ชายผู้มีพลังในการปฎิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

ตอนที่ 133

เรื่อง ชายผู้มีพลังในการปฏิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

.

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " งานจบแล้ว "

เม็ก : " อย่าดึงเศร้าสิ "

โทรุ : " ไม่ได้จะจากกันซะหน่อย พวกเรายังต้องไปต่อมหาลัยนะ "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " ก็ไม่ได้ไปกันทุกคนไง"

เม็ก : " กูจะแวะมาหาบ่อยๆ แล้วกัน "

งานโรงเรียนของ Fate Academy เป็นช่วงเวลาสุดท้ายของโทรุ เม็ก นีโร่ และกลุ่มเด็กเนิร์ดก่อนจะถึงช่วงสอบปิดเทอม

กลุ่มนักเรียน Ra ที่พวกเขาเคยเข้าไปป่วนงานโรงเรียน ก็ไม่ได้มาก่อกวนและมาเพื่อสงบศึกจริงๆ ทำให้งานโรงเรียนจบลงด้วยดี

นักเรียนปี 6 ก็มาร่ำลากันก่อนจะถึงช่วงการสอบปิดภาคเรียนและแยกย้ายกันหลังจากนี้

.

ลิน่า : " พวกผู้ชายคุยอะไรกัน "

โทรุ : " บอกลากันนะ "

อลิส : " คุณโทรุไปต่อมหาลัยไม่ใช่เหรอคะ "

โทรุ : " ใช่ แต่ไม่ใช่ทุกคน แล้วไมเด้นล่ะ? "

ไมเด้น : " อยู่นี้ กลับบ้านกันเลยไหม "

โทรุเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนและลิน่ากับอลิสก็เข้ามาคุยกับโทรุระหว่างที่รอไมเด้น

เมื่อไมเด้นมาถึงทั้งสี่คนก็เดินกลับบ้านด้วยกัน

.

.

.

โทรุ : " สอบเสร็จแล้ว พวกมึงไปไหนต่อ "

โทรุกำลังเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับเพื่อนๆ ที่พึ่งสอบปิดภาคเรียนกันเสร็จ

พวกเขากำลังจะออกไปหาอะไรทำกันก่อนจะแยกย้ายกัน

ซึ่งตอนนั้นเองแม่ของโทรุก็ขับรถมาหาโทรุที่หน้าโรงเรียนพอดี

.

แม่ของโทรุ : " ขึ้นรถโทรุ "

โทรุ : " ผมอยาก........... "

แม่ของโทรุ : " มันไม่ใช่ประโยคบอกเล่านะ แต่เป็นคำสั่งต่างหาก "

แม่ของโทรุลดกระจกออกมาคุยกับโทรุและบอกให้เขาขึ้นรถ

และเธอไม่ถามความคิดเห็นอะไรโทรุทั้งนั้น เธอสั่งให้โทรุขึ้นรถและไปกับเธอทันที

.

แม่ของโทรุ : " ลูกจะเรียนต่อหมอใช่ไหม "

โทรุ : " ครับ "

แม่ของโทรุ : " เห็นชีวิตแม่กับพ่อใช่ไหมว่ามันเป็นยังไง ยังอยากจะเป็นอยู่ไหม "

ระหว่างขับรถไป แม่ของโทรุก็คุยกับโทรุเกี่ยวกับเรื่องราวชีวิตของเธอและพ่อของโทรุที่มาเป็นหมอในประเทศนี้

เนื่องจากประเทศนี้ขาดบุคลากรทางการแพทย์เป็นจำนวนมาก ทำให้งานที่ต้องทำมีมากขึ้น

และเวลาส่วนใหญ่ในชีวิตก็จะเป็นเรื่องงานเกือบทั้งหมด จนไม่เวลาให้กับครอบครัว

ซึ่งโทรุก็ประสบกับเรื่องนี้ด้วยตัวเองที่ พ่อและแม่ไม่ได้อยู่เลี้ยงดูโทรุในตอนเด็ก

.

แม่ของโทรุ : " แม่ดีใจที่ลูกจะตามรอยเท้าแม่กับพ่อนะ แต่ลูกจะเลือกแบบนี้จริงๆ เหรอ "

โทรุ : " ครับ "

แม่ของโทรุ : " ลูกจะไม่ได้อยู่กับพวกเธอนะ "

โทรุ : " ..................... "

แม่ของโทรุ : " ค่อยตอบก็ได้ มาถึงพอดีเลย "

แม่ของโทรุขับรถมาถึงศูนย์วิจัยของทหารที่พ่อของโทรุทำงานอยู่

เธอพาโทรุมาคุยกับพ่อเพื่อที่จะคุยกันเป็นครอบครัว

ซึ่งพ่อของโทรุก็นั่งรอการทาของทั้งสองคนอยู่แล้ว

.

พ่อของโทรุ : " ได้ยินจากแม่แล้ว ลูกพร้อมจริงๆ ใช่ไหม "

พ่อของโทรุถามกับโทรุที่เดินเข้ามาในห้อง

.

โทรุ : " .............................ครับ "

โทรุคิดอยู่สักพักก่อนจะตอบกลับไป

.

พ่อของโทรุ : " เรื่องที่คุณพูดมา ผมก็ยังไม่แน่ใจว่าโทรุจะทำได้ "

คุณหัวหน้า : " การประเมินจากเวสตา ถ้าโทรุใช้พลังบ่อยอาจจะทำให้โทรุควบคุมพลังได้ดีขึ้น "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " จากที่เห็นก็ใช่นะคะ โทรุควบคุมพลังได้ดีขึ้นทุกครั้งที่โทรุใช้พลัง "

โทรุ : " อะไรกันครับเนี่ย? "

คุณหัวหน้าและคุณเจ้าหน้าที่รัฐเดินเข้ามาในห้องหลังจากพ่อของโทรุเรียกทั้งสองให้เข้ามา

ทั้งสองคนได้ยินเรื่องที่ครอบครัวของโทรุคุยกันแล้ว คุณหัวหน้ามีเรื่องจะเสนอให้กับโทรุ

เป็นข้อเสนอที่เหมือนกับที่คุณหัวหน้าได้ทำยื่นข้อเสนอให้กับแม่และพ่อของโทรุเมื่อในอดีต

.

คุณหัวหน้า : " เธออายุ 18แล้ว เพราะฉะนั้นตัดสินใจด้วยตัวเองซะ "

โทรุ : " ตัดสินใจอะไรครับ? "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ข้อเสนอ ตั้งใจฟังดีๆ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐบอกข้อเสนอให้กับโทรุฟัง ข้อเสนอคือ

คุณหัวหน้าอยากให้โทรุใช้พลังของเขาในการรักษาผู้คนในโรงพยาบาลของประเทศเป็นโรงพยาบาลที่แม่ของโทรุทำอยู่

โดยแลกกับที่โทรุไม่จำเป็นต้องมาทำงานเหมือนหมอทั่วไป

ข้อเสนอนี้จะทำให้โทรุเป็นหมอโดยทันทีโดยไม่จำเป็นต้องไปเรียนต่อหมอและยังมีเวลาให้กับครอบครัวด้วย

.

โทรุ : " ผม............. "

พอเป็นเรื่องการใช้พลัง โทรุแทบจะไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะควบคุมมันไม่ให้มีผลเสียได้

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ไม่ต้องห่วง ช่วงแรกจะเป็นแค่การทดลอง "

โทรุ : " เอาชีวิตคนมาทดลองเหรอครับ "

พ่อของโทรุ : " ลูกคิดว่ายาที่พ่อทำขึ้นมา เอาไปใช้ได้เลยหรือไง มันต้องทดลองก่อนอยู่แล้ว "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐเข้ามาปลอบโทรุที่กำลังลังเลอยู่ แต่เหมือนจะไม่ช่วยอะไรจนพ่อของโทรุต้องพูดด้วยตัวเอง

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " คนที่จะมาทดลองพลังเป็นคนใกล้ตายแล้ว ถ้ารักษาได้พวกเขาก็จะรอด ถ้าไม่ได้ยังไงพวกเขาก็ตายอยู่แล้ว "

โทรุ : " ผมไม่รู้ว่าจะแบกรับชีวิตพวกเขาไหวไหม "

แม่ของโทรุ : "นั่นแหละหน้าที่ของหมอ มันคือการแบกรับชีวิตของคนไข้ "

โทรุ : " ......................................... "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐอธิบายเกี่ยวกับเรื่องที่โทรุต้องทำและคนที่จะมารักษาด้วยพลังของโทรุ

โทรุมีท่าทีหนักใจที่ต้องแบกรับชีวิตคนอื่นด้วยพลังของเขาเองที่ไม่รู้ว่าจะควบคุมมันได้ไหม

.

โทรุ : " ผมแค่ใช้พลังรักษาพวกเขาใช่ไหมครับ "

คุณหัวหน้า : " ใช่ แค่นั้นเลย "

โทรุ : " ผมจะรู้ได้ยังไงว่าต้องรักษาอะไร ถ้าผมไม่ได้เรียนหมอ "

คุณหัวหน้า : " จริงด้วยสิ เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับสุดยอดจะให้คนนอกมาเกี่ยวไม่ได้ "

คุณหัวหน้าลืมคิดไปว่าเรื่องนี้ต้องมีคนรู้น้อยที่สุด ซึ่งจะทำให้โทรุต้องวินิจฉัยโรคที่ต้องรักษาด้วยตัวเอง

.

แม่ของโทรุ : " ก็ให้วินิจฉัยจากที่โรงพยาบาลและค่อยส่งไปหาโทรุ ดีไหมคะ "

คุณหัวหน้า : " แบบนั้นก็ดีนะคะ แต่ว่า ถ้าโทรุได้ทำงานด้วยตัวเองแล้วจะเป็นปัญหาไหมคะ? "

แม่ของโทรุ : " จริงด้วยสิ ถ้าอยากจะลดการใช้บุคลากรทางการแพทย์ให้ได้มากที่สุด โทรุก็ต้องตรวจโรคเองได้ "

แม่ของโทรุพอจะมีทางออก แต่ว่าปัญหาก็ยังคงอยู่ถ้าโทรุไม่มีความรู้ ก็จะทำให้โทรุไม่มีความรู้เกี่ยวกับการแพทย์เลย

พอผ่านการทดลองไปได้และได้ออกไปทำงานจริงด้วยตัวเอง โทรุจะทำไม่ได้เพราะไม่มีความรู้

.

แม่ของโทรุ : " จริงสิ ให้ฉันใช้พลังใส่ความรู้เกี่ยวกับการแพทย์ให้โทรุก็ได้ "

โทรุ : " แม่ใช้พลังใส่ผมไม่ได้ "

แม่ของโทรุ : " ได้สิ แม่เป็นแม่เลยนะ "

แม่ของโทรุเดินไปจับไหลของโทรุและเตรียมจะใช้พลัง แต่พลังของเธอไม่ส่งผลกับโทรุ

ทำเอาเธอตกใจมากเพราะเธอเคยทำได้มาก่อน

.

โทรุ : " ก่อนหน้านี้แม่ใช้พลังตอนที่ผมมีจิตใจที่ไม่พร้อม แต่ตอนนี้ผมปกติดี "

แม่ของโทรุ : " ไม่จริงใช่ไหม สำหรับลูกแล้ว ลูกมองแม่ยังไงเนี่ย "

โทรุ : " แม่คือคนที่ทิ้งผมไปตอนที่ผมยังเด็ก "

คำพูดของโทรุทำเอาคนเป็นแม่เจ็บปวดมาก ซึ่งเธอก็โทษใครไม่ได้เพราะนั้นก็คือตัวเธอจริงๆ

เธอทิ้งโทรุไปตอนยังเด็กแม้ว่านั้นจะทำเพื่อโทรุก็ตาม

.

โทรุ : " ผมเข้าใจว่าแม่กับพ่อทำเพื่อผม ผมมาเข้าใจตอนที่ผมโตแล้ว แต่แผลในใจตอนเด็กก็ไม่หายไปไหนนะครับ "

แม่ของโทรุ : " แม่ขอโทษนะ แล้วคำตอบล่ะ? "

โทรุ : " ................ผมตกลงครับ แต่มีข้อแม้ผมอยากเรียนมหาลัยต่อ "

คุณหัวหน้า : " เอางั้นก็ได้ ยังไงเธอก็ต้องมีความรู้ทางการแพทย์อยู่แล้ว "

โทรุตอบตกลงกับข้อเสนอของคุณหัวหน้า แต่ก็มีข้อแม้ที่ว่าโทรุต้องได้เรียนมหาลัยก่อน

ซึ่งระหว่างที่เรียนโทรุก็ต้องมาทำการทดลองการใช้พลังของเขากับคนไข้ใกล้ตายที่ส่งมาให้โทรุรักษา

.

.

.

ไมเด้น : " ไปไหนมาโทรุ พวกผู้ชายเห็นนายขึ้นรถหายไปเลย "

โทรุ : " แม่มารับไปคุยนะ "

ไมเด้น : " คุยเรื่องอะไร "

โทรุ : " ฉันได้งานแล้วนะ "

ไมเด้น : " จะเรียนต่อไม่ใช่เหรอ? "

โทรุ : " ก็เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยนั่นแหละ "

โทรุกลับมาบ้านก็ไมเด้นถามทันทีว่าไปไหนมา เพราะพวกผู้ชายบอกว่าโทรุขึ้นรถและหายไปเลย

ไมเด้นจึงค่อนข้างเป็นห่วงเพราะว่าปกติแล้วโทรุกลับบ้านพร้อมกับเธอ

.

โทรุ : " จริง ตอนนี้พวกเราเรียนจบแล้ว "

ไมเด้น : " ใช่ มีอะไร? "

โทรุจับมือไมเด้นและดึงเธอมาอุ้ม

.

ไมเด้น : " จะทำอะไรนะ "

โทรุ : " เธอก็รู้ดีนะว่าฉันจะทำอะไร "

โทรุแบกไมเด้นวิ่งขึ้นไปบนห้อง

.

ไมเด้น : " นายนี่หื่นจริงๆ เลยนะ "

โทรุ : " ทำได้ใช่ไหม? "

ไมเด้น : " มาถามตอนที่วางฉันลงบนเตียงแล้วเนี่ยนะ อยากจะทำก็ทำเลย "

เมื่อมาถึงห้อง โทรุก็วางไมเด้นลงเบนเตียงและขึ้นคร่อมทันที

โทรุถามความเต็มใจของไมเด้นก่อนจะลงมือ ซึ่งเธอก็ไม่ได้ห้ามโทรุ

แต่ก่อนที่จะได้ลงมือ อลิสและลิน่าก็กลับบ้านมาด้วยกันพอดี

.

ลิน่า : " มาขัดจังหวะอะไรไหมนะ? "

อลิส : " จะทำทีละคนหรือจะทำพร้อมกับเลยดีค่ะ "

โทรุ : " เออ................ทีละคน "

ไมเด้น : " พึ่งจะเรียนจบ ให้มันน้อยๆ หน่อยโทรุ "

โทรุ : " เธอบอกว่าให้รอจนเรียนจบ ตอนนี้เรียนจบแล้ว เพราะงั้นฉันไม่ทน "

อลิสกับลิน่าเปิดประตูเข้ามาเจอโทรุกับไมเด้นกำลังจะเรื่อง 18+ กัน

พอคุยกันรู้เรื่องอลิสกับลิน่าก็ปิดประตูและปล่อยทั้งสองคนสนุกกันไปสองคน

.

ลิน่า : " ทั้งสองคนเสียงดังกันจังเลยนะ "

อลิส : " แบบนี้คุณโทรุจะหมดแรงก่อนไหมคะ "

ลิน่า : " ไม่หรอก "

เสียงของไมเด้นและโทรุดังลงมาถึงข้างล่าง จนอลิสเริ่มจะกังวลว่าโทรุอาจจะไม่มีแรง

แต่เหมือนว่าลิน่าจะไม่กังวลเรื่องที่โทรุจะหมดแรงไปก่อน

.

โทรุ : " เออ.......... "

อลิส : " ฉันคิดว่าคุณไมเด้นจะเดินลงมาซะอีกนะคะ "

โทรุ : " เธอนอนหลับไปแล้วนะ "

ลิน่า : " เธอจะไปก่อนก็ได้นะ "

โทรุเดินลงมาชั้นล่าง อลิสเป็นคนที่แปลกใจสุดเพราะเธอคิดว่าไมเด้นจะเดินลงมา

ลิน่ายอมสละให้อลิสไปก่อนและทำให้อลิสแปลกใจอีกครั้ง

.

อลิส : " คุณลิน่าพูดเองนะคะ "

อลิสเดินไปหาโทรุก่อนจะจูงมือโทรุเดินขึ้นไปยังห้องว่างอีกห้อง

.

ลิน่า : " ให้ตายสิ ทำไมฉันยอมให้อลิสไปก่อนนะ "

ลิน่าบ่นกับตัวเองที่ปล่อยให้อลิสไปกับโทรุเป็นคนที่สองแทนที่จะเป็นเธอ

หลังจากที่อลิสจูงมือโทรุเดินหายเข้าไปในห้อง เสียงเรื่อง 18+ ของทั้งสองคนก็ดังลงมาถึงชั้นล่าง

ลิน่าที่ทนฟังมาสองรอบก็เริ่มจะเก็บอาการไม่อยู่ เธออยากจะช่วยตัวเองแต่ว่าเธออดกลั้นจนโทรุลงมา

ซึ่งโทรุใช้เวลาอยู่กับอลิสนานกว่าไมเด้นมากไปหน่อย

.

.

.

โทรุ : " โทษที อลิสไม่ยอมเลิกราง่ายๆ เลย "

ลิน่า : " ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ "

โทรุ : " ไม่มีห้องแล้ว เพราะงั้นตรงนี้เลยนะ "

ลิน่า : " ตรงนี้เลยเหรอ ฉันก็อายนะ "

โทรุเดินลงมาเห็นลิน่าที่หน้าแดงก่ำอยู่บนโซฟา โทรุที่รู้ว่าในบ้านนี้มีแค่สองห้องสองเตียง

จึงเข้าไปหาลิน่าและจะทำกับเธอบนโซฟาในห้องนั่งเล่นไปเลย

ลิน่าก็อายอยู่พักหนึ่งแต่เธอก็ทนอารมณ์ตัวเองไม่ไหวเหมือนกัน

เธอจึงยอมทำกับโทรุในห้องนั่งเล่นบนโซฟา

.

.

.

ไมเด้น : " ในห้องนั่งเลยเหรอ? "

โทรุ : " เออ............ก็เธอนอนอยู่ ฉันไม่อยากปลุก "

ไมเด้นที่ตื่นมาและเดินลงมาด้านล่างและเห็นโทรุกับลิน่ากอดกันอยู่บนโซฟา

ไมเด้นรู้ได้ทันทีว่าโทรุทำกับลิน่าในห้องนั่งเล่น

.

ไมเด้น : " นายต้องซื้อเตียงเพิ่ม ไม่ก็ซื้อเตียงใหญ่กว่าเดิม "

โทรุ : " ใหญ่กว่าเดิม "

ไมเด้น : " ตอบทันทีเลยนะ "

โทรุ : " จริงสิ พวกเรายังไม่ได้กินข้าวเย็น ฉันไปทำให้ "

โทรุพึ่งจะคิดได้ว่ายังไม่มีใครได้กินข้าวเย็นจึงลุกไปทำอาหารแม้ว่าตอนนี้หัวค่ำแล้วก็ตาม

.

โทรุ : " เรื่องงานกับมหาลัยนะ "

ไมเด้น : " ว่ามาสิ "

โทรุ : " ฉันไม่ควรบอกแต่ว่า ฉันไม่อยากมีความลับนะ "

โทรุเล่าเรื่องที่ตัวเองจะเข้ามามหาลัยไปเรียนต่อวิชาแพทย์และเรื่องที่เขาไปรับข้อเสนอของคุณหัวหน้ามา

.

ไมเด้น : " นายอยากมีเวลากับพวกเราสินะ "

โทรุ : " ใช่ ถ้าเป็นหมอปกติ ฉันกลัวลูกๆ เป็นเหมือนฉันนะสิ "

ไมเด้น : " เหมือนนาย.................โอเค นายคิดจะมีลูกแล้วเหรอ? "

ไมเด้นที่ได้ยินสิ่งที่โทรุบอกเรื่องที่ไม่อยากให้ลูกเป็นเหมือนตัวเองที่พ่อกับแม่ไม่อยู่เลี้ยงดูตอนเด็ก

เธอก็พอเข้าใจได้ว่าโทรุไม่อยากให้ลูกเป็นเหมือนตัวเอง แต่ไมเด้นมาสะดุดอยู่กับคำว่า "ลูก"

.

โทรุ : " ทำไม? เธอไม่อยากเหรอ? "

ไมเด้น : " พวกเราพึ่งจะ 18 เองนะ "

โทรุ : " แม่ฉัน 35 จะ 36 "

ไมเด้น : " ................เจ้าหื่น นายก็แค่อยากทำเรื่องอย่างว่ามากกว่า "

ไมเด้นพึ่งรู้ว่าแม่ของโทรุท้องตอนอายุ 18 เธอแปลกใจมากที่หมอเก่งขนาดนั้นอายุยังน้อยอยู่

และแม่ของโทรุน่าจะท้องตอนเรียนมหาลัยด้วย ทำเอาไมเด้นอยากรู้เลยว่าแม่ของโทรุผ่านชีวิตมายังไง

.

โทรุ : " คำตอบล่ะ "

ไมเด้น : " ...............ถ้านายอยากมีก็ได้ "

โทรุ : " ฉันถามความสมัครใจนะ อย่าตามใจกันสิ "

ไมเด้น : " ก็ได้ แต่นายจะดูแลพวกเราไหวเหรอ ฉันรู้ว่าเงินเดือนหมอมันเยอะ แต่......... "

โทรุ : " เรื่องนั้นก็คุยมาแล้ว เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ฉันก็เลยมาคุยกับเธอนี่ไง "

ไมเด้น : " ไม่ใช่ปัญหา? "

โทรุ : " เรื่องค่าตอบแทนสูงกว่าหมอปกติหลายเท่าเลย "

โทรุบอกเรื่องค่าตอบแทนที่จะได้จากการทดลองรักษาในช่วงแรกให้ไมเด้นฟัง

ปกติแล้วเงินเดือนของหมอในประเทศ Fate สูงมากอยู่แล้ว แค่เงินเดือนหนึ่งเดือนก็เท่ากับเงินเดือนของคุณเจ้าหน้าที่รัฐครึ่งปีไปแล้ว

และเงินที่โทรุจะได้คือที่สูงกว่านั้นหลายเท่าตัว เหตุผลที่เป็นแบบนี้ก็เพราะแม่ของโทรุไปเสนอกับคุณหัวหน้า

แม่ของโทรุอยากให้โทรุรักษาโรคที่ไม่มีทางรักษาได้ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบันนั้นคือ มะเร็ง , โรคเอดส์ และโรคอื่นๆ ที่ยังไม่มียารักษาหรือวิธีรักษา

การทำแบบนี้จะทำให้มีคนไข้เข้ามาจากทั่วโลกเพื่อที่รักษาโรคเหล่านั้น

.

ไมเด้น : " แม่นายก็สรรหาวิธีทำให้นายอยู่สบายเลยนะ "

โทรุ : " เป็นฉันก็ทำเหมือนกัน ฉันอยากให้เธออยู่สบายนะ "

อลิส : " เลิกใช้สรรพนามแบบนั้นสิคะ "

โทรุ : " ตื่นแล้วเหรอ "

ไมเด้น : " มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย

อลิส : " ก็ตอนที่คุณไมเด้นกับที่รักเข้ามาในห้องครัวแล้วค่ะ "

ไมเด้น : " ที่รัก? "

อลิส : " จะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะ? คุณไมเด้นก็ควรเรียกแบบนี้นะคะ "

โทรุ : " ฉันก็อยากได้ยินนะ "

ไมเด้น : " เออ............... "

อลิสเข้ามาในห้องครัวตอนที่โทรุและไมเด้นกำลังทำอาหารและคุยกันอยู่

เธอเข้ามาขัดจังหวะเพราะไมเด้นยังใช้คำว่า นาย กับโทรุอยู่ทั้งๆ ที่เป็นแฟนกันแล้ว

.

ไมเด้น : " ...........ที่รักค่ะ? "

โทรุ : " ครับ! "

โทรุที่ได้ยินก็ชอบมากที่ทั้งสามคนเรียกเขาแบบนั้น

.

.

.

หลายเดือนผ่านไป

.

โทรุ : " พวกมึงไหวไหมเนี่ย จะสอบแล้วนะ "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " ไหวสิวะ ติวสอบมาตลอดทั้งเดือนแล้ว "

โทรุและกลุ่มเด็กเนิร์ดบางส่วนที่เรียนมหาลัยก็มาเตรียมตัวหน้าห้องสอบ

ระหว่างที่กำลังคุยเล่นกันอยู่ เม็กก็เข้ามาทักทายในชุดวอร์ม

.

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " เข้ามาได้ไงวะเนี่ย "

เม็ก : " วิ่งเข้ามานะสิ "

โทรุ : " มึงไม่ไปฝึกร่างกายไง? "

เม็ก : " กำลังทำอยู่เนี่ย วิ่งปกติมันน่าเบื่อกูเลยวิ่งแหกด่าน รปภ. เข้ามานี่ไง "

เม็กวิ่งเข้ามาหาพวกเขาและหยุดคุยสักพัก ก่อนที่จะมี รปภ. วิ่งตามมาพร้อมกับตะโกนเรียกเม็กอยู่ด้วย

เม็กวิ่งผ่านป้อม รปภ. เข้ามาในรั้วมหาลัยเพื่อแก้เบื่อกับการวิ่งธรรมดา เมื่อ รปภ. เข้ามาใกล้เม็กก็ออกวิ่งต่อ

.

เม็ก : " โชคดีกับการสอบ ไอ้พวกเวร "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " วิ่งตกน้ำไปซะ มึงนะ "

เม็กที่วิ่งออกไปไกลแล้วตะโกนมาหาโทรุกับกลุ่มเด็กเนิร์ด

ซึ่งพวกเขาก็ตอบกลับเม็กก่อนจะเดินเข้าอาคารสอบไป

.

โทรุ : " กูไปทำงานก่อนแล้วกัน "

โทรุแยกกับกลุ่มเด็กเนิร์ดหลังจากสอบเสร็จ

วันนี้เป็นวันที่โทรุต้องไปทำการทดลองการใช้พลังของเขาในรักษาผู้คน

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ไม่มีใครตามเธอมานะ? "

โทรุ : " ไม่น่าจะมีนะครับ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " นี่เอกสารรายงานการตรวจร่างกายทั้งหมด ทำความเข้าใจซะ "

โทรุเดินเท้ามาจนถึงศูนย์วิจัยลับที่ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อโทรุโดยเฉพาะ โดยมีคุณเจ้าหน้าที่รัฐรอโทรุอยู่ก่อนแล้ว

เธอเอาเอกสารของคนไข้ที่มีอาการใกล้ตายมาให้โทรุทำความเข้าใจก่อนจะพาโทรุไปยังอีกห้อง

โดยมีกระจกด้านเดียวกั้นโทรุกับคนไข้เอาไว้

.

โทรุ : " มะเร็งสมองระยะสุดท้าย โรคแทรกซ้อนเพียบเลยนะครับ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ทางโรงพยาบาลแจ้งแล้วว่า เขาจะอยู่ได้ไม่เกิน 1 สัปดาห์ "

โทรุ : " มะเร็งน่าจะแก้ได้ไม่ยาก แต่โรคแทรกซ้อนผมไม่แน่ใจ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " คนไข้รายนี้สมัครใจมาเอง เพราะงั้นก็ใช้เขาให้เต็มที่ "

โทรุอ่านเอกสารตรวจร่างกายอยู่พักใหญ่ก่อนจะเริ่มใช้พลัง

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " เธอจะทำยังไง "

โทรุ : " ยังไงก็ต้องเอามะเร็งที่สมองออกก่อน "

โทรุคุยกับคุณเจ้าหน้าที่รัฐเรื่องวิธีการรักษาที่โทรุจะใช้พลังของเขาใส่มะเร็งในสมองก่อนเพื่อรักษาชีวิต

.

โทรุ : " เอาเป็นปฏิเสธการมีอยู่ของมะเร็งในสมอง โดยไม่ให้มีผลกระทบกับอดีต "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ถ้าพร้อมก็ลงมือเลย "

โทรุประกบมือทั้งสองเข้าด้วยกันพร้อมกับความคิดที่จะปฏิเสธการมีอยู่ของมะเร็งในสมองของคนไข้ตรงหน้า

ความเงียบเกิดขึ้นในห้องที่โทรุและคุณเจ้าหน้าที่รัฐอยู่ เพราะทั้งสองก็ไม่รู้จะพิสูจน์ยังไงว่าโทรุใช้พลังและมันได้ผล

.

โทรุ : " คงต้องส่งกลับไปตรวจที่โรงพยาบาล "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ฉันทำเอง เธอกลับบ้านได้แล้วล่ะ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐพาคนไข้รายนี้กลับไปตรวจที่โรงพยาบาลและพบว่ามะเร็งในสมองหายไปแล้ว

.

แม่ของโทรุ : " ก้าวหน้าเกินคาดเลย "

คุณหัวหน้า : " ครั้งแรกก็ผลงานดีเลย "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " จะให้เปลี่ยนไหมคะ เปลี่ยนเป็นสัปดาห์ละครั้งไปก่อน "

คุณหัวหน้า : " ตอนนี้คือเดือนละครั้ง เอางั้นก็ได้ เธอค่อยอยู่กับโทรุตอนที่เขาใช้พลังแล้วกัน "

คุณหัวหน้ากำลังคุยอยู่กับแม่ของโทรุเรื่องที่โทรุรักษาคนไข้ได้ในครั้งแรก แม้ว่าจะต้องดูผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในอนาคตด้วย

คุณเจ้าหน้าที่รัฐประเมินเอาไว้ว่าตอนนี้โทรุน่าจะใช้พลังได้เดือนละ1ครั้งโดยไม่มีผลกระทบ

ซึ่งคุณหัวหน้าอยากให้โทรุสามารถใช้พลังได้วันละ1ครั้งโดยไม่มีผลกระทบ

.

โทรุ : " กลับมาแล้ว "

ไมเด้น : " สอบเป็นไงบ้าง "

โทรุ : " น่าจะผ่านได้สบาย อลิสกับลิน่าล่ะ? "

ไมเด้น : " พวกเธอไปซื้อของ ไปดูบ้านใหม่ด้วย "

โทรุกลับบ้านมาเจอกับไมเด้นที่รอเขากลับมาอยู่

.

โทรุ : " ถ้างั้นก็ยังมีเวลาอยู่สินะ "

ไมเด้น : " ไปอาบน้ำก่อน ค่อยมาทำ "

.

__________________________________จบตอน_______________________________________