ผู้ร่วงหล่น

สมาชิกทั้ง 17 คนถ้าไม่รวม คนที่กลายเป็นดินหนึ่งและตายไป เดนนอนเป็นผัก อโรนและผู้หญิงทั้ง 5 ที่เหลือได้พยายามจะบินให้ได้มากที่สุดเพื่อว่าการบินในระดับจอมนักรบหรือจอมเวทกินพลังวิญญาณเยอะมาก

ถ้าไม่จำเป็น จอมนักรบหรือจอมเวทจะไม่ใช้การบินหรือลอยตัวเด็ดขาด ยกเว้นแต่ว่าไปถึงระดับที่สามารถหลอมรวมพลังรอบตัวให้เข้ากับตัวเองได้ ระดับนั้นคือบรรพบุรุษ

มิดโฮและจอมเวททั้ง 4 ได้ใช้เวทมนตร์เสริมพร้อมกัน วงแหวนล้อมรอบผู้คนทั้งหมด

“เวทมนตร์ตัวเบา เวทมนตร์บิน”

วงแหวนเรือนแสงทำให้สมาชิกที่กำลังจะตกรู้สึกประคองตัวได้อีกครั้งหนึ่ง ทำให้สมาชิกทั้งหมดถอนหายใจด้วยความโล่งอก อโรนเห็นทุกคนปลอดภัยจึงบอกกับทุกคนว่า

“ทำลายเศษโคลนที่ติดตามเท้า”

หลังจากพูดจบร่างกายอโรนเรือนแสงสีทองที่เท้าและโคลนเริ่มที่จะกลายเป็นทองก่อนแตกสลายไป สมาชิกทุกคนเริ่มทำตาม บางคนมีไฟลุกท่วมตัว บางคนเป็นน้ำ ไม้และสิ่งอื่น ๆ นอกจากธาตุทั้ง 5

อโรนยังไม่ไว้วางใจจึงใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบร่างกายของตนเอง พบว่าร่างกายของเขามีธาตุดินเกินมากถึง 20 % ส่วนคนอื่น ๆ ที่จุ่มร่างกายลงกับโคลน ร่างกายคงมีธาตุดินเกิน 50 % แน่ ๆ

สิ่งที่อโรนคิดเอาไว้ไม่มีผิด ที่ว่าเป็นสวรรค์ของเหล่ามอนสเตอร์เพราะว่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนแห่งนี้ เป็นธาตุดินทั้งตัวทำให้บ่อโคลนรักษาเป็นเหมือนบ่อออนเซ็น

ผิดกันกับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ไม่ได้มีธาตุดินทั้งตัว เช่นมนุษย์เรามีธาตุทั้ง 5 ในตัวอยู่ครบสมบูรณ์ร่างกายจะแข็งแกร่งปกติ แต่ถ้าธาตุใดแข็งแรงหรืออ่อนตัวลงจะทำให้เกิดอาการไม่สบายตัว

แต่บ่อรักษามีธาตุดินมหาศาล และธาตุดินที่เข้าสู่ร่างกายไม่เพียงจะรักษาเท่านั้นแต่ยังเปลี่ยนร่างกายให้กลายเป็นดินด้วย ถ้าผู้คนที่เข้ามามีระดับเซียนหรือมหาจอมเวทจะไม่เป็นไรเพราะสามารถขับไล่ธาตุดินส่วนเกินของร่างกายได้

แต่คนที่เข้ามาและมีระดับน้อยกว่าเซียนหรือมหาจอมเวท มันคือนรก ดันเจี้ยนแห่งนี้อาจจะเป็นศูนย์วิจัยอย่างที่แจ๊คเจอศูนย์วิจัยสร้างสิ่งมีชีวิตของสมาคมต้นไม้ 3 ยอดก็เป็นได้

แต่บททดสอบของแจ๊คมีคนเคลียร์ทางให้ ส่วนของอโรนโชคร้ายหน่อยหรือไม่หน่อย

อโรนเก็บแหวนมิติของผู้ที่ฝึกฝนธาตุดินที่ตายไปก่อนบอกเหตุผลการทุกคนว่า

“ฉันจะเอาสิ่งของและแหวนมิติคืนสู่ครอบครัวเขาเอง”

สมาชิกทุกคนมองอโรนด้วยสายตาที่แปลกประหลาด พวกเขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ไม่สามารถทำอะไรได้

“ถ้าฉันตาย หัวหน้าเอาของฉันไปให้ครอบครัวฉันด้วยนะ”

“ใช่ ๆ”

“โอเค ๆ ฉันจะไม่ทำให้พวกนายผิดหวัง ถ้าฉันสามารถได้แก่นแท้วิญญาณธาตุดินกลับไปที่สมาคมนักผจญภัย รับรองครอบครัวพวกนายมีความสุขสบายไปอีกหลายชาติ”

สมาชิกทุกคนมองหน้ากันเพราะว่าทุกคนมีอายุมากกว่า 100ปี สมบัติของพวกมันก็ไม่ใช่น้อย ๆ ทุกคนที่รอดตายมาถึงตรงนี้ได้เคยเป็นหัวหน้าปาร์ตี้มาก่อน สัญญาปากเปล่าไม่สามารถทำให้พวกเขาสบายใจได้ สมาชิกบางคนคิดว่าจะฆ่าอโรนภายในนี้ดีไหมและปล้นชิงสมบัติของอโรนแค่ ยารักษาระดับสูงก็มีราคาหลายสิบล้านแล้ว แต่ความคิดนั้นหายไปทันทีถ้าฆ่าอโรนใครจะเป็นคนนำทางและหาทางออก ถ้าฆ่าอโรนสำเร็จพวกเขาจะติดอยู่ในดันเจี้ยนนี้ตลอดอายุขัยที่เหลืออยู่คงไม่เอาด้วย

ส่วนอโรนคิดว่า ไอพวกโง่คิดจริง ๆ หรือว่าฉันจะนำสมบัติกลับคืนสู่ครอบครัว ที่ฉันคิดคือในแหวนสมบัติของคนที่ตายขอให้มีของที่สามารถช่วยให้ฉันรอดได้อย่างน้อย 1%ก็ยังดี

อโรนเห็นว่าสมาชิกทุกคนพร้อมกันจึงพูดขึ้น

“รีบหาทางไปชั้นต่อไปกัน”

สมาชิกทุกคนพยักหน้า พวกเขาไม่อยากอยู่ที่ชั้น 2 ต่อแม้แต่วินาทีเดียว การบินกินพลังงานวิญญาณของพวกเขามาก จอมนักรบขั้นกลางสามารถบินได้ 2 วัน ส่วนจอมเวทขั้นกลางบินได้ 4 วัน

เพราะพลังวิญญาณของจอมเวทเยอะกว่านักรบถึงเท่าตัว ทำให้ความคิดหรือวางแผนการรบให้นักเวทคิดดีที่สุด

ผ่านไปแล้ว 4 วันในที่สุดพวกอโรนก็ได้เจอทางเข้าขั้นที่ 3 สักที หลังผ่านไป 2 วันจอมนักรบทุกคนต้องทำให้จอมเวททุกคนเหนื่อยมากที่ต้องร่ายเวทตัวเบากับเวทมนตร์บินถึงแม้ว่า เวทมนตร์ตัวเบากับเวทมนตร์บินจะเป็นเวทมนตร์พื้นฐานแต่การใช้กับคนเยอะ ๆ มันกินพลังเวทเยอะมาก

มิดโฮกับจอมเวทอีก 4 คนรู้สึกเหมือนได้ออกกำลังกายหลังจากไม่ได้ออกกำลังกายมานาน เหงื่อท่วมตัวมิดโฮทำให้มองเห็นรูปร่างอันน่ายั่วยวนใจ

ทำให้มิดโฮเขินหน้าแดงและรีบใช้เวททำความสะอาดตัวเองและปล่อยไอร้อนออกจากร่างกายเพื่อทำให้เสื้อผ้าแห้ง

จอมเวทที่เป็นผู้หญิงอีก 2 คนทำตามมิดโฮ ส่วนจอมนักรบพักฟื้นสภาพร่างกายพร้อมที่จะบินอีกรอบแต่อีกใจหนึ่งพวกเขาไม่อยากจะเจอโคลนอีก

หลังจากวันนั้นทุกคนได้ตรวจสอบสภาพร่างกายของตนเองและพบกับความจริงอันน่าตกใจ ธาตุดินที่อยู่ภายในร่างกายของพวกเขาไม่สามารถขับไล่ออกมาได้

ทำให้ร่างกายของสมาชิกทั้ง 19 คนรวมเดนมีน้ำหนักมากขึ้นถึง 200กิโลกรัมแค่ร่างกายไม่อ้วนเท่านั้นเอง

อโรนพูดขึ้นว่า

“รีบลงไปขั้นที่ 3 กัน รู้สึกว่าดันเจี้ยนนี้เหมือนกับดันเจี้ยนระดับสูงสุดด้านนอกที่มีบอสในระดับชั้น 1 5 10 15....100 ไปพักที่ชั้น 3 กัน”

จอมเวททุกคนเหนื่อยใจจะขาดแต่ว่าพวกเขาเห็นด้วยกันอโรน ทนอีกนิดหน่อยอีกเดียวก็จะได้พัก ส่วนจอมนักรบคนอื่นไม่มีการคัดค้านใด ๆ พวกเขาได้พักเต็มทีละ

อโรนพูดขึ้น

“ฉันจะลงไปก่อนถ้ามีอันตรายอะไรฉันจะตะโกนเรียก”

สมาชิกทุกคนพยักหน้าและหยิบอาวุธขึ้นหลังจากที่เก็บมันลงไปในแหวนมิติเพราะหนัก อโรนพุ่งเข้าไปในหลุมอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะตรวจสอบขั้นที่ 3

สมาชิกคนอื่นหลังเห็นอโรนพุ่งหายไปจึงได้คุยกัน

“พวกนายคิดว่า พวกมันจะรอดไหม”

ความคิดสิ่งนี้อยู่ในหัวทุกคนไม่เว้นแม้แต่อโรน เพราะว่าชั้นหนึ่งเจอกับช้างที่มีพละกำลังมหาศาล ส่วนชั้นที่ 2 เจอบ่อโคลนรักษานึกว่าจะปลอดภัยที่ไหนได้ อันตรายกว่าเดิม

มิดโฮเห็นทุกคนมีบรรยากาศที่หดหู่จึงพูดขึ้น

“ต้องรอด ต้องเชื่อใจหัวหน้าสิ”

ทุกคนมองหน้ามิดโฮ มิดโฮเห็นทุกคนมองอย่างนั้นจึงก้าวถอยหลังอย่างไม่ทันรู้ตัว

“เชื่อใจหรือ ยังคิดจะเชื่อใจอีกหรือ”

“ใช่ แค่รักษาตัวเองยังจะไม่รอดเลย”

“ความเชื่อใจมากไป ระวังมันจะกลายเป็นดาบทิ่มแทงหลังเธอเอานะ มิดโฮ”

มิดโฮเห็นทุกคนพูดอย่างนั้น

“ฉั....ฉัน...”

ทันใดนั้นก่อนที่มิดโฮจะพูดขึ้นได้มีเสียงอโรนดังขึ้นมาก

“เป็นไปไม่ได้------------------!”

สมาชิกทุกคนแตกตื่น มิดโฮตกใจกลัวมากและนึกว่าจะมีอันตรายอะไรกับอโรน

“เกิดอะไรขึ้น”

“นายตะโกนถามไป”

ได้มีสมาชิกคนหนึ่งตะโกนถามไป

“หัวหน้าเกิดอะไรขึ้น--------------!”

อโรนได้ตอบกลับมา

“ไม่มีอันตรายอะไรทั้งนั้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่น่าตกใจ”

มิดโฮดีใจที่ข้างล่างไม่มีอันตรายเกิดขึ้น มิดโฮกระโดดลงไปโดยไม่รอสมาชิกคนอื่น สมาชิกคนอื่นเห็นอย่างนั้นจึงไม่มีทางเลือกและกระโดดตามมิดโฮไป

หลังจากลงมาชั้นที่ 3 มิดโฮและสมาชิกที่พึ่งลงมารู้สึกท้อใจและหวาดกลัวมากเพราะว่า ชั้นที่ 3 ยังเป็นบ่อโคลนรักษาเหมือนเดิม สมาชิกคนหนึ่งรู้สิ้นหวังและไม่ได้ทันระวังตัว เท้าของเขาได้แตะโดนโคลนด้านล่าง

อโรนตะโกนเพื่อเตือนสติ

“เท้านายโดนโคลนแล้ว รีบบินเร็วเข้า”

สมาชิกคนนั้นได้สติและกำลังรีบบิน ทันใดนั้นราวกับว่าเท้าของเขาติดอะไรสักอย่าง

“เท้าของผมกลายเป็นดินแล้ว ช่วยด้วย---------!”

สมาชิกคนนั้นร้องจะเป็นจะตาย ส่วนล่างของเขากลายเป็นดินและดินจะลามไปจนถึงหัวในที่สุดก่อนสลายหายไป

อโรนและสมาชิกที่เหลือตกใจมากเพราะว่า สมาชิกที่รู้สึกตัวหนักถ้าแตะโคลนแม้แต่นิดเดียวร่างกายของเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโคลนแน่ ๆ ทุกคนเริ่มบินอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่โชคร้ายที่สุดคือ จอมเวททั้ง 5 พวกเขาเหมือนถูกใช้แรงงานอย่างหนักและไม่มีเวลาพักผ่อน มิดโฮเป็นตัวแทนของกลุ่มจอมเวทพูดขึ้น

“พวกเราจอมเวทจะไม่ร่ายเวทมนตร์เบาตัวและเวทมนตร์บินอีกต่อไป ถ้าพวกนายไม่ให้ยาหรือเม็ดยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ของพวกเรา”

สมาชิกจอมนักรบแสดงสีหน้ารังเกียจ แต่พวกเราก็เข้าใจว่าจอมเวททุกคนก็เหนื่อยเหมือนกับพวกเขาถ้าไม่มีสิ่งของตอบแทน พวกเขาก็จะตายแค่เม็ดยาหรือยาฟื้นฟูพลังเวทมันไม่มีค่ากับชีวิตของพวกเขาหรอก

อโรนหยิบยาออกมา 5 ขวดอย่างไม่ลังเล ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความร่ำรวยของอโรน

“นี้มิดโฮและจอมเวทอีก 4 คน”

มิดโฮและจอมเวทรับด้วยความดีใจ ถึงแม้ยาหรือเม็ดยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์จะถูกด้านนอกแต่ด้านในที่นี้ไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรอีก ใช้ของคนอื่นย่อมดีกว่า

สิ่งที่ทุกคนไม่รู้คือ ยาทั้ง 5 ขวดเป็นของสมาชิกที่ฝึกฝนธาตุดินที่ตายเป็นคนแรก

มิดโฮกล่าวขอบคุณและดื่มยานั้นเข้าไปทันทีเพื่อทำให้พลังของพวกเขาอยู่ในจุดสูงสุด อโรนเก็บแหวนมิติของคนที่ตายและพูดขึ้นว่า

“ทุกคนรีบไปชั้นที่ 4 กัน”

สมาชิกทุกคนพยักหน้าและรีบเดินทางกันต่อไป

ชั้นที่ 2 และชั้นที่ 3 ตาย 2 เหลือ 23 คน