[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

บุ๋ง!

ฟองอากาศขนาดใหญ่ลอยขึ้นมาแตกบนผิวน้ำ ก่อนจะมีมือหนึ่งข้างแทงขึ้นมาจากใต้น้ำจับไปยังชายฝั่งแล้วลากร่างของเธอขึ้นไปด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย หลังจากตะเกียกตะกายขึ้นมาบนฝั่งได้สำเร็จ หญิงสาวจึงมองหาพี่ชายตนเองเพราะเมื่อ 10 นาทีก่อนทั้งสองกระโจนลงไปในแม่น้ำพร้อมกันอีกฝ่ายกลับยังไม่โผล่หน้าขึ้นมา

ซ่า!

“ ยังไหวไหม ” โยฮันเดินขึ้นจากน้ำด้วยท่าทางสบาย ต่างจากแอลลี่ที่กำลังนอนหอบหายใจบนฝั่ง มือข้างหนึ่งของเธอยังคงลากเชือกสีขาวทำจากใยแมงมุมของพี่ชายเอาไว้แน่น โดยที่ยังไม่ดึงสิ่งที่มัดติดอยู่กับปลายอีกด้านขึ้นมาจากน้ำ

“ หนูเหนื่อย ”

“ โอเค เราจะพักกันก่อนก็แล้วกันอีก 10 นาทีจะเดินทางต่อ ”

โยฮันหันมองไปยังก้อนซอมบี้ที่ถูกพันเอาไว้ด้วยใยลอยอยู่ในน้ำ ก้อนหนึ่งเขาจะต้องยกหามกลับฐาน ส่วนอีกก้อนเป็นหน้าที่ของแอลลี่ โดยแต่ละก้อนมีซอมบี้ระดับ 7 มัดรวมเอาไว้จำนวน 20 ตัว แม้จะดูเป็นจำนวนที่มากมายก็ตาม สำหรับโยฮันเขากลับคิดว่ามันเป็นจำนวนที่น้อย เมื่อเทียบกับซอมบี้ระหว่างทางที่เขาและแอลลี่กวาดล้าง ต่อให้ซอมบี้ระดับ 7 จะถูกพวกเขาสองคนฆ่าสังหารไปมากถึง 40 ตัวก็ตาม ยังคงเหลือพวกมันอีกเป็นร้อย

“ 06.45น. แล้วค่ะ ”

“ โอเค น่าจะถึงสักสายๆหน่อย ”

“ พี่คะ วิทยุใช้งานได้หรือยัง ”

โยฮันเปิดวิทยุกันน้ำ มันกลับยังไม่สามารถรับสัญญาณจากเมือง Z ได้เขาจึงเก็บมันเอาไว้ข้างเอวเช่นเดิมแล้วมองดูป่าไม้ที่ต้องเดินแหวกกลับไป

สถานที่พวกเขาทั้งสองอยู่ในตอนนี้คือแม่น้ำที่มีสะพานรถไฟถล่มปิดทางไม่ให้ซอมบี้จากเมือง X เดินทางไปยังเมือง Z การที่พวกเขาสองพี่น้องเลือกเดินทางเส้นนี้ก็เพราะการสำรวจก่อนหน้า เส้นทางรถไฟปลอดภัยมากที่สุด หากเดินทางโดยใช้เส้นถนนโอกาสจะเจอระดับ 8 มีสูง พวกเขาจึงเลือกเส้นทางที่รถไฟวิ่งผ่าน

“ ว่าแต่ การวิวัฒนาการครั้งที่ 6 ของพี่เป็นยังไงบ้างคะ มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นไหม ”

โยฮันทิ้งตัวลงไปนั่งบนหินก้อนหนึ่งแล้วมองกลับลงไปในแม่น้ำ เมื่อ 10 นาทีก่อนเขาพึ่งวิวัฒนาการสำเร็จแล้วให้แอลลี่ยกหามเขาวิ่งมา ซึ่งก้อนซอมบี้ทั้ง 2 เธอรับหน้าที่ยกมันเพียงคนเดียวไปพร้อมๆกับยกร่างของเขาวิ่งหนีซอมบี้จึงทำให้เธอเหนื่อยอ่อน

หลังจากที่โยฮันตรวจสอบพลังของเขาพบว่าร่างกายมีพละกำลังเทียบเท่าซอมบี้ระดับ 8 สิ่งที่ทำให้เขาสนใจมากกว่าการวิวัฒนาการครั้งที่ 5 มีอยู่ 4 อย่างด้วยกัน หนึ่งคือเขาสามารถสลัดเกล็ดออกมาจากร่างของตนเองได้ นอกจากนั้นแล้วเขายังสามารถสลัดชิ้นส่วนร่างกายออกมาจากร่างแล้วงอกมันขึ้นมาใหม่ กระดองเต่าที่แอลลี่อยากได้ เขาสามารถสลัดมันออกจากแขนได้ตามต้องการ 

อย่างที่สองคือการควบคุมเซลล์ภายในร่างดีขึ้น เซลล์ที่ใช้สร้างสายฟ้าแข็งแกร่งขึ้นจนเขาใช้ได้มากกว่า 5 ครั้ง นอกจากนั้นกล่องเสียงของเขายังดูพิเศษขึ้นมากราวกับว่าเขาสามารถส่งเสียงกรีดร้องได้เรื่อยๆต่างจากเดิมที่คอแหบแห้งเมื่อใช้งานไปเป็นเวลานาน นอกจากนั้นแล้วพิษต่างๆยังทรงพลังมากขึ้นและสร้างได้มากยิ่งขึ้น

การวิวัฒนาการครั้งนี้ทำให้ความสามารถหลายอย่างของสัตว์สร้างได้มากยิ่งขึ้น เช่น พิษ สายฟ้า ใย ทุกอย่างสามารถสร้างได้เยอะและฟื้นฟูได้รวดเร็วกว่าเดิมหลายสิบเท่า

ส่วนอย่างที่สามที่ทำให้เขารู้สึกดีใจมากที่สุดคือพลังงานทั้ง 3 สี ที่มีข้อจำกัดในการเสริมพลังเฉพาะส่วน สีแดงที่เคยเสริมพลังให้แค่ส่วนที่เป็นกรงเล็บและใบมีด สามารถเสริมให้กับส่วนอื่นๆได้แล้วเช่นกระดองปู หากเขาคลุมร่างด้วยพลังงานสีส้ม ทุกการโจมตีของเขาจะรุนแรงมากยิ่งขึ้น นอกจากนั้นยังแฝงความร้อนไปด้วย ซึ่งระยะเวลาในการใช้งานอยู่ที่ 5 ชั่วโมงต่อครั้ง โดยเขาสามารถฟื้นฟูพลังงานได้ผ่านการกินเช่นเดิมจึงทำให้เขาราวกับเป็นเครื่องจักรต่อสู้เต็มรูปแบบ

และอย่างสุดท้ายเขาได้รับความสามารถในการขยายอวัยวะบางส่วนให้ใหญ่ขึ้นเพื่อสร้างพละกำลังที่มากกว่าเดิม เช่นการขยายเท้าให้มีขนาดใหญ่ขึ้นเพื่อสร้างแรงดีดมหาศาลมากกว่าเดิม การเปลี่ยนแขนให้มีขนาดใหญ่เต็มไปด้วยใบมีดมากมาย แม้จะดูราวกับว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ไปแล้วก็ตาม โยฮันกลับรู้สึกว่าสิ่งที่ได้มาแทนการเป็นมนุษย์ทำให้เขาฆ่าได้ง่ายขึ้น

“ ดีขึ้น อะไรที่เธออยากให้ทำได้ก็ทำได้แล้ว ”

 โยฮันเรียกใช้พลังให้น้องสาวดู เธอรู้สึกตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่โยฮันได้รับการขยายจนอำนาจในการทำลายเพิ่มสูง ยิ่งเป็นการปลดปล่อยสายฟ้าออกจากมือ ยิ่งมองก็ยิ่งน่าขนลุกเพราะพี่ของเธอปลดปล่อยสายฟ้าได้เรื่อยๆราวกับแบตเตอรี่

“ แล้วเธอล่ะ ได้อะไรมาบ้าง ”

“ ของหนูเหรอ ได้มาเยอะเลยล่ะ ” แอลลี่ลุกขึ้นนั่งพลางยิ้มด้วยท่าทางตื่นเต้นก่อนจะควบคุมผิวหนังของตนเองให้กลายเป็นของแข็ง จากภายนอกมันดูไม่ต่างจากผิวหนังมนุษย์ทั่วไป ความแข็งของมันกลับไม่ต่างจากเปลือกกุ้งที่โยฮันนำมาคลุมร่าง ต่อให้มันจะดูเปราะไปบ้าง มันกลับเป็นเกราะชั้นดี

“ อันนี้เหมือนเดิม ”

“ ไม่ๆ หนูไม่ได้จะโชว์สิ่งนี้ หนูกำลังจะโชว์สิ่งนี้ต่างหาก คอยดูนะ ”

โยฮันมองน้องสาวที่ลุกขึ้นแล้วย่อตัวลงเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าบริเวณน่องของเธอมีการเกร็งของกล้ามเนื้อพริบตานั้นเองร่างที่ยืนอยู่ด้านหน้าก็พุ่งเป็นเส้นตรงไปด้วยความเร็ว โยฮันถึงขั้นขมวดคิ้วเมื่อพบว่าเธอดีดขาด้วยพละกำลังเทียบเท่ากับแรงของจิ้งหรีด ขณะที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วเธอก็ก้มตัวเล็กน้อยแล้ววิ่งเลี้ยวกลับมาหาด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติทั่วไป โยฮันจึงมองดูด้วยความรู้สึกสงสัย เนื่องจากพละกำลังของเธอดูเหมือนจะมากกว่าเดิมไปมาก

“ สรุปแล้วได้อะไรงั้นเหรอ ”

“ เมื่อกี้พี่เห็นไหม พลังขาจิ้งหรีดล่ะ แล้วการเลี้ยวเมื่อครู่ก็ของแมว มันดูนุ่มนวลมากๆแต่ก็ยังคงรักษาความเร็วเอาไว้ ”

“ หรือว่าก่อนหน้าที่ฉันเห็นเธอกินตับสดๆระหว่างวิ่งกลับจะเป็นเพราะมัน ”

“ ใช่ หนูกินซอมบี้แล้วขโมยความสามารถของพวกมันมาได้แล้ว แต่มันมีข้อจำกัดอยู่ ดูเหมือนว่าหนูจะไม่สามารถเปลี่ยนร่างกายให้เป็นพวกมันเหมือนพี่ได้ แต่พละกำลังและความสามารถหนูเลียนแบบได้ทั้งหมด แม้แต่การกรีดร้องของค้างคาวหนูก็ทำได้ พี่คิดว่ายังไงสุดยอดไหม”

“ สุดยอดสิ แล้วเปลี่ยนมือเปลี่ยนกรงเล็บให้เป็นเหมือนฉันได้หรือเปล่า ”

แอลลี่ส่ายหน้า กรงเล็บของเธอยังคงมีความคล้ายกับเล็บมนุษย์ต่อให้จะยืดมันได้แค่ 10 เซนติเมตรก็ตามมันยังไม่ได้น่ากลัวเหมือนเล็บของพี่ชาย แต่มันก็มีความคมและความแข็งมากพอจะตัดเนื้อหนังซอมบี้ได้ 

“ แล้วเธอสร้างพิษได้หรือเปล่า ”

“  ไม่รู้อะ หนูยังไม่เคยกินตัวที่มีพิษเลย สงสัยต้องเสียเวลาตามหาพวกมันในเมือง Z ดูก่อน ใช่สิ หนูอยากได้พลังของกั้ง งั้นหนูขอกินชุดเกราะตัวนี้นะ แล้วพี่ค่อยสร้างชุดเกราะระดับ 8 ให้หนูใหม่ ”

โยฮันมองดูแอลลี่ถอดชุดเกราะระดับ 7 ออกจากร่างกายจากนั้นเธอก็ค่อยๆดึงใยออกจากชุดเผยให้เห็นเปลือกกั้งระดับ 7 ในความคิดของเธอถ้าหากกินสิ่งนี้เข้าไปโอกาสจะมีแรงเตะมหาศาลเหมือนพี่ชายคงเกิดขึ้นได้แน่นอน เมื่อนำเปลือกกั้งเคี้ยวภายในปาก เธอก็พบว่ามันกรอบเหมือนขนม ด้วยพลังของขากรรไกมนุษย์ที่เหมือนจะได้รับการปรับแต่งให้ทรงพลังขึ้นทำให้เธอเคี้ยวเปลือกกั้งระดับ 7 ได้สบายๆจนมั่นใจว่ามันละเอียดแล้วจึงกลืนลงท้องพร้อมใบหน้าคาดหวัง

โยฮันไม่ได้ห้ามน้องสาวเพราะเขาสามารถย่อยสลายหลายอย่างที่กินเข้าไปได้ จึงคิดว่าเธอน่าจะย่อยได้ แต่หากระบบย่อยอาหารของเธอย่อยสิ่งที่กินเข้าไปไม่ได้ สุดท้ายมันคงจะออกมาในรูปแบบของเสียจากการขับถ่าย เขาจึงบอกให้เธอเคี้ยวจนกว่าจะละเอียดแล้วค่อยกลืนเพื่อไม่ให้มันติดอยู่ในท้อง

“ ได้เวลาเดินทางต่อแล้ว ”

“ เดี๋ยวสิ ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ ” แอลลี่ทำหน้าสงสัย เธอกินเนื้อของซอมบี้ระหว่างทางแล้วได้ความสามารถของมันมาเสริมพลังให้กับร่างกายตนเอง สุนัขระดับ 7 แมวระดับ 6 และค้างคาวเธอกินมันมาแล้ว ทว่ากั้งที่กินเข้าไปกลับไม่มีการตอบสนองเธอจึงแสดงท่าทางงุนงงออกมา

“ มันไม่ได้หรอก ไปกันเถอะ ”

“ หมายความว่ายังไงคะ ”

“ บางครั้งเราก็จำเป็นต้องกินสิ่งดีๆของพวกมันเพื่อให้ได้พลัง เปลือกของมันอาจจะไม่มีเซลล์ดีๆติดอยู่ ถ้ามีเซลล์เหล่านั้นก็อาจจะตายไปแล้วจึงนำไปปรับใช้ไม่ได้ ”

“งั้นแบบนี้หนูก็ไม่ได้พลังกั้งนะสิ ”

แอลลี่ทำหน้าเสียใจ โยฮันจึงยิ้มให้น้องสาวเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าจะปลอบใจอย่างไรจึงบอกว่าโอกาสพบกั้งอาจจะมีอยู่ หลังจากปลอบน้องสาวแล้วเขาจึงลากซอมบี้ขึ้นจากน้ำขึ้นมายกด้วยแขนทั้งสองแล้วรอให้แอลลี่ยกศพซอมบี้ตามขึ้นมาพวกเขาจะต้องเดินทางต่อแล้ว

“ โอเค หนูพร้อมแล้วไปกันเถอะ ”

สองพี่น้องมุ่งหน้าไปยังเมือง Z ทุกครั้งที่ก้าวเดินเท้าของพวกเขาถึงขั้นทรุดลงไปในพื้นดินราว 10 - 15 เซนติเมตรจากน้ำหนักของสิ่งที่ยกหาม ถึงอย่างนั้นทั้งสองกลับไม่ได้แสดงท่าทางเหน็ดเหนื่อย  น้ำหนักราว 4 - 5 ตันไม่ใช่น้ำหนักที่มากมายจนไม่สามารถยกได้ สำหรับพวกเขาแทบจะเป็นน้ำหนักที่เบาสบายไม่ต่างจากยกขวดน้ำดื่ม เพียงแต่ว่าท่ายกทำให้พวกเขาเมื่อยแขนเท่านั้นเพราะสะพายหลังไม่ได้จึงต้องยกด้วยท่าชูมือตลอดทาง

“ เดี๋ยวนะพี่ ในเมื่อพี่ก็มีพลังของกั้ง แล้วถ้าหนูกินพี่เข้าไปล่ะ ”

“ หา ว่ายังไงนะยัยเปี๊ยก เห็นฉันงอกแขนขาได้เธอเลยจะกินฉันเลยเหรอ ”

“ ไม่ไม่  หนูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น คือหนูจะขอเลือดพี่มากิน การที่พี่กินซอมบี้ไปมากมายแล้วร่างกายได้นำไปปรับใช้ ถ้าหนูกินเลือดพี่เข้าไปน่าจะทำให้ได้ประโยชน์เยอะมากแน่ๆ”

“ ฉันกลัวว่ามันจะกินไม่ได้น่ะสิ เธอก็เห็นซอมบี้ที่กินเลือดฉันเข้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ ”

“ งั้นใช้วิธีถ่ายเลือดเหมือนเดิมก็ได้ เผื่อหนูจะได้อะไรจากพี่อีก นะนะ ขอเลือดสักถุงเผื่อหนูจะได้พลังกั้ง ”

“ ไว้ไปถึงฐานก่อน ฉันไม่รู้วิธีถ่ายเลือดคงต้องให้หมอคนเดิมช่วย ”

“ เย่ รักพี่ที่สุดเลย ถ้าหนูกอดพี่ได้หนูกอดไปแล้วนะ ติดตรงที่ว่าหนูยกร่างซอมบี้อยู่ ”

“ ตั้งใจเดินไปเถอะ  ”

“ ใช่สิ มีคนอื่นอยากกอดพี่แล้วหนิ น้องสาวอย่างหนูเลยกอดไม่ได้ ”

“ จะเอาไหมเลือด ”

“ เอาค่า! ”

แอลลี่หุบปากสนิทก่อนจะฉีกยิ้มแล้วเดินแซงพี่ชาย เธอคิดว่าถ้ายังคงเดินเช่นนี้ต่อไปอาจจะใช้เวลานานมากๆ เมื่อกลับไปถึงฐานอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนพักเสร็จแล้ว เธอจึงกลัวว่าตนเองจะไม่ได้พักจึงชวนพี่ชายวิ่งแข่งกันกลับเมือง โยฮันที่เห็นด้วยกับความคิดของแอลลี่จึงเริ่มใช้พลังขาดีดตัวเองไปด้านหน้าด้วยความเร็วแหวกต้นไม้ที่ขวางทาง

“ พี่ อย่าใช้พลังกั้งสิ มันจะไม่ยุติธรรม เปลี่ยนมาใช้พลังของจิ้งหรีดเลยนะ ”

“ อ้าวเหรอ แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันใช้พลังกั้ง นี่อาจจะเป็นพลังจิ้งหรีดของฉันก็ได้นะ ”

“ ไอ้พี่บ้า ไอ้พี่ขี้โกง ”

สองพี่น้องวิ่งไล่ตามกันไปติดๆ ขากลับที่เลือกใช้เส้นทางนี้ก็เพราะว่าไม่มีซอมบี้สองข้างทางจึงสามารถแหกปากได้ ทันใดนั้นโยฮันก็พบว่าวิทยุข้างเอวรับสัญญาณได้ เขาจึงบอกให้แอลลี่หยุดวิ่งเพราะจะติดต่อไปรายงานกับฐานก่อน.