะที่อยู่ระหว่างขั้นจินตันแบบนี้แตกต่างจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง!ต่อให้ตระกูลผู้ฝึกตนสามพันตระกูล ณ ที่แห่งนี้จะหยุดการเคลื่อนไหวอีกฝ่ายได้แต่จำนวนคนตายคงมีมากจนนับไม่ไหว

        ไหนจะมนุษย์ธรรมดา และลูกหลานที่พวกเขาพามาด้วยอีก จะต้องตายไปอีกเท่าไหร่?

        เกรงว่าที่แห่งนี้จะต้องหลั่งเลือดจนเป็นสายธารโลหิตเป็นแน่!

        “แกคิดจะทำอะไร” หวางปู้สือกัดฟันพูดขึ้น “ต่อให้แกอยู่ระหว่างขั้นจินตันแต่ก็ไม่ใช่จินตันเจินเหรินอยู่ดี! อย่างแกก็ถือว่าแข็งแกร่งจนจัดอยู่อันดับต้นๆของหวาซย่าแล้ว แล้วยังต้องการอะไรอีก!”

        “หยาบคาย” จูหงเสวี่ยหันไปมองเขาอย่างไร้อารมณ์ “ฉันจะทำอะไรมันใช่เรื่องที่คนอย่างแกมีสิทธิ์ถามงั้นเหรอ?”

        เมื่อพูดจบ เธอก็ยิ้มร่าออกมา “แต่ว่าวันนี้ฉันอารมณ์ดีงั้นเปิดโอกาสให้นายทายหน่อยแล้วกัน”

        จากนั้นก็ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “ถ้าทายผิดหนึ่งครั้งฉันจะฆ่าผู้ฝึกตนขั้นจู้จีหนึ่งคนเป็นไง?”

        ยังไม่มีใครกล้าลงมือ เพราะการลงมือกับศัตรูระดับนี้ ผลลัพธ์ไม่คุ้มเป็นแน่ทว่าในช่วงเวลานี้เอง อยู่ๆ บริเวณหน้าอกจู๋เยว่ปรากฏรูโหว่ขนาดใหญ่ดวงตาของเขาทั้งสองข้างพลันเบิกกว้าง สำลักเลือดสดเต็มปากเขามองจูหงเสวี่ยด้วยสายตาแทบไม่อยากเชื่อจนกระทั่งสิ้นลมหายใจ

        “คิดจะติดต่อหาฝู่หยุนเจินเหรินงั้นเหรอ?” จูหงเสวี่ยกระดิกนิ้วเล็กน้อยจากนั้นนกกระเรียนกระดาษที่อยู่ข้างๆ ศพจู๋เยว่ก็ลอยมาก่อนจะถูกไฟเผาไหม้อย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง“ช่างเถอะ คืนนี้ยังอีกยาวใกล้ เกมบางเกมคงไม่ต้องใช้เวลาเล่นมากขนาดนั้น...”

        “ฉันบอกคำตอบพวกนายเลยแล้วกัน ถึงแม้จะน่าเบื่อก็ตาม”

        “ยังจำบันทึกที่เทียนเต้าบันทึกข้อมูลของฉันได้หรือไม่?” เธอยืดตัวขึ้น“เป็นบันทึกเกี่ยวกับเหตุการณ์สังหารหมู่ติดต่อกันสี่เมืองที่มณฑลเหอกู่เพื่อให้ได้มาซึ่งขั้นจู้จี”

        คำพูดประโยคนี้ทำให้ผู้ฝึกตนขั้นจู้จีด้านหน้าสีหน้าเปลี่ยนไปทันที!

        “เพื่อวิชาเวท... และการบรรลุตบะของเธอจำเป็นต้องสังเวยชีวิตคนมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ?” หั่วหยุนเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ

        “เก่งมาก หรืออีกทางเลือกหนึ่งก็คือพวกนายเต็มใจจะมอบยาวัฏสงสารในตำนานให้ฉันได้ไหมล่ะ? ได้ของแล้วฉันก็จะไปทันทีแล้วอย่าเอายาชนิดอื่นมาหลอกฉันล่ะ” เส้นผมของจูหงเสวี่ยพลิ้วไหวแม้ในยามไม่มีลมโบก“น่าเสียดาย... ทั้งๆ ที่พวกนายจำเหตุการณ์นั้นได้แต่ทำไมไม่ลองคิดดูสักนิดว่าทำไมฉันต้องฆ่าคนด้วย”

        “ฉันไม่ได้กระหายการฆ่าขนาดนั้นสักหน่อย...”

        “อีกหนึ่งแสนคน” น้ำเสียงเธอเจือแววเหี้ยมโหดบ้าคลั่ง “สังเวยชีวิตอีกหนึ่งแสนคนฉันก็จะได้บรรลุขั้นจินตันเป็นคนที่สิบเอ็ด”

        “ดังนั้น พวกนายทุกคนต้องตายอยู่ดี” เธอเงยหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและวินาทีต่อมา พลังกดดันวิญญาณอันมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากตัวเธอ!

        แรงสั่นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหวระดับสิบสองริกเตอร์!ประหนึ่งลมพายุบ้าคลั่งผสมกับคลื่นสมุทรเกรี้ยวกราด! แต่ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนระดับปลายก็ยังประคองตัวให้ยืนได้อยู่!

        “ในเมื่ออดีตที่ผ่านมา ฉันฆ่าคนไปอย่างป่าเถื่อนขนาดนั้นแล้วแล้วทำไมฉันต้องมาสนใจชีวิตพวกนายอีก! ต่อให้ฉันตกนรกไปเจอยมบาลในนรกเป็นสิบขุมพวกเขาก็ยังไม่กล้ารับฉันไว้เลย!” ขณะพูดร่างของเธอก็ค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น เส้นผมยาวประเอวปลิวสยายรูม่านตากลายเป็นแนวตั้งเหมือนดวงตาจิ้งจอก

        “ฉันก็แค่อยากบรรลุขั้นจินตัน หลังจากตายไปใครจะไปสนใจว่าถูกวิจารณ์ว่าอะไร!”

        อยู่ๆ สวีหยางอี้ที่อยู่ในกำแพงพลังปราณก็ลุกขึ้น!

        ตอนที่พลังกดดันวิญญาณระเบิดออกมาสัมผัสแห่งความตายได้ทำลายความสงบของเขาลงทันที

        คุ้นเคย ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก

        จูหงเสวี่ย!

        จูหงเสวี่ยมาเยือนด้วยตัวเอง!

        ระบบความจำของเขาทำงานขึ้นทันทีเขานึกถึงเรื่องทั้งหมดที่จั่วหลุนเล่าให้พวกเขาเขาฟังในตอนนั้นทันที

        เหตุการณ์สังหารหมู่อันป่าเถื่อนทั้งสี่เมืองในมณฑลเหอกู่ผู้คนหลายแสนต้องสังเวยชีวิตไปเพียงแค่เธอต้องการบรรลุขั้นจู้จี...ที่แท้ความจริงที่จูหงเสวี่ยทำเช่นนั้น ถูกกลบซ่อนไว้ในบันทึกมาตลอด!เพียงแค่ไม่มีใครเฉลียวใจและถูกหักเหความสนใจไปด้วยภาพนองเลือดตอนนั้น!

        ค่ำคืนแห่งการบรรลุขั้นจู้จีของจูหงเสวี่ยพื้นที่เป็นวงกว้างถูกย้อมไปด้วยเลือดและเธอก็ได้ฉายานามปีศาจแห่งยุคสมัยนั้นไปครอง การกระทำเช่นนี้ไม่ใช่ความบ้าคลั่งไม่ใช่การข่มขวัญ และมีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนี้!

        สำหรับอีกฝ่ายแล้ว หนึ่งร้อยปีมีค่าเท่ากับหนึ่งวันเธออยู่ตรงข้ามเทียนเต้าสาขาย่อยเพื่อรอเวลาบรรลุขั้นจินตัน!เนื่องจากเธออยู่มานาน จึงเข้าใจช่วงจังหวะเป็นอย่างดี!

        พิธีจบการศึกษาที่ห้าปีมีครั้ง...ในสายตาอีกฝ่ายคงเป็นแค่มื้ออาหารชุดใหญ่ที่ได้กินหนึ่งครั้งในทุกๆ ห้าปี!

        นอกจากที่นี่แล้ว... มีที่ไหนบ้างที่มีผู้ฝึกตนรวมตัวกันมากมายขนาดนี้?

        นอกจากที่นี่แล้ว... มีที่ไหนบ้างที่จะมีผู้ฝึกตนนับแสนรวมตัวกันทุกๆห้าปีแบบนี้?

        การที่เธอไม่เคลื่อนไหวก่อนหน้านี้ เป็นเพราะยังไม่ถึงเวลาเธอยังไม่มั่นใจ และยังไม่มีจังหวะที่เหมาะสม

        เธออาศัยอยู่ที่เมืองเฟิงอี้อย่างสงบเสงี่ยมก็เพื่อหลอกล่อให้เทียนเต้าตายใจและลดระดับการเฝ้าระวังลง

        ในที่สุด... เทพมรณะที่เฝ้ารอมาอย่างเงียบๆ ตลอดหนึ่งร้อยปีก็ถึงเวลาง้างกรงเล็บอันแหลมคมออกมาแล้ว

        ลมหายใจของสวีหยางอี้ค่อยๆ กระชั้นเร็วขึ้นความคิดมากมายพลันผุดขึ้นในห้วงสมอง

        ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาคาดหวังก็คือผู้ฝึกตนขั้นจู้จีจะสามารถตรึงเธอเอาไว้ได้!แต่ว่า...

        เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่มีโอกาสตายได้ตลอดเวลาเช่นนั้นผู้ฝึกตนขั้นจู้จีคนไหนจะไปยอมตายเพื่อผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ที่ไม่รู้จักหน้าค่าตากัน?

        ข้อเสนอที่พวกเขาหยิบยื่นให้ก่อนหน้านี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วเพราะสิ่งสำคัญเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ก็คือ...

        ต้องมีชีวิตรอดไปให้ได้

        ต้องรอดจากความบ้าคลั่งของจูหงเสวี่ยที่ใกล้จะอาละวาดในสนามประลองหนึ่งในใต้หล้าของเต้าเทียนสถานที่ที่ไม่เคยนองเลือดมาก่อน!

        แต่ว่า... ตัวเองยังถูกขังอยู่ในกำแพงพลังปราณนี้อยู่!

        ซึ่งก็อาจเป็นข้อดีสำหรับเขา เพราะการต่อสู้ก็กำลังจะเกิดขึ้น จะต้องมีเลือดซาดกระเซ็นเป็นสายธารโลหิตเป็นแน่!และปีศาจอย่างจูหงเสวี่ยคงจะโจมตีอย่างสุดกำลังอย่างแน่นอน!

        ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่คงแทบไม่มีโอกาสมีชีวิตรอดออกไปส่วนมนุษย์ธรรมดายิ่งไม่ต้องพูดถึง!

        แต่ว่า เขาสามารถรอดออกไปได้!

        หั่วหยุนไม่ยอมปลดกำแพงพลังปราณออกเพียงเพราะต้องการพูดคุยอย่างใกล้ชิดกับเขาและเขาก็จำคำพูดก่อนหน้านี้ของหั่วหยุนได้ดีว่านี่เป็นกำแพงพลังปราณที่สร้างจากวิชาเวทของฝู่หยุนเจินเหรินสามารถป้องกันการโจมตีระดับจินตันได้เป็นระยะเวลาหนึ่ง!

        เขาจึงสามารถมีชีวิตรอดนานกว่าคนอื่นหน่อย ทว่า หลังจากนั้นล่ะ!

        การที่จูหงเสวี่ยกล้าบุกเขามาหมายสังหารหมู่ ณ ที่แห่งนี้แสดงว่าเธอจะต้องมีความมั่นใจที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่! 

        ร่างขนาดใหญ่เป็นร้อยเมตรของมันร่างนั้นลำพังแค่จิตสังหารก็ทำเอาเขาแทบต้านทานไม่ไหว!หากตัวเขาหุนหันผลันแล่นไม่คิดหน้าคิดหลังแค่ลมหายใจของอีกฝ่ายก็ทำเอาชีวิตเขาจบเห่ได้

        กำแพงพลังปราณนี้ เปรียบเสมือนเขตอาคมป้องกันเขา ในเวลาเดียวกันก็เหมือนคุกที่กักขังเขาเช่นกัน!

        “จะทำอย่างไรดี!” 

        ไหนจะลูกกระสุนของฉู่เจาหนานที่ติดอยู่ตรงหน้าอกเขาอีกไหนจะใช้พลังปราณไม่ได้อีก

        ตอนนี้คือวินาทีแห่งความเป็นความตายที่แท้จริง!