สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

ท่ามกลางความมืดมิดและแสงไฟสลัวของห้องโถงวิลล่าหรูที่สั่นไหวและบิดเบี้ยวราวกับภาพลวงตาในทะเลทราย ผู้พันวุฒิ ผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษที่ได้รับการยกย่องว่าแข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของกรมตำรวจ กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตการเป็นทหารและตำรวจของเขา... ศัตรูที่เขาไม่สามารถลั่นไกปืนสังหารได้ เพราะมันไม่ได้มาในรูปแบบของกองกำลังติดอาวุธ แต่มันคือภาพหลอนในจิตใจที่เกิดจากการทำงานร่วมกันของหมอกฟีโรโมนสังเคราะห์ (Aerosol Pheromone) และคลื่นเสียงอินฟราซาวด์ของนางมารร้ายรัชชา

ภาพหลอนของ 'มิ้นท์' น้องสาวแท้ๆ ที่เสียชีวิตไปแล้วจากคดีสะเทือนขวัญที่วุฒิไม่เคยให้อภัยตัวเอง และภาพของ 'ดร.น้ำฟ้า' จิตแพทย์สาวที่เขามีความผูกพันลึกซึ้งและปรารถนาในส่วนลึกของหัวใจ ทั้งสองคนกำลังเปลื้องผ้าและเชิญชวนเขาด้วยท่วงท่าที่วิปริตและยั่วยวนที่สุดเท่าที่จินตนาการด้านมืดของมนุษย์จะสรรค์สร้างขึ้นมาได้

มันคือการโจมตีที่เหี้ยมโหดที่สุด เป็นความทรมานที่กรีดลึกเข้าไปในศีลธรรมอันดีงามและปมความรู้สึกผิดในใจของเขาโดยตรง รัชชารู้ดีว่าผู้ชายอย่างผู้พันวุฒิไม่กลัวความตาย แต่เขากลัวที่จะสูญเสียการควบคุมและทำร้ายคนที่เขารัก แก่นกายของวุฒิปวดหนึบและขยายตัวแข็งขึงอยู่ภายใต้กางเกงยุทธวิธีจากแรงขับทางเพศที่ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงด้วยสารเคมี มันเป็นการตอบสนองทางสรีระที่สวนทางกับความเจ็บปวดในจิตใจอย่างสิ้นเชิง

"พี่วุฒิ... มาหามิ้นท์สิคะ... ให้มิ้นท์ปลอบโยนความเจ็บปวดของพี่วุฒินะ..." ภาพหลอนของน้องสาวยื่นมือที่สั่นเทาและเปลือยเปล่าออกมาหา รอยยิ้มของเธอหวานหยดย้อย ทว่าดวงตากลับทอประกายสีชมพูขุ่นมัวแห่งตัณหา

วุฒิหลับตาแน่น กัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างแรงจนเลือดสีสดไหลซึมออกมา รสฝาดเฝื่อนของเลือดคาวๆ แผ่ซ่านในโพรงปาก ความเจ็บปวดทางกายคือสิ่งเดียวในเวลานี้ที่พอจะดึงสติสัมปชัญญะของเขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้บ้าง เขาต้องขุดเอา 'เทคนิคการฝึกจิตพิเศษ' (Mental Anchor) ที่ดร.น้ำฟ้าเคยพร่ำสอนไว้ในช่วงการบำบัด Cognitive Restore ขึ้นมาใช้อย่างเร่งด่วนที่สุด

*"ฟังฉันให้ดีนะผู้พัน... เมื่อใดที่คุณรู้สึกว่ากำลังจะสูญเสียการควบคุม เมื่อคลื่นความถี่ของพวกมันกำลังจะกลืนกินความเป็นมนุษย์ของคุณ... ให้คุณสร้างสมอเรือในจิตใจ (Mental Anchor) โฟกัสไปที่ความเจ็บปวดที่แท้จริง ไม่ใช่ความสุขจอมปลอมที่พวกมันสร้างขึ้น ความเจ็บปวดคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าคุณยังมีชีวิตและยังเป็นมนุษย์"* เสียงของดร.น้ำฟ้าตัวจริงดังก้องขึ้นในความทรงจำอันเลือนลางของวุฒิ

วุฒิคำรามต่ำในลำคอ เขาล้วงมือซ้ายที่สั่นเทาเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยุทธวิธี ดึงมีดพกยุทธวิธี (Tactical Karambit) ขนาดเล็กออกมา ใบมีดรูปเขี้ยวเสือสะท้อนแสงไฟสลัว เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวที่จะกรีดปลายแหลมคมนั้นลงบนท่อนแขนขวาของตัวเองเต็มแรง!

*ฉึก!*

ความเจ็บปวดแปลบปลาบแสนสาหัสแล่นปรี๊ดเข้าสู่ระบบประสาทส่วนกลาง เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาตามรอยแผลที่ถูกกรีดลึก หยดลงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นวงกว้าง ความเจ็บปวดของจริงนี้ทำหน้าที่เสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางพายุหมอกแห่งความหลอน ภาพของมิ้นท์และดร.น้ำฟ้าที่กำลังเล้าโลมและยั่วยวน ค่อยๆ สั่นไหว บิดเบี้ยว และแตกสลายกลายเป็นเพียงควันสีชมพูที่ลอยคว้างในอากาศ

"ฉันจะไม่ยอม... เป็นทาสตัณหาของแกเด็ดขาด... อีรัชชา!" วุฒิคำรามลั่นด้วยเสียงแหบพร่าและดุดัน เขาใช้มือขวาที่สั่นเทาและโชกไปด้วยเลือด ยันพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ค่อยๆ พยุงร่างที่หนักอึ้งราวกับถูกหินถ่วงของตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

เป้าหมายเดียวที่เหลืออยู่ในหัวของเขา คือชั้นสองของวิลล่า ที่ซึ่งสัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาสัมผัสได้ถึงความหนาแน่นของคลื่นมรณะและกลิ่นอายของนางมารร้าย

ขณะเดียวกัน ตัดสลับไปบนรถโมบายล์ส่งสัญญาณดาวเทียมที่จอดซุ่มพรางตัวอยู่ด้านนอกวิลล่า สถานการณ์ก็เข้าขั้นวิกฤตไม่แพ้กัน ริน (นรินทร์) แฮกเกอร์หนุ่มอัจฉริยะกำลังต่อสู้กับระบบไซเบอร์ของรัชชาอย่างเอาเป็นเอาตาย นิ้วเรียวยาวของเขาสับลงบนคีย์บอร์ดเรืองแสงจนแทบจะเกิดประกายไฟ หน้าจอมอนิเตอร์หลักกระพริบตัวหนังสือสีแดงเตือนอุณหภูมิเซิร์ฟเวอร์ที่พุ่งทะลุขีดแดงขั้นอันตราย (Critical Temp)

"หมอน้ำฟ้า! ชิป V2 ที่หูของผู้พันวุฒิออฟไลน์และไหม้ไปแล้วก็จริง แต่เรายังยอมแพ้ไม่ได้! ผมกำลังเขียนโค้ดเพื่อรีไดเรกต์ (Redirect) สัญญาณคลื่นรบกวน (Neuro-Jammer) จากเสาโมบายล์บนหลังคารถของเรา บีบอัดมันให้แคบลงและยิงตรงทะลุกำแพงวิลล่าเข้าไปหาเครื่องเมนเฟรมของรัชชาที่ชั้นสองโดยตรง!" รินอธิบายรัวเร็วขณะเหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลเข้าตาจนแสบไปหมด "หลักการคือใช้คลื่นของเราแทรกแซงและกวนสัญญาณจากแหล่งกำเนิด... มันอาจจะช่วยลดความหนาแน่นของฟีโรโมนและอินฟราซาวด์ในอากาศลงได้บ้าง... แต่ปัญหาคือ ผมมีเวลาแค่ไม่ถึงสองนาทีก่อนที่เซิร์ฟเวอร์รถเราจะโอเวอร์โหลดแล้วไหม้ไปถาวร! ระบบหล่อเย็นด้วยไนโตรเจนเหลวทำงานไม่ทันแล้วครับ!"

ดร.น้ำฟ้าที่นั่งอยู่เคียงข้างจ้องมองหน้าจอเรดาร์แสดงคลื่นสมอง (EEG Simulator) ของผู้พันวุฒิที่กำลังแกว่งตัวอย่างรุนแรง แววตาของจิตแพทย์สาวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความห่วงใย เธอทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ

"ทำเลยริน! อัดกำลังส่งเข้าไปให้หมดแม็กซ์! โฟกัสสัญญาณชี้เป้าไปที่ชั้นสองตรงโถงบันได! ผู้พันกำลังใช้สมาธิขั้นสุดเพื่อสร้างสมอจิตใจ (Mental Anchor) ต้านทานคลื่นของมัน เขาต้องการการซัพพอร์ตเดี๋ยวนี้! ถ้าเราลดความเข้มข้นของฟีโรโมนลงได้แค่ห้าเปอร์เซ็นต์ มันก็อาจจะมากพอที่ทำให้ผู้พันก้าวเท้าต่อไปได้!" ดร.น้ำฟ้าสั่งการ แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความหวังและความเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของผู้บัญชาการหนุ่ม "เขาจะไม่ยอมแพ้แค่นี้แน่!"

กลับมาที่ภายในห้องโถงของวิลล่า วุฒิพาร่างที่บอบช้ำเต็มไปด้วยบาดแผลและจิตใจที่กำลังถูกทดสอบอย่างหนักหน่วง ก้าวเท้าขึ้นบันไดหินอ่อนสีขาวไปทีละขั้นอย่างยากลำบาก

บันไดวนโค้งแต่ละขั้นดูเหมือนจะยาวไกลและสูงชันราวกับยอดเขาเอเวอเรสต์ เสียงเพลงคลาสสิกที่ถูกดัดแปลงความถี่ (Binaural Beats) ดังกึกก้องมาจากชั้นบน มันแทรกซึมเข้าสู่แก้วหู ปั่นป่วนของเหลวในหูชั้นในจนวุฒิรู้สึกวิงเวียน โลกหมุนคว้าง และคลื่นไส้อย่างรุนแรง ฟีโรโมนสีชมพูที่พ่นออกมาจากช่องแอร์พุ่งปะทะใบหน้าทุกครั้งที่เขาสูดลมหายใจเข้าปอด

*ตึก... ตึก... ตึก...*

ก้าวที่หนึ่ง... ก้าวที่สอง... ก้าวที่สาม... วุฒิฝืนสังขารก้าวขึ้นไป ขาของเขาสั่นระริกราวกับคนไร้เรี่ยวแรง ภาพหลอนพยายามจะแทรกแซงกลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพลูกทีมอัลฟ่าของเขาเอง ที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงร่วมรักกับบรรดาโล่มนุษย์อย่างบ้าคลั่งไร้สติ ภาพความอัปยศนั้นพยายามจะดึงให้เขายอมแพ้และทิ้งตัวลงไปร่วมวงกับพวกมัน แต่เขาสะบัดหัวอย่างแรงเพื่อไล่มันออกไป เลือดจากบาดแผลที่แขนที่เขาเพิ่งกรีดหยดหมับลงบนขั้นบันไดหินอ่อนสีขาว ทิ้งร่องรอยหยดเลือดแห่งการต่อสู้ดิ้นรนที่น่าประทับใจเอาไว้ตามทาง

"จิตใจของมนุษย์... ความมุ่งมั่นของฉัน... จะต้องแข็งแกร่งกว่าโค้ดปัญญาประดิษฐ์และยาสะกดจิตสวะๆ ของแกเสมอ..." วุฒิพึมพำกับตัวเองเสียงแหบพร่า อาศัยความโกรธแค้น ความรักในศักดิ์ศรี และเกียรติยศของการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ มาเป็นเชื้อเพลิงและพลังขับเคลื่อนร่างกายที่บอบช้ำ

ในที่สุด ด้วยความพยายามเฮือกสุดท้าย เขาก็ก้าวขึ้นมาถึงจุดพักบันไดชั้นสองสำเร็จ!

ทว่า สิ่งที่รอคอยเขาอยู่ที่ปลายสุดของโถงทางเดินชั้นสอง ไม่ใช่ความว่างเปล่าหรือความสำเร็จ แต่เป็น รัชชา นางมารร้ายผู้บงการทุกอย่าง เธอยืนสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจอยู่ในชุดเดรสสีแดงสดที่แหวกอกลึกและผ่าข้างอวดเรียวขาขาวผ่อง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง เหยียดหยาม และความเป็นผู้มีชัยเหนือทุกสิ่ง

ด้านหลังของรัชชา คือเครื่องส่งสัญญาณหลัก (Main Transmitter) ขนาดใหญ่ที่ส่องแสงไฟ LED สีม่วงเข้มกะพริบเป็นจังหวะถี่รัว มันคือหัวใจหลักของแอปพลิเคชัน LUST Note เวอร์ชันล่าสุด ที่คอยปล่อยคลื่นนรกครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของวิลล่าและป่ารอบนอก

"น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ ผู้พันวุฒิ..." รัชชาปรบมือช้าๆ ดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าสวยจัดของเธอ "สามารถใช้ความเจ็บปวดจากมีดเล่มเล็กๆ มาเอาชนะภาพหลอนขั้นสูงสุด (Severe Hallucination) ของฉันได้... คุณนี่มันเป็น 'ตัวผู้' ที่ทนทาน แข็งแกร่ง และน่าครอบครองที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยจริงๆ"

"จบเกมแล้วรัชชา... ยอมมอบตัวซะ..." วุฒิกัดฟันกรอด เขาพยายามจะยกปืนพกยุทธวิธีที่เหลืออยู่ในมือขวาขึ้นเล็งไปที่กลางหน้าผากของเธอ แต่มือของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรงจนควบคุมทิศทางไม่ได้ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวอีกครั้ง

"จบเหรอ? ไม่หรอกค่ะผู้พัน..." รัชชาหัวเราะเสียงแหลมสูงกังวาน "งานปาร์ตี้ของเรามันเพิ่งจะเข้าสู่ช่วงไคลแมกซ์ (Climax) ต่างหากล่ะคะ"

พูดจบ รัชชาก็เอื้อมมือเรียวไปสับสวิตช์สีแดงขนาดใหญ่ที่เขียนว่า 'โอเวอร์ไดรฟ์ (Overdrive)' บนเครื่องส่งสัญญาณหลักด้านหลังเธอ

วูบบบบ!

คลื่นเสียงความถี่ต่ำระดับทำลายล้างประสาทสัมผัสและฟีโรโมนความเข้มข้นสูงสุดทะลุหลอด ถูกปลดปล่อยออกมากระแทกเข้าใส่ร่างของผู้พันวุฒิที่กำลังยืนโอนเอนอยู่โดยตรงราวกับมีกำแพงเหล็กที่มองไม่เห็นพุ่งชนเต็มแรง!

*อั้ก!*

มันเป็นแรงกระแทกที่รุนแรงเกินกว่าที่สติสัมปชัญญะและสรีระของมนุษย์ธรรมดาคนใดจะต้านทานได้ แรงปะทะทางไซเบอร์และชีวภาพนั้นทำลายเกราะป้องกันทางจิตใจ (Mental Anchor) ที่วุฒิอุตส่าห์ยอมแลกด้วยเลือดและสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก จนแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในเสี้ยววินาที!

ผู้พันวุฒิเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและทรมาน อาวุธปืนพกในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังแกร๊ง ขาทั้งสองข้างที่เคยหยัดยืนอย่างมั่นคงอ่อนแรงฉับพลันราวกับถูกตัดเอ็น เขาทรุดเข่าคู่กระแทกลงกับพื้นบันไดหินอ่อนอย่างหมดสภาพ! หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะระเบิดทะลุหน้าอก สติสัมปชัญญะของจ่าฝูงอัลฟ่าดับวูบลง และจิตวิญญาณของเขากำลังดำดิ่งลงสู่ห้วงนรกแห่งความพ่ายแพ้และการยอมจำนนอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันทรงอำนาจของนางมารร้ายรัชชา! นี่คือจุดจบหรือจุดเริ่มต้นของขุมนรกกันแน่!