ย้อนเวลามาเป็นคนเลี้ยงตัวไหม

   เ๹ื่๪๫:ย้อนเวลามาเป็๞คนเลี้ยงตัวไหม

      ตอนที่15 ข้ามีอะไรให้เ๯้าดู

              ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์

แล้วทั้งสองสาวก็เดินเข้ามาจนถึงหน้าบ้านของลี่ถิงอัน ตอนนี้ท่านแม่ของนางกำลังนั่งนวดแป้งซาลาเปาอยู่บนเตียงที่วางไว้บริเวณด้านหน้าบ้านพอให้ได้นั่งรับลมเย็นๆ ทั้งสองได้เดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ นางลี่อินเว่ย อันอันจึงเดินไปนั่งข้างๆ นางแล้วยิ้มให้ท่านแม่ของนางที่นั่งทำหน้าสงสัย เพราะวันนี้บุตรสาวของนางพาใครกลับบ้านมาด้วย ใบหน้าของหญิงสาวที่มาด้วยนางมีหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก 

"ข้ามีชื่อว่าอันอันเ๯้าค่ะ ข้าขอคารวะอาอี๋(คุณน้า)เ๯้าค่ะ"  อันอันพูดพร้อมกับโค้งคำนับแล้วเเนะนำตัวพร้อมกับยิ้มให้นางลี่อินเว่ยที่ใบตาของนางเต็มไปด้วยความเมตตาและมองมาทางอันอันด้วยเเววตาเป็๞มิตร

"เรียกข้าว่าท่านแม่เหมือนท่านพี่ลี่ถิงอันของเ๯้าก็ได้อันอัน ข้าไม่ว่าอะไรเ๯้าหรอกดีเสียอีกข้าจะได้มีบุตรสาวหน้าตาน่ารักเช่นเ๯้าเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง"

"เ๯้าค่ะท่านแม่ ข้าขอขอบคุณท่านแม่มากนะเ๯้าค่ะ ที่เมตตาข้า"

ลี่ถิงอันนางขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆ นางลี่อินเว่ยมากกว่าเดิม ลำแขนเรียวโอบกอดรัดรอบเอวหนาเอาไว้อย่างหลวมๆ พร้อมทั้งซบหน้าลงที่บ่าบอบบางของผู้เป็๞แม่อย่างประจบ ทำให้ท่านแม่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วลูบผมยาวสลวยของลี่ถิงอันแล้วถามออกมา

"มีเ๹ื่๪๫อะไรรึ จะอ้อนเอาอะไรกับข้าอีก หึ!! เ๯้าลูกคนนี้" ถามออกมาอย่างนึกสงสัยว่าลี่ถิงอันจะขออะไรนางอีกถึงได้มาประจบนางเช่นนี้

อันอันที่ตอนนี้ได้มองท่าทีอ่อนโยนของลี่ถิงอันอย่างประหลาดใจอีกครั้ง เพราะปกติลี่ถิงอันไม่ใช่คนที่จะอ่อนโยนขนาดนี้ แถมเมื่อตอนกลางวันท่านพี่ของนางยังบู้ระห่ำให้เห็นอยู่เลย แต่พอถึงคราที่ต้องมานั่งอยู่ตรงหน้าท่านแม่เช่นนี้ กลับอ่อนโยนเหมือนกับเป็๞คนละคน

"คือว่า... เราสองคนลาออกจากโรงเตี๊ยมเฮงซวยนั่นแล้วเ๯้าค่ะท่านแม่ แล้วอีกอย่างก็คืออันอันกับท่านแม่ของนางที่กำลังนอนล้มป่วยอยู่ ก็คงจะไม่มีที่อยู่ เพราะนางคงไม่มีเงินมากพอที่จะหาไปจ่ายค่าเช่าห้อง ข้าเลยคิดว่าจะขอความกรุณาท่านแม่ให้อันอันและท่านแม่ของนางให้มาอยู่บ้านของเราได้รึไม่เ๯้าค่ะ ข้าและนางจะช่วยกันทำของขาย แล้วอีกอย่างเวลาพวกข้าสองคนไม่อยู่บ้าน ท่านแม่จะได้มีเพื่อนอยู่เป็๞เพื่อนคุยยังไงละเ๯้าค่ะ" ร่ายยาวออกมาแล้วสังเกตอาการของนางลี่อินเว่ยว่าจะมีปฏิกิริยาแบบไหนที่ได้ยินนางบอกเล่าเช่นนี้

และเมื่อนางลี่อินเว่ยได้รู้ถึงจุดประสงค์ของลี่ถิงอันที่พาอันอันเข้ามาให้นางรู้จักในครั้งนี้เพราะเ๹ื่๪๫อะไร

"เอาสิอันอัน ข้ายินดีต้อนรับเ๯้ากับท่านแม่ของเ๯้า ดีเสียอีกอยู่หลายคนคงอบอุ่นดี"

"ข้าขอขอบใจท่านแม่มากเลยนะเ๯้าค่ะที่กรุณาข้ากับท่านแม่ของข้ามากเช่นนี้ ข้าสัญญาเ๯้าค่ะ ข้าจะไม่ทำอะไรให้พี่ลี่ถิงอันละท่านแม่ต้องลำบากใจ ข้าจะช่วยงานทุกอย่างที่ข้าช่วยได้" 

"ถ้าอย่างนั้นลูกต้องไปช่วยอันอันเก็บของเลยนะเ๯้าค่ะ เดี๋ยวลูกกลับมาอีกไม่นาน"

"รีบไปสิลูก เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน"

แล้วทั้งสองสาวก็เดินย้อนกลับมาทางตลาดที่เป็๞ห้องเช่าที่อันอันเช่าอยู่กับท่านแม่ของนางแค่สองคน ทันทีที่ทั้งคู่เดินไปถึงบริเวณหน้าห้องเช่าหลังเล็กทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดังอยู่หน้าห้องเช่าด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดบ่งบอกถึงความไม่พอใจของเ๯้าของน้ำเสียงที่พูดออกมา

"ไหนล่ะเงินค่าห้องของข้าที่ค้างมาหลายเดือนแล้ว มันเลยกำหนดวันที่เ๯้าอันอันนัดต้องจ่ายข้ามาหลายวันแล้วนะ สรุปคือจะจ่ายรึว่าไม่จ่าย"

"เถ้าแก่รอให้บุตรสาวของข้ากลับมาก่อนสักครู่นะเ๯้าค่ะ"

"เป็๞แบบนี้ตลอด ข้ามาวันไหนก็ไม่เคยที่จะเจอะนางหรอก ไม่รู้ว่านางตั้งใจหลบหน้าข้า รึนางไปทำงานหาเงินมาใช้ข้าจริงๆ รึเปล่าก็ไม่รู้"

"ข้าไปทำงานจริงๆ น่ะเถ้าแก่ ข้าไม่ได้หลบหน้าท่าน"

"ถ้าอย่างนั้นก็จ่ายเงินมาสักที ข้ามารอเ๯้านานแล้ว เสียเวลาข้าจริงๆ"

"นางติดค้างค่าเช่าห้องเ๯้าเท่าไหร่กัน พูดมาเลยอย่ามัวเยิ้นเย้อให้มากความ เพราะพวกข้าจะได้รีบเก็บของไปจากที่นี่กันสักที" ลี่ถิงอันที่พูดออกมาอย่างนึกรำคาญ

"ถ้าอย่างนั้นก็รีบจ่ายข้ามา สองตำลึงเงิน (สองพันอีแปะ) 

ทำงานได้แค่วันละสองร้อยอีแปะแล้วแบบนี้มันจะพอใช้ได้อย่างไร ไหนจะค่ายาที่ต้องชื้อให้ท่านแม่เพื่อให้ท่านได้กินอีกเล่าแล้วแบบนี้อันอันจะหาเงินพอใช้ได้อย่างไร

ลี่ถิงอันจึงยืนเงินให้เ๯้าของห้องเช่าไป แล้วหันกลับมาพูดกับหญิงชราที่นอนอยู่บนเตียงที่มองคนทั้งสองอย่างมึนงงเพราะนางคงสงสัยว่าทั้งสองจะเก็บของพานางไปที่ไหนกัน

"อาโกว(คุณป้า) เดี๋ยวเราย้ายออกจากที่นี่กันนะเ๯้าค่ะ แล้วข้าจะพาอันอันและอาโกสไปอยู่บ้านของข้าด้วยกันเ๯้าค่ะ ที่นั่นอาโกวจะได้มีเพื่อนคุยด้วย เดี๋ยวข้าสองคนจะได้ดูแลเ๹ื่๪๫กับข้าวอีกทั้งหยูกยาให้อาโกวได้ดื่มทุกวัน ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานอาโกวจะได้หายจะอาการป่วย"

"เอาอย่างเ๯้าบอกก็ได้ ยังไงข้าก็ต้องขอบใจเ๯้าและท่านแม่ของเ๯้ามาก ที่ช่วยพวกเราสองคนแม่ลูก"

"ไม่เป็๞อะไรเลยเ๯้าค่ะ ข้ายินดีอันอันก็เหมือนน้องสาวของข้าอีกคน" แล้วทั้งสามคนก็ช่วยกันเก็บข้าวของที่มีไม่มากนัก จะมีก็เพียงเสื้อผ้าเก่าๆ สี่ห้าชุดหลังจากทั้งสามเก็บของในห้องที่มีอยู่น้อยนิดอยู่นั้นหมด ทั้งสามคนก็เดินตามหลังกันออกมาจากห้องเช่าเท่ารูหนูแห่งนั้นเดินตรงไปยังบ้านของลี่ถิงอันที่อยู่ไม่ไกล ลี่ถิงอันคอยชำเลืองมองร่างของหญิงชราที่เดินช้าๆ แล้วถามผู้สูงวัยออกมาอย่างเป็๞ห่วง

"อาโกวเดินไหวไหมเ๯้าค่ะ พวกเราเดินกันอีกไม่ไกลก็จะถึงบ้านของข้าแล้วเ๯้าค่ะ อาโกวอดทนเอาหน่อยน่ะเ๯้าค่ะ เดี๋ยวก็ถึงบ้านข้าแล้ว "

"ข้าไหว ไม่ต้องห่วงข้าลี่ถิงอัน"

แล้วทั้งสามคนก็เดินเรื่อยๆ จนมาถึงบ้านที่ท่านพอท่านแม่มองเห็นคนทั้งสามนางจึงรีบร้องทัก

"มากันแล้วเหรอ บ้านเรายินดีต้อนรับน่ะ ถึงแม้มันจะมองดูเล็กและคับแคบไปหน่อยก็เถอะ"

"ไม่เป็๞ไรเลยเ๯้าค่ะ นี่ก็ดีเท่าไหร่แล้วที่เ๯้าสองแม่ลูกให้คนสิ้นไร้ไม่ตรอกเช่นข้าสองแม่ลูกมาอาศัยร่มชายคาด้วย ข้าขอบคุณเ๯้ามากๆ เลยนะ ขอบคุณจากใจจริงๆ"

"อาโกวมาเหนื่อยๆ กินน้ำก่อนสิเ๯้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะเข้าไปดูในครัวว่ามีอะไรจะพอทำเป็๞กับข้าวให้อาโกวและอันอันได้กินบ้าง" 

"ข้าทำไว้รอเรียบร้อยแล้วลูกลี่ถิงอัน เ๯้าไปยกสำรับออกมาได้เลย"

"ดีจังเลยเ๯้าค่ะท่านแม่ เดี๋ยวข้าไปยกสำรับออกมาเลยนะเ๯้าค่ะ พวกเราจะได้กินข้าวเย็นด้วยกันเลย นี่ก็จะมืดแล้ว"

"ท่านพี่ลี่ถิงอัน เดี๋ยวข้าช่วยเ๯้าค่ะ" แล้วทั้งสองสาวก็เดินตามหลังกันเข้าไปยังห้องครัว และได้เห็นว่าในสำรับกับข้าวที่ท่านแม่เตรียมไว้ให้ทุกคนกินมันคือ แกงไก่ใส่ยอดใบหม่อน ต้มจืด และไข่เจียว" แล้วทั้งสองสาวก็ช่วยกันยกสำหรับเดินออกไปวางเรียงรายเอาไว้บนเตียงที่สองหญิงชรานั่งรออยู่ก่อน

แล้วทั้งสี่คนจึงกินข้าวร่วมกัน พร้อมทั้งพูดคุยกันอย่างถูกคอ โดยเฉพาะสองผู้เฒ่าที่นานๆ ทีจะมีเพื่อนรุ่นราวไล่ๆ กันเช่นนี้

หลังจากที่ทั้งสี่คนกินข้าวอิ่มเรียบร้อย ลี่ถิงอันก็เดินย้อนกลับเข้าไปในห้องครัว แล้วนางก็ได้รินยาที่ต้มเอาไว้ใส่ชามกระเบื้องสองใบ แล้วเดินยกออกมาวางไว้ตรงหน้าหญิงชราทั้งสอง ที่รีบยกจิบมันเรื่อยๆจนหมดชามทั้งสองใบ

"ท่านแม่ ช่วยพาอาโกวเดินออกกำลังกายแทนข้าทีสิเ๯้าค่ะ เดี๋ยวข้าขอตัวเก็บสำรับกับข้าวไปล้างก่อน" ทั้งลี่ถิงอันและอันอันต่างช่วยกันยกสำหรับเข้าไปไว้ในครัว แล้วรีบล้างจาน ล้างชามช่วยกันจนสะอาดเรียบร้อย ลี่ถิงอันจึงขอตัวอันอันขึ้นไปดูตัวหนอนไหมว่ามันเป็๞ยังไงบ้าง

"อันอันเ๯้าออกไปดูคนแก่ทั้งสองก่อนก็ได้ เดี๋ยวข้าขอตัวก่อนสักครู่ ข้ามีอะไรจะให้เ๯้ากับท่านแม่และอาโกวดู ข้าขอตัวไม่นาน เดี๋ยวข้าตามเ๯้าออกไปทีหลัง"

แล้วลี่ถิงอันก็รีบเดินเข้าไปข้างในห้องนอนของนาง แล้วเดินเข้าไปเปิดดูกระด้งที่วางไว้บนชั้นที่เรียงกระด้งไว้นับสิบใบ ลี่ถิงอันเดินยกกระด้งที่ภายในบรรจุหนอนไหมตัวจิ๋วเดินลงมาข้างล่างแล้วนำกระดุ้งไปวางไว้ตรงหน้าคนทั้งสามคน ทำเอาทั้งสามถึงกับงง จนนางลี่อินเว่ยถามขึ้นมาเป็๞คนแรก

"อะไรของเ๯้าลูกลี่ถิงอัน" นางลี่อินเว่ยที่ถามบุตรสาวออกมาอย่างสงสัยว่าบุตรสาวของนางถืออะไรออกมาวางเอาไว้แบบนี้

"ท่านแม่เปิดดูสิเ๯้าค่ะ" นางลี่อินเว่ยเปิดผ้าที่ห่อรอบกระด้งเอาไว้ ทันทีที่เปิดห่อผ้าออกทั้งสามก็ต่างมึนงงว่าไอ้ตัวกระจ้อยร้อยที่ยั้วเยื้ยมันคือตัวอะไรกันแน่

"มันคือตัวอะไรกันลูก ลี่ถิงอัน"

"ตัวหนอนไหมเ๯้าค่ะท่านแม่  พวกเราจะเลี้ยงพวกมันเ๯้าค่ะ"