สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

         หมิงเป่าจูไม่เป็นอะไร เพราะนางทับอยู่บนตัวของหญิงคณิกาพอได้ยินคนใต้ร่างตะโกนร้องให้รีบลุกโดยเร็ว นางก็ยื่นมือออกไป คิดจะช่วยพยุงคนขึ้นมา

         “นายท่านช่วยข้าด้วย”

         หลังจากนั่งขึ้นมาได้ ก็ไม่ยอมลุกขึ้น แต่กลับจัดเสื้อผ้าหน้าผมก่อน หลังจากนั้นก็ดัดเสียงอ่อนเสียงหวานร้องขอความช่วยเหลือหมิงเป่าจูฟังแล้วก็อยากจะยกนิ้วโป้งให้นางยิ่งนัก

         “เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ รนหาที่ตายหรือไร”

         หวังเฉินเดินมายืนอยู่เบื้องหน้าหมิงเป่าจูนี่คือพวกชั้นต่ำที่ตนเองเห็นที่ชั้นสองมิใช่หรือ

         ทันใดนั้นก็ย่นคิ้วอย่างรังเกียจถอยออกไปไกลๆ 

         ทั้งสองได้ยินเสียงครึกโครมทางนี้จึงมองมา เห็นสตรีนั่งอยู่ที่พื้นหวังเฉินถึงนึกได้ ตอนแรกเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่อย่างไรเสียตนเองก็พาคนมาจะเสียหน้าไม่ได้ เมื่อเขาลุกเดินออกมา เหยียนเฟิงก็ย่อมตามมาด้วยกัน

         “เป็นข้าไม่ระวังเอง ต้องขออภัยแม่นางตรงนี้ด้วย” หมิงเป่าจูยอมเป็นฝ่ายขอขมาโดยไม่คิดว่าเป็นเรื่องลำบากใจอันใด

         เมื่อถึงเวลาที่ควรขออภัยก็ต้องเอ่ยในเวลาที่เหมาะสมด้วยสถานะของนางหากสามารถเลี่ยงได้ ก็ควรอยู่ให้ห่างหวังเฉินไว้จะดีกว่า

         ระหว่างที่นางลงมาข้างล่าง ซ่งอี้ก็หายไปจากหน้าประตูแล้วนางจำเป็นต้องรีบตามไป

         “แค่คำว่าไม่ระวังคำเดียวก็เปิดโปงทุกอย่างหมดแล้วเจ้ามิต้องรับผิดชอบต่อการฆ่าคนวางเพลิงหรอกหรือ”

         หวังเฉินสังเกตเห็นท่าทีของหมิงเป่าจูก็ยื่นมือมาขวางคนไว้อย่างรวดเร็ว พลางกล่าวอย่างไม่ยอมลดราวาศอก

         หมิงเป่าจูลอบกลอกตาอยู่เงียบๆ ในใจ คำกล่าวนี้ผู้อื่นอาจพูดได้แต่เมื่อออกจากปากนายน้องหวังอย่างเจ้ากลับไม่มีความน่าเชื่อถือแม้แต่น้อย

         ถึงแม้ว่านางจะไม่รู้จักหวังเฉินแต่ก็สามารถวิเคราะห์ทัศนคติที่ทุกคนมีต่อเขาได้อย่างแจ่มชัด 

         คนผู้นี้ปกติต้องทำตัวยโสโอหังใช้อำนาจบาตรใหญ่ รังแกบุรุษข่มเหงสตรีโดยอาศัยว่าบิดาของตนเองคือนายอำเภอเป็นแน่จึงมักทำอะไรตามอำเภอใจไร้ความรับผิดชอบ

         บัดนี้กลับกล่าวหานางด้วยเหตุผลเฮงซวยพรรค์นี้ ช่างน่าขันเหลือเกิน

         นึกแล้ว หมิงเป่าจูก็หัวเราะออกมาจริงๆ แต่ใบหน้ายังแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มสอพลอ

         “นายน้อยท่านนี้ ข้าไม่เคยวางเพลิง ยิ่งมิกล้าสังหารคนเพียงแค่บังเอิญชนหญิงคนรักของท่านโดยไม่เจตนา ต้องขออภัยด้วย”

         หมิงเป่าจูกล่าวขอขมาด้วยความจริงใจ แม้ไม่ทราบว่าตนเองผิดที่ใดก็ตาม

         “หญิงคนรัก?” เหยียนเฟิงถาม

         สตรีที่นั่งอยู่บนพื้นแต่งหน้าฉูดฉาดแม้จะมีเสน่ห์อยู่บ้างแต่ก็ไม่ถึงกับงดงามหยาดเยิ้มอาภรณ์บางเบาไม่คล้ายว่าเป็นหญิงสาวจากสกุลสุจริตชนไม่น่าเชื่อว่าสตรีเช่นนี้จะเป็นนางในดวงใจของหวังเฉิน

         “อย่าไปฟัง นางพูดเหลวไหล ก็แค่คณิกาชั้นต่ำ เรียกมาหาความสำราญชั่วครั้งชั่วคราว” 

         น้ำเสียงของหวังเฉินฉายแววดูแคลนไม่แม้แต่จะมองสตรีที่อยู่บนพื้นด้วยซ้ำ

         ทั้งสองเรียกกันเป็นพี่เป็นน้อง ชายหนุ่มวัยคึกคะนอง รักความสนุกสนานโดยเฉพาะอย่างยิ่งบุตรหลานของขุนนางและเศรษฐี มักไปเที่ยวหอสุราเคล้านารีเป็นประจำเป็นเรื่องธรรมดาในสายตาของพวกผู้ดีมีชาติตระกูล

         ทันทีที่ได้ยินคำกล่าว หญิงสาวก็หน้าถอดสีแต่ก็กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็วและไม่ไยดีว่าจนป่านนี้ก็ยังไม่ใครมาช่วยประคองตนเองขึ้นมา

         นี่คือชะตากรรมของหญิงนางโลม นางมองเห็นทะลุปรุโปร่งมานานแล้วเพื่อหาเลี้ยงชีพ นางแค่เอาอกเอาใจบุตรชายของนายอำเภอให้มีความสุขก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองอีกแล้ว ถูกดูแคลนแค่นี้จะนับว่าเป็นอะไร

         “นายท่านต้องช่วยจัดการให้ข้านะเจ้าคะ”

         หลังจัดชุดกระโปรงให้เรียบร้อยแล้วก็ลุกขึ้นวางมือเรียวทั้งสองบนบ่าของหวังเฉินพลางโน้มเรือนร่างอ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูกเข้าไปกระซิบฉอเลาะข้างหูเขาแต่กลับทอดสายตาไปที่เหยียนเฟิงเป็นครั้งคราว

         “เยี่ยนเอ๋อร์ผู้น่าสงสาร แล้วเจ้าต้องการให้ทำอย่างไรข้าจะจัดการแทนเจ้าเอง”

         หวังเฉินชอบคนที่รู้กาลเทศะเช่นนี้ เมื่อหญิงสาวเป็นฝ่ายเข้ามาประจบสอพลอตนเองก่อนในฐานะบุรุษเขาจึงไม่อาจปล่อยให้ตนเองเสียหน้า บีบคางของเยี่ยนเอ๋อร์ขึ้นมาแล้วจูบต่อหน้าเหยียนเฟิงกับหมิงเป่าจูจนหญิงสาวสะเทิ้นอายสุดประมาณ

         “กระโปรงข้าขาดหมดแล้วแต่คนที่ดูยากจนอย่างนางต้องชดใช้ค่าเสียหายไม่ได้เป็นแน่ มิสู้ให้นางมาปรนนิบัติข้าที่หอชุยเซียงสักสองสามวันหากปรนนิบัติดี ข้าจะละเว้นนางสักครั้ง”

         เยี่ยนเอ๋อร์ดวงตาหวานหยาดเยิ้ม ปรายหางตามองหมิงเป่าจูความสุขที่ซ่อนเร้นค่อยๆ พุ่งพล่านในหัวใจนางเป็นคนประเภทที่ไม่สามารถเห็นสตรีอื่นใช้ชีวิตได้อย่างขาวสะอาดทั้งที่ตนเองจมอยู่ในปลักโคลน

         “ได้ เช่นนั้นก็เอาตามนี้ เจ้า ได้ยินแล้วใช่หรือไม่” หวังเฉินลูบไล้เอวของเยี่ยนเอ๋อร์ ก่อนจะลูบคลำต่ำลงไปเรื่อยๆ

         หมิงเป่าจูรั้งสายตากลับมา ยิ้มบางๆคนผู้นี้คิดว่าตนเองเป็นนายอำเภอหรืออย่างไร ต่อให้เป็นนายอำเภอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะส่งใครเข้าหอนางโลมโดยไร้เหตุผล 

         “นายน้อยผู้นี้ ท่านล้อเล่นใช่หรือไม่ คนมือเท้าหยาบกระด้างอย่างข้าเกรงว่าคงรับใช้แม่นางไม่ได้ หากวันใดพลั้งมือผสมพริกลงในน้ำล้างหน้าหรือผสมเครื่องหอมในโถกำยานผิดพลาดจนแม่นางเสียโฉมขึ้นมา ท่านจะไม่ปวดใจแย่หรือ” 

         นางจดจ้องไปที่ใบหน้าของเยี่ยนเอ๋อร์ด้วยสายตาเย็นยะเยือกจนอีกฝ่ายยกมือขึ้นลูบพวงแก้มโดยไม่รู้ตัวประหนึ่งรู้สึกแสบร้อนเพราะล้างหน้าด้วยพริกจริงๆ 

         “สาวน้อยคนนี้ช่างปากคอเราะราย ยังกล้าขู่คนเสียด้วย” เหยียนเฟิงพูดกลั้วหัวเราะรู้สึกสนใจเด็กผู้หญิงที่กล้าต่อปากต่อคำกับพวกเขาคนนี้เป็นอย่างยิ่ง

         แต่สายตาของหวังเฉินกลับดำทะมึนหากเรื่องที่ตนเองถูกเด็กผู้หญิงที่ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าข่มขู่แพร่งพรายออกไปชื่อเสียงความน่าเกรงขามของเขาจะยังอยู่อีกหรือ

         “ใครก็ได้!”

         “ผู้ใดกันที่บังอาจทำให้นายน้อยหวังไม่พอใจ” ขณะที่หวังเฉินกำลังจะเรียกบริวารของตนเองให้มาทุบตีหมิงเป่าจูซ่งอี้ก็กลับมาจากการส่งมอบสินค้าแล้ว 

         หมิงเป่าจูโล่งใจอย่างชัดเจนเมื่อเห็นเขามาหากปล่อยให้สถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ต่อไป ย่อมไม่เป็นผลดีต่อชาวบ้านธรรมดาเช่นนางอย่างยิ่งวันนี้จะมีชีวิตรอดกลับหมู่บ้านได้หรือไม่ก็ยังเป็นอีกเรื่อง

         “แม่นางหมิง? ไฉนท่านมาอยู่ที่นี่เล่า” นางควรรอตนเองอยู่บนชั้นสองมิใช่หรือ ไยถึงได้ลงมา ดูจากท่าทางแล้วคงจะมีเรื่องบาดหมางกับหวังเฉินใช่หรือไม่

         “พวกเจ้ารู้จักกันรึ เฮอะ...” หวังเฉินคลี่ริมฝีปากยิ้มเยาะพลางเอ่ยถากถาง “ดูท่าหอหมื่นสมบัติก็แค่นั้นเองถึงกับปล่อยให้ใครต่อใครเข้ามาได้ตามอำเภอใจ”

         “หอหมื่นสมบัติเปิดร้านทำการค้า ขอเพียงท่านมีของล้ำค่าถึงจะยากจนก็สามารถเข้ามาได้” ซ่งอี้ตอบกลับไปอย่างไม่ถ่อมตัวหรือหยิ่งผยอง

         “อย่างนาง? จะมีของล้ำค่าอันใด หยิบออกมาให้ดูสิถ้าหากว่ามีจริง เรื่องวันนี้นายน้อยเช่นข้าก็จะไม่ถือสาหาความ”

         หวังเฉินพูดอย่างดูแคลนหากมีของล้ำค่าอะไรจริงคงไม่ต้องถึงกับแต่งตัวขาดๆ โทรมๆ เช่นนี้

         คนผู้นี้เป็นคนโง่เขลาใช่หรือไม่หมิงเป่าจูซึ่งเตรียมพร้อมที่จะสู้อย่างถึงที่สุดยังไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาในทิศทางนี้

         “สินค้าของแม่นางวันนี้ได้ถูกขายออกไปแล้วขอรับ”

         ซ่งอี้เอ่ยพลางหัวเราะเบาๆตอนแรกยังนึกว่าคงต้องเจอกับความยุ่งยากเพื่อยุติปัญหาแต่ไม่คิดว่าจะง่ายดายเช่นนี้

         ขายออกไปแล้ว?  

         วันนี้?

         เป็นไปไม่ได้!

         เหยียนเฟิงกับหวังเฉินต่างสบตากัน หลังจากนั้นก็มองซ่งอี้พลางเอ่ยเป็นเสียงเดียว “ตี้สือ?”

         จนกระทั่งซ่งอี้พยักหน้า พวกเขาก็ยังไม่อยากเชื่อสายตาเลื่อนไปที่หมิงเป่าจู ยังคงเป็นเหยียนเฟิงที่ชิงเอ่ยปากก่อน

         “เจ้าไปได้มันมาจากที่ใด”

         หากมีมากกว่านี้ อาการป่วยของมารดาเขา...

         “ได้มาจากบนเขาโดยบังเอิญ แต่มีเพียงแค่ต้นนี้ต้นเดียว”

         หมิงเป่าจูเข้าใจความหมายของเขาว่ายังอยากได้มากกว่านี้

         แต่เขาเป็นสหายคนสนิทของหวังเฉินต่างก็เป็นคนเจ้าเล่ห์สมคบกันทำเรื่องเลวทรามนางไม่อยากจะทำการค้ากับเขาแม้แต่น้อย

         เป็นดังคาด

         เมื่อได้ยินหมิงเป่าจูเอ่ยปากเช่นนี้สีหน้าของเหยียนเฟิงก็ห่อเหี่ยวลงทันที ไม่ซักไซ้อะไรอีก

         “แล้วเจ้าลงมาได้อย่างไร” ซ่งอี้ยังไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดจึงอยากทราบว่าสิ่งใดคือชนวนเหตุที่ทำให้ใครหลายคนเกิดความขัดแย้ง

         “ข้านึกได้ว่ามีบางสิ่งที่ต้องระวังระหว่างทำการขนส่ง จึงรีบวิ่งลงมาบอกใครจะรู้ว่าจะชนกับแม่นางท่านนี้เข้า” นางอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจนด้วยถ้อยคำเรียบง่าย

         “เรื่องอะไร มีสิ่งใดไม่เหมาะสมหรือไม่” พอได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับต้นตี้สือเหยียนเฟิงก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

         เมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่ายดูวิตกกังวลจริงๆ หมิงเป่าจูก็บอกกล่าวสิ่งที่ต้องระวังอย่างละเอียด

         ต้นตี้สือชอบร่มเงาเป็นที่สุดทางที่ดีระหว่างขนส่งห้ามโดนแสงแดดเป็นอันขาด และไม่ต้องการการรดน้ำมิเช่นนั้นจะทำให้ฤทธิ์ของยาเสื่อมถอยลง