(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ไม่นานนัก เวลาก็เคลื่อนผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนตัวลงเล็กน้อย

        หวงเยี่ยยังคงขับพาหนะวิญญาณสองล้อของตนอย่างสงบนิ่ง เสียงเครื่องยนต์พลังวิญญาณคำรามต่ำสม่ำเสมอคล้ายคลื่นลมหายใจ

        เขาเลือกเว้นระยะห่างจากขบวนเดินทางของตระกูลจินพอสมควร ไม่ใกล้จนถูกจับสังเกต ทว่าไม่ไกลจนหลุดสายตา เส้นทางที่ทอดไปเบื้องหน้าเริ่มคดเคี้ยวและแคบลงเรื่อยๆ กลิ่นอายของผืนป่าโบราณคงหมิงเริ่มเจือปนในอากาศ เย็นชื้นและหนักแน่นราวกับมีชีวิต

        ชายหนุ่มควบคุมความเร็วให้อยู่ในระดับที่มั่นคง ล้อทั้งสองสัมผัสพื้นดินอย่างนุ่มนวล ฝุ่นบางๆลอยตามหลังเป็นสายยาว เขาไม่ได้เร่งรีบ แม้สายตาจะจับจ้องไปยังขบวนรถที่อยู่ไกลลิบเบื้องหน้า เงาของยานพาหนะเหล่านั้นยังพอให้มองเห็นผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้สูงตระหง่าน

        ขณะที่ความเงียบของการเดินทางแผ่คลุมอยู่รอบกาย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นภายในจิตสำนึกของเขาอย่างไม่พอใจ

        【น่าโมโหจริงๆเลยโฮสต์!】

        อารมณ์ของระบบกลืนกินมังกรฟังดูหงุดหงิดจนแทบจะเดือดพล่าน

        【หล่อก็ไม่หล่อ แถมยังเย่อหยิ่งจองหองอีก คิดว่ามันมีภูมิหลังเป็นตระกูลจินที่แข็งแกร่งแล้วจะดูถูกใครได้หรือยังไง?】

        น้ำเสียงบ่นของระบบยังคงต่อเนื่องไม่ขาดสาย ราวกับตลอดครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ความไม่พอใจถูกสะสมเพิ่มพูนขึ้นทุกวินาที

        【ฮึ่ม! ไอ้แก่สองตัวนั้นก็แค่นักล่ามังกรระดับห้าขั้นกลาง แล้วก็นักล่ามังกรระดับสี่กว่าอีกแค่แปดสิบกว่าคนเท่านั้น】

        【ยังไงพวกมันก็ไม่มีทางต่อสู้มังกรอัคคีหลังหนามระดับสี่ที่เป็นถึงสายเลือดมังกรระดับสูงได้หรอก】

        【พวกมันจะต้องตกตายลงอย่างน่าอนาถเป็นแน่ คอยดูคำพูดของดิฉันไว้ให้ดีๆละกัน】

        แรงสะเทือนแห่งความหงุดหงิดแทรกซึมผ่านจิตใจของหวงเยี่ย จนเขาเผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว

        “เจ้าดูโกรธมากกว่าข้าเสียอีก”

        เสียงของเขาเอ่ยตอบอย่างเรียบง่าย ทว่ามีประกายขบขันซ่อนอยู่

        “แต่มันก็จริงอย่างที่เจ้าว่านั่นแหละ”

        “เผ่าพันธุ์มังกรเองก็มีระดับสายเลือดที่แตกต่างกันออกไป แค่สายเลือดระดับต่ำ ในระดับเดียวกันก็เหนือยิ่งกว่าสัตว์อสูรมังกรแล้ว”

        “ถ้าเป็นเผ่าพันธุ์มังกรสายเลือดระดับกลาง สายเลือดระดับสูง หรือกระทั่งสายเลือดระดับราชา”

        “ต่อให้จะเป็นนักล่ามังกรระดับเดียวกันนับสิบคนเข้าไปรุมก็ยังไม่อาจต่อกรได้!”

        คำพูดแต่ละคำหนักแน่น

        “แล้วนี่ยังเป็นถึงสายเลือดมังกรระดับสูง เป็นแค่ระดับสี่ แต่มีพลังเทียบเท่าได้กับนักล่ามังกรระดับห้า แข็งแกร่งอย่างมากจริงๆ”

        “ทว่าข้าหวงเยี่ยเองก็ไม่ชอบขี้หน้าไอ้นายน้อยจินชวนเช่นเดียวกันกับเจ้านั่นแหละ”

        แววตาของชายหนุ่มวูบไหวเล็กน้อย ราวกับภาพรอยยิ้มเย้ยหยันก่อนหน้านั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำ

        “เพราะงั้นแล้วพวกเราควร..”

        คำพูดของเขาหยุดลงกะทันหัน ทำให้ในวินาทีนั้น ระบบกลืนกินมังกรก็หัวเราะขึ้นอย่างคึกคัก พร้อมเสียงใสกระจายอยู่ในจิตสำนึก

        【หอยกาบสู้กัน ชาวประมงได้ผลประโยชน์สินะคะ?】

        【มันเป็นคำสำนวนโบราณที่มีมาแต่ช้านาน หรือก็คือสองฝ่ายขัดแย้งหรือต่อสู้กันเองจนอ่อนแรงลงทั้งคู่ ทำให้ฝ่ายที่สามที่ไม่ได้เกี่ยวข้องเข้ามาฉวยโอกาสได้รับผลประโยชน์ไปทั้งหมดโดยไม่ต้องลงแรง ซึ่งพวกเราก็คือชาวประมงที่จะคอยเก็บเกี่ยวผลลัพธ์จากเบื้องหลังใช่ไหมละ】

        เขาพยักหน้ารับอย่างช้าๆ ดวงตาคู่คมทอประกายเฉยชาเป็นอย่างมาก

        “ถูกต้อง!”

        ถึงจะเป็นเพียงนักล่ามังกรระดับสองขั้นสูง แตกต่างจากตระกูลจินที่แม้แต่ผู้ที่อ่อนแอที่สุดยังยืนอยู่ในระดับสี่

        ทว่าความเหลื่อมล้ำทางพลังหาได้ทำให้หัวใจของเขาสั่นคลอนเลยซักนิด

        ระเบิดลูกไฟผลาญฟ้า

        มากกว่าหนึ่ง

        มากกว่าสิบ

        มากกว่าเก้าสิบห้าลูก

        อานุภาพของมันไม่ใช่สิ่งที่ใครในสนามรบนี้คาดคิดได้

        หากจุดชนวนพร้อมกัน คลื่นเพลิงย่อมกวาดล้างทุกสิ่งในรัศมีออกไปจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

        “มันคิดว่าตัวของข้านี้อ่อนแอ”

        “หัวเราะ.. เหยียดหยาม ดูถูก!”

        สายตาของเขากวาดผ่านภาพในความทรงจำ

        กลุ่มคนในตระกูลจินที่ยืนล้อมวง เสียงหัวเราะที่เสียดแทงเข้าในหัวใจเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นเพียงนักล่ามังกรระดับต่ำ ความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้เลือนหายเลยซักนิด หากฝังลึกจนกลายเป็นตะปูเหล็กที่ตอกตรึงความแค้นไว้แน่นหนา

        มีเพียงกลุ่มนักสู้หวังอีกกว่าสิบชีวิตเท่านั้นที่ไม่ได้ร่วมเสียงหัวเราะ พวกเขามองเขาอย่างเป็นกลาง ไม่ได้เหยียดหยามและไม่ได้ยกย่อง

        ทว่าโลกนี้มิใช่สถานที่สำหรับความเมตตา ในยุคที่มังกรทะยานผ่านท้องฟ้าดุจพายุเพลิง ผู้คนต่างต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด ความแข็งแกร่งคือภาษาที่ทุกฝ่ายเข้าใจ ใครอ่อนด้อยย่อมถูกเหยียบย่ำ ใครไร้พลังย่อมถูกลืมเลือน

        หวงเยี่ยมิได้คิดว่าตนเองเป็นคนดี เขาเพียงต้องการอยู่รอด และหากการอยู่รอดนั้นต้องเหยียบย่ำผู้อื่น เขาก็พร้อมจะทำ

        【คิกคิก ตายแน่พวกแก!】

        เสียงระบบแทรกขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้แฝงความตื่นเต้นราวกับกำลังเฝ้าดูฉากสังหารที่ใกล้จะเกิดขึ้น

        【แล้วชาวประมงเช่นโฮสต์ก็จะเป็นผู้ที่ได้รับผลประโยชน์ไปในที่สุด】

        【หัวใจมังกรอัคคีหลังหนามที่มีสายเลือดระดับสูง เกล็ด เขี้ยวมังกร รวมถึงกรงเล็บ หรือกระทั่งโลหิตมังกร】

        【ทั้งหมดจะต้องถูกโฮสต์กลืนกินจนหมดสิ้น!】

        ภาพที่ระบบวาดขึ้นในห้วงจิตนั้นชัดเจน ทำให้ตัวของหวงเยี่ยหรี่ต้องตาลงเล็กน้อย พร้อมความทะเยอทะยานที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก เพราะหากได้กลืนกินทุกสิ่งเหล่านั้น พลังของเขาย่อมทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดดอย่างแน่นอน

        ความคิดนั้นดำมืดและโหดเหี้ยม หากสำหรับหวงเยี่ย มันคือหนทางที่ชัดเจนที่สุด

        เหตุผลของเขาเรียบง่ายจนแทบจะน่าหัวเราะ

        ตัวของเขาและระบบไม่ชอบขี้หน้าจินชวน รวมถึงคนอื่นๆในตระกูลจิน

        เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วในโลกที่ผู้แข็งแกร่งคือผู้กำหนดความถูกผิด

        จนลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มนิ่งสงบ และเคลื่อนกายตามติดไปดุจเงาที่ไร้ตัวตน รอคอยช่วงเวลาที่เหมาะสม

        แล้วเมื่อหอยกาบกัดกันจนเลือดไหล ชาวประมงก็ย่อมเป็นผู้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียว